Ричард Лонг: Американдық бейсболшының өмірі мен жетістіктері

Кіріспе

Ричард Дейл Лонг (6 ақпан 1926 - 27 қаңтар 1991) – американдық бейсболшы. 1926-1991 жылдары «Питтсбург Пайрэтс», «Сент-Луис Браунс», «Чикаго Кабс», «Сан-Франциско Джайентс», «Нью-Йорк Янкис» және «Вашингтон Сенаторс» командаларындағы жоғары лига бейсболында ойнаған. Бойы 2 метр, сол қолымен соққы беретін және лақтыратын. Лонгтың мансабы екі маңызды жетістікпен ерекшеленді. Ол бес ойын қатарынан хоум-ран соқты, бұл MLB рекорды. Екі жылдан кейін Лонг, Джигс Донахьюдан бері алғаш рет сол қолымен лақтыратын қақпашы болды.

Мансап

Миссури штатының Спрингфилд қаласында туған Лонг Массачусетс штатының Адамс қаласында орта мектепті бітірді және «Грин-Бэй Пэккерс» командасының футбол ойнау ұсынысынан бас тартып, бейсболға келісімшарт жасады. 1944 жылғы соғыс кезеңінде ол 18 жасында «Милвоки Брюэрс» (Америка Ассоциациясының ең жоғары лигасы) командасының құрамында бір ойынға қатысты, ал 1945 жылы «Цинциннати Редс» ұйымында мансабын бастады. Лонг 1951 жылы «Пиратс» командасымен дебют жасамас бұрын, бес түрлі команданың резервтік құрамында алты маусым ойнады, ал сол маусымды «Сент-Луис Браунс» командасымен аяқтады. 1951 жылы «Пиратс» командасымен жаттығу кезінде клубтың бас менеджері, Даңқ залының мүшесі Бранч Рикки, сол жақ қолды бірінші базалық ойыншыны қақпашы болуға көндірді. Эксперимент бір ойыннан кейін тоқтатылды, бірақ Лонг жеті жылдан соң тағы да қақпашы позициясына қайта оралды. Кіші лигаларда үш маусым ойнағаннан кейін (оның ішінде 1953 жылы Тынық мұхиты лигасында MVP атанды), «Питтсбург» Лонгқа тағы бір мүмкіндік берді. Ол .291 орташа көрсеткішпен 79 RBI жинады, сонымен қатар 19 қос соққы, 13 үш соққы (MLB ойыншылары арасында ең көп) және 16 хоум-ран соқты. 1956 жылы Лонг карьерасындағы ең көп хоум-ран (27) және RBI (91) көрсеткіштерін жасады, Ұлттық лиганың «Жұлдыздар» ойынына шақырылды және 19 мамыр мен 28 мамыр аралығында сегіз ойын қатарынан хоум-ран соғып, рекордтық кітапқа енді. Бұл көрсеткіш бұрын Кен Уильямс (1922), Джордж Келли (1924), Лу Гериг (1931), Уокер Купер (1947) және Вилли Мейс (1955) бірдей алты ойын қатарынан соққан еді. Содан бері бұл жетістікке тек Дон Маттингли (1987) және Кен Гриффи-младший (1993) жетті, екеуі де Америка лигасында. Лонгтың 1956 жылғы маусымдағы хоум-рандарының сериясы оның маусымның жарқын бастауына нүкте қойды. Ол сегіз ойындық кезеңде 15 соққы жинап, орташа көрсеткішін .384-тен .411-ге дейін көтерді, ал 17 рет ұпай жинады. Маусым айында орташа көрсеткіші .310-нан жоғары болғандықтан, Лонг 10 шілдеде Гриффит стадионында өткен 1956 жылғы Бас лиганың «Жұлдыздар» ойынында Ұлттық лиганың бірінші базалық ойыншысы болып таңдалды. Ол екі рет соққылауға мүмкіндік алған жоқ, бірақ Ұлттық лига 7:3 есебімен жеңіске жетті. Бұл Лонгтың «Жұлдыздар» ойынындағы жалғыз қатысуы болды. Мамыр айында «Кабс» командасына ауысқан Лонг екі маусымда 55 хоум-ран соқты. 1956 жылдың соңғы апталарында ол 56 жыл бұрын Донахьюдан кейін бас лигадағы алғашқы сол жақ қолды қақпашы болды және оң қолында қақпашы қолғабы емес, бірінші базалық ойыншының қолғабын киді. 1957 жылы ол тағы бір рекордты теңестірді, қатарынан екі ойында резервтік ойыншы ретінде хоум-ран соқты. 1958 жылы Лонг өзінің ойын уақытын «Гиганттар» және «Янкилер» командалары арасында бөлісті. «Янкилер» сапында ол 1960 жылғы әлем чемпионатына бұрынғы «Пиратс» командасымен кездесті. 7-ші ойынның тоғызыншы иннингінде соққан синглі «Янкилерге» 9:9 есебімен теңесуге көмектесті, бірақ бұл Питтсбургтің жартысында Билл Мазероскидің жеңімпаз соққысына жол ашты. 1960 жылы баскетбол лигасының кеңейту драфтында Лонг «жаңа» «Вашингтон Сенаторлар» командасымен таңдалды және клубтың алғашқы маусымында тұрақты бірінші базалық ойыншысы болды. Бірақ шілдеде ол жас аутфилдер Дон Локқа айырбасталды. 1962 жылы «Янкилер» «Гиганттарды» жеңіп, әлем чемпионатын ұтқанда Лонг чемпиондық жүзікке ие болды. Ол 1-ші ойында тұрақты Билл Скоуронның орнына шықты және «Янкилердің» 6:2 есебімен жеңіске жеткен сегізінші иннингте сақтандыру ұпайын соқты. Содан кейін ол 2-ші ойынды Candlestick Park-та бастады және үш соққыға мүмкіндік алған жоқ. Серияда ол жалпы саны бойынша бестен біреу болды, ал Нью-Йорк жеті ойыннан кейін жеңіске жетті. Лонгтың МЛБ мансабы 1963 жылдың тамызында аяқталды. «Бомбардировщиктер» оны белсенді тізімнен алып тастады және маусымның қалған бөлігіне дейін менеджер Ральф Хоуктің штабында қосымша жаттықтырушы етіп тағайындады. Ол қыркүйектегі сериялық ойынға немесе 1963 жылғы әлем чемпионатына қатыспады, онда Нью-Йорк төрт ойынның ішінде «Доджерске» ұшырады. Лонгтың 21 маусымдық кәсіби мансабы 1964 жылы «Джексонвилл Санс» командасымен 24 ойынды аяқтады. Ол 1960 жылдардың соңында кіші лигаларда төреші ретінде бейсболдан қысқа уақытқа қалды. Өзінің он маусымдық MLB мансабында Лонг 805 соққы, 132 хоум-ран және 467 RBI-мен 1013 ойында .267 орташа көрсеткішпен ойнады. Бірінші базадағы ойынды алаңға түсіру көрсеткіші 0,988% болды. Әлемдік серияда ол сегіз соққыда 250 орташа көрсеткішпен екі рет сингл соқты және бір ұпай жинады. Дейл Лонг 64 жасында қатерлі ісік ауруынан қайтыс болды.

A native of Springfield, Missouri, Long graduated from high school in Adams, Massachusetts, and turned down an offer from the Green Bay Packers to play football, opting instead for a baseball contract. He got into one game at age 18 for the top level Milwaukee Brewers of the American Association during the wartime 1944 season, then began his career in earnest in 1945 in the Cincinnati Reds' organization. Long spent six more full seasons in the minor leagues, playing for five different parent clubs, before he debuted with the Pirates in 1951, ending that season with the St. Louis Browns. During his spring training with the 1951 Pirates, the southpaw first baseman was convinced to try catching by the club's general manager, Hall of Famer Branch Rickey. The experiment ended after one game, but Long would briefly return to the position again in the majors seven years later. After 3 additional seasons in the minors (including an MVP winning 1953 campaign in the Pacific Coast League) Pittsburgh gave Long another chance in He hit .291 with 79 RBIs, while collecting double figure totals in extra base hits with 19 doubles, 13 triples (best among MLB players), and 16 home runs. In 1956, Long posted career highs in home runs (27) and RBI (91), made the National League All Star team, and put his name in the record books by hitting eight home runs in eight consecutive games between May 19 and May 28, breaking the previous mark of six straight games, shared by Ken Williams (1922), George Kelly (1924), Lou Gehrig (1931), Walker Cooper (1947) and Willie Mays (1955). Since then, his achievement has been matched only by Don Mattingly (1987) and Ken Griffey Jr. (1993), both in the American League. Long's home run binge capped a torrid start to his 1956 season. He collected 15 hits—raising his batting average from .384 to .411—and 17 runs batted in during the eight game stretch. With his batting average still above .310 in June, Long was selected as the National League's starting first baseman in the 1956 Major League Baseball All Star Game, played at Griffith Stadium on July 10. He was hitless in two at bats, but the Senior Circuit won the game, 7–3. It would be Long's only appearance in a midsummer classic. Traded to the Cubs in May , Long belted 55 homers for them in 2 seasons. In the latter weeks of , he became the majors' first southpaw catcher since Donahue, 56 years before. and wore his first baseman's mitt, rather than a catcher's glove, on his right hand. In , he tied another home run record, when he hit back to back pinch hit homers. In , Long divided his playing time between the Giants and Yankees. As a member of the Yankees, he faced his former Pirates' team in the 1960 World Series. His pinch single in the ninth inning of Game 7 helped the Yankees tie the score at 9–9, but that only set the stage for Bill Mazeroski's Series winning blow in the Pittsburgh half of the frame. Long was selected by the "new" Washington Senators in the 1960 Major League Baseball expansion draft, and was the club's regular first baseman during its maiden season. But in July , he was traded back to the Yankees for young outfielder Don Lock. When the Yanks won the 1962 World Series over the Giants, Long earned a championship ring. He was a late inning substitute for regular Bill Skowron in Game 1, and drove in an insurance run with a single in the eighth inning of the Yankees' 6–2 victory. Then, he started Game 2 at Candlestick Park and was hitless in three at bats. For the Series, he was one for five overall as New York prevailed in seven games. Long's MLB playing career ended in August 1963. The Bombers removed him from the active roster and named him as an extra coach on manager Ralph Houk's staff through the rest of the season. He wasn't activated for the September stretch drive or the 1963 World Series, when New York fell to the Dodgers in four straight games. Long's 21 season professional playing career concluded with a 24 game stint with the Triple A Jacksonville Suns in 1964. He briefly remained in baseball as an umpire in the minor leagues in the late 1960s. In his ten season MLB career, Long was a .267 hitter with 805 hits, 132 home runs and 467 RBI in 1,013 games. He recorded a .988 fielding percentage as a first baseman. In World Series play, he hit .250 in eight at bats, with two singles and one run batted in. Dale Long died of cancer at age 64.