Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Массачусетс штатындағы, АҚШ-тағы тарихи шіркеу
Бойлстон көшесіндегі шіркеу
Historic church in Massachusetts, United States
the church on Boylston Street
Бостондағы Бойлстон көшесіндегі Ескі Оңтүстік шіркеуі, сондай-ақ Жаңа Ескі Оңтүстік шіркеуі немесе Үшінші шіркеу деп белгілі, 1669 жылы алғаш құрылған Біріккен Мәсіх шіркеуінің тарихи қауымы. Оның қазіргі ғимараты Чарльз Амос Каммингс және Уиллард Т. Сирс еңбектерімен готикалық жаңғыру стилінде салынды, 1873 жылы құрылысы аяқталды және 1935-1937 жылдар аралығында Аллен мен Колленс архитекторларымен кеңейтілді. Бостонның Бэк-Бэй аймағында, жаңадан толтырылған жерге салынған бұл шіркеу Копли алаңындағы 645 Бойлстон көшесінде орналасқан. 1970 жылы архитектуралық маңыздылығы үшін Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды, өйткені Жаңа Англиядағы ең әдемі жоғары викториялық готикалық шіркеулердің бірі болып табылады. Бұл АҚШ-тағы ең көне діни қауымдардың біріне үй иесі.
Old South Church in Boston, Massachusetts, also known as New Old South Church or Third Church, is a historic United Church of Christ congregation first organized in 1669. Its present building was designed in the Gothic Revival style by Charles Amos Cummings and Willard T. Sears, completed in 1873, and amplified by the architects Allen & Collens between 1935–1937. The church, which was built on newly filled land in the Back Bay section of Boston, is located at 645 Boylston Street on Copley Square. It was designated a National Historic Landmark in 1970 for its architectural significance as one of the finest High Victorian Gothic churches in New England. It is home to one of the oldest religious communities in the United States.
Қауымның тарихы
1669 жылы құрылған Олд Саут шіркеуі – АҚШ-тағы ең көне діни қауымдардың бірі. Ол Бостонның Бірінші шіркеуінен бөлініп шыққан конгрегационалистер тарапынан құрылған және қаладағы Бірінші және Екінші конгрегациялық шіркеулерден ерекшелену үшін Үшінші шіркеу деп аталды. Үшінші шіркеу қауымы алғаш 1670 жылы Сидар жиналыс үйінде, содан кейін 1729 жылы Бостон қаласындағы Вашингтон және Милк көшелерінің қиылысындағы Ескі Оңтүстік жиналыс үйінде жиналды. Қауым мүшелерінің арасында негізін қалаушылар Эдвард Рейнсфорд, Томас Савидж, Джон Алден, Джон Халл, Джудит Куинси Халл, сондай-ақ Дэниел Куинси, Джон Алден кіші, Самуэль Адамс, Уильям Доуэс, Бенджамин Франклин, Самуэль Сьюолл және Филлис Уитли сияқты адамдар болды. 1773 жылы Самуэль Адамс Бостон шай партиясын бастаған «соғыс шақыруларын» Ескі Оңтүстік жиналыс үйінен берді. 19 ғасырдың басындағы унитариандық қозғалыс кезінде Олд Саут Бостондағы үштік доктринасын сақтаған жалғыз конгрегациялық шіркеу болды. 1816 жылы Олд Саут шіркеуі Парк-стрит шіркеуімен бірігіп, Бостон қаласының мұқтаж халқына көмек көрсету мақсатындағы әлеуметтік әділдік қоғамы – Сити Мишн қоғамын құрды. Америка Азамат соғысы кезінде Олд Саут пастор Джейкоб Мэннинг басшылығымен Одақ армиясына жалдау орталығы болды. Қауым толығымен құлдыраушы болмаса да, Одақ мүддесін күшті қолдады. Азамат соғысы аяқталғаннан кейін қауымға қатысу кеңейді. Пастор Джордж Анджер Гордон басшылығымен қауым 1875 жылы Вашингтон көшесіндегі жиналыс үйінен Бэк-Бэйге көшіп, жаңадан толтырылған жерге салынған қазіргі шіркеу ғимаратына орналасты. Олд Сауттың қалалық миссионерлік қызметке және қамқорлыққа берілгендігі 20 ғасырда да жалғасты, нәсіл, әлеуметтік топ және сексуалдық бағдар бойынша әртүрлі жаңа мүшелерді қабылдауға мүмкіндік берді. Қауым теңдік, әлеуметтік әділдік және бейбітшілік платформасын ресми түрде қабылдады.
Established in 1669, Old South Church is one of the older religious communities in the United States. It was organized by Congregationalist dissenters from Boston's First Church and was known as the Third Church (to distinguish it from the First and Second Congregational Churches in the city). The Third Church's congregation met first in their Cedar Meeting House (1670), then at the Old South Meeting House (1729) at the corner of Washington and Milk Streets in Boston. Members of the congregation have included founders Edward Raynsford, Thomas Savage, John Alden, John Hull, Judith Quincy Hull and parishioners Daniel Quincy, John Alden Jr., Samuel Adams, William Dawes, Benjamin Franklin, Samuel Sewall, and Phillis Wheatley. In 1773, Samuel Adams gave the signals from the Old South Meeting House for the "war whoops" that started the Boston Tea Party. During the Unitarian Movement of the early 19th century, Old South was the sole Congregational Church in Boston to adhere to the doctrine of Trinitarianism. In 1816 Old South Church joined with Park Street Church to form the City Mission Society, a social justice society to serve Boston's urban poor. During the American Civil War, Old South became a recruiting center for the Union Army under minister Jacob Manning. Though the congregation was not entirely abolitionist, it strongly supported the Union cause. The conclusion of the Civil War was followed by an expansive time of increased inclusion for the congregation. Under minister George Angier Gordon the congregation moved from its meeting house at Washington Street to its Back Bay location in 1875, occupying the present church constructed on newly filled land. Old South's commitment to urban ministry and care continued on into the 20th century becoming a segue for the inclusion of new members increasingly diverse by race, class, and sexual orientation. The congregation has formally adopted a platform of equality, social justice, and peace.
Сәулет
Ғимарат 1870-1872 жылдары Бостондық «Каммингс және Сирс» архитектура фирмасымен венециялық готика стилінде жобаланған. Бұл стиль британдық мәдениеттанушы және сәулет сыншысы Джон Раскиннің (1819–1900) «Венеция тастары» атты еңбегінде баяндалған қағидаларын негізге алады. Бостондағы «Ескі Оңтүстік шіркеуі» американдық сәулет өнеріне Раскиннің әсерінің ең маңызды мысалдарының бірі болып табылады. Архитекторлар Чарльз Амос Каммингс және Уиллард Т. Сирс Изабелла Стюарт Гарднер мұражайын да жобалаған. Шіркеудің сыртқы қабырғасы негізінен Роксбери конгломератынан, көбінесе пудинг тасы деп аталатын материалдан салынған. Көптеген аркалар мен бірнеше тас қабырғалар сары-қызғылт және қою қызыл құмтас қатарларымен өрнектелген. Портиктер мен кампаниледегі үлкен ашық аркалар қарапайым темір торлармен әшекейленген. Портиктердің жоғарғы аркалары ою-өрнектелген темір экрандармен безендірілген. Ғимараттың шатыры қызыл және қара сұр шифердің кезектесетін жолақтарымен жабылған, ал шатыр сызығы әсем темірден жасалған тікұшақтармен аяқталған.
The church building was designed between 1870 and 1872 by the Boston architectural firm of Cummings and Sears in the Venetian Gothic style. The style follows the precepts of the British cultural theorist and architectural critic John Ruskin (1819–1900) as outlined in his treatise The Stones of Venice. Old South Church in Boston remains one of the most significant examples of Ruskin's influence on American architecture. The architects, Charles Amos Cummings and Willard T. Sears, also designed the Isabella Stewart Gardner Museum. The exterior of the church is primarily built of Roxbury Conglomerate commonly called puddingstone. Many arches, and several walls of stone, are striped with alternating courses of yellow beige and deep red sandstone. The porticos and large open arches in the campanile are decorated with simple plate tracery. The upper arches of the porticos are decorated with screens of ornate wrought iron. The building is roofed in alternating bands of red and dark gray slate and the roofline finished with ornamental iron cresting.
Кампаньел
Бостонның бірнеше аудандарынан көрінетін биік мұнара немесе қоңырау мұнарасы – Ескі Оңтүстіктің ерекше белгісі. Шіркеудің батыс жағында орналасқан мұнараның биіктігі 246 футқа жетеді және онда шіркеудің 2020 фунт салмақтас қоңырауы орналасқан. Бұл сол жерде салынған екінші қоңырау мұнарасы, оны Allen & Collens жобалаған. Ол 1875 жылғы үлгіге ұқсас, маврлік аркалар қолданылған. Бірінші мұнара 1875 жылы қазіргі Нартекс және ғибадатханамен бірге аяқталды, бірақ 1920 жылдардың соңында қисайып бастады. Себебі, жұмсақ, бұрынғы батпақ жерге орнатылған нашар негіздер мен тіректер болды. Олар мұнараның салмағына шыдамады. Жұртшылық Allen & Collens архитектуралық фирмасына қоңырау мұнарасын ауыстыру және құрметті Джордж Анжиер Гордонның есімімен аталатын жаңа шіркеуді жобалауды тапсырды. Мұнара бөлшектелді, ал 1930 жылдар басындағы парлық экскаватор және болат тіректер технологиясы ұзаққа созылатын шешім берді. Бүгінде мұнараның көлбеулігі мен биіктігі жыл сайын тексеріледі, және оның беріктігіне куәлік ететін жазбалар сақталады. Үлкен қоңырауды ауыр арқанмен қозғалтатын қоңырау доңғалағы 20-ғасырдың соңында тозығы жетіп, қоңырауды сыртқы балғамен қағу қажеттігі туды. 2006 жылдың күзінде орнатылған 1931 жылғы қоңырау доңғалағының нақты көшірмесі Ескі Оңтүстік қоңырауын "толық қозғалысқа" келтірді.
A tall tower, or campanile, is the trademark feature of Old South and is visible from several Boston neighborhoods. The tower, on the western end of the church, rises to a height of 246' and houses the church's 2,020 pound bell. This is the second campanile built on the same site, designed by Allen & Collens it is similar to the 1875 design in its use of Moorish arches. The first tower, completed in 1875 along with the present Narthex and sanctuary, had begun to list by the late 1920s. The cause was determined to be the faulty footings and piles anchored in the soft former swampland. They were insufficient for the load of the tower. The congregation engaged the architectural firm of Allen & Collens to design a replacement campanile and a new chapel to be named in memory of the Reverend George Angier Gordon. The tower was dismantled, and early 1930s technology of steam shovel and steel pilings provided a lasting solution. Today, the pitch and height of the tower are tested annually and records attest to its enduring stability. The bell wheel, which by motion of a heavy rope swings the large bell, had deteriorated by the late 20th century requiring that the bell be rung by an external hammer. A faithful reconstruction of the original 1931 bell wheel, installed in early fall 2006, returned Old South's bell to "full swing."
Фонарь
Киелі үйдің шығыс жағында ғибадатхананың үстінде мыспен қапталған күмбез орналасқан, оны он екі әсем готикалық аркалы терезелер қоршап тұр. Бұл ерекшелік Венециядағы Әулие Марк базиликасының күмбездерін еске түсіреді. Шам көзге әсерлі көрініс ұсынса да, оның құрылысында функционалдық мақсат та ескерілген. Желдеткіштер мен кондиционерлер болмаған кезде, механикалық түрде ашылатын жалюзилер тізбегі ғибадатхана ішін салқындатуға көмектесетін терезе жақтауларын ашуға мүмкіндік берді.
Centered above the Sanctuary on the east side of the church is a copper clad cupola surrounded by twelve ornate gothic arched windows. This feature is reminiscent of the cupolas of the Basilica of St. Mark in Venice. While the lantern provides a striking visual presence, it was also built with function in mind. In the days before mechanical fans and air conditioning, a series of mechanically operated louvers allowed for window panels to be opened to help cool the sanctuary inside.
Декоративтік өнер
Ескі Оңтүстік интерьері зерек, бірақ бай материалдардың үйлесімін тыныш түрде өзгертеді: мүсінделген итальяндық вишня ағашы, әктас, өрнекті гипс және боялған шыны. Қасиетті орынға нартэкстен венециялық готика стилінде француздық Каен әктасынан жасалған мүсінделген экран арқылы кіріледі. Экранды безенген мүсінделген жапырақтардың арасында батпақ тышқаны, кесіртке, сұлуқұс және құрлы қабық таба аласыз. Ғимараттың сыртында да осыған ұқсас жануарлар бейнеленген. Шіркеудің шығыс жағындағы хордың артында орналасқан ғибадатхананың ішкі жағы Венециядағы Дож сарайының жоғарғы аркадасынан бейімделген төрт жапырақты люнеттері бар ағаш аркалармен қапталған. Боялған шыны терезелер ағылшын боялған шыны өндірушілері Клейтон мен Белл жасаған және 15 ғасырғы ағылшын шынысының стилінде өндірілген.
The interior of Old South is exuberant yet quietly modulates the mix of rich materials: highly carved Italian cherry woodwork, limestone, stenciled plaster, and stained glass. The sanctuary is entered from the narthex through a screen carved in the Venetian Gothic style from French Caen limestone. Hidden among the carved foliage that decorates the screen can be found a squirrel, lizard, owl, and snail. A similar theme of animals is also found in the carving of the building's exterior. The interior of the chancel at the east end of the church, behind the choir, is faced by a running screen of wooden arches with quatrefoil lunettes adapted from the upper arcade of the Doge's Palace in Venice. The stained glass windows are by the English stained glass manufacturers Clayton and Bell and were produced in the style of 15th century English glass.
1875 жылы Каммингс және Сирс интерьері
1875 жылы Олд Саут шіркеуі ашылғанда, ол Каммингс пен Сирстің жобасына негізделген бүгінгідей көрінді. Қабырғалар күрделі үштік түстердің полихромды штемпельдерімен безендірілген: қызыл қызыл фон, охр, лавр жапырағының жасыл түсі, жылы сұр және персимон, металл алтынымен безендірілген. Балкондардағы оюлы ағаш фризінен басқа, ішкі құрылыстың көп бөлігі 1875 жылға дейін дайын болған. Трансепттер мен нефтің қиылысынан биіктеп тұрған шам немесе купол бар. Шам төбесі терең прусша көгілдір түспен боялған, ал оның үстінде Құдайдың аспанын бейнелейтін алтын жұлдыздар салынған. Ғибадатхананың батыс қабырғасындағы әк таспен жасалған ою-өрнектер, жапырақтары мен жануарлары, сондай-ақ, мұқият ойылған жапырақты ағаш бұйымдары және жоғарыдағы түнгі аспан бейнесі – Құдайдың жаратылысын көрнекті ету үшін жасалған. Шығыс қақпа қабырғасындағы есіктердің үстінде Антонио Сальвиатидің өмір ағашының шыны мозаикалары орналасқан. Сальвиатидің үшінші мозаикасы бастапқыда мұнараның алдыңғы есіктерінің үстіндегі тимпанонда ілінген. Бұл мозаика мұнара 1922-1937 жылдары қайта салынғанда вестибюльге көшірілді. Барлық бұл элементтердің үйлесімі өте бай әсер қалдырды; бір мезгілде рухани және сезімтал тәжірибе, және Вашингтон көшесіндегі Ескі Оңтүстік жиналыс үйінің қарапайым интерьеріне қарама-қарсы болды. Стильдік тұрғыдан 1875 жылғы интерьер Рускиннің готикалық сыртқы көрінісімен үйлесімді болды және Рускиннің «өрнекте адамның жүрегі, ақылы және қолы бірігеді» деген идеалын бейнеледі.
When Old South's church opened in 1875 it looked very much as it does today, based upon the design of Cummings and Sears. The walls were decorated in polychrome stenciling in shades of complex tertiary colors: a rose madder background with overlays of ochre, bay leaf green, warm gray, and persimmon, and highlights of metallic gold. Most of the interior structure, except for the carved wood frieze along the balconies, was already in place by 1875. High above the crossing of the transepts and nave is the lantern, or cupola. The ceiling of the lantern was painted a deep Prussian blue with a pattern of gilded stars to represent the firmament of God. The limestone tracery of the west wall of the sanctuary, with its foliage and animals, combined with the highly carved foliated woodwork and the overhead representation of the nighttime sky was intended to echo God's creation. Above the doors on the east chancel walls are glass mosaics of the tree of life by Antonio Salviati. A third mosaic by Salviati originally hung in the tympanum above the tower's front doors. That mosaic was relocated to the vestibule when the tower was rebuilt 1922 1937. The combined effect was extremely rich; at once a spiritual and sensuous experience, and in great contrast to the chaste interior of Old South Meeting House on Washington Street. Stylistically the 1875 interior was in harmony with the Ruskinian Gothic exterior, and expressed Ruskin's ideal that it is "in art that the heart, the head, and the hand of a man come together."
1905 жылғы Тиффани интерьері
1905 жылы қауым Луис Комфорт Тиффаниді ғибадатхананы қайта безендіруге шақырды. Тиффани Associated Artists деп аталатын шеберлер тобының басшысы болды, олар қазір эстетикалық қозғалыс деп аталатын стильде көп жұмыс істеді. Тиффани Америка Құрама Штаттарында дизайнға қатысты жаңа көзқарастың қалыптасуына ықпал етті, ол Еуропадан аз үлгі алды. Тиффани Марк Твеннің Коннектикут штатындағы Хартфордтағы үйін, Ақ үйдің мемлекеттік залдарын және бірнеше Бэк-Бэй үйлерін безендірген. Бір жағынан, Тиффани Ескі Оңтүстікті қайта безендіруге лайықты таңдау болды. Ол Джон Раскиннің көптеген идеяларын қолдады; ол сәндік өнерде адам қолы мен көзінің құндылығына және маңыздылығына сенді. Дегенмен, Тиффани Олд Саутқа оның алтын ғасырындағы стилі төмендеген кезде келді. Неоклассицизмнің жаңа толқыны – Beaux Arts және отарлық стиль Викториялық әшекейлеулерді қарапайым классицизммен алмастырды. Теодор Рузвельт 1902 жылы Ақ үйді жөндеу кезінде Тиффанидің барлық ықпалын жойды. Тиффанидің қайта безендіруі кезінде Олд Сауттың витражды терезелері мөлдір, қызғылт түсті шынымен жабылды. Алғашқы көп түсті суреттелген қабырғалар қызғылт түске боялды, содан кейін металл күміс бояумен геометриялық өрнектер салынды, бұл перленін орнату сияқты көрінуі керек еді. Бұл Тиффанидің Марк Твеннің Коннектикут штатындағы Хартфордтағы үйіндегі жұмысына немесе Ақ үйдің Қызыл залына жасаған дизайнына ұқсас болды. Олд Саутта жасалған жұмыс – шектеулі түстер палитрасымен біріктірілген, өте әсем визуалды тәжірибе болды.
In 1905 the congregation engaged Louis Comfort Tiffany to redecorate the sanctuary. Tiffany headed a group of artisans called the Associated Artists who worked largely in a style now described as the Aesthetic Movement. Tiffany was a part of an emerging American view of design in the United States, increasingly taking fewer cues from Europe. Tiffany had decorated Mark Twain's home in Hartford, Connecticut, the state rooms at the White House, and several Back Bay homes. In some ways Tiffany was an expected choice to redecorate Old South. He followed many of the ideas of John Ruskin; he believed in the dignity and importance of the human hand and eye in the decorative arts. Yet Tiffany arrived at Old South at a time when his gilded age style had begun a decline. A new wave of neoclassicism called Beaux Arts, and the Colonial Revival style were replacing Victorian ornament with a simpler classicism. Theodore Roosevelt's 1902 White House renovation removed all of the Tiffany influence. In Tiffany's redecoration, Old South's stained glass windows were covered by insets of translucent tinted purple glass. The original polychrome stenciled plaster walls were painted purple, then stenciled in a series of geometric patterns with metallic silver paint intended to appear as mother of pearl inlay. Similar to Tiffany's work at Mark Twain's Hartford, Connecticut home, or his design for the White House's Red Room. The resulting work at Old South was a highly ornamented visual experience, unified by a limited color palette.
1950 жылдардың минимализмі
1950 жылдардың басында, мүмкін, Халықаралық стильдің минимализмінен әсерленіп, Қасиетті орынды екінші рет жаңарту жұмыстары жүргізілді. 20 ғасырдың ортасында жасалған жаңғырту шіркеудің архитектуралық тарихын көп ескермеді. Луи Комфорт Тиффанидің суреттері мен әшекейлері ақ сұр бояумен жасырылды, ал витражға орнатылған күлгілт Тиффани әйнегі алынып тасталды. Куполдың люктары жабылды. Бір жағынан, әшекейлерді алып тастау қауымның пуритандық тамырларын еске салды.
In the early 1950s, possibly influenced by the minimalism of the International Style, a second renovation of the Sanctuary took place. The mid 20th century renovation largely ignored the architectural history of the church. Louis Comfort Tiffany's paint and stenciling was obscured by a coat of light gray paint, and the purple Tiffany glass installed over the stained glass was removed. The oculus of the cupola was closed up. In some ways the removal of decoration recalled the congregation's Puritan roots.
Мойындау және қалпына келтіру
Ескі Оңтүстік шіркеуінің ғимараты 1970 жылы АҚШ Ұлттық тарихи ескерткіші деп жарияланды. Оның сәтті ашылу концерттік циклінде Уильям С. Хаммонд, Гастон Детьер, Эдвин Артур Крафт, Чарльз Генрот және Т. Тертиус Нобль сынды органшылар өнер көрсетті. Орган консолі уағыз айту тұғырының артында орналасқан және гидравликалық платформада тұр, осылайша концерттер кезінде көтеріліп, құлшынып ғибадат ету қызметтері үшін жасырылуы мүмкін. Органның құбырлары ғибадатхананың оң және сол жағында, сондай-ақ киелі орынға кіреберіс үстіндегі артқы балконның арт жағында (32 фунттық және шамдад) орналасқан. Әрбір қаптамалы балконда ондаған әсем суреттелген ағаш құбырлар орнатылған. 2008 жылдың желтоқсанында, іргелес МБТА Копли станциясындағы құрылыс салдарынан шіркеудің сыртқы қабырғасында жарық пайда болып, киелі орынға зақым келді. Осыдан кейін, 2009 жылғы Пасхаға дейін, оны пайдалану одан әрі зақымдануы мүмкін деген қорқыныштан орган қолданылмады.
Old South Church's building was designated a U. S. National Historic Landmark in 1970. its successful inaugural concert series featured organists William C. Hammond, Gaston Dethier, Edwin Arthur Kraft, Charles Heinroth, and T. Tertius Noble. The organ console is located behind the pulpit and is on a hydraulic platform so that it may be raised for concerts and recessed for worship services. The organ's pipes are located behind and to the right and left of the chancel and also at the back of the rear balcony above the entrance to the Sanctuary (32' and chamade). Ten ornately painted wooden pipes are mounted at the front of each side balcony. In December 2008, construction at the adjacent MBTA Copley station created a crack in the church's exterior and damage in the sanctuary. Out of fear that its use might cause further damage, the organ was not used from then until just before Easter in 2009.
Бей жыр кітабы
Ол Олд Саут Черч – Бей Забур кітабының қалған он бір бірінші басылым көшірмесінің иесі. Стивен Дейе 1640 жылы басып шығарған Бей Забур кітабы, болашақта АҚШ деп аталатын аймақта басылған алғашқы кітап болды. 2013 жылға дейін, бір данасы Дэвид Рубенштейнге аукционда сатылғанға дейін, Олд Саут шіркеуінің он бір бірінші басылымның екі данасы болды.
Old South Church is the owner of one of eleven remaining first edition copies of the Bay Psalm Book. The Bay Psalm Book, printed in 1640 by Stephen Daye, "was the first book printed in the what became the United States." Until 2013, when one copy was sold at auction to David Rubenstein, Old South Church owned two of the eleven first edition copies.