Питер Мьюс: Теолог, епископ және роялист қайраткері

Кіріспе

Питер Мьюс (25 наурыз 1619 – 9 қараша 1706) – ағылшын корольшілдік теологы және епископы. Ол Насеби шайқасында тұтқынға алынған капитан болды және кейіннен Шотландияда корольдік іс үшін талқылаулар жүргізді. Кейін епископ болғаннан кейін, ол бей-конформист отбасылары туралы есеп берді.

Өмір

Мьюс Дорсеттегі Каундл Пурс қаласында дүниеге келді және Лондондағы Мерчант Тейлор мектебінде, содан кейін Оксфордтағы Сент-Джон колледжінде білім алды, онда стипендиянт және профессор болды. 1642 жылы Азамат соғысы басталғанда Мьюс роялистер армиясына қосылды. Капитандық шенін алғаннан кейін Назеби шайқасында тұтқынға түсті, бірақ көп ұзамай босатылып, 1648 жылы Голландияда пана тапты. Ол король Чарльз I-нің хатшысы сэр Эдвард Николаспен жақын қарым-қатынас орнатты және шеберлікпен киім ауыстыру арқылы роялистерге Оливер Кромвель билігі кезінде, 1653 жылы Шотландияға екі сапар жасап, қызмет етті. Сол жылдың тамызында оның досы Николас Мэриге, Корольдік және Оранждық принцессаға, Мьюс үшін Бредадағы Оранж колледжінде философиядан лекция оқушы лауазымын алу үшін оның ықпалын пайдалануды сұрады, бірақ Хайдтан бұл лауазымға "кітаптарынан қашқан" адам қажет деген жауап келді. Бұрын Мьюс диаккондыққа бекітілген еді. DCL дәрежесін алып, Реставрациядан кейін Оксфордтағы стипендиясын қайта алғаннан соң, ол Хантингдонның архидиаконы, Редингтегі Сент-Мэри шіркеуінің викарийі және корольдің капелланы болды. Содан кейін тағы екі шіркеуге иелік еткеннен кейін, ол Виндзор каноны, Сент-Дэвид каноны және Беркшир архидиаконы (1665–1672) болып тағайындалды. 1667 жылы Бредада Англия мен Голландия Республикасы арасындағы бейбіт келісімге қол жеткізу кезінде ол Оксфордтағы Сент-Джон колледжінің президенті болып сайланды, ал 1672 жылы Бат және Уэллс епископы болды. Ол өзінің лауазымын бей-конформист отбасылар туралы мәліметтер жинау үшін пайдаланды. Ол Мэри Спейк пен оның отбасына ерекше назар бөлді. 1673 жылы Мьюс Оксфорд университетінің президенті лауазымынан кетті, ал 1684 жылы Винчестер епископы болып сайланды, осы лауазымды Томас Хирн оны "ескі, адал кавалер" деп атағандай, өліміне дейін атқарды. Епископ Винчестер соборында жерленген. Седжмур шайқасында патша әскерін сүйемелдеп келе жатқанда жараланған кезде Мьюс артиллерияны тартуға өз аттарын берді. Алайда ол жеті епископқа көңіл білдірді және олардың жиналысына қатысуға денсаулығының нашарлығы себеп болды. Оксфордтағы Магдалена колледжінің визиторы ретінде ол Джеймс II-ге қарсы тұрудағы колледж мүшелерін қолдады, олардың үміткері Джон Хоугты президенттікке бекітті және 1688 жылдың қазан айында қуылған мүшелерді қалпына келтірді. 1689 жылы Уильям III және Мэри II-ге адалдық серт берді. Лондон епискобы Генри Комптонның қатысуынсыз Мьюс 1691 жылы Джон Тиллотсонды Кентербери архиепискобы етіп тағайындау рәсімінде басты рөл атқарды. Оның портреті 15 ғасырлық поместьедегі, Дорчестерден бірнеше шақырым қашықтықта орналасқан Ательемптон Холлдың (Ательемптон үйі) Ұлы залында ілінген. Епископ сарайында да бір портреті бар.

Mews was born at Caundle Purse in Dorset, and was educated at the Merchant Taylors' School, London, and at St John's College, Oxford, of which he was scholar and fellow. When the Civil War broke out in 1642, Mews joined the Royalist army, and, having been made a captain, was taken prisoner at Naseby; but he was soon released and in 1648 sought refuge in Holland. He became friendly with King Charles I's secretary, Sir Edward Nicholas, and being skilful at disguising himself was very useful to the Royalists during the rule of Oliver Cromwell, undertaking two journeys to Scotland in 1653. In August of that year, his friend Nicholas applied to Mary, Princess Royal and Princess of Orange, to use her influence to get Mews a post as reader in philosophy at the Orange College of Breda, but had a reply from Hyde that the place called for a man "that hath not bene a truant from his bookes". Before this Mews had been ordained. Taking the degree of DCL and regaining his fellowship at Oxford after the Restoration, he became Archdeacon of Huntingdon, vicar of St Mary's, Reading, and chaplain to the King; then, having obtained two other livings, he was made canon of Windsor, canon of St David's, and Archdeacon of Berkshire (1665–1672). In 1667, when at Breda arranging peace between England and the Dutch Republic, he was chosen President of St John's College, Oxford, in succession to his father in law, Richard Baylie, afterwards becoming Vice Chancellor of the University of Oxford and dean of Rochester. He was appointed Bishop of Bath and Wells in 1672. He used his position to report on well to do non conformist families. He gave Mary Speke and her family particular attention. Mews resigned his presidency at Oxford University in 1673, and in 1684 he was elected Bishop of Winchester, a position which this "old, honest cavalier," as Thomas Hearne calls him, filled until his death. The bishop is buried in Winchester Cathedral. Mews lent his carriage horses to pull the cannon at a critical moment during the Battle of Sedgemoor, where he was wounded whilst accompanying the royal army. He was, however, in sympathy with the Seven Bishops, and was only prevented by illness from attending their meeting; and as visitor of Magdalen College, Oxford, he supported the fellows in their resistance to James II, admitted their nominee, John Hough, to the presidency, and restored the ejected fellows in October 1688. He took the oaths to William III and Mary II in 1689. In the absence of Henry Compton, Bishop of London, Mews took the chief part at the consecration of John Tillotson as Archbishop of Canterbury in 1691. A portrait is displayed in the Great Hall of the 15th century manor house, Athelhampton Hall, known as Athelhampton House, just a few miles outside Dorchester in Dorset. There is another portrait in the Bishop's Palace Wells.