Альфредо Бинда: италиялық велошабандоз (1902-1986). 5 рет Giro d'Italia жеңімпазы, 3 мәрте әлем чемпионы. Коппи, Барталиға жаттықтырушы. Велоспорт туралы ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық велосипедші (1902–1986)
Italian cyclist (1902–1986)
Альфредо Бинда (11 тамыз 1902 – 19 шілде 1986) – 1920-1930 жылдардағы итальяндық жол велосипедшісі. Ол "Джиро д'Италия" жарысын бес рет жеңіп, үш мәрте әлем чемпионы атанды. Бұған қоса, ол "Милан-Сан-Ремо" жарысын екі рет, ал "Ломбардия туры" жарысын төрт рет жеңіске жеткізді. Кейін Италия ұлттық құрамасын басқарды. Оның жетекшілігімен Фаусто Коппи, Джинно Бартали және Гастоне Ненчини "Тур де Франс" жарысында жеңіс тойлады.
Alfredo Binda (11 August 1902 – 19 July 1986) was an Italian road cyclist of the 1920s and 1930s. He was the first to win five editions of the Giro d'Italia, and a three time world champion. In addition he won Milan–San Remo twice, and the Tour of Lombardy four times. Later he would manage the Italian National team. Under him, Fausto Coppi, Gino Bartali and Gastone Nencini all triumphed at the Tour de France.
Ерте өмір
Бинда Варезеге жақын Ситтильода дүниеге келді, бірақ жасөспірім шағында Францияның оңтүстігіндегі Ниццаға көшіп кетті. Ол ағасының жұмысына көмектесіп, гипстеушінің шәкірті болды, бірақ ол және ағасы Примо бос уақыттарын велосипед тебумен өткізді. 1921 жылдың қыркүйегінде 19 жасында ол жарысқа қатыса бастады. Алғашқы жарысын жеңіп алды (бірақ кейін дисквалификацияланды), және ол бастапқыда-ақ уақытқа қарсы күресте және тауға көтерілуде ерекше дарын иесі екені анық болды. Бинда білімді тромбоншы болған, сондықтан оны "Cittiglio-ның тромбоншысы" ("Trombettiere di Cittiglio") деп атаған.
Binda was born in Cittiglio near Varese but moved to Nice, in southern France as a teenager. He found work with his uncle as an apprentice plasterer, but he and brother Primo spent their free time cycling. He began racing in September 1921, aged 19. He won his first race (though he was subsequently disqualified) and it was clear from the outset that he was immensely gifted as both time trialist and climber. Binda was a trained trumpet player, and was nicknamed "Trombettiere di Cittiglio" ("The Trumpeter of Cittiglio").
Велосипедтік мансап
Гисалло тау жотасына 500 лиралық «Тау патшасы» жүлдесіне қызыққан Бинда 1924 жылы Ломбардия турінде жарысу үшін Ниццадан Миланға келді. Ол жүлдені жеңіп алды, жарыста төртінші орынды иеленді және бірден Legnano кәсіби командасынан келісімшарт алды. 1925 жылғы Италия жиросы – легендарлы чемпионсиссимо Костанте Жирарденгоның соңғы жарысы болды. Бүкіл Италия оның жеңіске жететініне үміттенеді, ал 23 жасар жаңадан келген Биндадан жеңілуіне ел көңілі толмады. Жирарденго жарысты жалғастыруға шешім қабылдады, осылайша екеуі арасында қатыгез, жеке бәсекелестік қалыптасты. Жирарденгоның күші әлсірегенде, италиялықтар Доменико Пьемонтезидің Бинданы жеңе алады деп үміттенді, бірақ ол да, көптегендер сияқты, fuoriclasse-қа қарсы әлсіз болды. 1929 жылы Жирарденго Венотодан шыққан, өте күшті трекші Леарко Гераны «ашты». Ол оны өзінің мұрагері, жаңа «Биндаға қарсы» деп жариялады. Гера велосипедші ретінде Жирарденгоға ұқсас болды және өте танымал еді. Ол Италия фашистік партиясының, сондай-ақ баспасөздің және жалпы спорт жанкүйерлерінің қолдауын алды. Ал Бинда, керісінше, «көрініс» жасауға мүдделі емес екенін айтты. Ол жай ғана велосипед жарыстарында жеңіске жетумен айналысты, және ол Гераны жеңген сайын итальяндықтардың наразылығы күшейді. Гера қарапайым, кең сөзді және ашық болса, Бинда салқын, алар-ұстар болмайтын, тіпті мақтанқор деп есептелді. Ол соншалықты күшті болғандықтан, Gazzetta dello Sport оған 1930 жылғы жиродан бас тарту үшін 22 500 лира ұсынды. Оның орнына, ол сол жылы Франция туріне қатысып, екі кезеңде жеңіске жетті. 1932 жылы Римде үшінші рет велосипедпен әлем чемпионатында жеңіске жеткенде ғана жұртшылық оған жылылық таныта бастады. Ол кезде ол жаттығу және жарыс әдістемесін жаңартты және, мүмкін, ең ұлы велосипедші болды. Барлығы қосып есептегенде, ол 1925, 1927, 1928, 1929 және 1933 жылдары жироны бес рет жеңіп алды (1933 жылы жиро «Тау патшасы» жарысын өткізген алғашқы жыл болды, және Бинда оны да жеңіп алды). Жалпы жеңіске қоса, ол 41 кезеңді жеңіп алды (бұл рекордты 2003 жылы Марио Чиполлини бұзды). 1927 жылы ол 15 кезеңнің 12-сінде, ал 1929 жылы 8 кезеңді қатарынан жеңіп алды. Әлем чемпионатында да Бинда өте табысты болды. Ол 1927, 1930 және 1932 жылдары үш рет жеңіп алды (кейін Рик Ван Стенберген, Эдди Меркс, Оскар Фрейр және Питер Саган бұл көрсеткішті қайталады). Сонымен қатар, ол 1929 жылы үшінші орын алды. Ол зейнетке шыққанға дейін 120-дан астам жарыста жеңіске жетті, оның ішінде төрт рет Италия чемпионатында.
Enticed by a 500 lire King of the Mountains prize on the Ghisallo climb, Binda rode from Nice to Milan in order to compete in the 1924 Tour of Lombardy. He won the prize, finished fourth in the race, and was immediately offered a contract with the Legnano professional team. The 1925 Giro d'Italia was to be the last of the legendary campionissimo Costante Girardengo. All of Italy hoped he would prevail, and his defeat at the hands of Binda, a 23 year old Giro debutant, was deeply unpopular. In the event Girardengo resolved to continue racing, and the two of them developed a caustic, deeply personal rivalry. As Girardengo's powers waned, Italians looked to Domenico Piemontesi to usurp Binda but, much like everyone else, he was hopelessly out of his depth against the fuoriclasse. In 1929 Girardengo "discovered" a prodigiously strong track rider from Veneto, Learco Guerra. He famously anointed him as his heir apparent, a new "anti Binda". Guerra closely resembled Girardengo as a cyclist, and was hugely popular. He enjoyed the support of the Italian Fascist Party, and by extension the press and wider sporting public. Binda, on the other hand, famously declared that he'd no interest in producing spettacolo. Rather he was simply in the business of winning bike races, and each time he defeated Guerra the Italian public's antipathy grew. Whilst Guerra was homespun, expansive and open, Binda was perceived as cold and detached, pompous even. So dominant was he that the Gazzetta dello Sport offered him 22,500 lire to miss the Giro of 1930. Instead, he took part in that year's Tour de France, winning two stages. Not until 1932, when he won a third Cycling World Championship in Rome, did the public start to warm to him. By then he had redefined both training and racing methodology, and was arguably the greatest cyclist ever to have lived. All told he won the Giro a record five times in 1925, 1927, 1928, 1929 and 1933 (1933 was also the first year the Giro held a "King of the Mountains" competition, which Binda won too). Besides the overall victories he won 41 stages (a record only broken in 2003 by Mario Cipollini). In 1927, he won 12 out of 15 stages, and in 1929 he won 8 consecutive stages. In the World Championships, Binda was also very successful. He won the title three times in 1927, 1930 and 1932 (a record later equalled by Rik Van Steenbergen, Eddy Merckx, Óscar Freire and Peter Sagan). In addition, he placed third in 1929. By the time he retired he had won over 120 races, including the Italian Championships four times.
Мұра
Società Ciclistica Alfredo Binda және Trofeo Alfredo Binda Comune di Cittiglio кәсіби әйелдер жарысы оның есімімен аталады.
Società Ciclistica Alfredo Binda and the professional women's race Trofeo Alfredo Binda Comune di Cittiglio are named in his honor.