Кіріспе

Британдық «Вестминстер ревю» тоқсан сайын шығатын басылым болды. 1823 жылы Философиялық радикалдардың ресми органы ретінде құрылған, 1824 жылдан 1914 жылға дейін жарияланды. Джеймс Милл 1828 жылға дейін либералды журналды дамытушылардың бірі болды.

Алғашқы жылдар

1823 жылы газетті Джереми Бентам құрды (және қаржыландырды), ол Радикалдық көзқарастарды тарату үшін журнал құру мүмкіндігін ұзақ уақыттан бері ойластырып келген. Журналдың алғашқы саны (1824 жылғы қаңтар) Джеймс Миллдің мақаласын қамтыды (екінші санында оның ұлы Джон Стюарт Милл оны жалғастырды), ол бәсекелес, жақсы орныққан «Эдинбург шолуы» журналын Виг партиясының органы ретінде сынады, сондай-ақ аристократиялық мүдделерді қорғауға бейімділігін айыптады. Бұл дау-дамай кең жұртшылықтың қызығушылығын тудырды, бірақ көбінесе сынға ұшырады: 1907 жылы жарық көрген «Натталл энциклопедиясы» Франсис Плейс, шалбар тігуші, кәсіпорынның ірі акционері болғандықтан, журналға «Бричс Ривью» деген лақап ат берілгенін жазды. Америкалық сыншы және белсенді Джон Нил Бентамның жеке хатшысы қызметін атқарып жүргенде осы жылдары көптеген мақалалар жариялады. Журналдың таралымы тез арада үш мың данаға жетті, бірақ соған қарамастан, шығындарын өтеуге қол жеткізе алмады; 1828 жылы бастапқы қаржыландыру аяқталғанда, ол басқа иесіне сатылды және енді Радикалдық мүдделерді қорғамайтын болды. 1834 жылы сэр Уильям Мольсворт жаңа Радикалдық журналды қаржылады, оны Дж. С. Милл бейресми түрде редакциялады және «Лондон шолуы» деп атады. Біраз уақыттан соң Мольсворт «Вестминстер шолуын» сатып алып, екеуін біріктірді; 1836 жылғы сәуірден 1940 жылғы наурызға дейін біріккен журнал «Лондон және Вестминстер шолуы» деген атпен жарияланды. 1940 жылғы наурыздан кейін және келесі он жыл бойы басылым «Вестминстер шолуы» деген атпен жалғасты, бірақ Уильям Эдвард Хиксон Миллдің орнына редактор болды. Қаржылық қиындықтарға қарамастан, Милл осы кезең туралы: «Ол [Хиксон] журналдың радикализм мен прогрестің органы ретіндегі беделін белгілі бір деңгейде сақтай алғаны үшін мақтауға лайық» деген қорытынды жасады.

Кейінгі дамуы

1851 жылы журналды Лондонның 142 Strand мекенжайында орналасқан Джон Чапман сатып алды, ол медициналық білімі бар баспагер болатын. Сол кездегі белгісіз Мэри Энн Эванс, кейін Джордж Элиот деген атпен танымал болған, оның авторларын – Фрэнсис Ньюман, В. Р. Грег, Харриет Мартино және жас журналист Герберт Спенсерді біріктірді. Бұл авторлар сол жазда еркін ой мен реформаның осы туына қолдау көрсету үшін бас қосты, оларға Джон Стюарт Милл, физиолог Уильям Бенджамин Карпентер, Роберт Чемберс және Джордж Дж. Холиоак қосылды. Кейіннен оларға табиғат зерттеушісі болуға ниеттенген амбициялы жас кеме хирургі Томас Хаксли да қосылды. Джон Оксенфордтың 1853 жылғы «Германия философиясындағы иконоборство» атты анонимді мақаласы аударылып, «Vossische Zeitung» газетінде жарияланды. Бұл Шопенгауэрдің еңбектеріне жаңа қызығушылықты тудырды. Мэри Энн Эванс (Джордж Элиот) редактордың көмекшісі болды және олардың прогреске, жағдайды жақсартуға және талантқа сыйақы беруге деген ортақ сенімдерін, сондай-ақ «Өндіріс заңы» деп аталатын эволюционизмнің шала анықталған «негізгі принципін» баяндайтын төрт беттік проспект жариялады. Топ Томас Мальтустың еңбегін талқылауда екіге бөлінді: Холиоак оны кедейлерді кедейлік үшін кінәлайтын жұмыс үйінің принципі ретінде сынайды, ал Грег пен Мартино үшін бұл жауапкершілікті және өзін-өзі жетілдіруді ынталандыратын табиғат заңы еді. Чапман Герберт Спенсерден осы мәселе туралы бірінші санында жазуды сұрады, ал Спенсердің «Жануарлардың құнарлылығының жалпы заңынан туындаған халық саны туралы теориясы» екінші санында жарық көрді, ол Мальтустың ауыр принципін шындық және өзін-өзі түзетуші ретінде қолдады. 1853 жылдан кейін Джон Тиндалл Хакслиге қосылып, «Вестминстерлік шолудың» ғылыми бөлімін басқарды және Чарльз Дарвиннің 1859 жылы жарық көрген «Түрлердің шығу тегі» еңбегіне жол ашқан және эволюциялық идеяларды қолдаған эволюционистер тобын құрды. «Дарвинизм» термині алғаш рет Хакслидің «Вестминстерлік шолудың» 1860 жылғы сәуірдегі санындағы «Түрлердің шығу тегі» туралы шолуында қолданылды, ол кітапты «либерализмнің қару-жарағындағы нағыз Уитворт зеңбірегі» деп атады, теологиядан гөрі ғылыми натурализмді насихаттап, Дарвиннің идеяларының пайдалылығын жоғары бағалады, бірақ Дарвиннің біртіндеп дамуына қатысты кәсіби күмәндерін білдірді және табиғи іріктеу жаңа түрлерді қалыптастыра алатынына күмән келтірді. 1886 жылы «Шолу» журналында Элеонора Маркстың «Әйел мәселесі: социалистік тұрғыдан» атты мақаласы жарияланды. 1887 жылы меншік иесінің ауысуынан кейін, журнал ай сайын шығатын басылымға айналғаннан кейін, ол бұрынғы прогрессивтік және интеллектуалдық деңгейде жұмыс істемеді, және оның әйелі Ханна журналдың редакторлығын өз қолына алды.

Вестминстер және шетелдік тоқсандық шолу

Шет елдік тоқсандық шолу – Лондондағы тәуелсіз тоқсандық журнал. Ол 1827 жылдың шілдесінен 1846 жылдың шілдесіне дейін жарық көрді (37 том). 1846 жылдың қазан айында Шет елдік тоқсандық шолу Вестминстер шолуымен бірікті. 1847 жылдың қаңтарына дейін бірігу нәтижесінде пайда болған журнал бір мезгілде екі түрлі атаумен жарияланды: Шет елдік тоқсандық және Вестминстер шолуы, және Вестминстер және Шет елдік тоқсандық шолуы; 1847 жылдың қаңтарынан кейін журнал Вестминстер және Шет елдік тоқсандық шолуы деген атаумен жарияланды. Вестминстер және Шет елдік тоқсандық шолуы атауымен шыққан соңғы саны 1851 жылдың қазан айында жарық көрді (56 том, № 2); одан кейін журнал Вестминстер шолуы деген атпен 1914 жылға дейін жарық көруін тоқтатты.