Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бикар атолы (маршалл тілінде: Пикаар) – Маршалл аралдарының Ратак тізбегіндегі адам тұрмайтын атолл. Бұл Маршалл аралдарындағы ең кішкентай атолдардың бірі. Аралдар тобының негізгі аралдарынан салыстырмалы түрде оқшауланғандықтан, Бикардың флорасы мен фаунасы бұрынғы табиғи күйінде сақталған.
Bikar Atoll (Marshallese: Pikaar, ) is an uninhabited atoll in the Ratak Chain of the Marshall Islands. It is one of the smallest atolls in the Marshalls. Due to its relative isolation from the main islands in the group, Bikar's flora and fauna has been able to exist in a relatively pristine condition.
География
Бұл Маршалл аралдарының астанасы Маджуро атолының солтүстігінде, Бокак атолының оңтүстік-шығысында және ең жақын қоныстанған атолл Утириктің солтүстігінде орналасқан. Жер көлемі лагунамен қоршалған. Ол 6 кішкентай аралдан тұрады.
It is located north of Majuro Atoll, the capital of the Marshall Islands, South southeast of Bokak, and north of Utirik, the nearest inhabited atoll. The land area is , surrounding a lagoon. It consists of 6 islets.
Физикалық ерекшеліктері
Алмаз тәрізді пішіндес атолл солтүстіктен оңтүстікке дейін 13 км-ге дейін, ал ені 8 км-ге дейін жетеді. Оның алты аралшасының жалпы жер ауданы 5 км²-ден кем, ал айналасындағы риф батыс жағындағы бір тар жолдан басқа, үздіксіз. Басты аралдар – Бикар, Джабвело, Алмани және Джабуеро. Бикар ең ірісі, теңіз деңгейінен 6 метр биіктікке жетеді. Маршалл аралдарының жақын орналасқан Ралик тізбегіндегі Эневетак (Эниветок) атолындағы бұрғылау жұмыстарының нәтижелеріне сәйкес, Бикар базальт тау жынысы негізінің үстінде 4600 фут риф материалынан тұруы мүмкін. Жергілікті коралл өсуінің көп бөлігі мұхит бетінен шамамен 150 фут тереңдікте тоқтағандықтан, мұндай массивті тасты коралл негізі, мұхит түбінен 10 000 фут биіктікте орналасқан, сөнген жанартаудың біртіндеп изостатикалық шөгуін көрсетеді. Эневетак базальтының үстінен алынған қазбалар шамамен 55 миллион жыл бұрын пайда болған деп дараланады. Аз жауын-шашын және жоғары температуралар тұщы судың Гибен Герцберг линзасының қалыптаспауына себеп болатын құрғақ жағдайларға әкеледі. Бикар аралындағы су Таонги атолындағыдай кермек емес, сондықтан Утирик атолынан келген арал тұрғындары отырғызған кокос ағаштары тірі қалды. Таонги атолы сияқты, жартылай жабық лагуна және басым солтүстік-шығыс пассат желдерімен рифтің үстінен келген толқындар су деңгейінің орташа деңгейден 0,5 метр жоғары тұруына әкеледі. Tournefortia argentea және Scaevola sericea, сондай-ақ атоллдық бұталар мен жүзімдер өседі. Бұрынғы зерттеулерде көрсетілген Pisonia ормандарының көп бөлігі, 1977 жылғы циклонның, мүмкін, «Мэри» тайфунының салдарынан қирады. Бұл, әдетте, қайта орын алатын жағдай. Арал тұрғындары отырғызған шағын кокос пальмалары сақталған. 1952 жылғы зерттеуде олардың кішкентай жаңғақтарында ащы сүт болғаны анықталды.
The approximately diamond shaped atoll measures up to 13 km north to south and up to 8 km across. Its six islets have a combined land area of less than and enclose a shallow lagoon of The surrounding reef is continuous except for one narrow pass located on the western side. The major islets are Bikar, Jabwelo, Almani and Jaboero. Bikar, the largest, reaches a height of 6 meters above sea level. Based on the results of drilling operations on Enewetak (Eniwetok) Atoll, in the nearby Ralik Chain of the Marshall Islands, Bikar may include as much as 4600 feet of reef material atop a basalt rock base. As most local coral growth stops at about 150 feet below the ocean surface, such a massive stony coral base suggests a gradual isostatic subsidence of the underlying extinct volcano, which itself rises 10,000 feet from the surrounding ocean floor. Shallow water fossils taken from just above Enewetak's basalt base are dated to about 55 mya. Low rainfall and high temperatures lead to arid conditions in which a freshwater Ghyben Herzberg lens cannot form. The water at Bikar island is not as brackish as similarly arid Taongi Atoll, allowing coconuts planted by visiting islanders from Utirik Atoll to survive. Like Taongi Atoll, the combination of an almost completely enclosed lagoon and waves driven over the reef by the prevailing northeastern trade winds results in the water level being perched some 0.5 m above the mean tide level. Tournefortia argentea and Scaevola sericea, as well as areas of atoll scrub and vines. Much of the Pisonia forest noted in earlier surveys was devastated by a cyclone, perhaps Typhoon Mary in 1977. This is likely a naturally recurring event. A small number of coconut palms planted by visiting islanders survive. A 1952 survey found that they produced small nuts containing bitter milk.
Фауна
Бикардың теңіз құстарының ұя салатын маңызды орны циклоннан және жаңа, агрессивті егеуқырлардың келуінен зардап шекті. Корал фаунасының түрлері аз және жиі дауылдардан зақымдану белгілері байқалады. Коралдардың арасында Таунги атоллында кездеспейтін бірнеше туыс топтары бар, ал балықтардың түрлері әлдеқайда көп, оның ішінде екі дақты қызыл снайпер, дөңгелек қызыл снайпер, жолбарыс тосабы және дөңгелек балық. Сонымен қатар, қара еріншелі инжу жемісі, аю тырнағы сияқты моллюск, максима моллюскісі және трохус теңіз шұмығы да кездеседі. Лагунада теңіз сүтқоректілері көрінбеді. Бикарға маршаллдықтар уақыт-уақыт келсе де, тұрақты түрде адамдар қоныстанғандығына ешқандай дәлел жоқ. Судың жетіспеуі және атоллдың циклон мен дауылға осалдығы оның әрі қарай адамсыз қалатынын көрсетеді. Атолл дәстүрлі түрде Солтүстік Ратак тізбегіндегі басқа атолдардың тұрғындары үшін аң аулау және жинау, әсіресе теңіз құстары мен тасбақаларды аулау үшін пайдаланылып келген. Басқа мекенсіз Солтүстік Ратак атолдары – Бокак (Таонги) және Токе сияқты Бикар да дәстүрлі түрде Ратак атолдарының Ироджи Лаблабының мұралық меншігі болып саналған. Теңізде көптеп кездесетін тасбақалар, құстар мен жұмыртқаларды пайдалану әдет-ғұрыптармен реттеліп, Ироджилер қадағалаған.
Bikar's status as a major seabird nesting site was affected by a cyclone and the introduction of more aggressive rat species. The coral fauna lacks diversity and shows signs of frequent storm damage. The corals include several genera not seen at Taongi Atoll, and the diversity of fish is much greater, including the two spot red snapper, humpback red snapper, leopard grouper, and humphead parrot fish. Shellfish include the black lipped pearl oyster, bear paw clam, maxima clam, and the Trochus sea snail. No marine mammals have been seen in the lagoon. and Bikar was occasionally visited by the Marshallese, there is no evidence that there has ever been a resident human population. The lack of water and the susceptibility of the atoll to cyclone and storm disturbance indicate that it will probably remain uninhabited. The atoll has traditionally been used for hunting and gathering, particularly seabirds and turtles, by inhabitants of other atolls in the northern Ratak chain. Along with the other uninhabited northern Ratak atolls of Bokak (Taongi) and Toke, Bikar was traditionally the hereditary property of the Ratak atoll chain Iroji Lablab. The exploitation of abundant sea turtles, birds, and eggs was regulated by custom, and overseen by the Iroji.
19 ғасыр
1817 жылы жазда капитан Отто фон Коцебуэ басқаратын орыс бригі "Рурик" Ресейдің батыс бөлігі мен Солтүстік Америка аумақтары арасындағы солтүстік жолды іздеу кезінде аралға келді. Француз корветі "Данаид", капитаны Ж. де Розамель, 1840 жылы тамыз айында Тынық мұхитындағы аралдардың гидрографиялық зерттеуі барысында атоллға сапар жасады. 1800-жылдардың соңында Бикар Маршалл аралдарында неміс присуттілігінің күшеюімен байланысты бірнеше коммерциялық мәмілелерге қатысты. 1880 жылдың 12 қаңтарында Бикар Малоэлаптан Ироож Юртака мен Такуларға сатылды, ал 19 маусымда Утириктен Ироож Ладжикит пен Таннара Адольф Капель & Co компаниясына сатылды. 1883 жылдың 18 желтоқсанында атолл Deutsche Handels und Plantagengesellschaft компаниясына сатылды. 1885 жылы Германия империясы Бикарды және Маршалл аралдарының қалған бөлігін аннексиялады, ал 1887 жылдың желтоқсанында меншік құқығы Jaluit Gesellschaft компаниясына берілді. 1900 жылы Нью-Йорк пен Йокогама қалалары арасында 2851 тонна керосинмен жүктелген, төрт мачталы болат корпусты жүк кемесі "Манчестер" теңізде жоғалып кетті. 1901 жылы Бикарда кеме қалдықтары мен адамдардың болған іздері табылды, бұл кеме апатқа ұшырап, аман қалғандар құтқару шөлмектерімен жағаға шыққанға дейін қысқа уақыт бұрын кетіп қалғандығын көрсетеді. Экипаж бен жолаушылар туралы содан бері ешқандай мәлімет жоқ.
The Russian brig Rurik, with Captain Otto von Kotzebue, visited in summer 1817 during a search for a north passage between western Russia and its North American territories. The French corvette Danaide, Capt J. de Rosamel, visited the atoll in August 1840 during a hydrographical survey of islands in the Pacific. During the late 1800s, Bikar was the subject of a number of commercial transactions related to the increasing German presence in the Marshall Islands. On January 12, 1880, Bikar was sold by Iroojs Jurtaka and Takular of Maloelap, and on June 19, sold by Irooj Lajikit and Tannara of Utirik to Adolph Capelle & Co. On December 18, 1883, the Atoll was sold to Deutsche Handels und Plantagengesellschaft. The German Empire annexed Bikar and the rest of the Marshall Islands in 1885, and in December 1887 property rights were transferred to the Jaluit Gesellschaft. In 1900, the Manchester, a four masted steel hulled cargo ship of 2851 tons with a load of kerosene, went missing at sea between New York City and Yokohama. Wreckage and signs of habitation were discovered on Bikar in 1901, suggesting that the ship had come to grief there and that the survivors had pushed off in lifeboats shortly before the discovery. No sign of the crew or passengers has since been found.
ХХ ғасырдан бүгінгі күнге дейін
1914 жылы Жапония империясы Маршалл аралдарын басып алды және Германияға тиесілі мемлекеттік мүлікті, Бикарды қоса алғанда, өздеріне өткізді. Немістерге ұқсас, жапондық отарлық әкімшілік (Оңтүстік теңіздер мандаты) атолды игеруге тырыспады, ал Солтүстік Радак Маршалл аймағының халқы аң аулау мен балық аулауды бұрынғысынша жалғастырды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін арал Тынық мұхиты аралдарының сенімдік территориясының бір бөлігі ретінде АҚШ-тың бақылауына өтті. 1951 жылы АҚШ Геологиялық қызметі мен Армия инженерлік корпусы Бикар және Таонги атолдарының бастапқы ортасын сипаттау мақсатымен экспедиция ұйымдастырды. 1953 жылдың сәуір айында АҚШ-тан Азияға бағыт алған LST 1138, кейіннен Steuben County деп аталды, жапондық қашқын әскерлерді іздеу үшін Бикарға тірек тастады. Іздеу тобы қазіргі уақытта тұратын адамдардың ешқандай белгісін таппады. 1954 жылы Castle Bravo ядролық сынағынан шыққан радиоактивті бұлт атудан 20 сағаттан кейін Бикардың үстінен өтті. 9 наурызда алынған өсімдік үлгілеріндегі күлге сүйенсек, атолға шамамен 1,400,000 д/м/г радиоактивті материал тарады, ал Ронгелап атолындағы ең ластанған топырақ үлгілерінде 35,000,000 д/м/г, ал Маджуро атолында 950 д/м/г құрады (бұл көрсеткіштер радиоактивті бұлттың таралу бағытынан бірнеше жүз шақырым оңтүстікке қарайғы жерлердегі мәліметтер). Бұл оқиғадан кейін 27 наурыздағы Castle Romeo сынағына жақын орналасқан атолдарды әуеден тексеруге жол берді, бұл сынақтан бір және төрт сағаттан кейін жүзеге асырылды. Ұшақтар 200-ден 500 фут биіктіктен жердің ластану деңгейін өлшеуге арналған гамма-сәулелену детекторымен жабдықталған. Бикар аралының үстінен жасалған ұшу кезінде атудан кейін бір сағаттан соң 0,1 мрем/сағ (1 мкГй) өлшенді, үш сағаттан кейін бұл көрсеткіш 15 мрем/сағ (150 мкГй) дейін өсті. 1962 жылы Daitei Maru No. 15 балық аулау кемесінен 19 жапондық балықшы Бикар атолында бірнеше күнге тоқтап, АҚШ жағалау күзеті қызметінің күшімен құтқарылды. 1981 жылы лагунадағы балықтар мен омыртқасыздарды зерттеу нәтижесінде бұлшық ет тіндеріндегі радионуклидтердің деңгейі АҚШ және Жапония нарықтарына импортталатын балық өнімдеріндегі деңгейге сәйкес екені анықталды. Теңіз өнімдеріндегі радионуклидтердің бүкіл әлемдік көзі 1945 жылдан бері жүргізіліп келе жатқан атмосфералық ядролық сынақтардың салдары болып табылады, сондықтан 1950 жылдардағы Castle сынақ сериясынан қалған қалдық әрекет лагунаның теңіз жануарларының ластануының аз бөлігін ғана құрайды. Қазіргі уақытта полинезиялықтардың қоныстануының археологиялық қалдықтары табылмаған. Рифтің солтүстік бөлігінде жапондық балық аулау кемесінің тозған, жартылай қираған қалдықтары жатыр.
In 1914, the Empire of Japan occupied the Marshall Islands, and transferred German government properties to their own, including Bikar. Like the Germans before them, the Japanese colonial administration (the South Seas Mandate) did not attempt to exploit the atoll, and the Northern Radak Marshallese continued to hunt and fish unmolested. Following the end of World War II, the island came under the control of the United States as part of the Trust Territory of the Pacific Islands. In 1951, the U. S. Geological Survey and the Army Corps of Engineers sponsored an expedition to Bikar and Taongi Atolls, to characterize their primeval environment. While en route from the US to Asia in April 1953, LST 1138, later commissioned as Steuben County, dropped anchor at Bikar to search for rumored Japanese stragglers. The landing party found no signs of any current occupants. In 1954, the fallout plume from the Castle Bravo nuclear test passed over Bikar about 20 hours after the shot. Based on ash from plant samples taken on March 9, the atoll was contaminated by about 1,400,000 d/m/gm of radioactive material, compared with 35,000,000 d/m/gm from the most contaminated soil samples at Rongelap Atoll, and 950 d/m/gm at Majuro Atoll, several hundred miles south of the fallout pattern. This experience led to a pre planned aerial survey of atolls adjacent to the subsequent March 27 Castle Romeo test, timed at one and four hours after the shot. The aircraft were equipped with gamma radiation detectors designed to measure ground contamination from altitudes of 200 to 500 feet. An overflight of Bikar Island measured 0.1 mrem/hr (1 μGy) an hour after the shot, rising to 15 mrem/hr (150 μGy) three hours later. In 1962, 19 Japanese fishermen from the fishing boat Daitei Maru No. 15 were marooned on Bikar Atoll for several days before being rescued by the U. S. Coast Guard. A 1981 study of fish and invertebrates within the lagoon found that the level of radio nucleotides in muscle tissue was within the range found in fish products imported to the US and Japanese markets. The worldwide source of seafood borne radio nucleotides is a result of atmospheric nuclear testing since 1945, and therefore any residual activity from the 1950s Castle series of tests contributes only a small fraction of the contamination within the lagoon's sea life. Currently, no archaeological remains of Polynesian habitation have been identified. The almost completed corroded wreck of a Japanese fishing boat lies in the north fork of the reef passage.