Кіріспе
Ағылшын жокейі (1857–1886) Фредерик Джеймс Арчер (11 қаңтар 1857 – 8 қараша 1886), сондай-ақ «Тін адам» деген лақап атымен танымал, Виктория дәуіріндегі ағылшын жазық жарыс жокейі, «турф тарихындағы ең жақсы жокей» деп сипатталған. Оның табысы (қызметкерлер, иелер мен құмар ойыншылардың сыйлықтары және шамамен 2500 фунт стерлинг атқа міну ақысы) оның байлығын көрсетті. Арчердің «Сент-Лежер» жарысындағы «Голланд пеші» жеңісі дау тудырды. Бұрын «Голланд пеші» Йоркшыр Стаксінде қашықтықты сақтай алмағандықтан, Лежерде 40/1 коэффициентпен шығарылған. Оның жеңісінен кейін Арчерді Йоркте жылқыны қасақана тежеп, Лежерде жоғары коэффициент алу үшін жасады деп айыптады. Шындығында, Арчер «Голланд пешімен» жарысуға мүдделі болмады, Джон Портердің «Геймнисс» атты жылқысын бағалады. 1883 жылы Фалмут жарыстан бас тартты. Бұл Арчердің Дербиде «Галлиардты» тежегендігіне күдік болғандықтан жасалған деп болжанады, нәтижесінде «Сент-Блез» және «Хайленд Чиф» одан озып кетті. Арчерге «Bend Or» немесе «Iroquois» сияқты жеңіске жетуге деген құлшынысын көрсетпегендігі айтылды, ал «Хайленд Чифтің» жаттықтырушысы оның інісі Чарльз болды, бұл оның кінәлі екенін меңзеді. Алайда, Фред бұрын ағасына осылай көмектескен емес, ал Чарльз бір кезде оған қарсы жарысқанда рельстерден шығарып жіберген. Арчердің Дербиді осылай құлатқаны екіұшты. Портленд герцогы мен Лорд Гастингспен жасаған келісімдер оған жылына 2000 фунт стерлинг, Вестминстер герцогы 1000 фунт стерлинг, ал Лорд Эллингтон 500 фунт стерлинг әкелді. Ол 31 қаңтар 1883 жылы Ньюмаркеттегі «Барлық Әулиелер шіркеуінде» Джон Доусонның үлкен қызы Роза Нелли Доусонға үйленді. Бұл онжылдықтың ең әйгілі тойы болды. Арчер «басқа ешбір жокейге бұрын болмағандай халықтың назарын өзіне аударды». Ол ерте карьерасында қатал жокей ретінде танымал болды, жылқыға қамшы мен шүкірді аямай қолданды. Бұл стильді тұрақты жокей Том Френчтің ықпалымен қабылдаған болуы мүмкін. Ол әрқашан ең жақсы стартты алу үшін бірінші болып келді және басқа жокейлерден айырмашылығы, стартқа бағынды. Ол жылқысын босатып, шүкірмен итермелеп жылдам старт алды, «құтырған иттің жылдамдығымен» жылдамдады. Өліміне дейін оның байлыққа құмарлығы туралы пікірлерге қарсы шықты, бұл оның мінезінің бір бөлігі болуы мүмкін. Ол оны салмағын арттыру үшін сөмкесіне салу үшін жанындағылардан монета сұрап, кейін қайтармаған. Бірақ ол жомарттығымен де танымал болды. Ол әр жылғы қыста әріптестері үшін кешірімдер ұйымдастырды және 1884 жылғы қарашада Америкаға сапар алғанға дейін досы Герберт Миллске қажет болған жағдайда қолдану үшін бос чек қалдырды. Ол тәуекелге бейім құмар ойыншы болды, жеңілістер оны ақшадан айырды, бірақ ол әрқашан адалдығын сақтап, кейде тіпті өз қаржысына қарсы жеңіске жетті.
Frederick James Archer (11 January 1857 – 8 November 1886), also known by the nickname The Tin Man, was an English flat race jockey of the Victorian era, described as "the best all round jockey that the turf has ever seen". ), made up of retainers, gifts from owners and gamblers, and nearly £2,500 in riding fees. Archer's win on Dutch Oven in the St Leger caused controversy. It had been presumed that the filly had not stayed the distance when losing the Great Yorkshire Stakes at York, so she was sent off at odds of 40/1 for the Leger. When she won, Archer was accused of pulling the horse at York to get longer odds for the Leger. In fact, Archer had not wanted to ride Dutch Oven in the race at all, preferring the John Porter trained Geheimniss. Falmouth withdrew from racing in 1883. It has been suggested that this was prompted by a suspicion that Archer pulled Galliard in the Derby, being beaten into third by St Blaise and Highland Chief. Archer was accused of not showing the same will to win that he had on Bend Or or Iroquois, and Highland Chief was trained by his brother Charles, which seemed to be circumstantial evidence of his guilt. Against this, Fred had no previous history of helping his brother in this way, and Charles had once sent him through the rails when riding against him. It seems highly unlikely Archer would have thrown the Derby in this way. Retainers with the Duke of Portland and Lord Hastings brought him a combined £2,000 per year, the Duke of Westminster £1,000, and Lord Alington £500. He married Rose Nellie Dawson, eldest daughter of John Dawson, on 31 January 1883 at All Saints' Church in Newmarket. It was called the celebrity wedding of the decade.]] Archer "captured the public imagination as no other jockey had ever done". In his early career he was known as a severe rider, who was not sparing with whip and spurs on the horse. This was a style he may have adopted under the influence of stable jockey Tom French. He was always first down to the start, so as to get the best starting place and was obedient to the starter, unlike some other jockeys. He was always quick away, "like a greyhound from the slips". He would let his horse's head hang loose, and get the horse going with a touch of the spur.) by the time of his death challenges the perception of acquisitiveness, which may have been partly cultivated. He seemed to take perverse satisfaction in it. He is reputed to have asked bystanders for coins he could put in his breeches to increase his weight when he was short a few pounds for his race, only never to return them. But he could also be generous. He was also known to throw a ball for colleagues each winter, and once, before a trip to America in November 1884, he left a blank cheque for his friend Herbert Mills, in case he was in need. He was a reckless gambler, with losing runs bringing him close to running out of cash, but he always maintained his integrity, sometimes winning against his own money.
Тренердің пікірі
Тренер Джон Портер Арчер туралы былай деді: "Оның барлық жүрегі мен жаны қолға алған ісінде болды. Ол көбінесе бірінші болып салмаққа түсер, стартқа бірінші болып келді, желек түскенде бірінші болып жолға шықты және, жазбалар көрсеткендей, көбінесе жеңіс сызығын бірінші болып кесті. Оның тым ұқыпты болмағанынан қорқамын. Өте тәжірибелі, ол көбінесе өз қалауынша істейтін, әсіресе ұсақ жарыстарда. Егер ол жылқының жүгіруін қаламаса, сол күні оны сарайда ұстап тұруды иесіне ойсыраудан тартынбады. Қысқасы, Фред Арчер – керемет табысқа жеткен жокей ғана емес, сонымен қатар күшті тұлға еді". Тағы бір тренер, Джон Осборн кіші, былай деді: "Ол соншалықты мақтанға бөленді, Фред Арчер жокейінан гөрі Арчер мырзаға ешкім сенбеді", бірақ бұл пікір баршаға ортақ емес еді. 1879 жылы "The World" газеті былай деп жазды: "Көп табыс пен жұмыс берушілер мен жұртшылықтың шексіз сенімі кейбір адамдардың басын аудартуы мүмкін, бірақ Фред Арчер өз жолын тыныш табады және өз мамандығын жетілдіру үшін тығырықтап оқиды". Ал оның қайтысынан кейін Джордж Лэмбтон былай деді: "Ол бала кезінде де әртүрлі ерлер мен әйелдердің құрметіне бөленді, өмірінің басында жұртшылықтың сүйіктісіне айналды, бірақ ол "бас ауруы" деп аталатын кең таралған және жағымсыз дертке ұшырамады. Менің ойымша, оған ең үлкен сүйіспеншілік пен құрмет көрсеткен Мат Доусонның ақылды, қатал салауатты ақылы оған көп көмектесті". Доусон оны толық мақтаған жоқ, оны "сол дөңгелек аяқты, қалайыны сыпырып тастайтын жас шайтан" деп атады.