«Вестминстерский обзор» – британский журнал (1824-1914), орган философских радикалов. Основан Джереми Бентамом, продвигал либеральные идеи, критиковал «Edinburgh Review».
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық «Вестминстер ревю» тоқсан сайын шығатын басылым болды. 1823 жылы Философиялық радикалдардың ресми органы ретінде құрылған, 1824 жылдан 1914 жылға дейін жарияланды. Джеймс Милл 1828 жылға дейін либералды журналды дамытушылардың бірі болды.
Quarterly British publication
The Westminster Review was a quarterly British publication. Established in 1823 as the official organ of the Philosophical Radicals, it was published from 1824 to 1914. James Mill was one of the driving forces behind the liberal journal until 1828.
Алғашқы жылдар
1823 жылы газетті Джереми Бентам құрды (және қаржыландырды), ол Радикалдық көзқарастарды тарату үшін журнал құру мүмкіндігін ұзақ уақыттан бері ойластырып келген. Журналдың алғашқы саны (1824 жылғы қаңтар) Джеймс Миллдің мақаласын қамтыды (екінші санында оның ұлы Джон Стюарт Милл оны жалғастырды), ол бәсекелес, жақсы орныққан «Эдинбург шолуы» журналын Виг партиясының органы ретінде сынады, сондай-ақ аристократиялық мүдделерді қорғауға бейімділігін айыптады. Бұл дау-дамай кең жұртшылықтың қызығушылығын тудырды, бірақ көбінесе сынға ұшырады: 1907 жылы жарық көрген «Натталл энциклопедиясы» Франсис Плейс, шалбар тігуші, кәсіпорынның ірі акционері болғандықтан, журналға «Бричс Ривью» деген лақап ат берілгенін жазды. Америкалық сыншы және белсенді Джон Нил Бентамның жеке хатшысы қызметін атқарып жүргенде осы жылдары көптеген мақалалар жариялады. Журналдың таралымы тез арада үш мың данаға жетті, бірақ соған қарамастан, шығындарын өтеуге қол жеткізе алмады; 1828 жылы бастапқы қаржыландыру аяқталғанда, ол басқа иесіне сатылды және енді Радикалдық мүдделерді қорғамайтын болды. 1834 жылы сэр Уильям Мольсворт жаңа Радикалдық журналды қаржылады, оны Дж. С. Милл бейресми түрде редакциялады және «Лондон шолуы» деп атады. Біраз уақыттан соң Мольсворт «Вестминстер шолуын» сатып алып, екеуін біріктірді; 1836 жылғы сәуірден 1940 жылғы наурызға дейін біріккен журнал «Лондон және Вестминстер шолуы» деген атпен жарияланды. 1940 жылғы наурыздан кейін және келесі он жыл бойы басылым «Вестминстер шолуы» деген атпен жалғасты, бірақ Уильям Эдвард Хиксон Миллдің орнына редактор болды. Қаржылық қиындықтарға қарамастан, Милл осы кезең туралы: «Ол [Хиксон] журналдың радикализм мен прогрестің органы ретіндегі беделін белгілі бір деңгейде сақтай алғаны үшін мақтауға лайық» деген қорытынды жасады.
In 1823, the paper was founded (and funded) by Jeremy Bentham, who had long pondered the possibility of establishing a journal for propagating Radical views. The first edition of the journal (January 1824) featured an article by James Mill (continued in the second by his son John Stuart Mill), which served as a provocative reprobation of a rival, more well established journal, the Edinburgh Review, castigating it as an organ of the Whig party, and for sharing the latter's propensity for fence sitting in the aristocratic interest. The controversy drew in a wide public response, much however critical: the Nuttall Encyclopædia, published in 1907, notes that the Breeches Review became a nickname for the journal because Francis Place, a breeches maker, was a major shareholder in the enterprise. American critic and activist John Neal also published many articles in these early years while serving as Bentham's personal secretary. The review quickly reached a circulation of three thousand, but, despite that, was not able to break even; and when by 1828 the original funding was exhausted it was sold to another proprietor and no longer functioned in the Radical interest. In 1834 Sir William Molesworth funded a new Radical review, to be edited (informally) by J S Mill, and called the ‘’London Review’’. Shortly after, Molesworth bought the Westminster Review’’ and merged the two; and from April 1836 to March 1840 the journal resulting from the merger was published under the title London and Westminster Review. After March 1840 and for the following decade publication continued under the title Westminster Review, but with William Edward Hickson in place of Mill as editor. Though financial difficulties continued, Mill concluded of the period that “it is highly creditable to him [Hickson] that he was able to maintain, in some tolerable degree, the character of the Review as an organ of radicalism and progress”.
Кейінгі дамуы
1851 жылы журналды Лондонның 142 Strand мекенжайында орналасқан Джон Чапман сатып алды, ол медициналық білімі бар баспагер болатын. Сол кездегі белгісіз Мэри Энн Эванс, кейін Джордж Элиот деген атпен танымал болған, оның авторларын – Фрэнсис Ньюман, В. Р. Грег, Харриет Мартино және жас журналист Герберт Спенсерді біріктірді. Бұл авторлар сол жазда еркін ой мен реформаның осы туына қолдау көрсету үшін бас қосты, оларға Джон Стюарт Милл, физиолог Уильям Бенджамин Карпентер, Роберт Чемберс және Джордж Дж. Холиоак қосылды. Кейіннен оларға табиғат зерттеушісі болуға ниеттенген амбициялы жас кеме хирургі Томас Хаксли да қосылды. Джон Оксенфордтың 1853 жылғы «Германия философиясындағы иконоборство» атты анонимді мақаласы аударылып, «Vossische Zeitung» газетінде жарияланды. Бұл Шопенгауэрдің еңбектеріне жаңа қызығушылықты тудырды. Мэри Энн Эванс (Джордж Элиот) редактордың көмекшісі болды және олардың прогреске, жағдайды жақсартуға және талантқа сыйақы беруге деген ортақ сенімдерін, сондай-ақ «Өндіріс заңы» деп аталатын эволюционизмнің шала анықталған «негізгі принципін» баяндайтын төрт беттік проспект жариялады. Топ Томас Мальтустың еңбегін талқылауда екіге бөлінді: Холиоак оны кедейлерді кедейлік үшін кінәлайтын жұмыс үйінің принципі ретінде сынайды, ал Грег пен Мартино үшін бұл жауапкершілікті және өзін-өзі жетілдіруді ынталандыратын табиғат заңы еді. Чапман Герберт Спенсерден осы мәселе туралы бірінші санында жазуды сұрады, ал Спенсердің «Жануарлардың құнарлылығының жалпы заңынан туындаған халық саны туралы теориясы» екінші санында жарық көрді, ол Мальтустың ауыр принципін шындық және өзін-өзі түзетуші ретінде қолдады. 1853 жылдан кейін Джон Тиндалл Хакслиге қосылып, «Вестминстерлік шолудың» ғылыми бөлімін басқарды және Чарльз Дарвиннің 1859 жылы жарық көрген «Түрлердің шығу тегі» еңбегіне жол ашқан және эволюциялық идеяларды қолдаған эволюционистер тобын құрды. «Дарвинизм» термині алғаш рет Хакслидің «Вестминстерлік шолудың» 1860 жылғы сәуірдегі санындағы «Түрлердің шығу тегі» туралы шолуында қолданылды, ол кітапты «либерализмнің қару-жарағындағы нағыз Уитворт зеңбірегі» деп атады, теологиядан гөрі ғылыми натурализмді насихаттап, Дарвиннің идеяларының пайдалылығын жоғары бағалады, бірақ Дарвиннің біртіндеп дамуына қатысты кәсіби күмәндерін білдірді және табиғи іріктеу жаңа түрлерді қалыптастыра алатынына күмән келтірді. 1886 жылы «Шолу» журналында Элеонора Маркстың «Әйел мәселесі: социалистік тұрғыдан» атты мақаласы жарияланды. 1887 жылы меншік иесінің ауысуынан кейін, журнал ай сайын шығатын басылымға айналғаннан кейін, ол бұрынғы прогрессивтік және интеллектуалдық деңгейде жұмыс істемеді, және оның әйелі Ханна журналдың редакторлығын өз қолына алды.
In 1851 the journal was acquired by John Chapman based at 142 the Strand, London, a publisher who originally had medical training. The then unknown Mary Ann Evans, later better known by her pen name of George Eliot, had brought together his authors, including Francis Newman, W. R. Greg, Harriet Martineau and the young journalist Herbert Spencer who had been working and living cheaply in the offices of The Economist opposite Chapman's house. These authors met during that summer to give their support to this flagship of free thought and reform, joined by others including John Stuart Mill, the physiologist William Benjamin Carpenter, Robert Chambers and George J. Holyoake. They were later joined by Thomas Huxley, an ambitious young ship's surgeon determined to become a naturalist. John Oxenford's anonymous 1853 article, "Iconoclasm in German Philosophy", was translated and published in the Vossische Zeitung. This led to a new interest in Schopenhauer's writings. Mary Ann Evans (George Eliot) became assistant editor and produced a four–page prospectus setting out their common beliefs in progress, ameliorating ills and rewards for talent, setting out a loosely defined evolutionism as "the fundamental principle" of what she and Chapman called the "Law of Progress". The group was divided over the work of Thomas Malthus, with Holyoake opposing it as the principle of the workhouse which blamed the poor for their poverty, while to Greg and Martineau this was a law of nature encouraging responsibility and self improvement. Chapman asked Herbert Spencer to write about this divisive matter for the first issue, and Spencer's "A Theory of Population, deduced from the General Law of Animal Fertility" actually appeared in the second issue, supporting the painful Malthusian principle as both true and self correcting. After 1853 John Tyndall joined Huxley in running the science section of the Westminster Review and formed a group of evolutionists who helped pave the way for Charles Darwin's 1859 publication of On the Origin of Species and gave evolutionary ideas backing in the ensuing debate. The term "Darwinism" was first put in print by Huxley in his review of The Origin, in the April 1860 issue of the Westminster Review, which hailed the book as "a veritable Whitworth gun in the armoury of liberalism", promoting scientific naturalism over theology and praising the usefulness of Darwin's ideas while expressing professional reservations about Darwin's gradualism and doubting if it could be proved that natural selection could form new species. In 1886 the Review published an essay by Eleanor Marx, "The Woman Question: From A Socialist Point of View". After a change of ownership in 1887, when it converted to a monthly, it ceased to function on the same progressive and intellectual level. and his wife Hannah took over the editorship of the Review.
Вестминстер және шетелдік тоқсандық шолу
Шет елдік тоқсандық шолу – Лондондағы тәуелсіз тоқсандық журнал. Ол 1827 жылдың шілдесінен 1846 жылдың шілдесіне дейін жарық көрді (37 том). 1846 жылдың қазан айында Шет елдік тоқсандық шолу Вестминстер шолуымен бірікті. 1847 жылдың қаңтарына дейін бірігу нәтижесінде пайда болған журнал бір мезгілде екі түрлі атаумен жарияланды: Шет елдік тоқсандық және Вестминстер шолуы, және Вестминстер және Шет елдік тоқсандық шолуы; 1847 жылдың қаңтарынан кейін журнал Вестминстер және Шет елдік тоқсандық шолуы деген атаумен жарияланды. Вестминстер және Шет елдік тоқсандық шолуы атауымен шыққан соңғы саны 1851 жылдың қазан айында жарық көрді (56 том, № 2); одан кейін журнал Вестминстер шолуы деген атпен 1914 жылға дейін жарық көруін тоқтатты.
The Foreign Quarterly Review was an independent London based quarterly that published from July 1827 to July 1846 (volume 37). In October 1846 the Foreign Quarterly Review merged with the Westminster Review. Until January 1847 the journal resulting from the merger was simultaneously published under two different titles: the Foreign Quarterly and Westminster Review and the Westminster and Foreign Quarterly Review; after January 1847, the journal was published under the title the Westminster and Foreign Quarterly Review. The last issue under the title Westminster and Foreign Quarterly Review was published in October 1851 (volume 56, no. 2); after that issue the journal was published under the title Westminster Review and continued thus until it ceased publication in 1914.