Жudson ескерткіш шіркеуі: Нью-Йорктегі тарих және рухани орталық
Judson Memorial Church
Жudson Memorial Church – Манхэттендегі тарихи шіркеу, Вашингтон скверіне жақын орналасқан. 1966 жылы ескерткіш ретінде танылды, қала тарихында маңызды орын алады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Judson Memorial Church Вашингтон скверінің оңтүстігінде, Томпсон көшесі мен Салливан көшесі арасында, Гульд алаңының жанында, Вашингтон сквері паркіне қарама-қарсы, Нью-Йорк қаласының Манхэттен ауданындағы Гринвич Виллидж ауданында орналасқан. Ол Америка баптистік шіркеулері АҚШ және Біріккен шіркеулермен байланысты. Шіркеу ғимараты, оның қоңырау мұнарасы және Джадсон залы 1966 жылы Нью-Йорк қаласының ескерткіштерін сақтау комиссиясымен ескерткіш ретінде тағайындалды және 1974 жылы тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді.
The Judson Memorial Church is located on Washington Square South between Thompson Street and Sullivan Street, near Gould Plaza, opposite Washington Square Park, in the Greenwich Village neighborhood of the New York City borough of Manhattan. It is affiliated with the American Baptist Churches USA and with the United Church of Christ. The church sanctuary, its campanile tower and the attached Judson Hall were designated landmarks by the New York City Landmarks Preservation Commission in 1966, and were added to the National Register of Historic Places in 1974.
Негізін қалау
19 ғасырдың ортасына қарай ауылда қаладағы ең ірі афроамерикандық қауым қалыптасты. Оған неміс, француз және ирланд иммигранттары қосылды, ал оңтүстік жағында итальяндық иммигранттар басымдық құрды. Бұрынғы, жақсы жағдайдағы қауымдар оңтүстік және шығысқа қарайғы көршілес аудандардан көшіп кетуді бастаған еді. Джадсон «ақылды, жақсы өмір сүретін және шіркеуге баруды ұнататын адамдардың қаланың осы бөлігінен кетуге бейім екенін» байқады. Парк пен жаңа шіркеу Бесінші авенюдің байлығы мен Төменгі Манхэттеннің кедейлігі арасындағы қиылыста орналасқан еді. Шіркеуді қаладағы Даунинг-стриттегі Береан баптист шіркеуінде уағыз айтқан Эдвард Джадсон құрды, бірақ қауымды кеңейтудегі оның күш-жігері соншалықты сәтті болды, соның салдарынан жаңа ғибадатхана қажет болды. 1888 жылы Джон Д. Рокфеллер және басқа да көрнекті баптистердің қолдауымен саябақтың оңтүстігінде жаңа шіркеудің құрылысы басталды. Джадсон осы жерді көршілес қауымдарға үндеу жасау үшін таңдады. Бұл шіркеу Джадсонның әкесі Адонирам Джадсонға арналған ескерткіш болды, ол Бірмаға алғашқы протестант миссионерлерінің бірі болған. Шіркеу ғимаратын архитектор Стэнфорд Уайт жобалады, ал әйнек терезелерін Джон Ла Фардж жасады. Онда ренессанс әсері негізгі итальяндық стильмен үйлесім тапқан. Мүсінші Август Сент-Годенс баптистериядағы мәрмәр фризді жобалады, оны Герберт Адамс жүзеге асырды.
By the mid 19th century, the village had the largest African American community in the city, along with joined German, French and Irish immigrants, and to the immediate south a majority of Italian immigrants. Earlier more affluent communities had begun an exodus from the adjacent neighborhoods to the south and east. Judson observed that the "tendency is for the intelligent, well to do and church going people to withdraw from this part of the city". The park and the new church stood at the intersection between the affluence of Fifth Avenue and the poverty of Lower Manhattan. The church was founded by Edward Judson who had been preaching at the Berean Baptist Church on Downing Street, also in the village, but his efforts at expanding the congregation were so successful that a new sanctuary was required. In 1888, with the backing of John D. Rockefeller and other prominent Baptists, construction of a new church south of the park was begun. Judson had chosen the location because he wanted to reach out to the neighboring communities. It was to be a memorial to Judson's father, Adoniram Judson, one of the first Protestant missionaries to Burma. The church building was designed by architect Stanford White, with stained glass windows by John La Farge. It features Renaissance influences wedded to a basic Italianate form. Sculptor Augustus Saint Gaudens designed a marble frieze in the baptistery, which was carried out by Herbert Adams;
Дінге табыну мен діни білім беруден бөлек, шіркеу мүшелеріне де, мүше еместерге де денсаулық сақтау және әлеуметтік жәрдем көрсету қызметтерін ұсынды. Алайда, шіркеу алаңның солтүстік жағындағы бай көршілерінен жеткілікті қолдау ала алмады, және 1912 жылы қаржылық қиындықтарға тап болды. Баптисттік қалалық қоғамы (баптист шіркеулерінің метрополитендік бірлестігі) мүлікті және қаржылық жауапкершілікті өз мойнына алуға көндірілді, ол 1973 жылы қауым меншікті және бақылауды қайта қалпына келтіргенге дейін сақтап тұрды.
As well as worship and religious education, the church offered health care and outreach ministries to non members as well as members. However, the church was not able to attract sufficient support from its wealthy neighbors on the north side of square, and by 1912, the church found itself in financial difficulties. The Baptist City Society (metropolitan association of Baptist churches) was persuaded to take over the property and financial responsibility, which it ended up holding until the congregation was again able to resume ownership and control in 1973.
ХХ ғасырдың басында
1921 жылы пастор А. Рей Петтидің басшылығымен шіркеу алдымен жертөлесін, содан кейін Томпсон көшесіндегі пасторлық үйін доктор Элеонора А. Кэмпбеллге жалға берді. Ол – пионер әйел дәрігер және тегін медициналық және стоматологиялық клиниканы басқарған Джадсон денсаулық орталығының жетекшісі болды. Орталық 1922 жылдан 1950 жылға дейін Томпсон көшесі, 237 мекенжайында жұмыс істеді, содан кейін клиника оңтүстікке қарай орналасқан СоХодағы Спринг көшесіндегі қазіргі орнына көшірілді. 1920 жылдары шіркеу ұлттық американдық баптист конфессиясының көмегімен 179 Салливан көшесінде Джадсон аудандық үйін басқарды. XX ғасырдың басындағы Ұлы депрессия кезінде Лоренс Хози пастор болып қызмет етті. Жиналысы азайғанмен, шіркеу әртүрлі әлеуметтік мәселелермен айналысып, кейде үйсіз ер адамдарға орындықтарда ұйықтауға рұқсат берді. 1937 жылы Баптист қалалық қоғамы Ренато Джакомелли Алденді пастор етіп тағайындады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, жаңа студенттердің көптеп келуіне байланысты бұрынғы пасторлық үй мен денсаулық орталығы халықаралық және түрлі нәсілді студенттерге арналған жатаққа айналдырылды, оны шіркеудің көршісі – Нью-Йорк университетінің баптист капелланы Дин Р. Райт басқарды. Сонымен қатар, жаңа пастор Роберт Спайк сол кездегі ауылдағы ардагерлермен және суретшілермен теологиялық зерттеулер жүргізді, бұл жаңа жиналысты әкелді және шіркеудің құлшылық стилін заманауи сезімталдыққа қарай өзгертуге әкелді.
In 1921, under the leadership of its pastor, A. Ray Petty, the church offered first its basement and then rented its parish house on Thompson Street to Dr. Eleanor A. Campbell, a pioneering female physician who ran the Judson Health Center, a free medical and dental clinic. The center operated at 237 Thompson Street from 1922 to 1950, when the clinic moved to its present location on Spring Street in SoHo, the neighborhood to the south. During the 1920s, the church, with aid from the national American Baptist denomination, also ran the Judson Neighborhood House, a settlement house, at 179 Sullivan Street. During the Great Depression in the early 20th century, Laurence Hosie served as pastor. Although the congregation dwindled, the church remained active in various social causes, including allowing homeless men to sleep on the pews at times. In 1937, the Baptist City Society appointed Renato Giacomelli Alden as pastor. After World War II, with the rush of new students the former parish house and health center was turned into a residence for international students and students of various races, led by Dean R. Wright, the Baptist chaplain to New York University, the church's neighbor. At the same time, a new pastor, Robert Spike, began theological explorations with veterans and the artists then working in the village, which brought a new group of congregants and led to a change in the church's worship style to a more modern sensibility.
ХХ ғасырдың аяғы
1956 жылы Говард Муди аға пастор болды, азаматтық құқықтар және сөз бостандығы мәселелерін ашық түрде қорғауды жалғастырды. Сонымен қатар, ол бұрынғы евангелистік түсініктерден өзгеше, христиандардың бұрын жалпыға бірдей аморальдық деп санайтын мәселелер (мысалы, аборт және жезөкшелікті қылмыстан босату) туралы айқындап сөйлеу арқылы жаңа көзқарас ұсынды. Бұл саясат қауымның қазіргі басшылығымен жалғасуда. 1962 жылдан 1979 жылға дейін қауымның көмекші пасторы болған Ал Карминс өзінің қызметін өнерге арнады (төменде қараңыз). Осы кезеңде қауым кеңейіп, 1973 жылға дейін сенімгер ретінде әрекет еткен қалалық баптист ұйымынан шіркеу өз мүлкін қайтарып алды. 1990 жылы Муди зейнетке шыққаннан кейін Питер Ларман аға пастор болды. Кәсіби одақтарды ұйымдастыру тәжірибесінен келген Ларман шіркеуді экономикалық мәселелермен айналысатын қызметтерге жетектеді, сонымен қатар өнер және басқа да әлеуметтік мәселелермен жұмысты жалғастырды және шіркеудің ескірген ғимараттарын қалпына келтіру мен жаңартудың көп жылдық бағдарламасын бастады. 2005 жылы аға пастор болғаннан бері Донна Шапер аға пастор ретінде болашақ дін қызметкерлерін қауымдық негізде "қоғамдық қызметті" қалай атқаруға үйрету үшін жаңа бағдарлама құрды, семинария студенттері мен жақында бітірген түлектерге жартылай күндік тәжірибе беру арқылы. Сондай-ақ, оның басшылығымен шіркеу иммигранттар құқықтары үшін "Жаңа Пана" қозғалысында жетекші рөл атқарды.
In 1956, Howard Moody became the senior minister, continuing the church's outspoken advocacy on issues of civil rights and free expression, as well as breaking with the confessedly evangelical understandings of the past by speaking out for issues once universally considered to be immoral by Christians (such as abortion and the decriminalization of prostitution), a policy that continues under the present leadership of the congregation. Al Carmines, the associate pastor 1962 to 1979, focused his ministry on the arts (see below). The congregation expanded during this period, allowing the church to take back control of its property from the citywide Baptist organization that had been acting as trustee until 1973. Following Moody's retirement in 1990, Peter Laarman became senior pastor. Coming from a background in union organizing, Laarman led the church into ministries dealing with economic issues, while continuing work with the arts and other social issues, and starting a multi year program of restoration and renovation of the church's aging buildings. Since becoming senior minister in 2005, senior pastor Donna Schaper has created a pioneering program to train future clergy in how to do "public ministry" from a congregational base, by providing part time apprenticeships to seminarians and recent graduates. Also under her leadership, the church has taken a leadership role in the New Sanctuary Movement for immigrant rights.
Миссия
Шіркеудің миссиясы ұзақ жылдардан бері әлеуметтік көмек көрсетуге және мұқтаж деп есептелгендерге көмектесуге бағытталған бағдарламаларды құру ретінде қабылданып келді, тіпті бұл көмек даулы немесе кейде қоғамда қабылданбаған жағдайларға түсіп жатса да. 1950 жылдары шіркеу ауылда есірткіге тәуелділерге кеңес беру бағдарламасын ұйымдастырған алғашқы мекеме болды; 1960 жылдары аборт мәселесі бойынша дін қызметкерлерінің кеңес беру қызметін құруға көмектесті, бұл қызмет аборт заңды болмай тұрып, абортқа жағдайсы бар әйелдерге көмек көрсеткен протестант және еврей дін қызметкерлерінің жалпыұлттық желісі болды. 1970 жылдары шіркеу үйден қашқан жасөспірімдерге баспана берді және жыныстық қызметпен айналысатын әйелдер үшін кәсіби әйелдер клиникасын ашты; 1980 жылдары ол СПИД-ке шалдыққан адамдарға медициналық көмек көрсетуге мүкіндік берді. XXI ғасырдың басында шіркеу дін қызметкерлері 2001 жылдың 11 қыркүйегінде Нью-Йорктегі Әлемдік сауда орталығына жасалған шабуылда қаза тапқан мейрамхана қызметкерлерінің отбасыларына көмек көрсету үшін қайырымдылық қор ұйымдастырды. Қазіргі таңда шіркеу иммигранттардың құқықтарын қорғау мақсатындағы «Жаңа Пана» қозғалысына белсенді қатысуда.
The church's mission has long been self described as being devoted to social outreach, and establishing programs designed to help those perceived to be in need, despite the controversial or sometimes, unpopular, nature of that help. In the 1950s, the church was the first institution in the village to create a counseling program for drug addicts; in the 1960s, it led in helping to found the Clergy Consultation Service on Abortion, a nationwide network of Protestant and Jewish clergy who aided women who needed abortions before abortion became legal. In the 1970s, the church operated a residence for runaway teens and established a Professional Women's Clinic for women engaged in prostitution; in the 1980s, it helped provide medical resources for people with AIDS. In the first decade of the 21st century, the church's clergy operated a relief fund for the families of restaurant workers who were killed during the September 11, 2001, attacks of New York City's World Trade Center. Now, the church is active in the New Sanctuary Movement for immigrant rights.
Қоғамға алғашқы көмек көрсету
Верн Э. Хендерсон 1952 жылы Judson ұйымына Қоғамдық қызмет жөніндегі алғашқы директоры болып келді. Нью-Йорк қаласының Полиция спорттық лигасы бастаған ауыл жастарына арналған бағдарлама Хендерсонның басшылығымен гүлденді, нәтижесінде екі жүзден астам жас апта сайынғы бір немесе бірнеше шараға қатысты. Көптеген жастар өрескел құқық бұзушылар және есірткіге тәуелді адамдар еді. Хендерсон заңдық шараларға тап болған жастардың құқығын қорғау үшін сотқа жүгінді және Нью-Йорк және Вермонт штаттарында жастарға арналған жазғы бағдарламаларды ұйымдастырды. Хендерсон сондай-ақ жергілікті суретшілер үшін бағдарламалар ашты, ғимаратты сурет көрмелері үшін қайта жаңартып, тасталған кеңселерді тұрақты суретшілерге арналған тұрғын үй ретінде жөндеді. Хендерсон бірде Марта Грэмды репетициялар үшін ғимаратты пайдалануға шақырды, бұл ақырында Judson Dance Theatre театрының құрылуына әкелді.
Verne E. Henderson joined the Judson staff in 1952 as its first Director of Community Service. A program for youth of the village – started originally by the Police Athletic League of New York City – blossomed under Henderson's leadership with more than two hundred youth attending one or more weekly events. Many youth were hard core delinquents and drug users. Henderson appeared in courts on behalf of those facing legal action and began summer youth programs in upstate New York and Vermont. Henderson also inaugurated programs for local artists, remodeling the sanctuary for art shows and refurbishing abandoned offices as living quarters for resident artists. Henderson once invited Martha Graham to use the sanctuary for dress rehearsals, which eventually led to formation of the Judson Dance Theatre.
Өнерге демеушілік
1950 жылдары шіркеу радикалды өнер саласын қолдады, бастапқыда көмекші пастор Бернард Скотт, сосын көмекші пастор Ал Карминс жетекшілік етті. Шіркеу суретшілерге көркем өнер көрмелерін, репетицияларын және қойылымдарын өткізуге кеңістік берді. Сондай-ақ, шіркеу бұл кеңістік суретшілердің өз жұмыстарында цензурадан сескенбей еркін тәжірибе жасауға мүмкіндік беретін орын болатынын мәлімдеді. 1957 жылы шіркеу сол кездегі белгілі емес суретшілер Клас Ольденбург, Джим Дайн және Роберт Раушенбергке галереялық орын ұсынды. 1959 жылы Джадсон галереясы поп-өнер шеберлері Том Вессельман, Дэниел Спорри және Ред Грумстың туындыларын көрсетті. Йоко Ононың жұмыстары да галереяда қойылды. Галереяда Fluxus оқиғалары, соның ішінде Some Manipulations (1969) – Fluxus суретшілері Жан Тоше, Стив Янг, Нам Джун Пайк және Ал Хансеннің Judson Church-те өткізген қойылымдар сериясы, сондай-ақ Nye Ffarrabas-тың жұмыстары ұйымдастырылды. 1962 жылы құрылған Judson Dance Theater бишілер мен хореографтарға, оның ішінде Триша Браун, Люсинда Чайлдс, Стив Пакстон, Дебора Хей, Дэвид Гордон және Ивон Рейнерге өздерінің туындыларын жасау және көрсетуге мүмкіндік берді. Бұл бишілер мен хореографтар, басқалармен қатар, 1930-1940 жылдардағы заманауи биден кейін би театрындағы алғашқы авангардтық қозғалысты құру арқылы би тарихын қалыптастырды. Соңғы бірнеше онжылдықтан бері "Қозғалыс зерттеулері" академиялық жыл ішінде дүйсенбі күндері кешке шіркеуде эксперименталды би концерттерін ұйымдастырып келеді. 1970 жылдары шіркеуде түрлі көркем өнер көрмелері мен мультимедиалық шаралар өтті. Бұл мультимедиалық шаралардың ішіндегі ең танымал – 1970 жылдың қараша айында өткен People's Flag Show, ол американдық ту тақырыбындағы алты күндік сурет және мүсін көрмесі болды. Көрме және оған қоса өткен симпозиумда Эбби Хоффман мен Кейт Миллетт сөз сөйледі, бұл жұртшылықтың, баспасөздің және полицияның кеңінен назарын аударды. Көрменің соңғы күндері қатысушылардың үшеуі тұтқындалды, екі пасторға (Муди мен Карминс) шақыру қағаздары табысталды (іс жүргізілмеді), ал округ прокуроры американдық туды қорлау айыбымен көрмені жапты. Judson Poets' Theatre 1961 жылдың қараша айында ақын Джоэл Оппенхаймердің пьесасымен басталды және Бродвейден тыс үш орынның бірі болды (қалғандары – Caffe Cino және La MaMa эксперименталды театр клубы). Кейіннен танымал болған авторлар мен режиссерлердің, оның ішінде Сэм Шепард, Ланфорд Уилсон және Том О'Хорганның эксперименталды пьесалары мен мюзиклдері шіркеудің негізгі кездесу залында қойылды. 1960 жылдардың соңынан бастап Карминс өзінің музыкалық шығармаларын, сосын үлкен ерікті хорларды қолданатын "ораторияларын" жаза бастады. Әсіресе Гертруда Штайннің мәтіндері, Карминнің музыкасы және Джадсон Поэз Театрының директоры Лоуренс Корнфельдтің режиссерлігімен қойылған бірнеше қойылым ерекше көзге түсті. 1980 жылдары шіркеу түрлі саяси мақсаттағы драмалық қойылымдарды, мысалы Вермонттағы Bread and Puppet Theater-дың қойылымдарын демеушілік етті. Бұл қойылымдардың ішінде 1984 жылдың ақпан және наурыз айларында орындалған Insurrection Opera және Oratorio бар. Бұл қойылымда Bread and Puppet Theater, өзінің негізін қалаушы Питер Шуманның басшылығымен, операны және компанияның қазіргі танымал үлкен қуыршақтарын қолданып, ядролық қаруға қарсы хабар жеткізді. Соңғы кезде шіркеу доктор Колин Бритт жетекшілік ететін Вест-Виллидж хорына үй болды. Хоралдың бұрынғы орны – Хадсон көшесіндегі Сент-Люк даласы. Шіркеу 1990 жылы 1960 және 1970 жылдары өнер саласына қатысқан көптеген суретшілерді қатыстырған қойылымдар мен симпозиумдармен жүз жылдық мерейтойын атап өтті. Ол өнерді қолдауды және қоғамға әлеуметтік көмек көрсетуді жалғастыруда.
Beginning in the 1950s, the church supported a radical arts ministry, first led by associate pastor Bernard Scott and subsequently by associate pastor Al Carmines. The church made space available to artists for art exhibitions, rehearsals, and performances. The church also assured that this space was to be a place where these artists could have the freedom to experiment in their work without fear of censorship. In 1957, the church offered gallery space to Claes Oldenburg, Jim Dine and Robert Rauschenberg, who were then unknown artists. In 1959, the Judson Gallery showed work by pop artists, Tom Wesselmann, Daniel Spoerri, and Red Grooms. Yoko Ono also had her work exhibited at the gallery. The gallery space housed Fluxus happenings, including Some Manipulations (1969), a series of performances at the Judson Church by Fluxus artists Jean Toche, Steve Young, Nam June Paik, and Al Hansen, and work by Nye Ffarrabas. The Judson Dance Theater, which began in 1962, provided a venue for dancers and choreographers including Trisha Brown, Lucinda Childs, Steve Paxton, Deborah Hay, David Gordon and Yvonne Rainer to create and show their work. Among others, these dancers and choreographers shaped dance history by creating postmodern dance, the first avant garde movement in dance theater since the modern dance of the 1930s and 1940s. For the past several decades, Movement Research has presented concerts of experimental dance at the church on Monday evenings during the academic year. In the 1970s, the church hosted various art shows and multimedia events. Most notable among these multimedia events was the People's Flag Show in November 1970, a six day exhibition of painting and sculpture on the theme of the American flag. The exhibit and the accompanying symposium, featuring speeches by Abbie Hoffman and Kate Millett, attracted widespread attention from the public, the press and the police. During the final days of the exhibit, three of the contributing artists were arrested, both pastors (Moody and Carmines) were issued summons (not followed up), and the District Attorney closed the exhibit on charges of desecration of the American flag. The Judson Poets' Theatre started in November 1961 – with a play by poet Joel Oppenheimer – as one of three off off Broadway venues (the others were Caffe Cino and La MaMa Experimental Theatre Club). Experimental plays and musicals by later famous authors and directors, including Sam Shepherd, Lanford Wilson and Tom O'Horgan, were presented in the church's main Meeting Room. Starting in the late 1960s, Carmines began writing and producing his own musicals, and later, "oratorios" that used large volunteer choruses. Especially notable were several shows using texts by Gertrude Stein, music by Carmines, with direction by the Judson Poets Theatre director Lawrence Kornfeld. In the 1980s, the church sponsored various Politically intended dramatic performances, such as those by the Vermont based Bread and Puppet Theater. These performances included Insurrection Opera and Oratorio, performed in February and March 1984. In this performance, the Bread and Puppet Theater, under the direction of its founder, Peter Schumann, used opera and the company's now signature oversized puppets to convey an anti nuclear message. The church has recently become the home of the West Village Chorale, directed by Dr. Colin Britt. The Chorale's former home was St. Luke's in the Fields on Hudson Street. The church celebrated its centennial in 1990 with performances and symposia involving many of the artists who had been involved with the arts ministry in the 1960s and 1970s. It continues both its support of the arts and its social outreach to the community.
Ғимарат
Шіркеу ғимараты 54–57 Вашингтон скверінің оңтүстігінде орналасқан. Ла Фарждың боялған шыны терезелері мен Сент-Годенстің мәрмәр фризімен қатар, ол итальяндық Ренессанс әсерлерін негізгі итальяндық стильмен үйлестіріп, скальяльяның көрнекті мысалдарымен ерекшеленеді – бұл жоғары жылтыратылған пигменттелген гипстен жасалған, өте нақты мәрмәр имитациясы. Жалпы, ғимараттың сыртқы түрі мен пішіні Италияның Рим қаласындағы Санта-Мария-Маджоре базиликасына ұқсас делінеді, ал кіреберісі 1480 жылы Италияның Лукка қаласында салынған Ренессанс шіркеуі Сан-Алессандродан шабыт алған. Шіркеудің басты ғибадатханасындағы он төрт боялған шыны терезе – АҚШ-тағы кез келген жердегі Ла Фарждың ең ірі терезелерінің ең үлкен жиынтығы.
The church building is located at 54–57 Washington Square South. In addition to La Farge's stained glass windows and Saint Gaudens's marble frieze, it features Italian Renaissance influences wedded to a basic Italianate form, and has notable examples of scagliola, a very convincing handcrafted imitation of marble made of highly polished pigmented plaster. Overall, the exterior and shape of the building is said to resemble the Basilica di Santa Maria Maggiore in Rome, Italy, while the entrance is said to be inspired by the Renaissance church San Alessandro, built in Lucca, Italy, in 1480. The fourteen stained glass windows in the church's main sanctuary are the largest collection of major LaFarge windows in any one place in the U. S.
Шамбазар мұнарасы, 51–54 Вашингтон скверінің оңтүстігінде, шіркеудің батысында орналасқан, 1895–96 жылдары ғибадатхана аяқталғаннан кейін салынды және МакКим, Мид және Уайт фирмасымен жобаланды. Шіркеу кеңселері мен кішкентай жиналыс залы қазіргі кезде жаңа ғимараттың бір бұрышында, негізгі шіркеуге іргелес, Томпсон көшесіндегі 239-шы үйдің кондоминиумдық пәтерінде орналасқан. 1990 жылдан 2006 жылға дейін шіркеу ғимараты қайта боялды, жаңа шатыр жабылды; боялған шыны терезелер Кэммингс студиясымен тазаланып, қайта орнатылды; ғимаратқа кіруге мүмкіндік беру үшін лифт орнатылды және кондиционер қосылды. Бұл жобаларға арт жақ учаскелерін сатудан түскен барлық кірістер, сондай-ақ өнер меценаттары мен қауымнан жиналған шамамен 1 миллион доллар (2006 жылғы 1,0 доллардың қазіргі шамамен <есептелген сома> долларға тең) жұмсалды.
The campanile tower, located at 51–54 Washington Square South to the west of the church itself, was built in 1895–96, after the sanctuary had been completed, and was designed by the firm of McKim, Mead & White. The church's offices and a small assembly hall now occupy a condominium suite in one corner of the new building, adjacent to the main church, at 239 Thompson Street. From 1990 to 2006, the church building was repainted, reroofed; the stained glass windows were cleaned and reinstalled by Cummings Studio; an elevator was installed to make the building accessible and air conditioning was added. These projects exhausted all the proceeds from the sale of the back lots, plus approximately $1 million additional (equivalent to 1.0 in 2006 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ), raised from contributions of arts patrons and the congregation.