Кіріспе
Америкалық жазушы және мемлекеттік қызметкер Фрэнсис Дж. "Бинг" Уэст-младший (2 мамыр 1940 жылы туған) – американдық автор, теңіз жаяу әскерінің ардагері және Рейган әкімшілігі кезінде Халықаралық қауіпсіздік мәселелері жөніндегі қорғаныс министрінің бұрынғы көмекшісі. Вест әскери іс, соғыс және бүлікшілерге қарсы күрес туралы жазады. Вьетнам соғысында ол маңызды операцияларға қатысып, 1966–1968 жылдары жүзден астам ұрыс патрулін жүргізді. АҚШ Теңіз жаяу әскері үшін ол Вьетнамдағы шағын бөлімшелердің әрекеттері жөніндегі оқулықты жазды, онда жақын арадағы шайқаста қалай күресу керектігі сипатталған. RAND корпорациясының сарапшысы ретінде ол бүлікшілерге қарсы күрес туралы жарты ондаған егжей-тегжейлі монография жазды. Кейін қорғаныс министрінің орынбасары ретінде Сальвадордағы көтерілістермен айналысты. Вест Вьетнам соғысы кезінде Теңіз жаяу әскерінің офицері болды. Ол 9-шы Теңіз жаяу әскерінің 2-ші батальонының миномет взводына басшылық етті. Кейін ол Куанг Три провинциясындағы Бинь-Нгиа ауылын қорғаған Біріктірілген әрекеттер взводына (CAP) басшылық етті. Ол сондай-ақ "Стингрей операциясын" бастаған Теңіз күштерінің барлау тобының мүшесі болды: жау тылында шағын бөлімшелер шабуыл жасады. Ол RAND корпорациясында "Соққы тобы: тактикалық тиімділік және стратегиялық әлеует" атты зерттеудің авторы болды. Бұл мақала 1970 жылы Қорғаныс министрлігінің бүлікшілерге қарсы зерттеу және дамыту симпозиумында ерекше оқиға болды. RAND әскери жүйелерді модельдеу тобы Весттің тұжырымдамасының құпия моделін іске қосты. Бұл доктриналық жаңалыққа Вьетнамдағы Әскери көмек басқаруы (MACV) тікелей қарсы болды, ол армияның "От пен дауыл операциялары" әуе мобильділігі тұжырымдамасын жақтады. Оған қарсылық ретінде Вест "Ауыл" кітабын жазып, КАП-ты басқарған тәжірибесін баяндады. Бұл кітап практикалық бүлікшілерге қарсы күрестің классикасына айналды және бес онжылдық бойы Теңізшілер корпусы командирінің міндетті оқу тізіміне енді. 1969 жылдың желтоқсанында Чарли Бенуамен бірге жазылған "Тыныштық: провинциялардың көзқарасы" атты есепте олар тыныштыққа көбінесе шексіз атыс күші мен ауылдық жерлерді халқынан айыру арқылы қол жеткізілгенін, нәтижесінде оккупацияға, тыныштыққа емес, әкелгенін тұжырымдады. Тет шабуылы мен одан кейінгі операциялардағы Вьетконгтың (ВК) шығындары ВК-ны және шаруалар арасындағы қолдауын қатты азайтса да, Оңтүстік Вьетнам үкіметі мен әскерінің жемқорлығы үкіметке қолдаудың артуына әкелмеді. Бұрынғы кітап, зейнеткер Теңізшілер корпусының генерал-майор Рэй Л. Смитпен бірге жазылған "Жорық" кітабы, Теңізшілер корпусының мұра қорынан генерал Уоллес М. Грин, кіші сыйлығымен, сондай-ақ әскери тарих үшін Уильям Э. Колби сыйлығымен марапатталды. Шетелдік соғыс ардагерлері 2005 жылы "Настоящая слава: Фаллуджа шайқасы туралы фронттан алынған есеп" кітабын жазғаннан кейін Вестке Ұлттық медиа сыйлығын табыс етті. Оның "Ең күшті тайпа" кітабы – Ирак соғысының тарихы, ол New York Times бестселлеріне кірді және Foreign Affairs журналы оны 2009 жылғы сыртқы саясат бойынша ең үздік кітаптардың 7-орынына қойды. "Отқа" New York Times бестселлер тізімінде 8-орынды иеленді. "Ең күшті тайпа" және "Әскери шолу" журналындағы бүлікшілерге қарсы күрес сабақтары туралы мақаласында Вест қазіргі ұлт құру және экономикалық даму арқылы жүректер мен саналарды жеңу доктринасы соғыстың шынайылығына емес, батыстың либералдық теориясына негізделгенін мәлімдеді. Вест "кинетикалық емес COIN" (бүлікшілерге қарсы күрес) әсерін мақтауға қатысты күдікпен қарады. Ол соғысты халық емес, жауынгерлер жеңеді деп санайды, Американың Ирак пен Ауғанстандағы қателігі әскери және полиция қызметкерлерін тағайындауға және жұмыстан босатуға барлық билікті беру болды. Оның пікірінше, американдық саясаткерлер тым аз уақыт ішінде тым көп нәрсеге қол жеткізуге тырысты. Ол Ақ үйдің үлкен-кішілі соғыстарда жеңіске жету үшін бірігуі керек халықтан ажыратылған сарай қызметкерлерінің патшалығына айналғандығын айтады. Оның мақалалары The Wall Street Journal, The New York Times, The Atlantic, National Review және The Washington Post газеттерінде жарияланды. Ол Қорғаныс министрлігінің Ерекше мемлекеттік қызмет медалімен (екі рет), Теңізшілер корпусының мұрасы сыйлығымен (үш рет), әскери стипендия үшін Гудпастер сыйлығымен, Клайд Э. Леонард ата сыйлығымен, еркін баспасөз сыйлығымен, Теңізшілер корпусы тілшілерінің үздік еңбегі сыйлығымен, Шетелдік соғыс ардагерлерінің Ұлттық медиа сыйлығымен және Теңізшілер корпусының Рассел басшылық сыйлығымен марапатталды.
Francis J. "Bing" West Jr. (born May 2, 1940) is an American author, Marine combat veteran and former Assistant Secretary of Defense for International Security Affairs during the Reagan Administration. West writes about the military, warfighting, and counterinsurgency. In the Vietnam War, he fought in major operations and conducted over a hundred combat patrols in 1966–1968. For the United States Marine Corps, he wrote the training manual Small Unit Action in Vietnam, describing how to fight in close combat. As an analyst at the RAND Corporation, he wrote a half dozen detailed monographs about fighting against an insurgency. Later, as Assistant Secretary of Defense, he dealt with the insurgencies in El Salvador. West was an infantry officer in the Marine Corps during the Vietnam War. He led the mortar platoon of 2nd Battalion, 9th Marines. Later, he led a Combined Action Platoon (CAP) that protected Binh Nghia village in Quảng Trị province. He was also a member of the Marine Force Reconnaissance team that initiated "Operation Stingray": small unit attacks behind enemy lines. He authored a study at the RAND Corporation entitled "The Strike Teams: Tactical Performance and Strategic Potential". This paper was the featured event at the 1970 Department of Defense Counterinsurgency Research and Development Symposium. The RAND Military Systems Simulations Group implemented a classified model of West's concept. This doctrinal innovation was directly opposed by Military Assistance Command Vietnam (MACV), which favored the Army's concept of Air Mobility "Fire and Thunder Operations". By way of rebuttal, West wrote The Village, chronicling his experiences leading the CAP. The book became a classic of practical counterinsurgency and has been on the Marine Corps Commandant's Required Reading List for five decades. In a December 1969 report on pacification co written with Charlie Benoit "Pacification: View from the Provinces—Part III," they concluded that pacification had been achieved through often indiscriminate firepower and rural depopulation, resulting in occupation rather than pacification. While Vietcong (VC) losses in the Tet Offensive and subsequent operations had severely attrited the VC and their support among the peasantry, the corruption of the South Vietnamese government and military meant that support for the government was not increasing. A prior book, written with retired Marine Major General Ray L. Smith, The March Up, was awarded the Marine Corps Heritage Foundation's General Wallace M. Greene, Jr. Award for non fiction, as well as the William E. Colby Award for military history. The Veterans of Foreign Wars presented West with their National Media Award in 2005, after he wrote the book No True Glory: A Frontline Account of the Battle for Fallujah. His book The Strongest Tribe is a history of the Iraq War that was a New York Times Best Seller and was ranked by Foreign Affairs magazine as #7 among the top foreign policy books of 2009. Into the Fire ranked #8 on the New York Times Best Seller List. In The Strongest Tribe and in a subsequent article in Military Review about counterinsurgency lessons, West argued that the current doctrine of nation building and winning hearts and minds by economic development was based on Western liberal theory rather than the realities of battle. West has grave reservations about extolling the effects of "non kinetic COIN" (counterinsurgency). He believes that the warriors, not the people, defeat warriors, and that America's mistake in both Iraq and Afghanistan was to concede all authority to appoint and to remove for cause military and police officers. He believes American policymakers tried to do too much with too little in too short a time. He believes the White House has devolved into a kingdom of courtiers, disconnected from a populace that must be united to emerge victorious from wars, large or small. His articles have appeared in The Wall Street Journal, The New York Times, The Atlantic, National Review, and The Washington Post. He is the recipient of the Department of Defense Distinguished Public Service Medal (twice), the Marine Corps Heritage Award (thrice), the Goodpaster Prize for Military Scholarship, the Father Clyde E. Leonard Award, the Free Press Award, the Marine Corps Correspondents' Distinguished Performance Award, the Veterans of Foreign Wars' National Media Award and the Marine Corps Russell Award for Leadership.
Жеке өмір
Вест әйелі Элизабетпен Ньюпорт, Род-Айленд штатында және Хилтон-Хед, Оңтүстік Каролина штатында тұрады. Оның екі қызы және екі ұлы бар (олардың бірі – Оуэн Уэст). Сонымен қатар, ол 8 немеренің әкесі.