Джон Уилсон Бенгоу: Канадалық сатирик және саяхатшы

Кіріспе

Канадалық карикатурист, жазушы және саясаткер (1851–1923)

Джон Уилсон Бенгоу (7 сәуір 1851 – 2 қазан 1923) – Канаданың ең алғашқы карикатуристерінің бірі, сондай-ақ редактор, баспагер, жазушы, ақын, ойын-сауық шебері және саясаткер. Бенгоу ең әйгілісі – «Grip» сатирикалық журналындағы саяси карикатураларымен танымал, ол бұл журналды британдық «Punch» журналы үлгісінде шығарды және өзі басқарды. Кейбір карикатураларын L. Côté деген псевдониммен жариялады. Шотланд және ирланд иммигранттарының отбасында Канада провинциясының Торонто қаласында дүниеге келген Бенгоу, жақын орналасқан Уитбиде өсті. Онда орта мектепті бітірген соң, газеттерде әріптер жинаушы болып жұмыс істеді. Америкалық Томас Насттың саяси карикатуралары Бенгоуды өзінің сурет салу дағдысын карикатураға жұмсауға шабыттандырды; оның еңбектеріне сұраныс болмағандықтан, 1873 жылы «Grip» журналын құруға мәжбүр болды. Тынық мұхит дауы Бенгоуға пароди жасауға жеткілікті материал берді, көп ұзамай премьер-министр Джон А. Макдональдтың Бенгоудың бейнесі бүкіл Канадаға танылды. 1894 жылы «Grip» жабылып қалғаннан кейін Бенгоу кітаптар жариялады, канадалық және шетелдік газеттерге карикатуралар салған және халықаралық деңгейде борға салып сөйлеу өнерін көрсетті. Бенгоу дінге берілген және әлеуметтік реформаларды ілгерілетуге өзін арнады. Ол еркін сауданы, алкоголь мен темекіге тыйым салуды, әйелдердің сайлау құқығын және басқа да либералдық көзқарастарды қолдады, бірақ Канаданың екі тілділігіне қарсы болды. Бенгоу сайлауға түсуге ниеттенген, бірақ либералдық партияның жетекшісі Уилфрид Лорие оны Парламентке сайланудан бас тартып итермеледі; ол 1907 жылдан 1909 жылға дейін Торонто қалалық кеңесінде кеңесші болып қызмет етті. 1938 жылы Канада үкіметі Бенгоуды Ұлттық маңызы бар тұлға деп таныды және 2005 жылы оны Канада карикатурашыларының Даңқ залына енгізді.

Ерте өмір (185173)

Бенгоның ата-бабалары Джон (5 сәуір 1867 жылы қайтыс болған), кеме жасаушы, және Джоанна (Джексон, 18 наурыз 1859 жылы қайтыс болған) 1790 жылдары Шотландияның Сент-Эндрюс қаласында дүниеге келген және балаларымен бірге белгілі бір уақытта Канадаға көшіп келген; 1850 жылдары олар Канада провинциясындағы Онтарио көлінің жанындағы Уитбиде болғандығы белгілі. Олар өздерімен кем дегенде үш баланы әкелді, соның ішінде Бенгоның әкесі Джон (Шотландияда 23 мамыр 1819 жылы туған – 1899 жылы қайтыс болған), ол жиһаз жасаушы болды. Джон Бенго саяси белсенділікпен айналысты: ол георгистік бірыңғай салық сияқты әлеуметтік реформаларды жақтады және бірнеше рет қалалық кеңеске мүше болып тағайындалды, бірақ ешқашан саяси лауазымды иеленген жоқ. Ол «капитан» деген атақты қолданды, бұл оның Порт-Уитбиден кемелерді жүзіп шығарған болуы мүмкін екенін көрсетеді. Бенгоның әкесі Ирландиядан келген Маргарет Уилсонға үйленді, ол Каван округіндегі Бейлиборо қаласында туған. Олардың алты баласы болды: бесеуі ұл, ал біреуі қыз. Джон Уилсон Бенго 1851 жылдың 7 сәуірінде Торонтода, терең протестанттық отбасында дүниеге келді, онда үлкен Бенго 1840 жылдары Виктория көшесінде дүкен ашқан. Олар Торонтоға қашан көшкені белгісіз, бірақ 1853 жылға қарай отбасы Уитбиге қайта оралғандығы мәлім. Бенго Уитби грамматикалық мектебінде оқыды, онда ол орташа оқушы болды; ол бір жылы жалпы білімі үшін сыйлық алды, ол үшін «Ұлы суретшілердің балалық шағы» атты кітап алды. Ол сурет салуға бейімділігімен көзге түсті, оның таланты ұстазының назарына ілікті, ол Бенгоға бір Рождествода бояулар жиынтығын сыйлады. Бенго осы әрекеттің оны суретші мамандығына бастағанын айтты. Уитби тұрғындары кейіннен жас Бенгоның көршілерінің сазбен сызылған портреттерін қоршауларға салғанын еске алды. Ол өзін «көп оқитын» адам деп сипаттады, әсіресе христиандық құндылықтарды баса көрсететін «Уитби Газеті» апталық басылымын. Бітіргеннен кейін Бенго бірнеше жұмыс істеді, соның ішінде фотографтың көмекшісі болып жұмыс істеді, содан кейін бір кезде заңгердің кеңсесінде стажерлікке түсті, одан кейін «Уитби Газеті» газетінде әріптеуші болып жұмысқа орналасты. Газеттің редакторы Джордж Хам болды, ол кейіннен Канадалық Тынық мұхиты темір жолының баспасөз қызметінің жетекшісі болып жұмыс істеді. Бенго жергілікті жаңалықтарға арналған қысқа мақалалар жазды. 1870 жылдың ортасында Хам Франко-прусс соғысына деген қызығушылықты пайдаланып, күнделікті төрт беттік газет шығарды және Бенгоға оны сериялық роман түрінде жазуды тапсырды. «Қылмыскердің бас сүйегі» (немесе «Қанды үйдің айқайлаған рухы») романының сәтті қабылдануы Бенгоны журналистік мансапқа арнауға ынталандырды. Роман аяқталмады, өйткені Хам соғыс толас бергеннен кейін күнделікті газетті тоқтатты. Газет кеңсесіне келіп түсетін газеттер мен журналдар, әсіресе Harper's Weekly, Бенгоны карикатураның дамып келе жатқан саласымен таныстырды. Бенго еске алды: «Мен қарапайым жалақыға механикалық жұмыстар мен адамзат игілігі үшін поэзия арасында уақытымды бөлісіп, сонымен қатар карикатурашы Томас Настқа назар салып өттім». Бенго саяси және әлеуметтік жағдайына қанағаттанған Насты «үлгілі идеал» деп санады, оның «адамгершілік крест жорығы» – әсіресе оның аяусыз Босс Твид карикатуралары – жас Бенгоны «Канада саясаты саласында Настқа еліктеуге» шабыттандырды. Бенго карикатурашыға қатты таңданып, Насттың Таммани Холлдың саяси машинасымен бетпе-бет келген карикатурасын Harper's журналына, Наст стилінде салып жіберді, оған редактор оң жауап берді және Насттан алғыс алды. Жиырма жасында Бенго Торонтоға көшіп, саясаткер Джордж Браунның «Глобус» газетінде тілші болып жұмыс істеді. Либералды газет елдегі ең беделді газет болды; Бенгоның отбасы Конфедерацияға дейін Либералды партияны қолдаған, және бұл байланыстар газеттегі лауазымын алуына ықпал еткен болуы мүмкін. Редакциялық карикатура сол кезде Канада газеттерінде болған жоқ және 1876 жылы Хью Грэм Монреаль Star газетіне бұл тәжірибені әкелгенге дейін болмайтын еді; Бенго сол кезде редакциялық карикатура жасау мүмкіндігін қарастырмағанын айтты. Карикатура жасау мүмкіндігінің болмауы оны көңілін қалдырды және ол Онтарио өнер мектебіне қысқа уақытқа түсті, ол оған педантикалық және тұншықтыратын болып көрінді; ол бір семестрден кейін оқуын доғарды.

Bengough's grandparents John (d. 5 April 1867), a ship's carpenter, and Johanna ( Jackson, d. 18 March 1859) were born in St Andrews in Scotland in the 1790s and immigrated with their children to Canada at an unknown date; they are known to have been in Whitby on Lake Ontario in the Province of Canada by the 1850s. They brought with them at least three children, including Bengough's father John (23 May 1819 in Scotland – 1899) who became a cabinetmaker. John Bengough was politically active: he advocated social reforms such as the Georgist single tax and had several Town Council appointments, though he never held political office. He used the title Captain, which suggests he may have sometime sailed ships out of Port Whitby. Bengough's father married Margaret Wilson, an Irish immigrant born in Bailieborough in County Cavan, and the couple had six children: five sons and a daughter. John Wilson Bengough was the second, born into the deeply Protestant family on 7 April 1851 in Toronto, where the elder Bengough had run a shop on Victoria Street in the 1840s. It is not known when they moved to Toronto, but it is known that by 1853 the family had moved back to Whitby. Bengough attended Whitby Grammar School, where he was an average student; he won a prize one year for general proficiency, for which he received a book titled Boyhood of Great Artists. He was an avid sketcher, a talent which caught the notice of his teacher, who presented Bengough with a set of paints one Christmas. Bengough credited this act with setting him on the path to a career as an artist. Whitby residents later reminisced of the young Bengough drawing chalk portraits of his neighbours on fences. He described himself as a "voracious reader", particularly of the Whitby Gazette, a didactic weekly that stressed Christian values. After graduation, Bengough tried his hand at a number of jobs, including photographer's assistant, and he articled to a lawyer for some time before getting a typesetting job at the Whitby Gazette. The Gazettes editor was George Ham, an extroverted journalist who later worked as public relations chief for the Canadian Pacific Railway. Bengough contributed short local interest articles. In mid 1870, Ham issued a four page daily to capitalize on interest in the Franco Prussian War and commissioned Bengough to provide a serialized novel for it. The popular reception of The Murderer's Scalp (or The Shrieking Ghost of the Bloody Den) encouraged Bengough to devote himself to a journalism career. The serial went unfinished because Ham cancelled the daily when the war died down. The papers and magazines that came into the Gazette offices, in particular Harper's Weekly, introduced Bengough to the growing field of cartooning. Bengough reminisced,

I divided my time between mechanical duties for sordid wages and poetry for the good of humanity, and meanwhile I kept an eye on Thomas Nast the cartoonist. Bengough considered the politically and socially aware Nast a "beau ideal" whose "moral crusade against abject wrong"—in particular his relentless Boss Tweed cartoons—inspired the young Bengough to "emulate Nast in the field of Canadian politics". Bengough so admired the cartoonist that he sent a cartoon to Harper's of Nast confronting the Tammany Hall political machine, rendered in Nast's style, to which the editor returned a positive response and an acknowledgement from Nast. At twenty, Bengough moved to Toronto and became a reporter on politician George Brown's newspaper The Globe. The Liberal paper was the most influential in the country; Bengough's family had supported the Liberal Party since before Confederation, and these connections probably played a role in his getting the position at the paper. Editorial cartooning had no presence in Canadian newspapers at the time and was not to have one until Hugh Graham brought the practice to his Montreal Star in 1876; Bengough stated he did not consider the possibility of editorial cartooning at the time. The lack of cartooning opportunities disappointed him, and he enrolled briefly in the Ontario School of Art, which he found pedantic and stifling; he quit after one term.

Тұтқа (187394)

Бенгоу баспа ісіне қалай қатысқаны туралы мына оқиғаны айтты: Ол консервативті «Торонто Лидер» газетінің редакторы Джеймс Бити ағасының карикатурасын жасады, ал Битидің жүрегі жақын туысы Сэм оны қатты қызықтырды, сондықтан ол Ролф Брос баспасында литографиялық көшірмесін жасады. Литографиямен алғаш танысқаннан әсерленген және карикатураларын жариялау мүмкіндігінің болмауына наразы болған Бенгоу: «Неге литографиялық карикатуралары бар апталық комикс газетін шығармағанға?» – деп ойлады. Оның інісі Томас Бенгоудың көшеде карикатураларының көшірмелерін таратуды бастағанын еске түсірді. Оның басылған карикатураларының тек біреуі – либералдық депутат Эдуард Блейк туралы суреті ғана сақталған. 1849–50 жылдары Джон Генри Уокердің қысқа ғұмырлы «Панч» апталығы Канададағы саяси карикатураның тұрақты алғашқы платформасын ұсынды; «The Grumbler» (1858–69), «Grinchuckle» (1869–70) және «Diogenes» (1868–70) сияқты басқалары ұзаққа созылмады. Джордж Эдуард Дебарацтың Монреальде орналасқан консервативті «Canadian Illustrated News» (1869–83) журналы одан әлдеқайда ұзаққа созылды. Бенгоу ағылшын тіліндегі Канададағы алғашқы маңызды юмор журналын құрды. Чарльз Диккенстің «Барнаби Рудж» романындағы қарға кейіпкері журналдың атын – «Grip» деп атауға шабыт берді. Оның беттерінде саяси және әлеуметтік пікірлермен қатар сатирикалық карикатуралар жарияланды, ал 1873 жылғы 24 мамырдағы тұңғыш санында: «Grip әрқашан және барлық тақырыптарда толығымен тәуелсіз және бейтарап болады» деп жарияланды. Бенгоу редакциялық саясатты белгіледі және бас карикатурист болды. «Grip» журналының бастапқы қаржысын Торонтодағы баспагер Эндрю Скотт Ирвинг берді. Содан кейін Бенгоу сол жылы 2-ші Торонто көшесінде кеңсе ашып, төрт інісімен бірге «Бенгоу Брадерс» компаниясын құрды. Бенгоу «Grip» орнығып, танымал болғанға дейін «Globe» газетінде жұмыс істей берді. Ол газеттен кеткенге дейін псевдонимдерді пайдаланды. Редактордың аты «Чарльз П. Холл» деп көрсетілді, бірақ Томас Филлипс Томпсон 26 шілдеде «Джимуэль Бриггс» псевдонимимен редактор болып тағайындалды; ол Бенгоудың тыйым салушы көзқарастарына қарамастан, 6 қыркүйекте алкогольге қолдау білдіретін мақала басып шығарғанға дейін осы қызметте болды. Содан кейін «Торонто Глобус» газетінің Р. Х. Лармини Бенгоумен бірге «Демос Мадж» псевдонимимен редакторлық міндеттерді атқарды, ал Бенгоу «Барнаби Рудж» псевдонимимен жазды. Бенгоутан басқа тұрақты авторлардың арасында «Grip» журналының ең көп өлеңін жазған Р. В. Фиппс; Бенгоу «Grip» журналының ең жақсы юморисі деп есептеген Том Бойлан; журналдың қалған бөлігінің әзіл-қалжыңына қарама-қайшы қараңғы тақырыптық мақалалар жазған Эдвард Эдвардс; және Бенгоудың позициясына қарама-қайшы келетін және журналдың бейтараптығы туралы мәлімдемелеріне сенімділік берген Оливер Моуаттың Онтарио либералдық партиясы туралы қатаң редакциялық мақалалар жазған Уильям Александр Фостер болды. Питер МакАртур сияқты жазушылар «Grip» журналымен мансаптарын бастады. «Grip» журналының алғашқы саны көп назар аударған жоқ. «Гамильтон Спектатор» газеті: «Grip өлгенде, яғни жақын арада, Торонто одан да көңілді болады. «Grip» – бұл «Панч» сияқты, бірақ оның рухынан тыс» деп жазды. 1872 жылғы Канадалық федералды сайлаудан туындаған оқиғалар Бенгоуға пароди жасау үшін жеткілікті материал берді: премьер-министр Джон А. Макдональд пен бизнес-магнат Хью Алланның парақорлық және басқа да бұрыс әрекеттеріне қатысты айыптаулар Тынық мұхитындағы дауға айналды, бұл жас елдің тарихындағы ең көп талқыланған дау болды. Макдональдтың ерекшеліктері карикатураға өте қолайлы болды және Бенгоуға уағыз айтуға мүмкіндік берді. Ол кезде таралымы бір санына 2000 данаға дейін жетті; Бенгоудың інісі Томас әр жаңа санның Парламентте асыға күтілетінін хабарлады. 1873 жылғы 23 тамыздағы «Патшалық комиссияның сұлулығы: біз үшеу қашан тағы кездесеміз?» атты карикатура Канаданың барлық газеттерінде, сондай-ақ Либералдық депутат Люциус Сет Хантингтонның Парламентте сөйлеген сөзінде мақтауға ие болды. Либералдық көзқарастарына қарамастан, 1878 жылы Бенгоу мен «Grip» АҚШ-пен саудадағы жоғары тарифтерді қолдаған консервативті ұлттық саясатты қолдады, бұл еркін сауданы жақтаған либералдық ұстанымға қарсы болды. Бұл мәселе 1878 жылғы сайлауда Александр Маккензидің либералдық партиясы Макдональдтың консерваторлық партиясына жеңіліске ұшырады, «Grip» журналы Маккензидің тағы да жеңіске жететінін болжағанмен. Журнал алғашқы жылдары ресми түрде ешқандай партияны қолдамады, бірақ 1887 және 1891 жылдарғы сайлауларда Вильфрид Лорие партия басшысы болғаннан кейін либералдарды қолдауын ашық білдірді. 1880-жылдардың ортасында «Grip» баспа және жариялау компаниясы Онтарио либералдық үкіметі үшін басып шығару міндеттерін өз мойнына алды. Алайда, бұл қолдау федералды сайлауда жеңіске жеткізбеді. «Grip» журналы саяси қайраткерлердің бейнесін қалыптастыруға елеулі әсер етті. Оның либералдарға жағымды және консерваторларға қарсы бағытталғаны консерваторлық жақтастарды қарсы басылымдар шығаруға итермеледі. Біріншісі – 1878 жылы құрылған «Jester» журналы, онда Макдональдты жақсы жарықтан көрсеткен Анри Жюльеннің карикатуралары жарияланды. «Jester» Бенгоудың аудиториясын таба алмады және келесі жылы жабылды. 1886 жылы Бенгоу «Grip» журналының апталық таралымы 50 000 данаға жететінін хабарлады. 1874 жылдың наурыз айында Торонто Механиктер институтының концерт залында Бенгоу комикстік сурет салу өнерін көрсетуді бастады, кейін ол осы өнерді ел бойынша көрсетті. Ол аудитория мүшелерінің суретін бір қаламмен салу қабілетімен көрермендерге әсер етті. Ол өмірінің соңына дейін сурет салу өнерін жалғастырды және осы өнермен АҚШ, Австралия, Жаңа Зеландия және Ұлыбританияға сапарлады. Ол 1922 жылы, өлімінен бір жыл бұрын «Chalk Talks» атты автобиографиялық кітабын жариялады. Алғашқы канадалық феминист жазушысы Сара Энн Курзон «Grip» журналына тұрақты үлес қосты. 1882 жылы Бенгоудың өтініші бойынша ол «The Grip Sack» кітабы үшін «The Sweet Girl Graduate» драмасын жазды. Драма әйелдердің Канадада жоғары білім алуына тыйым салынған кезде университетке қатысу үшін ер адам болып киінген әйел туралы айтады. 1883 жылы Фрэнк Уилсон «Grip» журналын басып шығаруды басқарды. Томас Филлипс Томпсон ортақ редактор болды. Ол Бенгоупен радикалды саяси көзқарас пен сатираға құштарлықты бөлісті, бірақ Бенгоу сияқты жаңа идеяларға ашық болған жоқ, ол жаңа себептерге оңай бейімделді. Томпсон империализмге, капитализмге және милитаризмге қарсы болды. 1892 жылы «Grip» журналының басшылары Бенгоудан Томпсонға редакторлық қызметті тапсырды және Бенгоудың карикатуралары 1892 жылғы 6 тамыздағы санынан кейін жарияланмай бастады. Кейін Бенгоудың інісі Томас «Grip», Inc. директорлар кеңесін «жалпы басқарудың нашарлығы» үшін кінәлады, бұл үкіметтік келісімге байланысты шығындарға қатысты болуы мүмкін. «Grip» журналының тоны күшейді: француз тіліне, католиктерге қарсы, социалистік. Бұл және нәсілдік карикатураның көбеюі оқырмандарды алжытқан сияқты көрінеді. Жаңа редакторлық басшылық астында оқырмандар азайды және «Grip» журналы 1893 жылдың шілдесінде жабылды. «Grip», Inc. қарыздарын өтеу үшін басып шығару машиналары сияқты активтерін сатты. Бенгоу 1894 жылы «Phoenix Publishing» атты жаңа компаниямен «Grip» журналын қайта жандандырды, бұл компанияда Белль атты газет басылымында тәжірибесі бар серігі болды. Олар «Grip» журналының тонын жұмсартты, бірақ мазмұны асығыс сияқты көрінді және ол 1894 жылғы 4 қаңтардан 29 желтоқсанға дейін ғана жарық көрді. Макдональд 1891 жылы қайтыс болды, Бенгоу басылымның сәтсіздігін осындай мақсаттың жоқтығына байланыстырады.

Bengough told the following story of how he took up publishing: He had made a caricature of James Beaty, Sr., editor of the conservative Toronto Leader, and Beaty's nephew Sam found it so amusing that he made a lithographic copy for himself at the printer Rolph Bros. Impressed with his first exposure to lithography, and frustrated with the lack of opportunities to have his cartoons published, Bengough asked himself, "Why not start a weekly comic paper with lithographed cartoons?" His brother Thomas remembered a somewhat different story in which Bengough first began distributing copies of his cartoons on the street. Of his printed cartoons, only one of Liberal member Edward Blake has survived. In 1849–50 John Henry Walker's short lived weekly Punch in Canada provided the first regular outlet for Canadian political cartooning; others such as The Grumbler (1858–69), Grinchuckle (1869–70), and Diogenes (1868–70) did not last long, either. George Édouard Desbarats's more conservative, Montreal based Canadian Illustrated News (1869–83) lasted much longer. Bengough was to found the first major humour magazine in English Canada. A raven character in the Charles Dickens novel Barnaby Rudge inspired the name of the magazine Grip. Its pages carried political and social commentary along with satirical cartoons, and its debut issue of 24 May 1873 declared: "Grip will be entirely independent and impartial, always, and on all subjects." Bengough set the editorial policy and was the lead cartoonist. Grips initial financing came from Toronto publisher Andrew Scott Irving. Later in the year Bengough set up an office on 2 Toronto Street and with his four brothers formed the Bengough Brothers company. Bengough continued to work at the Globe until Grip established itself. He used pseudonyms until he left the newspaper later in the year. The editor's name appeared as a "Charles P. Hall" until Thomas Phillips Thompson took over as editor on 26 July under the pseudonym "Jimuel Briggs"; he lasted until the 6 September issue, when he printed a pro alcohol article despite Bengough's prohibitionist views. The Toronto Globes R. H. Larminie then took on co editing duties as "Demos Mudge" with Bengough as "Barnaby Rudge". Regular contributors other than Bengough included R. W. Phipps, who produced the greatest amount of Grips poetry; Tom Boylan, who Bengough considered Grips best humourist; Edward Edwards, who wrote sombre topical articles in contrast to the humour of the rest of the magazine; and William Alexander Foster who wrote scathing editorials about Oliver Mowat's Ontario Liberal Party, which contrasted with Bengough's position and lent credibility to the magazine's assertions of non partisanship. Writers such as Peter McArthur got their start with Grip. Grips early issues attracted little notice. The Hamilton Spectator declared it "dull When Grip dies, which will be soon, Toronto will be much more cheerful. Grip is what Punch would be with all the spirit left out". Events arising from the Canadian federal election of 1872 shortly gave Bengough sufficient popular material to lampoon: accusations of bribery and other improprieties involving prime minister John A. Macdonald and business magnate Hugh Allan inflated into the Pacific Scandal, the most closely followed scandal in the young nation's history. Macdonald's features lent themselves to caricature and gave Bengough the chance to proselytize. Circulation rose to about 2,000 copies per issue at the time; Bengough's brother Thomas reported that each new issue was eagerly awaited at the House of Commons. A 23 August 1873 cartoon entitled "The Beauties of a Royal Commission: When shall we three meet again?" drew praise from newspapers across Canada, as well as from Liberal MP Lucius Seth Huntington in a speech to the House of Commons. Despite their Liberal leanings, in 1878 Bengough and Grip took the side of the proposed Conservative National Policy of high tariffs on trade with the US, against the governing Liberal stance of free trade. The issue contributed to the loss of Alexander Mackenzie's incumbent Liberals to Macdonald's Conservatives in the election of 1878, despite Grips prediction that Mackenzie would win again. The magazine supported no party officially in its early years, but made its support for the Liberals explicit in the elections of 1887 and of 1891, after Wilfrid Laurier had become party leader. In the mid 1880s the Grip Printing and Publishing Company took on printing duties for the Ontario Liberal government. This support, however, resulted in no federal election wins. Grip had considerable influence on the public perception of politicians. That it was slanted in favour of Liberals and against Conservatives drove Conservative supporters to launch rival publications. The first was Jester, begun in 1878, which featured cartoons by Henri Julien that painted Macdonald in a benevolent light. Jester failed to find an audience to match Bengough's and folded the following year. In 1886, Bengough reported a weekly circulation for Grip of 50,000. In March 1874, in the music hall of the Toronto Mechanics' Institute, Bengough began giving comic chalk talk performances, which he later toured across the country. He impressed audiences with his ability to capture the likeness of members of the audience in a single penstroke. He continued his chalk talks throughout his life and travelled with them to the US, Australia, New Zealand, and Britain. He published an autobiography titled Chalk Talks in 1922, the year before his death. Early Canadian feminist writer Sarah Anne Curzon made regular contributions to Grip. At Bengough's request in 1882, she wrote the closet drama The Sweet Girl Graduate for the book The Grip Sack. The drama tells of a woman who disguises herself as a man to attend university at a time when women were barred in Canada from post secondary education. In 1883, Frank Wilson took over management of the printing of Grip. Thomas Phillips Thompson became associate editor. He shared with Bengough a radical political outlook and a taste for satire, though was less open to new ideas than Bengough, who was quick to attach himself to new causes. Thompson was anti imperialist, anti capitalist, and anti militarist. In 1892, the managers of Grip passed the editorship from Bengough to Thompson and Bengough's cartoons stopped appearing after the 6 August 1892 issue. Years later, Bengough's brother Thomas blamed the board of directors at Grip, Inc., for the falling out over "general mismanagement", which may have involved losses incurred in relation to a government contract. Grips tone became increasingly strident: anti French, anti Catholic, pro socialist. This, and an increased use of racial caricature, seem to have alienated readers. Under the new editorship readership fell until Grip ceased publication in July 1893. Grip, Inc., sold off assets, such as its printing machines, to repay debts. Bengough revived Grip in 1894 under a new company called Phoenix Publishing with a partner named Bell who had newspaper publishing experience in Belleville. They softened Grips tone, but the content appeared rushed and it lasted only from 4 January to 29 December 1894. Macdonald had died in 1891, and Bengough blamed the publication's ill fortunes on the loss of such a target.

Кейінгі өмірі (18951923)

Грип басылымды тоқтатудан кейін Бенго келесі ширек ғасыр бойы әртүрлі газеттерде карикатурист ретінде жұмыс істеді, оның ішінде The Globe, The Toronto Evening Telegram, Montreal Star, Canadian Geographic, The Public және The Single Tax Review, Англияда The Morning Chronicle және Daily Express, ал Австралияда Sydney Herald. Бенго саяси мәселелерге белсенді қатысты. Ол 1896 жылғы федералды сайлауда либералдардың сәтті науқанына Торонто Globe газетіндегі карикатураларымен және "Онтарио, Онтарио" атты өзі жазған әнмен қолдау көрсетті. Ол көптеген саяси және әлеуметтік клубтардың мүшесі болды. 1880 жылы Канада Корольдік қоғамын құруға қатысты, және генерал-губернатор оны оның құрметті мүшесі етіп тағайындады. 1899-1901 жылдары Нокс колледжінде сөз шеберлігінен сабақ берді. Ол Торонто көрмесінің директоры, Канадалық бейбітшілік және төрелік қоғамының аудитшісі, Виктория өнеркәсіп мектебі директорлар кеңесінің үш жылдық мүшесі және Торонто бірыңғай салық қауымдастығының президенті болды. 1907 жылы Бенго 3-ауданының кеңесшісі ретінде Торонто қалалық кеңесіне өту үшін үгіт жүргізді. Торонто Star сияқты ірі газеттер оны қолдады, ал Торонто Daily World оның жеңісі туралы суретін бірінші бетіне шығарды. Ол 1908 және 1909 жылдары да жеңіске жетті. Кеңестегі реформаторлардың арасында болашақ Торонто мэрі Хорацио Кларенс Хоккенді серігі ретінде санады және гидроэлектр энергиясын мемлекеттік меншікке беру сияқты мәселелерді көтерді, бірақ оның идеяларына қолдау таба алмады. Оның жетістіктеріне алкогольдік лицензияларды шектеу туралы заңдар кірді, ол 1909 жылғы сайлау науқанында осы мәселені маңызды деп танығанда қолдау тапты. 1909 жылғы наурыз айында Бенго Торонто қалалық кеңесінен Австралия мен Жаңа Зеландияға саяхат жасауға рұқсат алды және оралғаннан кейін лауазымынан бас тартты. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ол патриотизмді және соғысқа қолдау көрсетуге күшін жұмсады, сондай-ақ әскери шақыруды қолдады, бұл Англиялық Канадада танымал болғанмен, Квебекте қарсы болды және Либералдық партияның ұстанымына қайшы келді. Бенго партияны қолдауын жалғастырды және 1921 жылғы федералды сайлауда партия жетекшісі Уильям Лайон Маккензи Кінгті насихаттау үшін карикатураларын пайдаланды. 1922 жылы Нью-Брансуиктегі Монктон қаласындағы крейдамен сурет салудан кейін Бенго Батыс Канададағы бұрынғы турнесі кезіндегі шамадан тыс жұмыс істегендіктен туындаған кеуде қысылысына ұшырады. Ол 1923 жылғы 2 қазанда Торонтодағы Сент-Мэри көшесіндегі 58-үйінде, темекіге қарсы науқанды қолдау үшін мультфильм жұмысын істеп жатқанда қайтыс болды. 22 қарашадағы еске алу рәсімінде "Гамильтон геральд" газетінің редакторы Альберт Э. С. Смайт оны "Канадалық Диккенс" және Уолт Уитменнің "үлкен достасының" бірі деп жариялады.

After Grip ceased publication, Bengough worked for the next quarter century as a cartoonist for a variety of newspapers, including The Globe, The Toronto Evening Telegram, the Montreal Star, Canadian Geographic, the American The Public and The Single Tax Review, The Morning Chronicle and Daily Express in England, and the Sydney Herald in Australia. Bengough continued to devote himself to political causes. He supported the Liberals' successful campaign in the federal election of 1896 with cartoons in the Toronto Globe and with a song he composed titled "Ontario, Ontario". He belonged to numerous political and social clubs. He was a founding member of the Royal Society of Canada in 1880, to which the Governor General appointed him an Associate. He was professor of elocution at Knox College from 1899 to 1901. He served as director of the Toronto Exhibition, auditor for the Canadian Peace and Arbitration Society, member for three years of the board of directors of the Victoria Industrial School, and president of the Toronto Single Tax Association, and took part in the People's Forum social activist group. In 1907, Bengough campaigned to join the Toronto City Council as an alderman for Ward 3. Major newspapers such as the Toronto Star promoted him, and the Toronto Daily World ran a photograph of him on its front page when he won. He won again in 1908 and 1909. He counted future Toronto mayor Horatio Clarence Hocken amongst his reformist allies on the Council and promoted issues such as public ownership of hydroelectric power, but found little support for his ideas. His successes included legislation restricting the issuing of liquor licenses, which found support when he made it an election issue in his 1909 campaign. In March 1909, Bengough took a leave of absence from the Toronto City Council to tour Australia and New Zealand and gave up his post when he returned. When the First World War broke out, he devoted his energies to promoting patriotism and the war effort, and supported conscription, a cause that was popular in English Canada but unpopular in Quebec and which ran counter to the Liberal Party position. Bengough nevertheless continued to support the party and used his cartoons to promote party leader William Lyon Mackenzie King in the federal election of 1921. Following a chalk talk performance in Moncton, New Brunswick in 1922, Bengough suffered an attack of angina pectoris, attributed to overwork during a previous tour of Western Canada. He died of it on 2 October 1923 at his drawing board at his home on 58 St Mary Street in Toronto while working on a cartoon in support of an anti smoking campaign. At his memorial service on 22 November, the editor of the Hamilton Herald, Albert E. S. Smythe, declared him the "Canadian Dickens" and one of Walt Whitman's "great companions".

Жеке өмір

Бенго орташа бойлы, сұр көзді және қара шашты болған. Ол екі рет үйленді, бірақ ешқайсысынан бала тумады. Ол 1880 жылдың 30 маусымында Торонто қаласында Хелена "Нелли" Сиддаллға үйленді; ол 1902 жылы қайтыс болды. 1908 жылдың 18 маусымында Чикагода мектеп шағындағы досы, жесір Энни Робертсон Мэттсонға қайта үйленді. Екеуінің де Бенго туралы жазған ештеңе табылмады.

Стиль

Бенгоу негізінен саяси карикатуралар салған. Оның карикатуралары мен жазуы көбінесе уағыздық және нұсқаулық сипатта болды; ол юмор мемлекеттің мүддесіне қызмет етуі керек деп сенді, тек көңіл көтеру үшін емес. Бенгоу жазуларында сатирикалық юмор мен қалпына келтірулерді жиі қолданды, оны Джордж Рамсей Кук «кейде жас та болған соңғы ойларға ұқсайды» деп атады. Ол Диккенс, Шекспир және Карлайлді ерекше құрметпен оқыды. Бенгоу формалды көркем білімді Онтарио өнер мектебінде бір семестр оқығаннан басқа алуға мүмкіндік болмады. Оның эскиздік карикатуралары 19-ғасырдың ортасындағы гравюра стилінен туындаған; көбінесе жақсы салынған болса да, композициясы тығыз және кейде басқа көздерден алынған. Бенгоу Л. Коте деген псевдониммен салған карикатураларында көрсетілгендей, әртүрлі стильдерде сурет салуға қабілетті болды. Сол кездегі саяси карикатурашыларға тән болғандай, Бенгоу күлкіге емес, әлеуметтік сатираға көбірек мән берді және оқырмандардың тығыз аллюзияларды түсінуіне тәуелді болды. Бенгоудың карикатуралары ең көп есте қалғаны – Макдональдтың бейнесін көпшілік санасына орнатуы. Бенгоудың үлкен мұрынды саясаткері көбінесе қолында спирттік сусындармен, көздері шаршаған күйде, сыбайлас жемқорлықтың қараңғы символы ретінде бейнеленген, бұл Джон Генри Уокердің жұмысына қарама-қайшы, ол да Макдональдты жиі карикатуралаған және премьер-министрдің мас күйін оқырмандарға әжуалау үшін пайдаланған. Бенгоу Макдональдтың өлімінен кейін де сурет салу шеберлігін жетілдіре берді, бірақ оның Макдональд карикатураларының өткірлігі мен шабыты әлі де көп назар аударуда. Бенгоудың әңгімелері көпшілік жадында үлкен із қалдырмады, бірақ көрермендер оның оларды мұра ретінде сақтап бергенін айтады. Бенгоу әдемі әңгімелер айтып, көрермендер мен жергілікті танымал адамдарды жарқын түрде карикатуралап, соңында ғана оларды анықтайтын ерекшеліктерді қосатын.

Саясат

Бенгоның беделі Канаданың Либералдық партиясы мен оның демократиялық платформасын қолдаушы ретінде қалыптасқан. Оның отбасы Конфедерацияға дейіннен осы партияны қолдаған; әкесі Оливер Моуэтті қолдаған, ал ағасы Томас пен қарындасы Мэри Моуэттің провинциялық үкіметінде жұмыс істеген. Оның отбасы мүшелері ХХ ғасырға дейін Либералдық партияда белсенді рөл атқарған; Бенго мен оның ағасы Томас Уилфрид Лориермен тығыз байланыста болғандықтан, екеуі де Уильям Лайон Маккензи Кінгтен жақсылық сұрауға мүмкіндік алған. Бенго парламентке сайлануға ниеттенген, бірақ Либералдық партияның басшысы Лориер оны бұдан бас тартуға көндірген; сондай-ақ Лориер Бенгоның Либералдық партияны өмір бойы қолдағандығы үшін Сенатқа тағайындалу туралы өтінішін қабылдамаған. Гриптің саяси ұстанымы бейжайлық болған, бірақ Бенгоның табысының көп бөлігі Либералдық басылымдардан түскен, ал Макдональд пен оның консерваторлары Бенгоның карикатуралық шабуылдарының басты нысаны болған, әсіресе Тынық мұхиты жанжалы кезінде. Оның либералдармен байланысы соншалықты мықты болғандықтан, Чарльз Тэппер парламентте «Грип» журналының атын «Грит» деп өзгертуге тиіс екенін айтқан (Грит – Либералдық партия мүшелеріне танымал лақап аты). Оның ең есте қаларлық карикатуралары Макдональд пен консерваторларға бағытталған, бірақ оның сын-ескертпелері либералдарға да қатысты. Эдвард Блейк оның туындысынан кейін жазылымын тоқтатқан. 1872 жылы жарық көрген Макдональдтың консервативті «Daily Mail» газеті Бенгоның сатирасына күш берген Либералдық «Globe» газетімен бәсекелестікті күшейтті, сондай-ақ Либералдық партияның «Globe» газеті үшін ішкі күресі Бенгоға либералдық партиялық пікірден біршама алшақтауға мүмкіндік берді. Бенго пропорционалдық өкілдік, алкоголь мен темекіге тыйым салу, Генри Джордж жақтаған бірыңғай салық және бүкіл әлемдік еркін сауда сияқты мәселелерді қолдаған. Ол әйелдердің сайлау құқығы туралы прогрессивті көзқараста болды; 1889 жылы Доминион әйелдерінің сайлау құқығын алу қауымдастығының либералды депутат Джон Уотерс ұсынған заң жобасын қолдады, ол канадалық әйелдерге сайлау құқығын беруге тиіс болған. 1890 жылдардың ортасына дейін империализмге қарсы идеалдарды жақтады, содан кейін империализмді қолдады. Ол Канаданың Екінші Бур соғысына және Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуын қолдаған. Бенго елдің алғашқы жылдарында канадалық ұлттық ерекшеліктің қалыптасуына қатысты пікірталастарға үлес қосты. Ол ағылшын тілін елдің жалғыз ресми тілі ретінде насияттады және шіркеу мен мемлекеттің бөлінуін жақтады, бұл көзқарас әсіресе католик, француз тілді квебектерге бағытталған. Ол квебектерді артта қалған, ал квебек саясаткерлерін әрдайым ақша талап ететіндер ретінде бейнелеген. Бенго мынаны күтуде еді:

Bengough's reputation was as a supporter of the Liberal Party of Canada and its pro democratic platform. His family had been supporters since before Confederation; his father had supported Oliver Mowat and both his brother Thomas and sister Mary worked in Mowat's provincial government. Members of his family were to play roles in the Liberal Party into the twentieth century; Bengough and his brother Thomas had ties close enough with Wilfrid Laurier to ask for favours, and both were also close to William Lyon Mackenzie King. Bengough had ambitions to run for Parliament, but Liberal leader Laurier convinced him against it; Laurier also turned down a request of Bengough's for a Senate appointment as reward for a lifetime of Liberal support. Grips political stance was one of disinterest, but a large portion of Bengough's income came from Liberal publications, and Macdonald and his Conservatives were favourite targets of Bengough's cartoon attacks, notably during the Pacific Scandal. His association with the Liberals was so strong that Charles Tupper quipped in Parliament that Grip should change its name to Grit—a popular nickname for Liberal Party members. His best remembered cartoons were those aimed at Macdonald and the Conservatives, but his criticisms targeted Liberals as well—Edward Blake had his subscription cancelled when he was the victim of a particular cartoon. Macdonald's Conservative Daily Mail, launched in 1872, provided a rivalry with the Liberal Globe that provided fuel for Bengough's satire, as did infighting in the Liberal Party over The Globe, which allowed Bengough to distance himself to a degree from criticism of Liberal partisanship. Bengough was a proponent of such issues as proportional representation, prohibition of alcohol and of tobacco, the single tax espoused by Henry George, and worldwide free trade. He held progressive views on women's suffrage; in 1889 supported the Dominion Women's Enfranchisement Association efforts to have a bill proposed by Liberal MP John Waters that would have granted suffrage to Canadian women. He expressed anti imperialist ideals until the mid 1890s, after which he supported imperialism. He supported Canada's involvement in the Second Boer War and First World War. Bengough contributed to the ongoing debates concerning the development of a Canadian identity during the nation's early years. He showed a marked ethnic nationalism in that he promoted English as the nation's sole official language, and the separation of church and state, a view that was directed particularly at the Catholic, French speaking Québécois. He depicted the Québécois as backward and Quebec politicians as always demanding money. Bengough declared he looked forward to:

Бенгоның нәсілдер арақатынастарына қатысты либералды көзқарастары болды және ол Канаданың АҚШ-қа қарағанда Реконструкция дәуірінде интеграцияға көбірек ашық екенін көрсеткен. Дэвид Р. Спенсердің сөзіне сүйенсек, оның нәсілге қатысты көзқарастары сол кезде Канадада кеңінен таралмаған. Бенго Канаданың жергілікті халықтарының тағдырына көңіл бөлгенімен, 1885 жылғы Солтүстік-Батыс көтерілісін айыптады және метистердің көтерілісші көшбасшысы Луи Риельді өлтіруге шақырды, сондай-ақ генерал-майор Фредерик Добсон Миддлтонның Саскачеван штатындағы Батош шайқасындағы жеңісін поэмамен атап өтті. Карман Каммингтің айтуынша, оның нәсілдік карикатуралары қазіргі оқырмандарды оны «расистік шовинист» деп қарастыруға итермелеуі мүмкін: олар сол дәуірдегі карикатураларға тәндей бет-әлпет пен мінез-құлықты бұрмалайды және «коон» (қара нәсілділер үшін) және «шини» (еврейлер үшін) сияқты кемсітуші терминдерді қолданады. Бенго қытайлық және ирланд иммиграциясын шектеуді талап етті және оның туындылары англосаксон протестанттық идеалдарға сәйкес келмейтін иммигранттарға қарсы көзқарасты көрсетеді. Бенгоның дидактикалық карикатуралары моральдық тәрбие беруге арналған. Ол дінге деген терең құрметін білдірді. Ол пресвитериандық тәрбие алды, бірақ ересекте ешқандай дінге жатпады. Ол әлеуметтік мәселелерді шешудің христиандық идеалдарын жақтады, сондықтан, мысалы, жексенбі күндері трамвайлардың жүруіне қарсы болды. Ол 19-ғасырдың соңындағы канадалық суретшілер мен зиялылардың кеңінен білдірген протестанттық еңбек этикасын жариялады. Ол өзінің жазбаларында Құдайдың әлеміндегі Адамның рөлі туралы жиі мәлімдеме жасады және саясат Құдайдың еркіне сай болуы керек деп талап етті. «Canadian Methodist Magazine» журналының редакторы Уильям Генри Уиттроу Бенгоны «Адал Суретші» деп атап, оның «әрбір моральдық мәселеде дұрыс жақта» екенін айтты.

Мұра

АҚШ-тағы Наст сияқты, Бенго 19 ғасырдың соңында редакциялық карикатураны журналистикадағы маңызды күш ретінде орнықтыра алды. Шіркеу пасторы және Куинс колледжінің директоры Джордж Монро Грант Бенгоны «қазіргі оқиғалардың ең адал түсіндірушісі» деп атап, оның «жамандыққа бой алдырмайтын», керісінше «қуанышқа толы жүрек иесі, ал ол – дәрі сияқты жақсылық әкеледі» деді. Реформатор ағылшын газет редакторы Уильям Томас Стид Бенгоны «әлемдегі ең дарынды карикатуристердің бірі» деп есептеді. Саяси карикатуралардың жариялану орындары көбінесе суреттелген журналдармен шектелген, бірақ 20 ғасырда күнделікті газеттерде өз орнын тапты. Бенгоның қарбалас, нұсқаулыққа толы стилі 1890 жылдары Анри Жюльен және Сэм Хантер сияқты карикатуристердің қарапайым стиліне қарсы келе бастады. Оның карикатуралары Канада халқының санасында ұрпақтан-ұрпаққа әсер етіп қалды. Бенгоның карикатураларымен суреттелген канадалық мәтіндердің мысалдары: Крейтонның «Джон А. Макдональд» (1952–55) өмірбаяны, Армстронг пен Неллстің «Методист велосипед компаниясының кек алуы: жексенбілік трамвайлар және Торонтодағы муниципалды реформа, 1888–1897» (1977) және Уэйттің «Қиын тағдыр: Канада 1874–1896» (1971). Тарихшылар карикатураларды Бенго заманының мәселелерін және көзқарастарын, сондай-ақ олардың сатиралық контекстен тыс көркемдік сапасын көрсету үшін пайдаланады. Тарихшы Питер Бусби Уэйт «Грипті 19 ғасырдың соңындағы Онтарионың әлеуметтік тарихының ең қызықты көздерінің бірі» деп санайды. Бенгоның көркемдік мұрасы негізінен Макдональдтың карикатураларында жатыр. Питер Дебаратс пен Терри Мошердің пікірінше, Бенгоның «қабақты, маскүнем және жемқор» Макдональдтың карикатурасы, әсіресе газеттерде саясаткерлердің суреттері жарияланбаған шақтарда, көпшілік санасына терең сіңген. Дегенмен, Макдональд өзінің карикатурашыларының күшін азайтып, өзінің маскүнемдігін көбінесе әжуалайтын. Бенго премьер-министрмен жеке кездескенде бір рет болды. Оның карикатуралары дамып келе жатқанмен, Бенгоның жазушы ретіндегі өмірі мен мансабына көңіл аз аударылды. Бенгоның өмірбаянын жазған Стэнли Пол Катчер оның поэзиясын «ерекше емес» деп бағалады. Тарихшы Джордж Рамзи Кук Бенгоның тәсілін «Викториялық Канаданың соңында әлеуметтік сынның өсуіне үлес қосып, реформаторларға тән, көңілсіз өзілдікке бой алдырмады» деп жоғары бағалады. Тарихшы Карман Каммингтің «Жас елдің эскиздері» еңбегінде Грип саясатының терең талдауы берілген. 1912 жылдың 15 наурызында Саскачеван провинциясындағы Бенгоу қаласы осы карикатуристің құрметіне аталды. 1938 жылдың 19 мамырында Канада үкіметі Бенгоны Ұлттық тарихи маңызы бар тұлға деп танып, Торонтодағы Шарль көшесінің 66-шы үйіне оның есімінен тақта орнатты. Бенго 2005 жылы Канаданың карикатурашылар Даңқына енгізілді. Онтарионың Гамильтон қаласындағы Макмастер университетінің кітапханасы Дж. У. Бенгоның қолжазбаларын Архивтер және зерттеулер жинағы бөлімінде сақтайды.

As Nast had in the US, Bengough succeeded in establishing editorial cartooning as a force in journalism in the late 19th century. The church minister and Queen's College principal George Monro Grant called Bengough "the most honest interpreter of current events to have" and declared he had "no malice in him" but had "a merry heart, and that doeth good like medicine". The reformist English newspaper editor William Thomas Stead considered Bengough "one of the ablest cartoonists in the world". Outlets for political cartoons were mostly limited to illustrated magazines until they found a home in daily newspapers in the 20th century. Bengough's busy, moralizing style began to fall out of favour by the 1890s in contrast to the cleaner style practised by such cartoonists as Henri Julien and Sam Hunter. His caricatures nevertheless left an impression on the public consciousness in Canada for generations to follow. Bengough's caricatures continue to illustrate Canadian texts—examples in which they are prominent include Creighton's biography John A. Macdonald (1952–55), Armstrong and Nelles' The Revenge of the Methodist Bicycle Company: Sunday Streetcars and Municipal Reform in Toronto, 1888–1897 (1977), and Waite's Arduous Destiny: Canada 1874–1896 (1971). Historians use the cartoons to demonstrate issues and attitudes of Bengough's era, as well as for their artistic qualities, removed from their satirical contexts. Historian Peter Busby Waite considered Grip "one of the most interesting sources for the social history of Ontario in the latter nineteenth century". Bengough's artistic legacy rests chiefly on his caricatures of Macdonald. To Peter Desbarats and Terry Mosher, Bengough's bulbous nosed caricatures of Macdonald as "ungainly, boozy, and corrupt engraved itself on the public mind, particularly in the days before newspapers published photographs of politicians". Macdonald nevertheless deflated much of the power his caricaturists might have had as he often made light of his own alcoholism. Bengough met the prime minister in person only once. Though his cartoons have continued to thrive, Bengough's life and career as a writer has drawn far less attention. Bengough biographer Stanley Paul Kutcher considered his poetry "undistiguished". Historian George Ramsay Cook commended Bengough's approach to have "nurtured the growth of social criticism in late Victorian Canada without much of that humourless self righteousness that so often characterizes reformers". Historian Carman Cumming's Sketches of a Young Country provides an in depth analysis of Grips politics. The town of Bengough, Saskatchewan, incorporated 15 March 1912, was named after the cartoonist. On 19 May 1938, the Canadian government listed Bengough as a Person of National Historic Significance and dedicated a plaque to him at 66 Charles Street East in Toronto. Bengough was inducted into the Canadian Cartoonist Hall of Fame in 2005. The McMaster University Library in Hamilton, Ontario, holds the J. W. Bengough papers in its Division of Archives and Research Collection.

Жарияланған еңбектер

1875 – «Грип» карикатуралары. Роджерс пен Лармини
1876 – «Киуатиннің құлдырауы». Grip Publishing Co.
1882 – Бенгоның танымал оқулары: түпнұсқа және таңдалған. Бенго, Мур және Бенго
1882 – «Грип» сөмкесі: жеңіл әдебиет, ойын-қуаныш пен фантазия жинағы. The Grip Printing and Publishing Co.
1882 – «Grip's Comic Almanac» 1882 жылға арналған. Бенго, Мур және Бенго
1886 – Канада саясатының карикатуралық тарихы (екі томдық). The Grip Publishing and Printing Co.
1895 – «Мотли: жырлар, ойлы да көңілді». Уильям Бриггс
1896 – «Заманауи нұсқаулық». Funk & Wagnalls
1897 – «Арақты тыйым салатын Эзоп». Royal Templar Book and Publishing House
1898 – «Джин Милл нұсқаулығы». Уильям Бриггс
1902 – «Көптеген кілттерде». Уильям Бриггс
1908 – «Нағыз саяси экономика туралы» («Барлық шошқа кітабы»). Америка еркін сауда лигасы
1922 – «Бормен суреттемелер». The Musson Book Co.

«Геккуба» комик операсының немесе «Гамлеттің әкесінің қайтыс болған әйелінің әпкесі» комик операсының бірде-бір көшірмесі сақталмаған, музыкасын Г. Бартон Браун жазған. Баспагер Ф. Ф. Сиддалл 1885 жылы оны авторлық құқыққа тіркеген. Опера «Пффе және компания» немесе «Гамлет, құрғақ тауарлардың ханзадасы» операсының ертерек нұсқасы болуы мүмкін, оның мерзімі көрсетілмеген және, мүмкін, жарияланбаған сценарийі бар, ал Кларенс Лукас жазған музыкасын Бенго қабылдамаған сияқты.