Кіріспе
Дидиер, сондай-ақ Дезидерий деп те аталатын (шамамен 580 жылы 15 қараша 655 жылы Дидиер 8 сәуірде 630 жылы Бурж епископы Сулпитий Пейуспен тағайындалды және 655 жылы қайтыс болғанға дейін оның қамқорлығымен гүлденген епархияны басқарды. Дидье мансабы, ағалары сияқты, меровингиялық монархиямен тығыз байланысты болған билеуші, жер иеленуші таптың бақылауында болған шіркеу мен монастырлық жүйенің үлгісі болып табылады. "Бұл кезеңнің жаңалығы емес, керісінше, Римнің соңғы және ерте меровингиялық кезеңдерінен бері қалыптасқан жағдайдың жалғасы болды".
Saint Didier, also known as Desiderius (c. 580 AD – November 15, 655 Didier was ordained by Sulpitius the Pious, bishop of Bourges, on April 8, 630, and governed the diocese, which flourished under his care, until his death in 655. Didier's career, like that of his brothers, is an example of a church and a monastic system controlled by the ruling, landholding class that was closely linked to the Merovingian monarchy. "This was no innovation of this period, but rather represented a continuation of a state of affairs which had existed since late Roman and early Merovingian times".
Өмір
580 жылы Альбидің оппидумында туған, әкесі Салвий, анасы Герхенфреда, екі ағасы Рустикус пен Сиагрий болды. Үш ұл франк патшасы Клотер II (584-629; 613 жылдан бастап жалғыз билік иелері) сарайына жіберілді және ақсүйектер отбасының басқа ұлдарымен бірге Меровингтер сарайының мектебінде керемет білім алды. Рустикус ерте жаста киелі ордені қабылдады және Клутердің палатин базиликасының абысы болып тағайындалғанға дейін Родес қаласындағы архидиакон болды, ол оны Керсидегі Кахорс епископы етіп тағайындады. Екінші ағасы, Сиагрий, франктар сарайының үй шаруашылығында ұзақ уақыт қызмет еткеннен кейін және Клотермен ұзақ уақыт танысқаннан кейін, Альби графына айналды және Марсель қаласында префекті ретінде құқықтық билікті жүзеге асырды. Дезидерийдің "Vita" кітабында айтылғандай, ол хаттарға деген сүйіспеншілігін жергілікті галликандық сөзге байлаған. Жасөспірім кезінде ол патшалық үйдің мәртебесін алып, зерттеулерін Рим (яғни канон) заңына бағыттады, нәтижесінде римдік ауырлық мінез-құлқы оның сөйлеуінің галлдық байлығы мен жарқырауын бәсеңдетті. Көп ұзамай ол патшаның қазынашы болып тағайындалды, ол жаңа патша Дагоберт I (629-639) кезінде сақталған, ол оның сенімді адамы болды. Сиагрий қайтыс болғаннан кейін (629) ол Марсель префектурасын да алды деп айтылады, бірақ бұл нақты емес. Оның денесі Кахорға жеткізіліп, Сент-Амантиус шіркеуінде жерленді. Дезидерийдің өмірбаяны 8 ғасырдың аяғында жасырын автор, мүмкін Кахор маңындағы Сент-Жерден келген монах, ескі құжаттар негізінде жазған. Оған қоса, кейбір хаттарды өзі жазса, басқаларын өзіне арнаған. Оның мерекесі 15 қарашада атап өтіледі.
"Ежелгі римдіктердің соңғысы"
Антиме Сент-Пол өзінің "Histoire monumentale de la France" еңбегінде Дидьеді "le dernier des Romains" ("соңғы римдік") деп атады, өйткені ол епископ ретінде құрылыс жұмыстарын жүргізді. Дидьедің жастайынан танысқан басқа аристократтармен өмір бойы хат алысып жүргені эллиндік кезеңнен басталған ежелгі эпистологияның аяқталуын білдіреді. Дидье әдебиеттану, грамматика және римдік заңдар бойынша толық білім алды. Оның кішігірім әдеби ортасы Рим мұрасы мен дәстүрін сақтап қалуға тырысты Вергилий мен Гомерге дейін, ал өткеннің тілін сөйлеу қабілеті бағаланды. Бірақ Дидье мен оның тобы өте аз болды, бұл 7-ғасырдағы әдеби қоғамға қатысқан адамдардың өте аз екенін көрсетеді. Оның хаттар жинағы әдеби стильдің ғана емес, сонымен қатар Цицероннан және одан бұрын да жалғасып келе жатқан мәдени және әлеуметтік байланыстардың үзілмейтін тізбесінің аяқталуын білдіреді. Кейінгі меровингиялық және каролингиялық кезеңдердің хаттар жинақтарында ежелгі үлгілермен тікелей байланыс жоқ.