Фильмдегі дыбыс жүйесі: Movietone тарихы

Кіріспе

Фильмге арналған дыбыс жүйесі

Movietone дыбыс жүйесі – дыбыс пен суреттің синхрондылығын қамтамасыз ететін, кинофильмдерге дыбысты жазудың оптикалық әдісі. Бұл дыбысты фильмнің суреті жазылған жолақтың өзінде, өзгермелі тығыздықпен оптикалық жол ретінде жазу арқылы қол жеткізіледі. Алғашқы нұсқасы 8500 Гц жиілік диапазонына ие болды. Қазіргі заманғы дыбысты фильмдер өзгермелі ауданды жолдарды пайдаланса да, қазіргі кинотеатрлар (цифрлық киноға көшкендерден басқа) проекторды өзгертусіз Movietone фильмін көрсетуге қабілетті (бірақ проектордың дыбыс бөлімі қызыл LED немесе лазерлік жарық көздерімен жабдықталған болса, өзгермелі тығыздық жолынан дыбыстың қайта жаңғырту сапасы едәуір нашарлайды). Movietone 1920 жылдары АҚШ-та дамытылған төрт кино дыбыс жүйесінің бірі болды, ал қалғандары – DeForest Phonofilm, Warner Brothers Vitaphone және RCA Photophone, алайда Phonofilm негізінен Movietone-ның алғашқы нұсқасы еді.

Тарих

Студент кезінде Теодор Кейс сөйлеуді жеткізу үшін модуляцияланған жарықты пайдалануға қызығушылық танытты және 1916 жылы материалдардың фотоэлектрлік қасиеттерін зерттеу үшін зертхана құрды. Ол Thalofide жасушасын – сезімтал фотожасушаны – әзірледі, ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейінгі бірнеше жылда АҚШ Әскери-теңіз күштері инфрақызыл байланыс жүйесінің бір бөлігі ретінде қолданды. 1922 жылы Кейс пен оның ассистенті Эрл И. Спонабл «сөйлейтін суреттерге» назар аударды. Сол жылы Кейске 1919 жылдан бері кинофильмдер үшін «Phonofilm» деп аталатын жүйеде оптикалық дыбыс жолағын жасауға тырысып келген Ли де Форест келді. Де Форест сәттілікке жетпей, көмек сұрап Кейске жүгінді. Сондықтан 1922 жылдан 1925 жылға дейін Кейс пен де Форест «Phonofilm» жүйесін әзірлеуде ынтымақтасты. Басқа өнертабыстармен қатар Кейс Thalofide фотоэлементін және Aeo жарығын енгізді – бұл жарық көзі дыбыс сигналдарымен оңай модуляцияланатын және дыбыс камераларында дыбыс жолағын жазу үшін пайдаланылды. Алайда 1925 жылы Кейс де Форестпен қарым-қатынасын тоқтатты, себебі де Форест «Phonofilm» жүйесіне қатысты барлық еңбекті өзіне таңуға бейімділігіне қарамастан, маңызды өнертабыстардың көпшілігі Кейске тиесілі болды. Бұл туралы куәлік ететін құжаттар, соның ішінде Де Форесттің қол қойған хатында «Phonofilm» тек Кейс зерттеу лабораториясының өнертабыстарының арқасында мүмкін екендігі айтылған. Бұл құжаттар Нью-Йорк штатының Оберн қаласындағы Кейс зерттеу лабораториясы мұражайында сақталады. Сондықтан 1925 жылы Кейс пен Спонабл өздерінің «Movietone» деп аталатын жүйесін әзірлеуді жалғастырды. 1924 жылдан бастап Спонабл дыбыс пен сурет бірнеше негативке жазылатын бір жүйелі камералардың дизайнына назар аударды. Ол Bell & Howell компаниясынан өз дизайнына сәйкес камераларын өзгертуді сұрады, бірақ нәтиже қанағаттандырмады. Сондықтан Нью-Йорк штатының Сиракуза қаласындағы Wall машина жасау шеберханасынан осы камераны қайта жасауды сұрады, нәтижелер жақсарды. Кейіннен Wall Camera Corporation көптеген 35 мм камераларды шығарды, олар кейіннен Cinerama камераларын жасады. Бастапқыда Wall бірнеше Bell & Howell Design 2709 камераларын бір жүйелі камераларға айналдырды, бірақ көпшілігі Wall компаниясының дизайнымен және өндірісімен жасалды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Митчелл Камера Корпорациясы АҚШ армиясының байланыс корпусы үшін бір жүйелі камераларды шығарды, бірақ бұл камералар сирек кездесетін. Бір жүйелі эксперименттердің нәтижесінде 35 мм толық апертураның үстіне оптикалық дыбыс жолағын басып шығару арқылы құрылған шамамен 1.19:1 арақатынасы «Movietone» арақатынасы деп белгілі болды. Ол 1920 жылдардың аяғынан 1932 жылдың мамырына дейін Голливуд пен Еуропа студияларында (дискідегі дыбысты қолданғандардан басқа) кеңінен қолданылды, ол кезде 1.37:1 академиялық арақатынасы үнсіз кадрдың бастапқы пішінін қалпына келтіру үшін енгізілді. 1950 жылдары Photo Sonics компаниясы камера корпусының ішінде Davis Loop Drive механизмі бар, жеке дыбыспен 35 мм киноскоп камерасын шығарды. Бұл камера видеокамералар пайда болғанға дейінгі жылдарда телеарналардың уақытын өзгерту үшін маңызды болды. Дыбыс гальванометрін RCA компаниясы жасады және киноскоп негативі проекцияланғанда жақсы нәтижелер беруге арналған, осылайша кешіктірілген көрсетуден бұрын басып шығару қажеттілігінен аулақ болды. Дэвис механизмін Western Electric компаниясы әзірледі. Де Форестпен ажырасып қалғаннан кейін Кейс проектордың дыбыс басшарының орнын қайта қарастырды, ол енді сурет басшарының үстінде орналасқан фонофильм практикасынан айырмашылығы, сурет басшарының астына, дыбыс суретінің ауытқуымен (қазіргі стандартқа жақын) орналастырылды. Кейс сонымен қатар Movietone үшін 24 кадр/сек жылдамдығын қабылдады, оны Western Electric Vitaphone дыбыс дискілеріндегі жүйе үшін таңдалған жылдамдыққа сәйкес келтірді, осылайша 24 кадр/сек дыбыс фильмдерінің барлығы үшін стандартты жылдамдық ретінде белгіленді, дыбыс дискіде болсын немесе дыбыс пленкада болсын. Көптеген ерекшеліктерден басқа, бұл кәсіби дыбыстық фильмдер үшін стандартты жылдамдық болып қала береді. Осы кезде Movietone жүйесі AMPAS академиясының стандарты ретінде қабылданды. Ол және кейінгі RCA Photophone жүйесі көп жағдайда бір-бірімен алмастырылды. Техникалық егжей-тегжейлер мен өнеркәсіптің қолданушыларының тізімі үшін RCA Photophone қараңыз.

As a student, Theodore Case became interested in the use of modulated light to carry speech, and in 1916 set up a laboratory to study the photo electric properties of materials. He developed the Thalofide cell, a sensitive photocell, which was used as part of an infrared communication system by the U. S. Navy during, and for some years after WW1. In 1922 Case and his assistant Earl I. Sponable turned their attention to "talking pictures". In that same year Case was approached by Lee de Forest who had been attempting since 1919 to create an optical soundtrack for motion picture film in a system he called Phonofilm. De Forest was having little success and turned to Case for help, so from 1922 until 1925 Case and de Forest collaborated in the development of the Phonofilm system. Amongst other Case inventions Case contributed the Thalofide photocell and also the Aeo light, a light source that could be readily modulated by audio signals and was used to expose the soundtrack in sound cameras. In 1925, however, Case ended his relationship with de Forest due to de Forest's tendency to claim the entire credit for the Phonofilm system for himself despite the fact that most of the critical inventions had come from Case. Documents supporting this, including a signed letter by De Forest that states that Phonofilms are only possible because of the inventions of Case Research Lab, are located at the Case Research Lab Museum in Auburn, New York. In 1925, therefore, Case and Sponable continued the development of their own system, now called "Movietone". From 1924 onwards Sponable had turned his attention to the design of single system cameras, in which the sound and picture are recorded on the same negative. He asked Bell & Howell to modify one of their cameras to his design, but the results were unsatisfactory. Consequently, the Wall machine shop in Syracuse, New York was asked to rebuild this camera and the results were much improved. Subsequently, many single system 35mm cameras were produced by Wall Camera Corporation, which much later produced the three film Cinerama cameras. Wall initially converted some Bell & Howell Design 2709 cameras to single system, but most were Wall designed and produced. Single system cameras were also produced by Mitchell Camera Corporation during World War II for the U. S. Army Signal Corps, although these cameras were quite rare. Partly as a result of the single system experiments, the aspect ratio of approximately 1.19:1 that is created by printing an optical soundtrack on top of the 35mm full aperture became known colloquially as the "Movietone ratio". It was used extensively by Hollywood and European studios (apart from those that adopted sound on disc) between the late 1920s and May 1932, when the Academy ratio of 1.37:1 was introduced to restore the effective shape of the silent frame. The 1950s brought the first 35mm kinescope camera with sound on film rather than separate, from Photo Sonics, with a Davis Loop Drive mechanism built within the camera box. This camera was essential for TV network time shifting in the years before Videotape. The sound galvanometer was made by RCA and was designed for good to excellent results when the kinescope negative was projected, thereby avoiding making a print before the delayed replay. The Davis mechanism was a Western Electric development. After the split with de Forest, Case adopted a revised position for the projector soundhead, which was now placed below the picture head, with a sound picture offset of (which is close to the present day standard), rather than being placed above the picture head as had been the phonofilm practice. Case also adopted the 24 frames/sec speed for Movietone, bringing it in line with the speed already chosen for the Western Electric Vitaphone sound on disc system, and thus establishing 24 frames/sec as the standard speed for all sound films, whether sound on disc or sound on film. With a few exceptions, this has remained the standard speed for professional sound films ever since. At this point, the Movietone system was adopted by the AMPAS as the academy's standard. It and the later RCA Photophone system were interchangeable in most respects. See RCA Photophone for technical details and lists of the industry adopters.

Уильям Фокс коммерциялық мақсатта пайдаланған

Movietone коммерциялық қолдануға 1926 жылдың шілдесінде Fox Film Corporation компаниясының Уильям Фокс бүкіл жүйені, оның ішінде патенттерді сатып алған кезде кірді. Фокс Кейс патенттеріне, Фримен Харрисон Оуэнстің жұмысына және Tri Ergon патенттерінің американдық құқықтарына ие болғанымен, Movietone дыбыстық кино жүйесі тек Кейс зерттеу зертханасының өнертабыстарын пайдаланды. Уильям Фокс 1926 жылы Кейс зерттеу зертханасынан Earl I. Sponable (1895–1977) жұмысқа алды, ол Кейстен фильмдегі дыбысқа қатысты патенттерді сатып алған кезде. Fox Movietone жүйесін пайдаланып шығарылған алғашқы көркем фильм – Ф. В. Мурнаудың "Күн шығысы: екі адамның әні" (1927) фильмі. Бұл оптикалық дыбыс жолы бар алғашқы кәсіби фильм болды. Фильмдегі дыбыс тек музыкадан, дыбыс эффектілерінен және өте аз синхронды емес сөздерден тұрды. Жүйе "Анасы жақсы біледі" (1928) фильміндегі дыбыстық сахналарда қолданылды. Жүйені Кейстен сатып алғаннан кейін екі жылдан аспайтын уақыт өткен соң, Фокс Кейстің Fox Case компаниясындағы барлық үлесін сатып алды. 1931 жылға дейін Фокстың барлық дыбыстық көркем фильмдері Movietone жүйесін пайдаланып түсірілді, содан кейін ол 1923 жылы Эдвард С. Венте ойлап тапқан жарық клапанын пайдаланатын Western Electric жазба жүйесімен алмастырылды. Дегенмен, Fox Movietone News жүйені 1939 жылға дейін қолданды, себебі бір жүйедегі дыбыстық фильм жабдықтарын тасымалдау оңай болды.

Кейінгі дамуы

Кейс-зерттеу зертханасының дыбыс жүйесі көптеген өнеркәсіп стандарттарына әсер етті, мысалы, оптикалық дыбысты бейнеден 20 кадрға бұрын орналастыру. 35 мм дыбыстық фильмге арналған SMPTE стандарты оптикалық үшін +21 кадрды құрайды, бірақ 46 футтық кинотеатр бұл көрсеткішті +20 кадрға дейін төмендетіп, фильмнің дыбыс басынан тегіс өтуін қамтамасыз етеді. Бұл сондай-ақ, Phonofilms кинотеатрларда көрсетілмеуі үшін жасалды, себебі Phonofilm жүйесі Case Research Lab талаптарына сәйкес келмеді, сонымен қатар, бұрыннан қолданылып жүрген проекторларды өзгертуді жеңілдету үшін де қабылданды. Споннабл Нью-Йорктегі 54-ші көше мен 10-шы даңғылда орналасқан Fox Film Corporation (кейін 20th Century Fox) Movietone студиясында 1960 жылдарға дейін жұмыс істеді, соңында CinemaScope дамуындағы техникалық еңбегі үшін «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. Споннабл кинотехнологиясына көптеген үлес қосты, соның ішінде перфорацияланған киноэкранды ойлап тапты, ол динамиктерді экранның артына орналастыруға мүмкіндік берді, бұл дыбыстың фильмдегі оқиғалардан тікелей шыққан сияқты сезімін күшейте түсті. Фокста жұмыс істеген жылдары Споннабл Мобильді кино және теледидар инженерлері қоғамының мүшесі болды. Ол дыбыстық фильмнің тарихын 1947 жылғы сәуір айындағы The SMPE Journal журналында жариялады. Кейс-зерттеу зертханасының тарихы ұзақ уақыт бойы жарияланбады. Теодор Кейс 1944 жылы қайтыс болды және үйі мен зертханасын Case Research Lab өнертабыстарының мұражайы ретінде сақтау үшін тапсырды. Мұражайдың алғашқы директоры, 50 жыл бойы басшылық еткен ол, зертхананың мазмұнын қоймаға орналастырып, ғимаратты өнер студиясына айналдырды. Кейс-зерттеу зертханасының дыбыс студиясы үйдің екінші қабатында орналасқан, ол 1990 жылдардың басына дейін жергілікті модельдік пойыз клубына жалға берілді. Фокс 1929 жылдың шілдесінде автокөлік апатында ауыр жарақат алды, 1930 жылы несиесі шақырылғанда компаниясынан айырылды және 1936 жылы АҚШ Жоғарғы сотында Tri Ergon патенттерін бұзғаны үшін киноиндустрияға қарсы сот ісінде жеңілді. Споннабл 1947 жылғы сәуірде The Journal of the SMPE журналында жариялаған мақаласынан басқа, Case Research Lab өнертабыстарының тарихын құруға көп көмектеспеді. Сонымен қатар, 1947 жылы Дэвис Loop Drive Western Electric компаниясының лицензиаттарына, соның ішінде Twentieth Century Fox (WECo RA 1231; оны әлі де осы компания жасап шығаруда) таныстырылды. Кейс-зерттеу зертханасы, оған іргелес көлік үйі және Кейстің үйі қалпына келтірілді, зертханалық түбіртектер, жазбалар, хаттар және зертхананың бастапқы жабдықтарының көп бөлігі, соның ішінде АЭО жарығын сынау үшін жасалған алғашқы жазба құрылғысы бар зерттеулер жүргізілуде. Жинақта Томас Эдисонның хаттары, Tri Ergon патенттерінің көшірмесі және 1930 жылдардағы Fox Films ішкі құжаты бар. Бұл соңғы құжатта, Споннабл Fox Studios-та фильмдегі дыбыстың өзгермелі аймақ жүйесін жетілдіргені жұртқа белгілі болғаннан кейін, бұл жүйе стандартқа айналып, Case Research Lab өнертабыстарын ескіргендігі айтылған. Кейс-зерттеу зертханасы мен мұражайына тиесілі бірқатар фильмдер Нью-Йорктің Рочестердегі Джордж Истман үйінде қалпына келтірілді және олардың коллекцияларында сақталуда. Кейс-зерттеу зертханасы мен мұражайында Теодор Кейстің қосымша дыбыстық фильмдері бар, сондай-ақ жақында Истман үйінде табылған сол фильмдердің көшірмелері әлдеқайда жақсы сақталған. Movietone News фильмдері 20th Century Fox және Колумбиядағы Оңтүстік Каролина Университетінің коллекцияларында сақталуда, соның ішінде Earl I. Sponable сөйлейтін жалғыз белгілі кадрлар бар. Споннаблды «Көмекен» фильмінің премьерасынан түсірілген кадрларда да көруге болады. Кейс-зерттеу зертханасының өнертабыстарын пайдаланып жасалған Phonofilms Конгресс кітапханасы мен Британдық кино институтының коллекцияларында сақталуда. Movietone-нан әзірленген өзгермелі тығыздықты (VD) жазу жүйелері 1940 жылдардан кейін Photophone-нан әзірленген өзгермелі аймақ (VA) жүйелеріне нарықтық үлесін біртіндеп жоғалтты, бұл процесс VA-ға қатысты патенттердің мерзімі өткен сайын қарқын алды. Екі әдіс теориялық тұрғыдан алғанда бірдей жазу, көбейту және қайта өндіру стандартына қол жеткізе алса да, лабораториядағы сапаны бақылау VD тректерін көбейтуде VA тректеріне қарағанда әлдеқайда маңызды болып шықты: принтердің жарық параметрлерінде және сенситометрия мен тығыздық бақылауындағы шағын қателер VD тректерінің сигнал-шу қатынасына VA тректеріне қарағанда әлдеқайда көп әсер етеді. Осы себепті мұрағаттар VD түпнұсқалық тректерін VA негативтеріне қайта өңдеуге және жаңа көшірмелер жасауға бейімділік танытады.

The Case Research Lab sound system influenced many industry standards, such as positioning the optical sound 20 frames ahead of the image it accompanies. The SMPTE standard for 35 mm sound film is +21 frames for optical, but a 46 foot theatre reduces this to +20 frames. This was done partly to ensure the film runs smoothly past the sound head, but also to prevent Phonofilms from being played in theaters – as the Phonofilm system was incompatible with Case Research Lab specifications – and to ease the modification of projectors already widely in use. Sponable worked at the Fox Film Corporation (later 20th Century Fox) Movietone studios on 54th Street and 10th Avenue in New York City until he retired in the 1960s, eventually winning an Academy Award for his technical work on the development of CinemaScope. Sponable made many contributions to film technology, including the invention of the perforated motion picture screen that allowed placing the speakers behind it to enhance the illusion of the sound emanating directly from the film action. During his years at Fox, Sponable served for a time as an officer of the Society of Motion Picture and Television Engineers. He published a concise history of sound film in the April 1947 issue of The SMPE Journal (The SMPTE Journal after 1950). The history of Case Research Lab was long unheralded. Theodore Case died in 1944 and donated his home and laboratory to be preserved as a museum for the inventions of Case Research Lab. The museum's first director, who oversaw it for 50 years, put the laboratory's contents into storage and converted the building into an art studio. The Case Research Lab sound studio was located on the second floor of the estate's carriage house which was rented to a local model train club until the early 1990s. Fox was seriously injured in a July 1929 car accident, lost his company in 1930 when his loans were called in, and lost the 1936 lawsuit in the U. S. Supreme Court against the film industry for violating his Tri Ergon patents. Sponable did little to establish the record of Case Research Lab inventions, other than his April 1947 article in The Journal of the SMPE. It was also in 1947 that the Davis Loop Drive was introduced to Western Electric licensees, including Twentieth Century Fox (WECo RA 1231; still made by a successor company). Case Research Lab, the adjoining carriage house, and Case's home have been restored and research is ongoing with the lab receipts, notebooks, correspondence, and much of the laboratory's original equipment, including the first recording device created to test the AEO light. The collections have letters from Thomas Edison, a copy of the Tri Ergon patents, and an internal document from Fox Films written in the 1930s. This latter document says that once it became public knowledge that Sponable perfected the variable area system of sound on film at the Fox Studios, that system became the standard and superseded the inventions of Case Research Lab. A number of films owned by Case Research Lab and Museum were restored by George Eastman House in Rochester, New York, and are in their collections. The Case Research Lab and Museum has additional sound film footage of Theodore Case, and recently discovered copies of the same films at the Eastman House, are in a much higher state of preservation. Movietone News films are in the collections of 20th Century Fox and the University of South Carolina at Columbia, including the only known footage of Earl I. Sponable talking. Sponable can also be seen in footage of the premiere of the film The Robe. Phonofilms that were produced using Case Research Lab inventions are in the collections of the Library of Congress and the British Film Institute. The variable density (VD) recording systems developed from Movietone gradually lost market share to variable area (VA) systems developed from Photophone after the 1940s, a process that gathered pace as VA related patents expired. Though both methods can theoretically achieve similar standards of recording, duplication and reproduction, quality control in the lab proved to be far more critical in the duplication of VD than VA tracks: slight errors in printer light settings and sensitometry and densitometry control will affect the signal to noise ratio of a VD track far more than a VA one. For this reason archives have tended to remaster original VD tracks to VA negatives for preservation and the creation of new prints.