Кіріспе
Үндістандағы секуляризмге шолу Үндістан 1947 жылы тәуелсіздік алғаннан бері секулярлық мемлекет болып табылады. Дүниежүзілік құндылықтар Үндістан конституциясында жазылған. Үндістанның алғашқы премьер-министрі Джавахарлал Неру елдің қазіргі тарихында зайырлы республиканы құрумен танымал. 1976 жылы қабылданған Үндістан Конституциясының 42-ші түзетуінде Конституцияның кіріспе сөзінде Үндістанның зайырлы мемлекет екендігі айтылған. Алайда, 1994 жылы Үндістанның Жоғарғы Соты S. R. Bommai v. Union of India ісі бойынша Үндістан республика құрылғаннан бері зайырлы болғандығын дәлелдеді. Сотта мемлекет пен діннің бір-бірінен бөлек екендігі анықталды. Онда былай делінген еді: "Діннің мемлекет мәселесінде еш қатысы жоқ. Кез келген мемлекеттік үкімет өз саясатын немесе іс-әрекетін зайырлы түрде жүргізсе, бұл конституциялық мандатқа қайшы келеді және 356-бап бойынша іс-қимылға ұшырайды". Сонымен қатар, конституциялық тұрғыдан мемлекеттік білім беру мекемелеріне діни сабақ беруге тыйым салынған, ал конституцияның 27-бабында салық төлеушілердің ақшасын кез келген дінді насихаттауға пайдалануға тыйым салынған. Ресми түрде, зайырлылық әрқашан заманауи Үндістанға ықпал еткен. Қазіргі Үндістанның заң мәселесінде, неке, ажырасу, мұрагерлік, алимент сияқты мәселелер бойынша жеке заңдар, егер адам мұсылман болса немесе болмаса, әр түрлі болады (мұсылмандар қаласа, зайырлы заң бойынша некеге тұру мүмкіндігіне ие). Діни заңды құрметтеуге тырысу Үндістанда бірнеше мәселені тудырды, мысалы көп әйел алудың қабылдануы, мұрагерлік құқықтың теңсіздігі, кейбір ер адамдарға қолайлы соттан тыс біржақты ажырасу құқықтары және діни кітаптардың қарама-қайшы түсіндірмелері. Қолдаушылар бірыңғай азаматтық кодексті енгізуге тырысу, яғни әр азаматқа оның дініне қарамастан бірдей заңдар енгізуге тырысу көпшіліктің индустар сезімталдығы мен идеалдарын таңуылтпайды деп мәлімдейді. 2200 жыл бұрын Ашока, 1400 жыл бұрын Харша әр түрлі діндерді қабылдап, қолдады. Ежелгі Үндістанның халқына дін еркіндігі берілген, ал мемлекет әр адамға, оның хинду, буддизм, джайнизм немесе басқа да дінге табынуына қарамастан, азаматтығын берді. Өзінің (діни) сектасын құрметтеу және басқаларды негізсіз айыптау болмауы керек. Бакраха Ашока, Рок Эдикт XII, шамамен б.з.д. 250 жылы. Бұл дінаралық қатынастарға деген көзқарас исламның келуімен және Солтүстік Үндістанда Дели сұлтанының құрылуымен 12 ғасырда өзгерді, бірақ бұл индустардағы төменгі таптың жауыздығы жоғары деңгейге көтерілген жалғыз себеп емес, өйткені Браминдер, содан кейін Орталық Үндістанда Деккан сұлтандары дискриминация жасады. Жаңа ғибадатханалар мен монастырларға рұқсат берілмеді. Левант, Оңтүстік-Шығыс Еуропа және Испания сияқты, Үндістандағы ислам билеушілері индустарды ширияға негізделген мемлекеттік заңда жыл сайынғы джизья салықтарын төлеу үшін дхиммилер ретінде қарастырды. Мұғұл дәуірінің келуімен шариғат қажыр-қайратпен қолданылды, мұнда бірінші маңызды ерекшелік ретінде Акбар - Мұғұл императоры болды. Алайда, Акбардың ұрпақтары, әсіресе Аурангзеб, исламды негізгі мемлекеттік дін ретінде қабылдауға, ғибадатханаларды қиратуға және дінге негізделген дискриминациялық джизья салықтарын қайта енгізді. Аурангезебтен кейін Үндістан Шығыс Үндістан компаниясының және Британдық Радждың бақылауына өтті. Колониялық әкімшілер дінді мемлекетінен бөлмеді, бірақ ислам мен индуизм арасындағы тең дәрежелі иерархияның аяқталуын белгіледі және индустар, христиандар мен мұсылмандар үшін заң алдындағы теңдік ұғымын қайта енгізді. Британ империясы сауда-саттыққа ұмтылды, оның саясаты бойынша Үндістанның барлық түрлі діндеріне бейтараптық болды. XIX ғасырдың ортасына қарай Британдық Радж Үндістанды неке, мүлік мұрасы және ажырасу мәселелеріне қатысты әрбір Үндістанның дініне негізделген жеке заңдарға сәйкес, ислам заңгерлері, индуистік сарапшылар және басқа да діни ғалымдар тиісті діни құжаттарды түсіндіруге сәйкес басқарады. 1864 жылы Радж барлық діни заңгерлерді, пандиттерді және ғалымдарды жойды, өйткені бір тармақтың немесе діни құжаттың түсіндірмелері әртүрлі болды, ғалымдар мен заңгерлер бір-бірімен келіспеді, ал әділдік процесі сәйкес келмейтін және күдікті түрде бүлінген болды. XIX ғасырдың аяғында ағылшындықтар ағылшындықтардың маңайындағы қауымдастықтарды бөлу үшін ағылшындық индустар мен ағылшындық мұсылмандардың жеке заңдарының келуін белгіледі, онда басқару мемлекет пе...
India since its independence in 1947 has been a secular state. The secular values were enshrined in the constitution of India. India's first prime minister Jawaharlal Nehru is credited with the formation of the secular republic in the modern history of the country. With the Forty second Amendment of the Constitution of India enacted in 1976, the Preamble to the Constitution asserted that India is a secular nation. However, the Supreme Court of India in the 1994 case S. R. Bommai v. Union of India established the fact that India was secular since the formation of the republic. The judgement established that there is separation of state and religion. It stated "In matters of State, religion has no place. Any State government which pursues nonsecular on policies or nonsecular course of action acts contrary to the constitutional mandate and renders itself amenable to action under Article 356". Furthermore, constitutionally, state owned educational institutions are prohibited from imparting religious instructions, and Article 27 of the constitution prohibits using tax payers money for the promotion of any religion. Officially, secularism has always inspired modern India. In matters of law in modern India, personal laws – on matters such as marriage, divorce, inheritance, alimony – varies if one is a Muslim or not (Muslims have an option to marry under secular law if they wish). The attempt to respect religious law has created a number of issues in India, such as acceptability of polygamy, unequal inheritance rights, extra judicial unilateral divorce rights favorable to some males, and conflicting interpretations of religious books. Supporters state that any attempt to introduce a uniform civil code, that is equal laws for every citizen irrespective of his or her religion, would not impose majoritarian Hindu sensibilities and ideals.]] Ashoka about 2200 years ago, Harsha about 1400 years ago accepted and patronised different religions. The people in ancient India had freedom of religion, and the state granted citizenship to each individual regardless of whether someone's religion was Hinduism, Buddhism, Jainism or any other. There should not be honour of one's own (religious) sect and condemnation of others without any grounds.|Ashoka, Rock Edicts XII, about 250 BC|
This approach to interfaith relations changed with the arrival of Islam and establishment of Delhi Sultanate in North India by the 12th century, but it was not the only cause the enmity in minds of Hindu lower caste had risen to the top because of the discimination by Brahmins followed by Deccan Sultanate in Central India. New temples and monasteries were not allowed. As with Levant, Southeast Europe and Spain, Islamic rulers in India treated Hindus as dhimmis in exchange of annual payment of jizya taxes, in a sharia based state jurisprudence. With the arrival of Mughal era, Sharia was imposed with continued zeal, with Akbar – the Mughal Emperor – as the first significant exception. However, the descendants of Akbar, particularly Aurangzeb, reverted to treating Islam as the primary state religion, destruction of temples, and reimposed religion based discriminatory jizya taxes. After Aurangzeb, India came into control of East India Company and the British Raj. The colonial administrators did not separate religion from state, but marked the end of equal hierarchy between Islam and Hinduism, and reintroduced the notion of equality before the law for Hindus, Christians and Muslims. The British Empire sought commerce and trade, with a policy of neutrality to all of India's diverse religions. By the mid 19th century, the British Raj administered India, in matters related to marriage, inheritance of property and divorces, according to personal laws based on each Indian subject's religion, according to interpretations of respective religious documents by Islamic jurists, Hindu pundits and other religious scholars. In 1864, the Raj eliminated all religious jurists, pandits and scholars because the interpretations of the same verse or religious document varied, the scholars and jurists disagreed with each other, and the process of justice had become inconsistent and suspiciously corrupt. The late 19th century marked the arrival of Anglo Hindu and Anglo Muslim personal laws to divide adjacent communities by British, where the governance did not separate the state and religion, but continued to differentiate and administer people based on their personal religion. The British Raj provided the Indian Christians, Indian Zoroastrians and others with their own personal laws, such as the Indian Succession Act of 1850, Special Marriage Act of 1872 and other laws that were similar to Common Laws in Europe. Although the British administration provided India with a common law, its divide and rule policy contributed to promoting discord between communities. The Morley Minto reforms provided separate electorate to Muslims, justifying the demands of the Muslim league. In the first half of 20th century, the British Raj faced increasing amounts of social activism for self rule by a disparate groups such as those led by Hindu Gandhi and Muslim Jinnah; the colonial administration, under pressure, enacted a number of laws before India's independence in 1947, that continue to be the laws of India in 2013. One such law enacted during the colonial era was the 1937 Indian Muslim Personal Law (Shariat) Application Act, which instead of separating state and religion for Western secularism, did the reverse. It, along with additional laws such as Dissolution of Muslim Marriages Act of 1939 that followed, established the principle that religious laws of Indian Muslims can be their personal laws. It also set the precedent that religious law, such as sharia, can overlap and supersede common and civil laws, that elected legislators may not revise or enact laws that supersede religious laws, that people of one nation need not live under the same laws, and that law enforcement process for different individuals shall depend on their religion. The Indian Muslim Personal Law (Shariat) Application Act of 1937 continues to be the law of land of modern India for Indian Muslims, while parliament based, non religious uniform civil code passed in mid 1950s applies to Indians who are Hindus (which includes Buddhists, Jains, Sikhs, Parsees), as well as to Indian Christians and Jews.
Ағымдағы жағдай
Үндістан конституциясының 7-ші кестесі діни мекемелерді, қайырымдылық ұйымдары мен трасттарды бір мезгілдегі тізімге енгізеді, яғни Үндістанның орталық үкіметі де, Үндістанның әртүрлі мемлекеттік үкіметтері де діни мекемелер, қайырымдылық ұйымдары мен трасттар туралы өз заңдарын жасай алады. Егер орталық үкімет шығарған заң мен мемлекеттік заң арасында қайшылық болса, онда орталық үкімет заңы басым болады. Дін мен мемлекеттің бөлінуі емес, бір-бірімен тығыз байланыста болу қағидаты 1956 жылы 290-баптан бастап, 1975 жылы Үндістан Конституциясының кіріспесіне "зайырлы" сөзін қосуға дейінгі бірқатар конституциялық түзетулерде танылды. Бір мезгілдегі тізімдер құрылымы арқылы дін мен мемлекеттің бір-біріне жабылуы Үндістанда әртүрлі діндерге, діни мектептерге мемлекеттік қолдау мен жеке заңдарға мүмкіндік берді. Бұл мемлекеттік араласу әр діннің диктатына сәйкес келеді, бірақ теңсіз және қарама-қайшылықты. Мысалы, 1951 жылғы діни және қайырымдылық қоры туралы Үндістан заңы мемлекеттік үкіметтеріне индуистік ғибадатханаларды күшпен басып алуға, иеленуге және пайдалануға, сондай-ақ тартулардан түсетін табысты жинауға және табысты ғибадатханаға қарсы діни мекемелерді ұстауды қоса алғанда, ғибадатхана емес мақсаттарға қайта бөлуге мүмкіндік береді. Үндістан заңы сонымен қатар исламдық және басқа да азшылық діни мектептерге Үндістанның мемлекеттік және орталық үкіметінен ішінара қаржылық қолдау алуға, егер мектеп оқушының діни ілімнен бас тарту мүмкіндігі бар екендігіне келісе, егер ол сұраса, және мектеп кез-келген оқушыны дін, нәсіл немесе басқа да негіздер бойынша кемсітпейді. Толықтай мемлекеттік меншіктегі және басқарылатын білім беру мекемелеріне діни ілім беруге тыйым салынады, бірақ діни секталар мен қорлар өз мектептерін аша алады, діни ілім бере алады және мемлекеттік қаржылық көмектің ішінара алуына құқығы бар. Халық саны көп Үндістанның діндері бойынша, тек исламның ғана шариғат түрінде діни заңдары бар, ол Үндістан мұсылман жеке заңдары ретінде рұқсат етеді. Үндістанның зайырлы мемлекет емес екенін жариялау үшін, өйткені зайырлылық сөзі Батыс пен басқа жерлерде кеңінен түсініледі; керісінше, бұл күрделі тарихы бар ұлттың саяси мақсаттары үшін стратегия және оның мәлімделген ниеттеріне қарама-қарсы нәтижелер. Бірыңғай азаматтық кодексті құруға ұмтылу ұзақ уақыттан бері зайырлы Үндістан мемлекетін құрудың бір жолы ретінде талқыланып келеді. Олар Үндістанда қалыптасқан секуляризмді "псевдо-секюляризм" деп атайды, ол саяси "азаматтарды қанағаттандыру" үшін жамылған екіжүзділік. 2020 жылдың 28 шілдесінде Үндістанның Жоғарғы сотында Үндістан Конституциясының кіріспе сөзінен секулярлық және социалистік сөздерді алып тастау туралы өтініш болды.
Хинду Раштрасының талабы
Үшіншісі - "Қараңғылық" партиясы, ал екіншісі - "Қараңғылық" партиясы. Ал азаматтарға қатысты айтатын болсақ, тек қана 7/20-і ғана Үндістанның индустар мемлекетін құруға мүдделі. Үндістандық индустардың үштен екісі (халықтың 64%) шын мәнінде үнді немесе Үндістан азаматы болу үшін индус болу өте маңызды деп санайды. 2020 жылдың 28 шілдесінде Үндістанның Жоғарғы сотында Үндістан Конституциясының кіріспе сөзінен секулярлық және социалистік сөздерді алып тастау туралы өтініш болды. Жақында Раджя Сабханың бұрынғы депутаты Субраманян Свами Конституцияның кіріспе сөзінен "социалистік" және "секулярлық" деген сөздерді алып тастау туралы Үндістанның Жоғарғы сотына өтініш берді.
Батыс секуляризмімен салыстыру
Батыс елдерінде "зайырлы" деген сөз үш нәрсені білдіреді: дін бостандығы, әр азаматқа дініне қарамастан тең азаматтық, дін мен мемлекеттің (әкімшіліктің) ажыратылуы. Батыс демократиясының конституциясындағы негізгі қағидалардың бірі осы бөліну болды, мемлекет өзінің саяси билігін заң мәселесінде бекітеді, сонымен бірге әр адамның өз дінін ұстану құқығын және діннің өз рухани тұжырымдамаларын қалыптастыру құқығын қабылдайды. Барлық адам заң алдында тең және батыста оның дініне қарамастан бірдей заңдарға бағынады. Ал Үндістанда "зайырлы" деген сөз дін мен мемлекеттің толықтай ажыратылуын білдіреді. Смит Үндістан Конституциясына сәйкес, Үндістанда ресми мемлекеттік дін жоқ, мемлекет меншігіндегі мектептерде діни сабақ берілмейді (28 бап), салық төлеушілердің ақшасы ешқандай дінге қолдау көрсетуге жұмсалмайды (27 бап). Бір-бірімен жапсарлас жұмыс істеуге рұқсат етіледі, бұл ретте мемлекет толық қаржыландырмайтын мекемелер діни тәлім беруді міндетті түрде жүзеге асыра алады, ал мемлекет діни ғимараттарды немесе инфрақұрылымды заңға сәйкес ұстау үшін қаржылық көмек көрсете алады. Бұдан басқа, Үндістанның конституциялық жүйесі "дін істеріне мемлекеттің кең көлемде араласуына" жол береді. Р. А. Джахагирдардың айтуынша, Үндістан жағдайында секуляризм барлық діндердің заң алдындағы теңдігі ретінде түсіндіріледі, ал мемлекет бейтарап. "Мемлекеттік саясаттың директивтік қағидалары" деген 44-бапта "мемлекет барлық азаматтар үшін бүкіл Үндістан аумағында бірыңғай азаматтық кодексті қамтамасыз етуге тырысады" деп жазылған. Бұл заңның өзгеруін олар "дін бостандығының ауыр бұзылуы" деп санайды. Үндістанда секуляризм термині француз тіліндегі секуляризм ұғымынан, атап айтқанда, laïcité-ден ерекшеленеді. Француздық концепция бойынша, діннің мемлекеттік мекемелерде, сондай-ақ мемлекеттік мекемелер мен мектептерде діннің болмауы талап етіледі. Үндістан құрылымы әртүрлі діни конфессияларға мектептер ашуға және ұстауға, діни білім беруге (мүмкіндігінше) және Үндістан үкіметінен ішінара, бірақ елеулі қаржылық қолдау алуға ынталандыру туғызды. Сол сияқты, Үндістан үкіметі тарихи исламдық орталық Вакф кеңесін, тарихи индуистік ғибадатханаларды, буддалық монастырларды және кейбір христиандық діни мекемелерді реттеу және қаржылық басқару үшін заңды мекемелер құрды.
Заң
Үндістанның діни заңдары белгілі бір азшылықтарға қатысты және мемлекет тіпті өз бетінше дінге араласады деп күтіледі, бұл - дау туғызатын тақырып.
Шах Бано ісі
1978 жылы Шах Бано ісі Үндістанда бірыңғай азаматтық кодекске деген талаппен қатар, секуляризм туралы пікірталасты алға тартты. Шах Бано 62 жастағы мұсылман әйел, 1978 жылы 44 жыл бірге өмір сүрген күйеуімен ажырасып кеткен. Үндістан мұсылман жеке заңына сәйкес, күйеуі алимент төлемейді. Шах Бано 1978 жылғы Қылмыстық іс жүргізу кодексінің 125-бабы бойынша тұрақты алимент төлеуді талап етті. Шах Баноның үкімі бірден дау-дамайлар мен мұсылман ер адамдардың жаппай демонстрацияларын туғызды. Ислам дінбасылары мен Үндістанның мұсылмандық жеке заңдар кеңесі бұл шешімге қарсы болды. Мұсылман әйелдерді тек мұсылман әйелдерінен ғана, индустар, христиандар, парстар, яһудилер және басқа да діндердегі әйелдерге кепілдік берілген асырауға құқығынан айыратын жаңа заң қабылдады. Үндістан мұсылмандары 1986 жылғы жаңа заңды, олардың дінін ескере отырып, бұрынғы әйелдеріне алимент төлеуден таңдамалы түрде босатып, зайырлы деп санайды, өйткені ол мұсылман еркектерінің діни құқықтарын құрметтейді және олардың басқа діндердегі үнді еркектерінен және әйелдерінен мәдени жағынан ерекшеленетінін мойындайды. Мұсылман қарсыластары Бірыңғай азаматтық кодексті енгізуге тырысу, яғни әр адам үшін оның дініне қарамастан бірдей заңдар, индустар көпшілігінің сезімталдығы мен идеалын көрсетеді деп айтады.
Ислам феминисттері
Бұл дау Үндістандағы мұсылман мен индус арасында ғана емес. Мысалы, Үндістандағы ислам феминисттер қозғалысы Үндістандағы мұсылман жеке заңдары мәселесі Құранның тарихи және жалғасып жатқан қате түсіндірілуі деп мәлімдейді. Феминисттер Құранның мұсылман әйелдеріне құқықтарды бергенін, бірақ іс жүзінде мұсылман улемалары оларды бұғаттап отырғанын айтады. Олар Құранның оқымаған мұсылман халықтарына қатысты "әулетшілдік" түсініктемесі қорлаушылық деп есептейді және Құранды өздері оқып, әйелдерге ыңғайлы етіп түсіндіруге құқылы екендерін талап етеді. Үндістанда ислам феминисттерінің діни заңды талап етіп, талаптарын орындауға мүмкіндік беретін заңдық механизм жоқ.
Үндістанда әйелдердің құқықтары
Үндістанның зайырлылық концепциясымен берілген кейбір діни құқықтар, олар үнді әйелдеріне қатысты қорлау деп танылады, соның ішінде бала некелері, Үш рет талаққа тыйым салынды.
Діни қажылық үшін мемлекеттік субсидия
Үндістан 1950 жылдан кейін де діни қажылық үшін либералды субсидиялар ұсынуды жалғастырды, бұл секуляризмнің полиморфты түсіндірмесі бойынша болды. Ең үлкен және ең даулысы - исламның Меккеге хаж жасау үшін берілетін субсидия бағдарламасы. Бұл бағдарлама бай мұсылмандарға пайда әкеледі және өздерінің қасиетті жерлеріне саяхат жасау үшін осындай субсидия алмайтын индустар мен христиандарға қарсы дискриминация ретінде сынға түсті. 2012 жылы Үндістанның Жоғарғы соты 10 жыл ішінде діни субсидиялар бағдарламасын тоқтатуды бұйырды. Wall Street Journal журналының мақаласына сәйкес, Үндістанның мұсылман басшылары хажға субсидияны тоқтатуды қолдады, өйткені "хаж мұсылманның әділ еңбегімен тапқан ақшаға орындалуы керек, қайырымдылық немесе қарыз ақшасына емес. . " деп жазылған . Бұл жүйе португалдық колонизациядан бастау алып, бүгінгі күнге дейін сақталған. Гоа азаматтық кодексі, сондай-ақ Гоа отбасылық заңы деп аталады, бұл Үндістанның Гоа штатының тұрғындарын басқаратын азаматтық заңдар жиынтығы. Үндістанда әр түрлі діннің адамдарын жеке басқаратын, дінге тән азаматтық кодекстер бар. Гоа бұл ережеден ерекшеленеді, өйткені барлық гоалықтарға дінге, ұлтына немесе тілдік қатынасына қарамастан, бір ғана зайырлы кодекс / заң қолданылады. Бұл - Үндістан сияқты діни әртүрлілігі мол елде бірыңғай азаматтық кодекс құру мүмкіндігін көрсетеді.