Мишель Матьё Леконт Пюравё: Француз саяхатшысының өмірі мен саяси жолы
Michel Mathieu Lecointe-Puyraveau
Мишель Матьё Леконт Пюравё: французский политик, депутат Законодательного собрания, сторонник казни Людовика XVI. Участие в политике, Жирондисты, Вандея.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мишель Матье Лекойнт Пюрево (13 желтоқсан 1764 – 15 қаңтар 1827) – француз саяхатшысы.
Michel Mathieu Lecointe Puyraveau (13 December 1764 – 15 January 1827) was a French politician.
Жиналыс және конгресс
Сент-Максент-ль-Экольде (Дю-Севр) қаласында туған ол 1792 жылы өз департаментінен Заң шығарушы жиналысқа депутат болып сайланды, онда ол орташалықтарға қарсы қатал ұстанымымен көзге түсті. Сол жылы ол Ұлттық конвенцияға сайланып, Людовик XVI патшасына өлім жазасын қолдауға дауыс берді, сонымен қатар халыққа шағымдану мүмкіндігін де қолдады. Оның Жирондистермен байланысы 1793 жылғы мамыр-маусым айларында олардың құлауына әкелмеуіне жақын болды. Лекойнт Пюйравоның өте радикал республикашылдығына қарамастан, ол Жан-Поль Маратты қыркүйек қырғынын қоздырғаны үшін жария түрде айыптады, тіпті оны "есінен жаңылысқан" деп атады, бірақ оны соттауға дауыс бермеді. Жирондистерге тыйым салынған сәтте Лекойнт Пюйраво Вандеяда миссияда болды, ал Террор кезінде Парижде Қоғамдық қауіпсіздік комитеті алдында көзге түспейтін болып қалды.
Born in Saint Maixent l'École (Deux Sèvres), he was elected deputy for his département to the Legislative Assembly in 1792, where he made himself known for his harsh stances against the moderates. He was elected to the National Convention in the same year, voting in favor the capital punishment for King Louis XVI, with the possibility of appeal to the people. His association with the Girondists nearly involved him in their fall of May–June 1793, despite Lecointe Puyraveau's extreme Republicanism he had placed his position in peril after publicly accusing Jean Paul Marat for having instigated the September Massacres, and even called him "demented", but had not voted in favor of his prosecution. At the precise moment of the Girondists' proscription, Lecointe Puyraveau was representative on mission to the Vendée, and, back in Paris during the Reign of Terror, remained an inconspicuous presence in the face of the Committee of Public Safety.
Справочник, Империя және тыйым салу
Ол Максимилиан Робеспьерді құлатқан Термидориялық реакцияға қатысты, бірақ Директорияның құрылуына қарсылық танытып, эмигранттарға, тіпті Францияда қалған туыстарына да қатаң шаралар қолдануды үнемі талап етті. Ол Бес жүздік кеңестің хатшысы, кейін президенті болды, ал француз консулдығы тұсында Трибунат мүшесі болды. Леконт Пюйраво Бірінші француз империясы кезінде қоғамдық істерге қатыспады, бірақ жүз күндік кезеңде оңтүстік-шығыс Франция полициясының генерал-лейтенанты қызметін атқарды. 1815 жылғы Ватерлоо шайқасынан кейін ол Тулоннан кемемен жолға шықты, бірақ кеме дауылға түсіп, Марсельдегі қауіпті кеме апатынан мүжілді. Шато-д'Ифте алты апта түрмеде отырғаннан кейін ол Парижге қайтып келді, бұрынғы патшаның өліміне дауыс бергендердің (корольді өлтірушілердің) қудалануынан кейін Брюссельге қашып, он жылдан соң онда қайтыс болды.
He took part in the Thermidorian Reaction which brought down Maximilien Robespierre, but protested against the establishment of the Directory, and continually pressed for severer measures against the émigrés, and even their relatives who had remained in France. He was secretary and then president of the Council of Five Hundred, and under the French Consulate a member of the Tribunate. Lecointe Puyraveau took no part in public affairs under the First French Empire, but was Lieutenant General of police for south east France during the Hundred Days. After the 1815 battle of Waterloo he took ship from Toulon, but the ship was driven back by a storm and he narrowly escaped a disastrous shipwreck at Marseille. After six weeks imprisonment in the Château d'If, he returned to Paris, escaping, after the proscription of the regicides (those who had voted for the death of the previous king), to Brussels, where he died a decade later.