Кіріспе

Бикар атолы (маршалл тілінде: Пикаар) – Маршалл аралдарының Ратак тізбегіндегі адам тұрмайтын атолл. Бұл Маршалл аралдарындағы ең кішкентай атолдардың бірі. Аралдар тобының негізгі аралдарынан салыстырмалы түрде оқшауланғандықтан, Бикардың флорасы мен фаунасы бұрынғы табиғи күйінде сақталған.

География

Бұл Маршалл аралдарының астанасы Маджуро атолының солтүстігінде, Бокак атолының оңтүстік-шығысында және ең жақын қоныстанған атолл Утириктің солтүстігінде орналасқан. Жер көлемі лагунамен қоршалған. Ол 6 кішкентай аралдан тұрады.

Физикалық ерекшеліктері

Алмаз тәрізді пішіндес атолл солтүстіктен оңтүстікке дейін 13 км-ге дейін, ал ені 8 км-ге дейін жетеді. Оның алты аралшасының жалпы жер ауданы 5 км²-ден кем, ал айналасындағы риф батыс жағындағы бір тар жолдан басқа, үздіксіз. Басты аралдар – Бикар, Джабвело, Алмани және Джабуеро. Бикар ең ірісі, теңіз деңгейінен 6 метр биіктікке жетеді. Маршалл аралдарының жақын орналасқан Ралик тізбегіндегі Эневетак (Эниветок) атолындағы бұрғылау жұмыстарының нәтижелеріне сәйкес, Бикар базальт тау жынысы негізінің үстінде 4600 фут риф материалынан тұруы мүмкін. Жергілікті коралл өсуінің көп бөлігі мұхит бетінен шамамен 150 фут тереңдікте тоқтағандықтан, мұндай массивті тасты коралл негізі, мұхит түбінен 10 000 фут биіктікте орналасқан, сөнген жанартаудың біртіндеп изостатикалық шөгуін көрсетеді. Эневетак базальтының үстінен алынған қазбалар шамамен 55 миллион жыл бұрын пайда болған деп дараланады. Аз жауын-шашын және жоғары температуралар тұщы судың Гибен Герцберг линзасының қалыптаспауына себеп болатын құрғақ жағдайларға әкеледі. Бикар аралындағы су Таонги атолындағыдай кермек емес, сондықтан Утирик атолынан келген арал тұрғындары отырғызған кокос ағаштары тірі қалды. Таонги атолы сияқты, жартылай жабық лагуна және басым солтүстік-шығыс пассат желдерімен рифтің үстінен келген толқындар су деңгейінің орташа деңгейден 0,5 метр жоғары тұруына әкеледі. Tournefortia argentea және Scaevola sericea, сондай-ақ атоллдық бұталар мен жүзімдер өседі. Бұрынғы зерттеулерде көрсетілген Pisonia ормандарының көп бөлігі, 1977 жылғы циклонның, мүмкін, «Мэри» тайфунының салдарынан қирады. Бұл, әдетте, қайта орын алатын жағдай. Арал тұрғындары отырғызған шағын кокос пальмалары сақталған. 1952 жылғы зерттеуде олардың кішкентай жаңғақтарында ащы сүт болғаны анықталды.

Фауна

Бикардың теңіз құстарының ұя салатын маңызды орны циклоннан және жаңа, агрессивті егеуқырлардың келуінен зардап шекті. Корал фаунасының түрлері аз және жиі дауылдардан зақымдану белгілері байқалады. Коралдардың арасында Таунги атоллында кездеспейтін бірнеше туыс топтары бар, ал балықтардың түрлері әлдеқайда көп, оның ішінде екі дақты қызыл снайпер, дөңгелек қызыл снайпер, жолбарыс тосабы және дөңгелек балық. Сонымен қатар, қара еріншелі инжу жемісі, аю тырнағы сияқты моллюск, максима моллюскісі және трохус теңіз шұмығы да кездеседі. Лагунада теңіз сүтқоректілері көрінбеді. Бикарға маршаллдықтар уақыт-уақыт келсе де, тұрақты түрде адамдар қоныстанғандығына ешқандай дәлел жоқ. Судың жетіспеуі және атоллдың циклон мен дауылға осалдығы оның әрі қарай адамсыз қалатынын көрсетеді. Атолл дәстүрлі түрде Солтүстік Ратак тізбегіндегі басқа атолдардың тұрғындары үшін аң аулау және жинау, әсіресе теңіз құстары мен тасбақаларды аулау үшін пайдаланылып келген. Басқа мекенсіз Солтүстік Ратак атолдары – Бокак (Таонги) және Токе сияқты Бикар да дәстүрлі түрде Ратак атолдарының Ироджи Лаблабының мұралық меншігі болып саналған. Теңізде көптеп кездесетін тасбақалар, құстар мен жұмыртқаларды пайдалану әдет-ғұрыптармен реттеліп, Ироджилер қадағалаған.

19 ғасыр

1817 жылы жазда капитан Отто фон Коцебуэ басқаратын орыс бригі "Рурик" Ресейдің батыс бөлігі мен Солтүстік Америка аумақтары арасындағы солтүстік жолды іздеу кезінде аралға келді. Француз корветі "Данаид", капитаны Ж. де Розамель, 1840 жылы тамыз айында Тынық мұхитындағы аралдардың гидрографиялық зерттеуі барысында атоллға сапар жасады. 1800-жылдардың соңында Бикар Маршалл аралдарында неміс присуттілігінің күшеюімен байланысты бірнеше коммерциялық мәмілелерге қатысты. 1880 жылдың 12 қаңтарында Бикар Малоэлаптан Ироож Юртака мен Такуларға сатылды, ал 19 маусымда Утириктен Ироож Ладжикит пен Таннара Адольф Капель & Co компаниясына сатылды. 1883 жылдың 18 желтоқсанында атолл Deutsche Handels und Plantagengesellschaft компаниясына сатылды. 1885 жылы Германия империясы Бикарды және Маршалл аралдарының қалған бөлігін аннексиялады, ал 1887 жылдың желтоқсанында меншік құқығы Jaluit Gesellschaft компаниясына берілді. 1900 жылы Нью-Йорк пен Йокогама қалалары арасында 2851 тонна керосинмен жүктелген, төрт мачталы болат корпусты жүк кемесі "Манчестер" теңізде жоғалып кетті. 1901 жылы Бикарда кеме қалдықтары мен адамдардың болған іздері табылды, бұл кеме апатқа ұшырап, аман қалғандар құтқару шөлмектерімен жағаға шыққанға дейін қысқа уақыт бұрын кетіп қалғандығын көрсетеді. Экипаж бен жолаушылар туралы содан бері ешқандай мәлімет жоқ.

ХХ ғасырдан бүгінгі күнге дейін

1914 жылы Жапония империясы Маршалл аралдарын басып алды және Германияға тиесілі мемлекеттік мүлікті, Бикарды қоса алғанда, өздеріне өткізді. Немістерге ұқсас, жапондық отарлық әкімшілік (Оңтүстік теңіздер мандаты) атолды игеруге тырыспады, ал Солтүстік Радак Маршалл аймағының халқы аң аулау мен балық аулауды бұрынғысынша жалғастырды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін арал Тынық мұхиты аралдарының сенімдік территориясының бір бөлігі ретінде АҚШ-тың бақылауына өтті. 1951 жылы АҚШ Геологиялық қызметі мен Армия инженерлік корпусы Бикар және Таонги атолдарының бастапқы ортасын сипаттау мақсатымен экспедиция ұйымдастырды. 1953 жылдың сәуір айында АҚШ-тан Азияға бағыт алған LST 1138, кейіннен Steuben County деп аталды, жапондық қашқын әскерлерді іздеу үшін Бикарға тірек тастады. Іздеу тобы қазіргі уақытта тұратын адамдардың ешқандай белгісін таппады. 1954 жылы Castle Bravo ядролық сынағынан шыққан радиоактивті бұлт атудан 20 сағаттан кейін Бикардың үстінен өтті. 9 наурызда алынған өсімдік үлгілеріндегі күлге сүйенсек, атолға шамамен 1,400,000 д/м/г радиоактивті материал тарады, ал Ронгелап атолындағы ең ластанған топырақ үлгілерінде 35,000,000 д/м/г, ал Маджуро атолында 950 д/м/г құрады (бұл көрсеткіштер радиоактивті бұлттың таралу бағытынан бірнеше жүз шақырым оңтүстікке қарайғы жерлердегі мәліметтер). Бұл оқиғадан кейін 27 наурыздағы Castle Romeo сынағына жақын орналасқан атолдарды әуеден тексеруге жол берді, бұл сынақтан бір және төрт сағаттан кейін жүзеге асырылды. Ұшақтар 200-ден 500 фут биіктіктен жердің ластану деңгейін өлшеуге арналған гамма-сәулелену детекторымен жабдықталған. Бикар аралының үстінен жасалған ұшу кезінде атудан кейін бір сағаттан соң 0,1 мрем/сағ (1 мкГй) өлшенді, үш сағаттан кейін бұл көрсеткіш 15 мрем/сағ (150 мкГй) дейін өсті. 1962 жылы Daitei Maru No. 15 балық аулау кемесінен 19 жапондық балықшы Бикар атолында бірнеше күнге тоқтап, АҚШ жағалау күзеті қызметінің күшімен құтқарылды. 1981 жылы лагунадағы балықтар мен омыртқасыздарды зерттеу нәтижесінде бұлшық ет тіндеріндегі радионуклидтердің деңгейі АҚШ және Жапония нарықтарына импортталатын балық өнімдеріндегі деңгейге сәйкес екені анықталды. Теңіз өнімдеріндегі радионуклидтердің бүкіл әлемдік көзі 1945 жылдан бері жүргізіліп келе жатқан атмосфералық ядролық сынақтардың салдары болып табылады, сондықтан 1950 жылдардағы Castle сынақ сериясынан қалған қалдық әрекет лагунаның теңіз жануарларының ластануының аз бөлігін ғана құрайды. Қазіргі уақытта полинезиялықтардың қоныстануының археологиялық қалдықтары табылмаған. Рифтің солтүстік бөлігінде жапондық балық аулау кемесінің тозған, жартылай қираған қалдықтары жатыр.