Кіріспе
Альбуркеркидің 18-ші герцогы Белтран Альфонсо Осорио и Диез де Ривера, Альбуркеркидің 18-ші герцогы, ГЭ, ОСЛ (15 желтоқсан 1918 7 ақпан 1994). Оның сегізінші туған күніне әкесі оған 1926 жылғы Гранд-Нэшнл жарысының жаңалықтарын сыйлады. Содан кейін ол осы жарысқа қатысуға құштар болды. Герцог тез арада өзінің туған клубы Пуэрта-де-Иероның болашақ атқышыларының біріне айналды, ол 1952 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында, кейіннен 1960 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында өнер көрсеткен кезде танымал болды. Оның жокейлік мансабы Лингфилд Парктегі Сассекс Стакс жарысында екінші орын алғаннан кейін басталды. Герцогтың өте биік дене бітіміне қарамастан, ол 1952 жылы Гранд-Нэшнл жарысында "әдемі салт атты" ретінде жарысты. Озорио сонымен қатар 1963, 1965, 1966, 1973 жылдары қатысқан, ол кезде оған 16 сүйек бұрандасы болған; 1974 жылы, ол сыйлы 8-орында аяқтады; және 58 жасында 1976 жылы 7 қабырға мен омыртқасын, оң қолтырмасы мен жамбас сүйегін сындырып, ауыр ми сілкінісімен ауырғаннан кейін екі күндік комаға түсті. Нәтижесінде Жокейлер клубының стюардтары оның атпен жүру рұқсатын жаңартудан бас тартты және егер ол жалғаса берсе, "ауруханада бұрандалар, герцогта аяқтар болмайды" деп кеңінен айтылды. Альбуркерк герцогы 65 жасқа дейін Еуропада ат үстінде жүретін. Ол өте танымал мұра қалдырып, зейнеткерлікке шықты, әсіресе Ұлыбританияда, ол "батыл және жарақат алған" өнер көрсетуі үшін Естерде қалды. 1994 жылы ол қайтыс болғанда, жарыстар журналисі оны "Британиядағы жарыстарда өте танымал кейіпкер ретінде сипаттады, ол Punch мультфильмдеріне ұқсас дәстүрлі испан Грандесінің мұрны мен көрнекті жақ сүйегі бар биік, жұқа адам болған".
Beltrán Alfonso Osorio y Díez de Rivera, 18th Duke of Alburquerque, GE, OSL (15 December 1918 – 7 February 1994
His passion for equestrianism emerged after he was given his first pony age 5. On his 8th birthday, his father gifted him with a newsreel clip of the 1926 Grand National. He thereafter became enthusiastic with the idea of competing in it. The duke quickly became one of the promising horse riders of his home club, Puerta de Hierro, rising to prominence when he competed at the 1952 Summer Olympics and later at the 1960 Summer Olympics. His jockey career began when he came second in the Sussex Stakes at Lingfield Park. Despite the duke's unhelpfully tall physique, he finally rode the Grand National as "gentleman rider" in 1952. Osorio also took part in 1963, 1965, 1966, 1973, when he already had 16 bone screws; in 1974, when he finished in a respectable 8th place; and aged 58 in 1976, breaking 7 ribs and vertebrae, his right wrist and femur as well as suffering a severe concussion that gave him a two day coma. As a result, the Jockey Club stewards declined to renew his riding permit and it was widely said that should he continue, "the hospital would run out of screws and the duke out of legs". The Duke of Alburquerque continued riding in Europe until he was 65. He retired leaving behind an extremely popular legacy, particularly in Britain, where he is remembered for his "courageous and injury defying performances" at Aintree in which he and his horse "Nereo" became fundamental. On his death in 1994, a racing journalist described him as "an immensely popular character in British racing who cut the distinctive figure of being a tall, slender man with the nose and prominent chin of the traditional Spanish Grandee, closely resembling a Punch cartoon."
Өмірбаян
Ол Мадридте дүниеге келді, оның ата-анасы Мигель Осорио и Мартос, Альбуркеркидің 17-ші герцогы және Инес Диес де Ривера и Фигероа, Альмодовардың 5-ші графтың қызы, ол да Гранде болды. 1936 жылы, ол әлі заңды жасқа толмаған кезде, Испанияның Азамат соғысына, Сомозиерра шайқасына қатысты, кейін Наварраның жаяу әскер полкінде, Терсио де Сан-Ферминнің 4-ші ротасының командасында соғысты, кейіннен Орталық армиясының кавалерия полкіне өтті. Соғыс аяқталғаннан кейін ол жалпы әскери академияға оқуға түсіп, лейтенант дәрежесімен оқуын аяқтады. 1954 жылдан бастап 1993 жылға дейін Барселона графтарының үйінің басшысы қызметін атқарды, ал Испанияның Хуан Карлос I оны қызметі мен бағышталуы үшін Алтын Жүн орденінің рыцары етті.
Неке және балалылық
Ол алғаш рет 1952 жылы 2 қазанда Мадридтегі немістердің қасиетті Антоний шіркеуінде тұрмысқа шықты. Тереза Бертран де Лис и Пидал (1923 1969), Висенте Карлос Луис Бертран де Лис и Гуровскийдің қызы, Бондад Реалдың 2-ші маркизі (өзін Испанияның инфантасы Изабел Фернанданың немересі) және оның әйелі Мария де ла Консепсьон Пидал мен Чико де Гусман, Пидал маркиздері үйінен. Ол автокөлік апатынан қайтыс болды. Оның көлігі Рафаэль Леонидас Трухильоның ұлы Рафаэль Трухильоның көлігіне соқтығысып, бірнеше күннен кейін қайтыс болды. Бұл алғашқы некеден үш бала болды: Хуан Мигель Озорио и Бертран де Лис, Альбуркеркидің 19-шы герцогы, ол сызықты жалғастырады. Тереза Осорио и Бертран де Лис (туған. 1962) жазған. Мария Осорио и Бертран де Лис (туған. 1966), Виллаумброзаның 14-ші графинясы. Ол екінші рет 1974 жылы 27 маусымда Эсторильде Мария Кристина Малкампо и Сан-Мигель (1935-2004) - Парктің 15-ші герцогинясы, Сан-Лоренцо-де-Вальермосоның 7-ші герцогинясы, Каса-Вильявисенсионың 9-шы маркизасы, Сан-Рафаэльдің 9-шы маркизасы, Жолоның 4-ші графинясы, Минданаоның 3-ші виконтесі, екі рет Испанияның Грандеесі. Бұл екінші некеден екі бала болды: Мария Кристина Озорио и Малкампо (о. 1975), Сан-Лоренцо де Вальермосоның 8-ші герцогинясы, Жолоның 5-ші графинясы, Минданаоның 4-ші виконтесі және Каса Виллавиченсионың 10-шы маркизасы. Мария Роза Осорио и Малкампо (* туған. 1978), Парктің 16-шы герцогинясы және Сан-Рафаэльдің 10-шы маркизасы.
Juan Miguel Osorio y Bertrán de Lis, 19th Duke of Alburquerque, who continues the line. Teresa Osorio y Bertrán de Lis (b. 1962). María Osorio y Bertrán de Lis (b. 1966), 14th Countess of Villaumbrosa. He married secondly, in Estoril on 27 June 1974, María Cristina Malcampo y San Miguel (1935 2004), 15th Duchess of Parque, 7th Duchess of San Lorenzo de Valhermoso, 9th Marchioness of Casa Villavicencio, 9th Marchioness of San Rafael, 4th Countess of Joló, 3rd Viscountess of Mindanao, twice Grandee of Spain. There were two children by this second marriage:
María Cristina Osorio y Malcampo (b. 1975), 8th Duchess of San Lorenzo de Valhermoso, 5th Countess of Joló, 4th Viscountess of Mindanao and 10th Marchioness of Casa Villavicencio. María Rosa Osorio y Malcampo (*b. 1978), 16th Duchess of Parque and 10th Marchioness of San Rafael.