Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық драматург (1902–1995)
American dramatist (1902 1995)
Эндрю Нельсон Лайтл (26 желтоқсан 1902 – 12 желтоқсан 1995) – американдық романист, драматург, эссеші және әдебиет профессоры.
Andrew Nelson Lytle (December 26, 1902 – December 12, 1995) was an American novelist, dramatist, essayist and professor of literature.
Ерте өмір
Эндрю Нельсон Лайтл 1902 жылғы 26 желтоқсанда Теннесси штатының Мурфрисборо қаласында дүниеге келген. 1925 жылы Вандербильт университетін бітірген. Ол, мысалы, құлдыққа немқұрайлы қарады және «өркендеуді» сынады, ал кейбір сыншылар оның ностальгиямен жетекшілік еткенін айтты. 1948 жылы Лайтл Флорида университетінде Көркем өнер магистрі бағдарламасын ашуға көмектесті. Лайтл алғаш рет Америка Азамат соғысының Конфедерация генералы Натан Бедфорд Форрест туралы өмірбаян жариялады: «Бедфорд Форрест және оның достары» (1931). Лайтл оннан астам кітап жазды, оның ішінде романдар, әңгімелер жинағы және әдеби және мәдени тақырыптарға арналған эсселер жинағы бар. Көптеген сыншылар «The Velvet Horn» (1957) Лайтлдің ең жақсы туындысы деп санайды. Ол Ұлттық кітап сыйлығына үміткер болды. Оның 1973 жылғы «Тірілерге жоқтау» атты естеліктері Оңтүстік әңгімелеу өнерінің шедеврi, ол терең діни сезімталдық, ондаған жылдар, тіпті ғасырлар бойы оқиғаларды байланыстыратын тарихқа кең көзқарас және кейде әзіл-қалжың отбасылық әңгімелерді біріктіреді. Лайтл 1961 жылдан 1973 жылға дейін Оңтүстік университетінде профессор болып жұмыс істеген кезде «Sewanee Review» журналының редакторы болып қызмет етті. Лайтлдің қызмет ету кезеңінде журнал елдегі ең беделді әдеби журналдардың біріне айналды. Лайтл Фланнери О’Коннордың туындыларын ерте қолдағандардың бірі болды. Лайтл көптеген жазушыларды, соның ішінде Аллен Тейт пен Роберт Пенн Уоррен, сондай-ақ Элизабет Бишоп, Каролина Гордон және Роберт Лоуэллді ынталандырды. Оның терең сындық ойлары олардың жұмысын жетілдірді. Лайтл Флорида университетінде әдебиет және шығармашылық жазудан сабақ берді, онда Меррилл Джоан Гербер, Мэдисон Джонс және Гарри Крюс оның студенттері болды. Лайтл 1973 жылы Оңтүстік университетінен зейнеткерлікке шықса да, ол жазудан немесе оқытудан толығымен қол үзген жоқ. Өмірінің соңғы жылдарында ол өзінің бұрынғы кітаптарының көпшілігі қайта басылғанын көруден «үлкен қуаныш» алды. Бірнеше университет баспаларында оның әңгімелері мен эсселері жинақталды.
Andrew Nelson Lytle was born on December 26, 1902, in Murfreesboro, Tennessee. He graduated from Vanderbilt University in 1925. It ignored slavery and denounced "progress", for example, and some critics considered it to be moved by nostalgia. In 1948, Lytle helped start the Master of Fine Arts program at the University of Florida. Lytle first published a biography of Nathan Bedford Forrest, the Confederate general of the American Civil War: Bedford Forrest and his Critter Company (1931). Lytle went on to write more than a dozen books, including novels, collected short stories, and collections of essays on literary and cultural topics. Most critics consider The Velvet Horn (1957) to be Lytle's best work. It was nominated for the National Book Award for fiction. His 1973 memoir, A Wake For The Living, is a tour de force in Southern storytelling, combining a deep religious sensibility, an expansive view of history that links events across decades and even centuries, and—sometimes—bawdy family tales. Lytle served as editor of the Sewanee Review from 1961 to 1973 while he was a professor at the University of the South. During Lytle's tenure, the Review became one of the nation's most prestigious literary magazines. Lytle was an early champion of Flannery O'Connor's work. Lytle encouraged many writers, including Allen Tate and Robert Penn Warren, but also Elizabeth Bishop, Caroline Gordon, and Robert Lowell. His insightful criticism often improved their work. Lytle taught literature and creative writing at the University of Florida, where he had Merrill Joan Gerber, Madison Jones and Harry Crews as students. Though Lytle retired from the University of the South in 1973, he never fully retired from either writing or teaching. In the last years of his life, he had what he called the "great pleasure" of seeing most of his earlier books come back into print. Several university presses published collections of his stories and essays.
Жеке өмір және өлім
Лайтл 1940 жылдары Теннесси штатының Кросс-Плейнс қаласындағы тарихи «Корнсилк» үйінің иесі болған. Ол 1995 жылдың 13 желтоқсанында Теннесси штатының Монтейгл қаласында қайтыс болды. Мурфресборо қаласындағы Лайтл көшесі оның атасы Уильям Лайтлдің құрметіне аталған, ол Солтүстік Каролина штатының Хиллсборо қаласынан шыққан және Американ революциясы кезінде Солтүстік Каролина әскерінің алтыншы, бірінші және төртінші полктерінде қызмет еткен. Ол шамамен 1790 жылы Теннессиге көшіп келді.
Lytle was the owner of Cornsilk, a historic house in Cross Plains, Tennessee, in the 1940s. He died on December 13, 1995, in Monteagle, Tennessee,
Lytle Street in Murfreesboro is named after his ancestor William Lytle, of Hillsboro, N. C. who served in the Sixth, First, and Fourth regiments of the North Carolina Line during the Revolutionary War. He moved to Tennessee about 1790.