1993 жылғы Тур де Франс: Индурайнның жеңісі және Роминжердің күресі

Кіріспе

1993 жылғы "Тур де Франс" 3-25 шілде аралығында өткен "Тур де Франс" жарысының 80-ші шығарылымы болды. Жарыс 20 кезеңнен тұрды. Екі жыл қатарынан жеңімпаз атанған Мигель Индурайн титулын сәтті қорғады. Нүктелік сыныптаманы Джамолидин Абдужапаров, ал тау сыныптамасын Тони Ромингер жеңіп алды.

Жарыс туралы жалпы түсінік

1993 жылғы Тур 1992 жылғы Тур сияқты басталды: Индурайн жеңіп, Алекс Цюль екінші орынға ие болды. Келесі кезеңдер тегіс болды және барлығы жаппай спринтте аяқталды. Екінші кезеңнен кейін спринтер Уилфрид Нелиссен жеткілікті уақыт бонустарын жинап, жалпы есепте көшбасшы болды. Төртінші кезеңдегі командалық уақыт сынағы жалпы есепке елеулі әсер еткен бірінші кезең болды. Банэсто (Индурайн командасы) жетінші орынға шығып, бір минуттан астам уақыт жоғалтты, бірақ ең үлкен шығынды Тони Ромингерге тап болды, оның Класс командасы үш минуттан астам уақыт жоғалтты. Жалпы жеңіс үшін талапкерлер келесі бірнеше кезеңдерде күштерін сақтап, тауларда бәсекелестік тудырмайтын велошабандылардың қашуына рұқсат берді, тек спринтерлердің командалары оларды қайтаруға тырысты. Алтыншы кезең шамамен орташа жылдамдықпен өтті, ол кезде Турдағы ең жылдам жаппай стартты кезең болды. Тоғызыншы кезеңде, жеке уақыт сынағында жалпы есеп өзгерді. Индурайн басқа велошабандылардан әлдеқайда жылдам болды, кезеңді екі минуттан астам айырмашылықпен жеңіп, жалпы есепте жаңа көшбасшы атанды. Келесі кезеңдер Альп тауларында өтті. Тони Ромингер уақытты қайтаруға тырысып, шабуыл жасады. Ол кезеңді жеңіп алса да, Индурайн оған жақын болды, сондықтан Ромингер уақытты қайтаруға қол жеткізе алмады. Жарыс алдындағы басқа фавориттер де осы кезеңде көп уақыт жоғалтты және енді бәсекеге қатыса алмады, мысалы, сегіз минуттан астам уақыт жоғалтқан Клаудио Чиаппуччи. Он бірінші кезеңде Ромингер тағы да әрекеттенді. Бірақ Индурайн онымен бірге қалды. Ромингер кезеңді тағы да жеңіп алды, бірақ Индурайнға қарағандағы айырмашылық сол күйінде қалды. Ромингер жалпы есепте төртінші орынға көтерілді, өйткені Эрик Брюкинк шамамен он минут жоғалтты. Келесі үш кезең салыстырмалы түрде тегіс болды және жалпы есептің жоғарғы жағы өзгеріссіз қалды. Он бесінші кезеңде Пиреней тауларына көтерілулер болды. Кезеңді ертерек қашып кеткендердің арасынан аман қалған жалғыз шабандоз Оливерио Ринкон жеңіп алды. Оның артында Ромингер тағы да Индурайннан қашып кетуге тырысты, бірақ оған қол жеткізе алмады. Он алтыншы кезеңде, тағы да Пиренейде, Ромингер ақыры Индурайннан қашып кетуге қол жеткізді, бірақ айырмашылық тек үш секундты құрады. Он жетінші кезең – бұл соңғы, маңызды тау кезеңі, сондықтан Индурайннан уақытты қайтарудың соңғы мүмкіндігі болды, бірақ бұл орындалмады, сондықтан Индурайн жеңіске жететіні анық болды. Ал жеңіс тұғырының қалған бөлігі 19-шы кезеңдегі жеке уақыт сынағында анықталды. Ромингер жеңіске жетті, ал Индурайн екінші орынға шықты. Осылайша Ромингер жалпы есепте екінші орынға көтерілді.

The 1993 Tour started in the same way as the 1992 Tour: Indurain won, with Alex Zülle in second place. The next stages were flat, and all finished in mass sprints. After the second stage, sprinter Wilfried Nelissen had collected enough time bonuses to become leader in the general classification. The team time trial in stage four was the first stage with significant effects on the general classification. Banesto (Indurain's team) came in seventh, losing more than one minute, but the biggest loser was Tony Rominger, whose Clas team lost more than three minutes. The contenders for the overall victory saved their energy in the next few stages, and cyclists who would not be a threat in the mountains were allowed to break away, with only the sprinters' teams trying to get them back. The sixth stage was run with an average speed of almost , at that moment the fastest mass start stage in the Tour. In the ninth stage, an individual time trial, the general classification changed. Indurain was a lot faster than the other cyclists, winning the stage with a margin of more than two minutes, and became the new leader in the general classification. The next stages were in the Alps. Tony Rominger attacked, trying to win back time. Although he was able to win the stage, Indurain had followed him closely, so Rominger did not win back any time. Other pre race favourites lost considerable time this stage and were no longer in contention, such as Claudio Chiappucci, who lost more than eight minutes. In the eleventh stage, Rominger tried it again. But again, Indurain stayed with him. Rominger won the stage again, but the margin to Indurain stayed the same. Rominger did jump to fourth place in the general classification, because Erik Breukink lost almost ten minutes. The next three stages were relatively flat, and the top of the general classification stayed the same. In the fifteenth stage, Pyrenean climbs were included. The stage was won by Oliverio Rincón, the only survivor of an early breakaway. Behind him, Rominger again tried to get away from Indurain, but was unable to do so. In the sixteenth stage, again in the Pyrenées, Rominger was finally able to get away from Indurain, but the margin was only three seconds. The seventeenth stage was the last stage with serious climbs, so the last realistic opportunity to win back time on Indurain, but this did not happen, so it seemed certain that Indurain would become the winner. The rest of the podium was determined in the individual time trial in stage 19. It was won by Rominger, with Indurain in second place. Rominger thus climbed to the second place in the general classification.