Эли Лилли: Индианалық фармацевт және қайырымдылық иесі

Кіріспе

Американдық өнеркәсіпші және меценат

Эли Лилли (1 сәуір 1885 – 24 қаңтар 1977), кейде оны сол аттас әкесінен ажырату үшін Эли Лилли кіші деп атайды, – Американың Индианаполис қаласынан шыққан фармацевтикалық өнеркәсіпші және меценат. Әкесі құрған Eli Lilly and Company компаниясын басқарған кезеңде, компания табысты отбасылық кәсіптен заманауи корпорацияға және саланың көшбасшысына айналды. Лилли компанияның президенті (1932–1948), директорлар кеңесінің төрағасы (1948–1961 және 1966–1969) және директорлар кеңесінің құрметті төрағасы (1961–1966 және 1969–1977) қызметін атқарды. Өмірі бойы Лилли Индиана тарихымен және туған қаласы Индианаполиспен жеке қызығушылық танытты. Зор жеке байлығына ие болған және қайырымдылық көмегін көбінесе жасырын түрде жасаған Лилли сонымен қатар қарапайым, тыныш және салмақты адам болды. Ол археология, мемлекеттік және жергілікті тарих, өнер, дін, білім және қоғамдық жақсартуға деген құштарлығын бөліскен адамдар мен ұйымдарға мол үлес қосты және олардың жұмысын белсенді түрде қолдады. Жеке қайырымдылығынан өзге, Лилли әкесі Жосия К. Лилли ағасымен және ағасы Жосия К. Лилли кішісімен бірге Лилли қорын құрды, ол қайырымдылық қызметін жалғастыруда. Лилли сонымен қатар Индиананың ежелгі тарихы, Индианаполистегі Христос шіркеуінің соборы, Делавэр тайпасының жылнамасы «Валум Олум», Индиананың Ваваси көлі және археолог Генрих Шлиман туралы жарияланған еңбектерге авторлық үлес қосты, оларды өңдеді және редакциялады. Саяси консервативті республикашыл және өмір бойы Епископальдық шіркеудің мүшесі болған Лиллидің отбасы, үй және қоғамдық қызметке қатысты дәстүрлі құндылықтары фармацевтикалық өнеркәсіптегі және қоғамдық өмірдегі жұмысына бағыт берді.

Ерте өмір

1885 жылғы 1 сәуірде Индианаполисте (Индиана штаты) дүниеге келген Ели Лилли – Жосия К. С. және Лилли Мария Риджли Лиллинің үлкен ұлы болды. Ол атасы, полковник Илай Лиллидің құрған отбасылық фармацевтикалық бизнесі – «Илай Лилли және Компания» есіммен аталыпты. Лилли Индианаполистегі 476 Солтүстік Теннесси көшесінде (1885 жылы Капитолий деп аталды) өсті, бұл орын Индиана штатының заң шығарушы органынан солтүстікке қарай сегіз блок қашықтықта орналасқан. Кейін отбасы Солтүстік Пенсильвания көшесіндегі үлкен үйге көшті. Олар қала орталығындағы Монумент Сэрклде орналасқан Христ шіркеуіне, епископальдық қауымға қатысты және жаз айларын Индиана штатының Косиуско округіндегі Ваваси көліндегі коттеджде өткізді. Лилли көлде серуендеуге, балық аулауға, жүзуге және желкенмен жүзуге ұнатын. Индианаполистегі мемлекеттік бастауыш мектепті бітіргеннен кейін, Лилли солтүстік Индианадағы Калвер әскери академиясында бір семестр оқыды, сосын Индианаполистегі Шортридж орта мектебін бітірді. Ол әкесінің бітірген орны – Филадельфия Фармация және ғылым колледжінде оқыды, ал докторлық диссертациясының тақырыбы – қанап. 1907 жылы фармацевтикалық химия мамандығы бойынша бітіріп, Индианаполиске оралып, отбасылық бизнесте жұмыс істеуге кірісті.

Іскерлік мансап

Оның өмірбаясын жазған Джеймс Мэдисонның айтуынша, "Лилли тартымды, қарапайым және тыныш болған, бірақ оның сыртқы тыныштығының астында зейін қоятын ой және мол физикалық күш жатқан" және "өмірі бойы еңбекке сенген адам". Бала кезінде Лилли мектептен демалыста Индианаполистегі Маккарти көшесіндегі отбасылық фармацевтикалық зауытта жұмыс істеді, онда ол бөтелкелерді жуып, басқа да жұмыстарды атқарды. Ол басқа жерде жұмыс істеуді ешқашан ойламаған. 1907 жылы колледжді бітіргеннен кейін Лилли отбасылық фирмаға жаңа құрылған Экономикалық бөлімнің басшысы және жалғыз қызметкері ретінде қосылды, оның міндеті бизнесті тиімді және үнемді түрде жүргізудің жолдарын табу болды. Компанияның өндіріс процестерін зерттеумен қатар, Лилли механикалық құрылғыларды ұнатқан және өндірісті арттыру, қалдықтарды азайту және сапаны жақсарту үшін жаңа өндіріс жабдықтарын енгізген. 1909 жылы Лилли өндіріс бөлімінің бастығы болып тағайындалды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдары бизнес кеңейіп, жаңарып келгенде, Лилли мен оның ағасы Жосия К. Лилли кіші басқарушылық лауазымдарда жұмыс істеуді жалғастырды, ал олардың әкесі өсіп келе жатқан компанияның басшысы болып қалды. 1920-1930 жылдары Eli Lilly and Company зерттеулер мен өнімдерді әзірлеу жұмыстарын кеңейту арқасында айтарлықтай өсім мен қаржылық табысқа қол жеткізді. Лилли ірі жобаларға белсенді қатысып, Индианаполис компаниясын жетекші ғылыми-зерттеу фармацевтикалық өндіруші ретінде таныстырды. Компания Iletin сауда атауымен өндіріп, сатқан инсулин Торонто университетінің зерттеуші ғалымдарымен ынтымақтастықтың нәтижесі болды. 1922 жылдың мамыр айында Лилли және компанияның биохимиялық зерттеулер жөніндегі директоры Джордж Генри Александр Клоуз Торонтода Джон Маклиод, Фредерик Бантинг және Чарльз Бестпен кездесті, олар инсулиннің диабетті емдеуде тиімділігін ашқан ғалымдар еді. Кездесу нәтижесінде университет пен Индианаполис өндірушісі арасында дәрі-дәрмекті жаппай өндіру және тарату туралы келісім жасалды. Илетин компания тарихындағы ең маңызды дәріге айналды, ал Бантинг пен Маклиод 1923 жылы осы салаға қосқан үлесі үшін Нобель сыйлығын алды. Лиллидің басқа да маңызды жетістіктері өндіріс пен зерттеулерді жақсартуға үлес қосуын қамтыды. Ол 1926 жылы аяқталған компанияның жаңа 22-ғимараты үшін тікелей желілік өндіріс жүйесін әзірлеуге көп уақыт жұмсады, бұл компанияның өндіріс процестерін жақсартты. Зерттеулер кеңейгенде және компания жаңа өнімдерді, соның ішінде тыныштандыратын Амитал, антисептик Мертиолат және эфедрин сияқты басқа да дәрілерді енгізгенде, Лилли американдық және еуропалық университеттерде ғылыми-зерттеу стипендияларын орнату арқылы университет ғалымдарымен байланыстарын нығайтты. Гарвард және Рочестер университеттерінің зерттеушілерімен анемияны емдеуге арналған дәрілерді іздестірудегі тағы бір табысты ынтымақтастық инсулин жобасынан алынған сабақтарға негізделді және университет ғалымдары Джордж Р. Минот, Уильям П. Мерфи және Джордж Уиппл 1934 жылы медицина саласындағы Нобель сыйлығын алды. Eli Lilly 1932 жылдың 26 қаңтарында Eli Lilly and Company компаниясының президенті болды және 1948 жылға дейін оның басшысы болды. Лилли өзінің басқарушылық шеберлігін және қызметкерлерінің әл-ауқатына деген қамқорлығын көрсетті. Оның президент болып қызмет етуі кезінде компанияда 6912 қызметкер жұмыс істеді және 1948 жылы 115 миллион долларлық сату көлеміне жетті. Компания Индианаполисте және шетелде қызметін кеңейткен кезде, қызметкерлерге көмек көрсету, лайықты жалақы төлеу, оң көзқарас сақтау және жұмыс күшін теңдікке келтіру арқылы жұмыс істеуге жақсы орын ретінде беделге ие болды. Үкіметтік ережелердің күшеюі индустрияға қиындық туғызғандықтан, АҚШ Әділет департаменті Шерман монополияға қарсы заңын бұзғаны үшін Eli Lilly and Company және тағы екі фармацевтикалық фирманы тексерді, оларды инсулин бағасын белгілеуге айыптады. Заң кеңесшілері Лиллиге nolo contendere өтінішін беру арқылы ұзақ сот процесінен туындайтын жоғары шығындар мен жағымсыз жарнамадан аулақ болуға кеңес берді, ол солай істеді, бұл компанияның алға жылжуына мүмкіндік берді. Лиллидің басшылығымен Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде компания американдық Қызыл Крестпен бірлесіп қан плазмасын өндіру арқылы соғысқа қолдау көрсетті. Сондай-ақ, энцефалитке қарсы вакцина, газбен улануға қарсы антитоксин, тұмау мен тифке қарсы вакцина, инсулин, Мертиолат және басқа да дәрі-дәрмектерді өндірді. Лилли компаниясы АҚШ үкіметімен және басқалармен бірлесіп пенициллиннің кең көлемде өндірілуіне атсалысқандығымен ерекше мақтан тұтты. 1940 жылдардың соңында Индианаполистегі Кентукки көшесіндегі жаңартылған Curtiss Wright кешенінде Лилли қызметкерлері күніне 250 000-нан астам пенициллин ампуласын өндірді. Соғыстан кейінгі жылдары Лилли компанияның шетелде кеңеюімен, Англиядағы Basingstoke қаласында жаңа зауыт құрылысымен және жаңа дәрілерді зерттеуді қолдаумен байланысты компания ісіне белсенді қатысты. Ол сондай-ақ компанияны қайта ұйымдастырып, басқарушылық лауазымдарға отбасы мүшелері емес адамдарды тағайындады және компания басқаруына отбасы емес адамдардың келуіне көшті. Лилли 1932 жылдан 1947 жылға дейін компания президенті болды. Әкесінің 1948 жылы қайтыс болғаннан кейін Лилли 1948 жылдан 1961 жылға дейін директорлар кеңесінің төрағасы, ал оның ағасы Ж.К. Лилли кіші компания президенті болды, сондай-ақ 1966 жылдан 1969 жылға дейін, Евгений Н. Бизли президент болып сайланғанға дейін осы лауазымда болды. Лилли 1961 жылдан 1966 жылға дейін және 1969 жылдан 1977 жылға дейін құрметті төраға болды.

According to his biographer, James H. Madison, "Lilly was modest, unassuming, and quiet, yet under his placid exterior was an inquiring mind and abundant physical energy" and a man who "believed in hard work, all his life." As a boy, Lilly worked during school vacations at the family's pharmaceutical plant on McCarty Street in Indianapolis, where he washed bottles and did other tasks. He never thought of working anywhere else. After receiving a college degree in 1907, Lilly joined the family firm as the head and the only employee of the newly created Economic Department, where his job was to explore cost effective and more efficient ways to operate the business. In addition to studying the company's manufacturing processes, Lilly loved mechanical gadgets and introduced new manufacturing equipment to increase production, reduce waste, and improve quality. In 1909, Lilly was promoted to superintendent of the manufacturing division. As the business expanded and modernized in the years preceding World War I, Lilly and his brother, Josiah K. Lilly Jr., continued to work in managerial positions, while their father remained as head of the growing company. In the 1920s and 1930s, Eli Lilly and Company experienced significant growth and financial success as it expanded research and product development efforts. Lilly was actively involved in major projects that brought the Indianapolis company to the forefront as a top research based pharmaceutical manufacturer. Insulin, which the company produced and sold under the trade name of Iletin, was the result of a pioneering collaboration with University of Toronto research scientists. In May 1922, Lilly and the company's director of biochemical research, George Henry Alexander Clowes, met in Toronto with John Macleod, Frederick Banting, and Charles Best, the scientists who had discovered insulin as an effective treatment for diabetes. The meeting resulted in an agreement between the university and the Indianapolis manufacturer to mass produce and distribute the drug. Iletin became the most important drug in the company's history and Banting and Macleod earned the Nobel Prize in 1923 for their groundbreaking work. Lilly's other significant achievements included contributions to improved production and research. He devoted hours to developing a straight line production system for the company's new Building 22, which was completed in 1926 and improved the company's manufacturing processes. As research expanded and the company introduced new products, including the sedative Amytal, the antiseptic Merthiolate, and other drugs such as ephedrine, Lilly strengthened ties with university scientists by establishing research fellowships at American and European universities. Another successful collaboration, this one with researchers at Harvard University and the University of Rochester for drugs to treat anemia, built on the lessons learned from the insulin project and earned the university scientists, George R. Minot, William P. Murphy, and George Whipple, the Nobel Prize for medicine in 1934. Eli Lilly became president of Eli Lilly and Company on January 26, 1932, and remained at its head until 1948. Lilly showed great management skill and concern for the welfare of his employees. During his tenure as president, the company grew to include 6,912 employees and had sales of $115 million in 1948. While the company expanded operations in Indianapolis and overseas, it established a reputation as a good place to work by providing employee assistance, sound wages, maintaining a positive outlook, and desegregating its workforce. As increased governmental regulations challenged the industry, the U. S. Justice Department investigated Eli Lilly and Company and two other pharmaceutical firms for violation of the Sherman Antitrust Act, charging them with fixing insulin prices. Legal counsel advised Lilly to avoid the high costs and negative publicity from an extended lawsuit by pleading nolo contendere, which he did, so the company could move forward. Under Lilly's leadership during World War II, the company supported the war effort by producing blood plasma in conjunction with the American Red Cross. It also manufactured encephalitis vaccine, antitoxin for gas poisoning, and vaccines for influenza and typhus as well as insulin, Merthiolate, and other drugs. Lilly was especially proud of the company's collaboration with the U. S. government and others on large scale production of penicillin. In the renovated Curtiss Wright complex on Kentucky Avenue in Indianapolis, Lilly employees were producing more than 250,000 ampules of penicillin per day by the late 1940s. In the postwar years, Lilly remained active in company business as it expanded overseas with the construction of a new plant in Basingstoke, England, and supporting research on new drugs. He also reorganized the company, appointing non family members to top management positions and began the transition to non family management of the company. Lilly was president of the company from 1932 to 1947. Following the death of his father in 1948, Lilly served as chairman of the board from 1948 to 1961, while his brother, J. K. Lilly Jr., was the company's president, and from 1966 to 1969, when Eugene N. Beesley was elected president. Lilly was honorary chairman from 1961 to 1966 and from 1969 to 1977.

Жеке мүдделер мен қайырымдылық

Лили был скромным человеком с простыми вкусами и традиционными ценностями. В политике Лили придерживался консервативных республиканских взглядов; однако, он был другом и сторонником губернатора Индианы Роджера Д. Бранигина, демократа, разделявшего некоторые личные интересы Лили. Лили особенно интересовался историей и археологией, а также любил чтение, письмо, музыку и искусство. Его богатство позволяло ему заниматься широким спектром филантропических интересов и хобби, многие из которых были связаны с историей Индианы. Лили также был известен своей благотворительной деятельностью и как основатель Lilly Endowment Inc., базирующегося в Индианаполисе, вместе со своим отцом Дж. К. Лили-старшим и братом Дж. К. Лили-младшим. По состоянию на 31 декабря 2011 года Lilly Endowment "располагал активами в размере 6,2 миллиарда долларов США без ограничений" и "утвердил новые гранты на сумму 208,7 миллиона долларов США" для поддержки "развития сообществ, образования и религии". Для Лили благотворительность была "личной, вдумчивой и амбициозной". Он предпочитал области, которые его лично интересовали, и играл активную руководящую роль во многих организациях, которые он финансово поддерживал, но "его благотворительность никогда не была эгоистичной и самоцентричной". Собственные исследования и записи Лили, а также его финансовая поддержка, помогли создать изучение археологии в Индиане. Лили особенно интересовался археологическими исследованиями и составил библиографию по этой теме, опубликованную в 1932 году. Кроме того, Лили стал близким другом и покровителем археолога Гленна Альберта Блэка, который нашел работу в археологическом отделе Индианского исторического общества. Лили финансировал зарплату Блэка и командировочные расходы. Лили также предоставлял стипендии Йельскому университету и другим колледжам для поддержки археологических исследований. Ученые Чарльз (Карл) Ф. Вогелин и его жена Эрмини Уилер Вогелин оба были получателями археологических стипендий Лили из Йельского университета. Индианский университет и Индианское историческое общество проводили летние школы в Angel Mounds с 1945 по 1962 год при финансировании Lilly Endowment и спонсорстве Лили. В 1967 году, при поддержке Лили и финансировании Lilly Endowment, Индианское историческое общество опубликовало "Angel Site: Археологическое, историческое и этнологическое исследование", основанное на исследованиях Блэка. Лили также поддержал развитие интерпретационного центра и реконструкцию нескольких зданий в Angel Mounds за счет финансирования Lilly Endowment. В качестве дальнейшей дани уважения своему близкому другу и их страсти к археологии, Лили пожертвовал свою археологическую библиотеку и коллекцию артефактов археологической лаборатории Гленна А. Блэка в Индианском университете в Блумингтоне. Lilly Endowment предоставил средства на его строительство. Участие Лили началось с его личного интереса к археологии и дружбы с Гленном Блэком и Кристофером Коулманом, секретарем Индианского исторического общества и директором Индианской исторической комиссии. Лили проявлял личный и финансовый интерес к делам организации, включая взносы в фонд в размере более 2,5 миллионов долларов для пристройки к Индианской государственной библиотеке и историческому зданию в Индианаполисе, где также размещалось Индианское историческое общество. Лили присутствовал на церемониях открытия четырехэтажной пристройки в октябре 1976 года, за год до своей смерти. Лили и его брат также субсидировали многочисленные проекты и публикации, в том числе связанные с археологией, авторами из Индианы, Walam Olum, картинами Джорджа Винтера, дневниками Кальвина Флетчера и удостоенной Пулитцеровской премии историей Старого Северо-Запада, среди прочего. После смерти Лили оставил Индианскому историческому обществу значительный фонд, сделав его одной из самых богатых организаций своего рода в Соединенных Штатах. Личная благотворительность Лили также включала взносы на сохранение и восстановление исторических домов в Индианаполисе и Нью-Гармони, штат Индиана, и Шакертауне, штат Кентукки. В 1962 году Лили приобрел, восстановил и обставил дом Кемпера, викторианский дом в Индианаполисе, спасая его от сноса. Позже в том же году HLFI приобрел дом Морриса Батлера, дом в историческом районе Олд Нортсайд в Индианаполисе, и при помощи Лили восстановил его, чтобы он служил музеем викторианского декоративного искусства и образования в области сохранения. С помощью Лили и финансового подарка фонд также приобрел историческую ферму Хаддлстон в восточно-центральной Индиане в 1966 году и восстановил ее трехэтажный кирпичный дом в федеральном стиле, который когда-то служил остановкой для путешественников по Национальной дороге. Лили также приобрел и способствовал сохранению дома Уильяма Коннера. Его подарок в 1964 году этого исторического дома в округе Гамильтон, штат Индиана, колледжу Эрлхэм привел к созданию Conner Prairie, музея живой истории под открытым небом. Интерес Лили к сохранению привел к участию в других проектах, включая восстановление Станции ожидания кладбища Crown Hill, Городского рынка Индианаполиса и района Локерби-сквер в Индианаполисе, среди прочего. Лили, всю жизнь проживший в Индиане, был известен своей глубокой привязанностью к своему родному штату. Помимо основного места жительства в Индианаполисе, Лили владел тремя большими домами, стоящими рядом друг с другом, на озере Ваваси в округе Косцюшко, штат Индиана, к северу от семинарии Богоматери Озерной. Страстный яхтсмен, он также помогал в основании яхт-клуба Ваваси.

Lilly was modest, a man of simple tastes and traditional values. In politics, Lilly was a conservative Republican; however, he was a friend and supporter of Indiana governor Roger D. Branigin, a Democrat, who shared some of Lilly's personal interests. Lilly was especially interested in history and archaeology and enjoyed reading, writing, music, and art. His wealth allowed him to pursue a wide range of philanthropic interests and hobbies, many of which related to Indiana history. Lilly was also known for his philanthropic activities and as founder of the Indianapolis based Lilly Endowment Inc. along with his father J. K. Lilly Sr. and his brother J. K. Lilly Jr. As of December 31, 2011, the Lilly Endowment "held $6.2 billion in unrestricted assets" and "approved $208.7 million in new grants" to support "community development, education and religion". For Lilly, philanthropy was "personal, thoughtful, and ambitious." He favored areas that interested him personally and took an active leadership role in a number of organizations that he supported financially, but "his was never a selfish, self centered philanthropy". Lilly's own research and writing, as well as his financial support, helped establish the study of archaeology in Indiana. Lilly was especially interested in archaeological research and compiled a bibliography on the subject, published in 1932. In addition, Lilly became a close friend and patron of archaeologist Glenn Albert Black, who found work in the Indiana Historical Society's archaeology division. Lilly funded Black's salary and field expenses. Lilly also provided fellowships to Yale University and other colleges to support archaeological studies. Scholars Charles (Carl) F. Voegelin and his wife, Erminie Wheeler Voegelin, were both recipients of Lilly's archaeology fellowships from Yale. Indiana University and the Indiana Historical Society hosted summer school sessions at Angel Mounds from 1945 to 1962 with Lilly Endowment funding and Lilly's sponsorship. In 1967, with Lilly's encouragement and Lilly Endowment funding, the Indiana Historical Society published Angel Site: An Archaeological, History, and Ethnological Study, which was based on Black's research. Lilly also supported the development of an interpretive center and reconstruction of several buildings at Angel Mounds through funding from the Lilly Endowment. As a further tribute to his close friend and their passion for archaeology, Lilly donated his archaeological library and artifact collection to the Glenn A. Black Laboratory of Archaeology at Indiana University in Bloomington. The Lilly Endowment provided funds for its construction. Lilly's involvement began with his personal interest in archaeology and friendship with Glenn Black and Christopher Coleman, secretary of the Indiana Historical Society and director of the Indiana Historical Commission. Lilly had a personal as well as financial interest in the affairs of the organization, which included contributions to an endowment in excess of $2.5 million for an addition to the Indiana State Library and Historical Building in Indianapolis that would also house the Indiana Historical Society. Lilly attended dedication ceremonies for the building's four story expansion in October 1976, a year before his death. Lilly and his brother also subsidized numerous projects and publications, including those related to archaeology, Indiana authors, Walam Olum, the paintings of George Winter, the diaries of Calvin Fletcher, and a Pulitzer Prize–winning history of the Old Northwest, among others. Upon his death, Lilly left the Indiana Historical Society a substantial endowment, making it one of the wealthiest organizations of its kind in the United States. Lilly's personal philanthropy also included contributions to the preservation and restoration of historic houses in Indianapolis and New Harmony, Indiana, and Shakertown, Kentucky. In 1962, Lilly purchased, restored, and furnished Kemper house, a Victorian home in Indianapolis, saving it from demolition. Later that same year, HLFI purchased the Morris Butler House, a home in the historic Old Northside neighborhood of Indianapolis, and with Lilly's help restored it to serve as a museum of mid Victorian decorative arts and preservation education. With Lilly's assistance and a financial gift, the foundation also acquired the historic Huddleston farm in east central Indiana in 1966 and restored its three story, Federal style brick home, which once served as a stop for travelers along the National Road. Lilly also purchased and contributed to the preservation of the William Conner home. His gift, in 1964, of this historic home in Hamilton County, Indiana, to Earlham College led to the development of Conner Prairie, an outdoor, living history museum. Lilly's interest in preservation led to involvement in other projects, including restoration of Crown Hill Cemetery's Waiting Station, the Indianapolis City Market, and the Lockerbie Square neighborhood in Indianapolis, among others. A lifelong resident of Indiana, Lilly was known for his deep affection for his home state. In addition to a primary residence in Indianapolis, Lilly owned three side by side large residences on Lake Wawasee in Kosciusko County, Indiana, just north of Our Lady Of The Lake Seminary. An avid sailor, he also assisted with the founding of the Wawassee Yacht Club.

Өнер, білім және дін

Лиллидің байлығы оған маңызды өнер жинағын құруға мүмкіндік берді. Ол Пол Ревир күмісінің және Гилберт Стюарт, Максфилд Пэриш сияқты суретшілердің картиналарынан тұратын жинаққа ие болғанмен, Лиллидің ерекше қызығушылығы қытай өнеріне еді, ол 1940 жылдардың ортасынан бастап жинауға кірісіп, 1960 жылы Херрон өнер мұражайына (қазіргі Индианаполис өнер мұражайы) тапсырды. Лилли сондай-ақ ағасының иелігіндегі жерге салынған мұражайдың жаңа ғимаратын салу үшін қаржы жинауға көмектесті. Жаңа ғимарат Лилли үшін үлкен мақтан тұтатын нәрсе болды, ол оның құрылысына фармацевтикалық компания акцияларынан 1,7 миллион доллар сыйлады және өсиетімен мекеменің қамқорлығын қамтамасыз етті. Лилли Индиана штатындағы діни негіздегі, гуманитарлық білім беретін колледждерді қолдауға ерекше ынта білдірді. Лиллинің сенімдісі ретінде қызмет еткен Индиана штатының Кроуфордсвилл қаласындағы Уабаш колледжі оның сүйікті оқу орны болды. Лилли сондай-ақ өзі бітірген Филадельфия фармацевтикалық колледжіне де қаржылай көмек көрсетті. Лилли қоры арқылы Лилли Индиана штатындағы кем дегенде он жеке колледжді, соның ішінде Эрлхэм колледжін, сондай-ақ Кентуккидегі Трансильвания университеті мен Берея колледжін қолдады. Бұл қор Оңтүстіктегі афроамерикандық колледждерге және Біріккен афроамерикандық колледждер қорына да көмек көрсетті. Индиана университеті, Висконсин университеті және кейін Лилли өмірінде Пердью университеті де Лилли қоры арқылы Лиллидің жеке қызығушылық танытқан арнайы жобалары үшін қаржыландырылды. Өмір бойы епископал дінін ұстанған Лилли, әсіресе Индианаполистегі Монумент Цирклде орналасқан Лилли отбасының шіркеуі – Христос шіркеуіне адал болды. Лилли бала кезінде шіркеу хорында ән айтқан, кейін ол шіркеу кеңесінің мүшесі болды. Лилли тарихқа және шіркеуге деген қызығушылығын біріктіріп, 1957 жылы жарық көрген «Көшедегі кішкентай шіркеу тарихы» атты кітабын жазды. Христос шіркеуі және Индианаполис епископалдық епархиясы Лиллиден шіркеуді күтіп-ұстауға, миссионерлік жұмыстарға және қоғамдық қызметтерге жұмсау үшін бірнеше ірі сыйлықтар алды, бірақ Христос шіркеуі Индианаполис қаласының орталық аймағындағы шеңберде қалу шартымен. 1960 жылдары Христос шіркеуінің деканы Питер Лоусонның саяси белсенділігіне наразы болған Лилли қаржылық қолдауын тоқтатып, басқа шіркеулерге баруға мәжбүр болды. Алайда, 1971 жылы Лоусон отставкаға кеткеннен кейін ол шіркеуге оралып, қаржылық қолдауын қайта жаңартты.

Lilly's wealth allowed him to acquire a significant art collection. Although he owned a collection of Paul Revere silver and paintings by artists such as Gilbert Stuart and Maxfield Parrish, Lilly's particular interest was in Chinese art, which he began collecting in the mid 1940s and donated to the Herron Art Museum (now the Indianapolis Museum of Art) in 1960. Lilly also helped with fundraising to construct the museum's new facility, built on the estate of his brother. The new building was a point of civic pride for Lilly, who donated $1.7 million in pharmaceutical company stock for its construction and provided for the institution in his will. Lilly had a special interest in supporting religious based, liberal arts colleges in Indiana. Wabash College in Crawfordsville, Indiana, where Lilly served as a trustee, was a favorite. Lilly also donated to his alma mater, the Philadelphia College of Pharmacy. Through the Lilly Endowment, Lilly supported at least ten of Indiana's private colleges, including Earlham College, as well as Transylvania University and Berea College in Kentucky. The endowment also provided support for black colleges in the South and the United Negro College Fund. Indiana University, the University of Wisconsin, and later in Lilly's life, Purdue University, also received funding through the Lilly Endowment for special projects of personal interest to Lilly. A lifelong Episcopalian, Lilly was especially dedicated to Christ Church, the Lilly family's church on Monument Circle in Indianapolis. As a young boy, Lilly sang in the church's choir. Later, he served as a vestryman. Lilly combined his interests in history and the church by writing History of the Little Church on the Circle, published in 1957. Christ Church, as well as the Episcopal Diocese of Indianapolis, were recipients of several substantial gifts from Lilly for the church's upkeep, missionary work, and community service, provided that Christ Church remained on the Circle in downtown Indianapolis. In the 1960s displeasure with the political activism of Peter Lawson, the dean at Christ Church, caused Lilly to discontinue his financial support and attend services elsewhere; however, he returned to the church and resumed his financial support following Lawson's resignation in 1971.

Жеке өмір

1907 жылғы 29 тамызда Лилли орта мектептегі сүйіктісі Эвелин Фортунга үйленді және Индианаполистегі 12-ші Шығыс Он бірінші көшедегі үйге көшіп барды. Бірнеше жылдан кейін олар Индианаполистің солтүстік жағындағы басқа үйлерге көшіп барды, бұл үйлер оның ата-анасының үйінен көп алшақтамады. Лилли мен оның бірінші әйелі екі ұл тудырды, біреуі 1908 жылы, екіншісі 1910 жылы дүниеге келді, бірақ екеуі де нәресте кезінде қайтыс болды. 1918 жылғы 25 қыркүйекте олардың Эвелин (Эви) атты қызы дүниеге келді. Лиллилердің некесі 1926 жылы ажырасып кетті. Лиллидің бұрынғы әйелі Массачусетс штатына көшіп, қызының күтімін алды. Лилли жылдар бойы қызына қаржылық көмек көрсетіп, онымен байланыста болды, қызы да әкесімен Индианаполисте және Ваваси көлінде уақыт өткізді. Лиллидің баласы жоқ қызы 1970 жылғы 5 сәуірде қатерлі ісік ауруынан қайтыс болды. 1927 жылғы 7 қарашада Лилли өзінің хатшысы Рут Хелен Эллисонға үйленді. Олар жеті жыл бойы бірге жұмыс істеді. Олардың некесі қырық бес жылдан астам уақытқа созылды. Бұл жұбайлар өнер туындыларын және антиквариаттарды жинады, сондай-ақ Индианаполистегі 5807 Сансет Лейн мекенжайындағы Кроуз Нест ауданында үш қабатты үй салдырды. Лилли үйдің сыртқы дизайны үшін атасының Мэриленд штатындағы туған жерін үлгі етіп алды. "Карау ұясы" ауданы Индианаполистегі ең беделді аудандардың біріне айналды. Олардың балалары болмады. Рут 1973 жылғы 14 наурызда 81 жасында қатерлі ісік ауруынан қайтыс болды.

Кейінгі жылдар

Лилли Eli Lilly and Company компаниясының президенті лауазымынан кеткеннен кейін, жеке қызығушылықтарына көбірек уақыт арнап, қоғамдық істерге белсенді қатысты. Дегенмен, директорлар кеңесінің төрағасы ретінде ол компанияны қатыстыратын маңызды шешімдерге қатысып, тұрақты жұмыс кестесін сақтап, жоғары лауазымды басшылармен байланыста болды. 1958 жылы Америка Фармацевтикалық қауымдастығы Лиллиге беделді Ремингтон құрмет медалін табыс етті. Өсіп есейген сайын Лилли кітап оқу, музыка тыңдау, өнер туындыларын жинау, ағаштан бұйым жасау, саяхаттау және жазумен шұғылданды. Ол сондай-ақ археология, тарих және тарихи ескерткіштерді сақтау саласындағы қайырымдылық жобаларын жалғастырды, онда ол өзінің және Лилли қорының қаржылық көмегімен үлес қосты. Лилли өзінің ағасынан, әйелінен, қызынан және көптеген жақын достары мен әріптестерінен ұзақ өмір сүрді. Лилли өмірінің көп бөлігінде жақсы денсаулыққа ие болды, бірақ қартайған сайын есту және көру қабілеті нашарлай бастады. Осы қиындықтарға қарамастан, ол әлеуметтік өмірге қатысып, Ваваси көліне саяхаттап, Индианаполистегі қоғамдық шараларға қатысты. 1976 жылы, Лилли тоқсан жасқа толғанда, Eli Lilly and Company компаниясының 100 жылдық мерекелік гала-кешіне қатысты. Қайтыс болғанға дейін Лилли өзінің мүлкін, оның ішінде жылжымайтын мүлікті, компания акцияларын, ақшалай қаражатты және облигацияларды бөлу мәселесін шешті. Ол қайтыс болған кезде Лиллидің мүлкі 165,7 миллион доллардан астам деп бағаланды, оның көп бөлігі Лилли мен оның екінші әйелі Руттың қайырымдылық қызығушылықтарын қолдауға бағытталды. Лиллидің өсиеті бойынша, 1977 жылдың 24 қаңтарындағы қайтысынан кейін жерлеу рәсімі қарапайым болды. Лиллидің жерлеу рәсімі мен Краун Хилл зиратында жерленгеннен кейін бірнеше күн өткен соң, Индианаполистегі Крайст шіркеуінде еске алу рәсімі өтті.

Мұра

Лилли зор байлыққа және көптеген қызығушылықтарға ие адам ретінде, өзінің туған штаты Индианада тарих, археология, тарихи ескерткіштерді сақтау, білім беру және дін саласындағы ұйымдарды қолдауға көп уақыт пен қаржы жұмсады. Сонымен қатар, Лилли белсенді қатысып, қаржылай қолдау көрсеткен ұйымдардың жетекшілерімен тығыз жеке қарым-қатынас ұстады. Лилли өмірі бойы миллиондаған долларды өзі немесе Лилли қоры арқылы қайырымдылыққа бергенімен, оның байлығының көп бөлігі 1977 жылы қайтыс болғаннан кейін бөлістірілді. Лилли қорына жасаған қаржылық үлесінен басқа, Лилли ұзақ жылдар бойы археологиялық зерттеулерді, сондай-ақ Оңтүстік Индианадағы Ангел төбелеріндегі археологиялық жұмыстарды қолдады. Лилли Гленн А. Блэк зертханасының Индиана университетінде (Блумингтон) құрылуына да үлес қосты, ол 1971 жылы ашылды. Бұған қоса, Лилли Индианада және Кентукки штатындағы Шакертаунда тарихи ескерткіштерді сақтау жұмыстарын қолдады. Лиллидің жомарттығының басты иегерлерінің бірі – Индиана университеті болды, ол Лиллидің Индианаполистегі Сансет-Лейн көшесіндегі үйін, сондай-ақ оның әкесінің үйін, жанындағы үйді алды. Оның қайтысынан кейін Лиллидің «ең жақын» деп санайтын он үш мекемесі оның фармацевтикалық компаниясының акцияларының 80 пайызын алды. Батлер университеті, Индианаполис балалар мұражайы, Христос шіркеуі, Индианаполис өнер мұражайы, Индиана тарихи қоғамы, Эрлхэм колледжі, Филадельфия фармацевтикалық колледжі және Уабаш колледжі әрқайсысы 309 904 акциядан алды. Тағы бес мекеме әрқайсысы 123 961 акция алды: Индиана тарихи ескерткіштер қоры, Орчард мектеп қоры, Парк Тюдор қоры, Сент-Полс епископтық шіркеуі және Троица епископтық шіркеуі. Сонымен қатар, Рут Лиллидің ерекше қызығушылықтары күйеуінің Eli Lilly and Company акцияларының қалған 20 пайызын алды: Америкалық сақтау комитеті, Индианаполис балалар мұражайы, Көмек көрсету кооперативі, Индианаполис балалар бақшасы қауымдастығы, Индианаполис епископтық епархиясы, Дұғадағы серіктестік, Балаларды құтқару федерациясы, Вашингтон соборы және Джорджия, Миссисипи және Кентуккидегі үш мектеп.

As a man of great wealth and numerous interests, Lilly devoted a great deal of time and money in support of organizations involved in history, archaeology, historic preservation, education, and religion in his home state of Indiana. In addition, Lilly took an active role and maintained close personal relationships with leaders in the organizations that he supported financially. While Lilly gave away millions during his lifetime, on his own or through the Lilly Endowment, the bulk of his wealth was distributed following his death in 1977. In addition to his financial contributions to the Lilly Endowment, Lilly was a longtime supporter of archeological research as well as the archaeological work at Angel Mounds in southern Indiana. Lilly also contributed to the establishment of the Glenn A. Black Laboratory at Indiana University in Bloomington, which was dedicated in 1971. In addition, Lilly was supportive of historic preservation efforts in Indiana and at Shakertown, Kentucky. Major benefactors of Lilly's generosity included Indiana University, who received Lilly's home on Sunset Lane in Indianapolis as well as his father's home next door. Following his death, thirteen of Lilly's "most favored institutions" received 80 percent of his stock holdings in the pharmaceutical company. Butler University, the Children's Museum of Indianapolis, Christ Church, the Indianapolis Museum of Art, the Indiana Historical Society, Earlham College, the Philadelphia College of Pharmacy, and Wabash College each received 309,904 shares of Eli Lilly and Company stock worth an estimated $13.5 million at the time of his death. Five other institutions each received 123, 961 shares of pharmaceutical stock: Historic Landmarks Foundation of Indiana, Orchard School Foundation, Park Tudor Foundation, Saint Paul's Episcopal Church, and Trinity Episcopal Church. In addition, eleven of Ruth Lilly's special interests received the remaining 20 percent of her husband's shares in Eli Lilly and Company stock: the American Committee for Keep, the Children's Museum of Indianapolis, Cooperative for Relief Everywhere, Day Nursery Association of Indianapolis, Episcopal Diocese of Indianapolis, Fellowship in Prayer, Save the Children Federation, the Washington Cathedral, and three schools in Georgia, Mississippi, and Kentucky.