Лондондық либералдық клуб тарихы

Кіріспе

Лондондық джентльмендер клубы

Ұлттық либералдық клуб (НЛК) – Лондонның жеке мүшелер клубы, ол ерлер мен әйелдерге ашық. Ол 1882 жылы Уильям Эварт Гладстон тарапынан 1884 жылғы Үшінші реформа заңынан кейін жаңадан кеңейтілген сайлаушылар арасындағы Либералдық партияның үгітшілеріне клубтық мүмкіндіктер ұсыну үшін құрылған. Клуб дәстүрлі Лондон клубының оңай қолжетімді нұсқасы ретінде жоспарланған. Клубтың Темза өзенінің жағасындағы итальяндық стиліндегі ғимараты Лондонда салынған екінші ең үлкен клуб үйі болып табылады. (Ол бір кездегі ең үлкені болған, бірақ 1911 жылы аяқталған Корольдік автомобиль клубының ғимараты одан басып өтті.) Альфред Уотерхаус жобалаған бұл ғимарат 1887 жылы аяқталды. Оның құрамына асхана, бар, банкет залдары, бильярд бөлмесі, темекі шегу бөлмесі, кітапхана және өзен жағасындағы ашық терраса кіреді. Ол Уайтхолл-плейс мекенжайында, Парламент үйлеріне, Темза жағалауына және Трафальгар алаңына жақын орналасқан.

Алғашқы жылдар

Клубтың пайда болуы Уэльстің либералдық партия белсендісі (кейіннен депутат) Артур Джон Уильямспен байланысты, ол 1882 жылғы 14 мамырда қысқа ғұмырлы Century Club-тың арнайы жалпы жиналысында "демократияға арналған орын" құруды ұсынды, бұл орын Девоншир және Реформа клубтарымен байланысты әлеуметтік жіктелуден бос болсын. Жаңа клубтың алғашқы толық жиналысы 1882 жылғы 16 қарашада Виктория көшесіндегі (қазір бұзылған) Вестминстер сарайында өтті. "Ғасырлар клубы" сол жылдың соңында NLC-ге бірікті. Алғашқы жылдары клуб өзінің мақсаттарын былай жариялады: 1. Либералдар мен олардың бүкіл елдегі достары үшін арзан кездесу орны. 2. Либералдық мақсатты ілгерілету. 3. Гладстон мен оның еңбегіне арналған саяси және тарихи кітапхананы құру. 1882 жылдың соңына қарай жаңа клубқа 500-ден астам қала мен ауданнан 2500 мүше тіркелді, ал клуб 1887 жылы ашылған кезде мүшелік саны 6500-ға жетеді. 1883 жылғы мамыр айында Трафалгар алаңында Нортумберленд даңғылы мен Уайтхолл бұрышында уақытша клуб үйі ашылды. Клуб келесі төрт жыл бойы осы жерде орналасты. Бірінші клубтың ашылуы Парламент алаңындағы Корольдік аквариумда 1900 адамға арналған салтанатты банкетпен белгіленді, бұл туралы Punch 200 дужина Pommery шампан бөтелкелерін тұтынуды көрсетті. Клуб Трафалгар алаңында болған кезде, парламентте клубтың флагштогында ақ байрақ көтерілгеніне байланысты сұрақ туырады, бұл әзілдің бөлігі болды. Клубтың қазіргі клуб үйінің іргетасын Гладстон 1884 жылғы 9 қарашада қалады. Ол былай деді: "Жалпы алғанда, Лондон клубының іргетасын қалаудан гөрі қызықты оқиға болуы мүмкін емес деп айтар едім. Өйткені, Лондон клубтары дегеніміз не? Мен оларды сән-салтанат пен жайлылықтың ғибадатханаларынан басқа ештеңе деп қорықпаймын. Бірақ бұл клуб өте ерекше сипатқа ие", - деп клубты көпшілік сайлаушылар үшін танымал мекеме ретінде қарастырды. Алайда клубтың тағы бір негізін қалаушысы Г. В. Э. Расселл былай атап өтті: "Біз қазір осы есімді алып жүрген терракотта мен глазурлы плиткалардан тұрған сарайды ешқашан күткен емеспіз. Біздің қарапайым мақсатымыз - метрополиялық және провинциялық либералдар үшін орталық кездесу орнын қамтамасыз ету, онда өмірдің барлық жайлылықтарын "халықтық бағалар" деп аталатын нәрсеге қол жеткізуге болады", - деп қосты, бірақ "кем дегенде, біз клубты радикал еңбекші үшін "жайлы" орын деп ойлағанбыз. Бірақ Гладстон оны ауыр еңбекке арналған шеберхана деп талап етті". Қалған 30 000 фунт ипотекалық облигациялар арқылы жиналды. XIX ғасырдың соңында оның мүшелері негізінен саяси болды, бірақ оның журналистік және тіпті богемалық сипаты да болды. Мүшелер кешкі ас ішкеннен кейін Темзаға секіріп түсетін болған. Клубтың құрылуында ол виггерлік пен радикализмге дейінгі либерализмнің барлық фракцияларын білдірді, бірақ төрт жыл ішінде оны 1886 жылғы үй билігі дағдарысы шайқалтты, онда Джозеф Чемберлен мен Хартингтон маркизі бастаған либералды унионистер (екеуі де NLC-нің құрылтайшы мүшелері болған) партиядан бөлініп, ақырында консерваторлармен одақтасты. Шындығында, Чемберлен клуб құрылған кезде NLC-нің ең ынталы жарнамалаушыларының бірі болды. 1884 жылы Гладстонның клубқа іргетасын қалау рәсімі кезінде Хартингтон клуб Чемберленнің Радикалды Бирмингем кокусының болашақ үйі болады деп мәлімдеген болатын, ал оның қасында тұрған Чемберлен оған қарсы шығуға қарсылық білдірді. Чемберлен 1886 жылы, "Үй билігі" бөлінісінен кейін көп ұзамай, 1887 жылдың басында Хартингтон және басқа да көрнекті либералды унионисттер ілесіп, 1889 жылы клубтан бір мезгілде 130 унионист бөлініп шыққанда, шотландтық бақылаушы оны "үй саясатында соңғы уақытта болған ең маңызды оқиғалардың бірі" деп атады, себебі бұл Либералдық партияның екіге бөлінуіне әкелді. Клуб радикализмге деген беделімен танымал болды, және Х. В. Эми жазғандай, Радикалдар ерекше жетістікке қол жеткізді, өйткені Ұлттық Либералды Клубтың (NLC) Радикалдық қанаты 1897 жылдың жазында клубтың ұйымын басып алды және [Генри] Лабушеремен жаңа саяси комитет сайлады, ол төраға болып тағайындалды, ал Х. Комитет құрамына сэр Роберт Рид, [Филип] Станхоуп, Герберт Сэмюэл, Руфус Айзекс және Рейнольдс Ньюстың редакторы В. Ф. Томпсон кірді. Комитет сайлау округтеріне ашық хат жазып, олардың саясатты талқылауына қатысты пікірлерін сұрады. Қарашаға қарай жауаптар пікірдің салмағы Лордтардың ветосын жоюды, тіркеуді және сайлау заңдарын реформалауды және децентрализацияны қамтитын Парламентті демократияландыруға байланысты екенін көрсетті. "Басқа көрнекті реформалар" арасында күннің барлық негізгі мәселелері (ұлтандырудан басқа) қамтылды. Одан кейін олар радикалдық реформалар манифесін жазды, ол "ресми ұйымнан күшті наразылық тудырды". 38 000 дана таратылды, ал NLF-тың Бас комитетінің Дербидегі отырысы реформаны басымдыққа қою туралы шешім қабылдады, бұл шешім бірнеше күннен кейін [H. H.] Асквитпен бекітілді. Бұл радикализмге деген бедел 1909 жылғы қыркүйекте бұрынғы Либералдық үкімет премьер-министрі лорд Розбери клубтан кетіп, оны "социализм ошағы" деп айыптағанда одан әрі нығайды. Клуб жылдар бойы Либералдық партияда көптеген интригалар ошағы болды, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Реформа клубымен салыстырылатын либералдардың әлеуметтік орталығына айналды, бірақ оның мүшелері негізінен елдегі либералдық белсенділерден тұрды; оның ауқымы осылайша кеңейтілді, өйткені ол елдің түкпір-түкпірінен келген либералдық белсенділерге Лондондық клуб мүмкіндіктерін ұсыну үшін салынды, бұл оның "ұлттық" деген сипаттамасын қолдануын қажет етті. 1893 жылғы 22 наурызда, Клубтарды тіркеу туралы заң жобасының екінші оқылысы кезінде консерваторлық депутат (кейіннен либералдарға өткен) Томас Гибсон Боулз Парламентке былай деді: "Мен бұл жерге жақын жердегі, радикал миллионерлер мен босатылған тұтқындар жиналатын, National Liberal Club деген мекеме бар екенін естідім, онда шамалы емес мөлшерде виски тұтынылады". Бұл ескертуге қарамастан, клуб сол кездегі стандарттармен салыстырғанда алкогольді тұтынудың аз мөлшерін көрсетті - Герберт Сэмюэл 1909 жылы NLC мүшесінің алкогольдік сусындардың орташа жылдық тұтынуы 31 шиллинг 4 пенни екенін айтты, бұл жақын жердегі Конституциялық клубтың 33 шиллинг 5 пеннисі, Сити Карлтон клубының 48 шиллингі және Junior Carlton Club-тың 77 шиллингімен салыстырғанда өте жақсы көрсеткіш болды. Мүмкін, бұл Либералдық партиядағы тыйымшылық қозғалысының күшімен байланысты болды. 1909 жылғы 3 желтоқсанда Либералдық қазынашысы Дэвид Ллойд Джордж клубта Лордтар палатасын қатты сынаған сөз сөйледі, бұл 1910 жылғы қаңтардағы "Халық бюджеті" сайлауының де-факто басталуы деп есептелді. 1911 жылғы 21 қарашада клуб суфражистка әйелдердің әлеуметтік және саяси одағының шабуылына ұшырады, олар әйелдерге дауыс беру құқығын беру мәселесінде либералдық үкіметтің әрекетсіздігіне наразылық білдірді. 1912 жылғы Marconi жанжалы кезінде Уинстон Черчилль клубта сөз сөйлеп, қиын жағдайдағы министрлер Дэвид Ллойд Джордж пен Руфус Айзексті қорғады, олардың беделінде "ешқандай дақ жоқ" екенін мәлімдеді.

The genesis of the club lay with Welsh Liberal party activist (and later MP) Arthur John Williams, who proposed the creation of such a club at a Special General Meeting of the short lived Century Club on 14 May 1882, so as to provide "a home for democracy, void of the class distinction associated with the Devonshire and Reform Clubs". The first full meeting of the new club was held on 16 November 1882, at the (now demolished) Westminster Palace Hotel on Victoria Street. The Century Club itself then merged into the NLC at the end of the year. In its early years, the club declared its objects to be:
1. The provision of an inexpensive meeting place for Liberals and their friends from all over the country. 2. The furtherance of the Liberal cause. 3. The foundation of a political and historical library as a memorial to Gladstone and his work. An initial circular for subscribers meant that by the end of 1882, 2,500 members from over 500 towns and districts had already signed up for the new club, and membership would reach 6,500 by the time the clubhouse opened in 1887. An initial temporary clubhouse opened on Trafalgar Square in May 1883, on the corner of Northumberland Avenue and Whitehall. The club would be based here for the next four years. The opening of the first clubhouse was marked by an inaugural banquet for 1,900 people at the Royal Aquarium off Parliament Square, which Punch reported saw the consumption of 200 dozen bottles of Pommery champagne. During the club's time on Trafalgar Square, a parliamentary question was asked in the House of Commons about the White Ensign being raised on the club's flagpole as part of a prank. The club's foundation stone on the modern clubhouse was laid by Gladstone on 9 November 1884, when he declared "Speaking generally, I should say there could not be a less interesting occasion than the laying of the foundation stone of a Club in London. For, after all, what are the Clubs of London? I am afraid little else than temples of luxury and ease. This, however, is a club of a very different character", and envisioned the club as a popular institution for the mass electorate. However, another of the club's founders, G. W. E. Russell, noted "We certainly never foresaw the palatial pile of terra cotta and glazed tiles which now bears that name. Our modest object was to provide a central meeting place for Metropolitan and provincial Liberals, where all the comforts of life should be attainable at what are called 'popular prices'", but added "at the least, we meant our Club to be a place of "ease" to the Radical toiler. But Gladstone insisted that it was to be a workshop dedicated to strenuous labour." The remaining £30,000 necessary was raised by mortgage debentures. In its late 19th century heyday, its membership was primarily political, but had a strong journalistic and even bohemian character. Members were known to finish an evening's dining by diving into the Thames. On the club's launch, it represented all factions of liberalism from whiggery to radicalism, but within four years it was rocked by the Home Rule Crisis of 1886, which saw the Liberal Unionists led by Joseph Chamberlain and the Marquess of Hartington (both of whom had been founder members of the NLC) secede from the party and eventually go into alliance with the Conservatives. Indeed, Chamberlain had been one of the NLC's most enthusiastic promoters upon its launch. At the 1884 ceremony of Gladstone's foundation stone laying for the club, Hartington had argued that the club would be the future home of Chamberlain's Radical Birmingham Caucus, and Chamberlain, standing next to him, pointedly refused to contradict him. Chamberlain himself resigned in 1886, shortly after the Home Rule split, Hartington and other prominent Liberal Unionists followed early in 1887, and when a further 130 Unionists simultaneously seceded from the club in 1889, the Scots Observer called it "one of the most important events that has recently occurred in home politics", due to its ramifications for the Liberal Party breaking in two. The club enjoyed a reputation for radicalism, and H. V. Emy records that Radicals secured
a distinct success when the Radical wing of the National Liberal Club (NLC) captured the club's organisation in the summer of 1897 and elected a new political committee with [Henry] Labouchere as the chairman and H. J. Reckitt as secretary. The Committee itself included Sir Robert Reid, [Philip] Stanhope, Herbert Samuel, Rufus Isaacs and W. F. Thompson, the editor of Reynold's News. The Committee wrote an open letter to the constituencies, asking them for their opinions on policy, designating several areas where opinion would be welcome. By November, the replies indicated that the weight of opinion lay with the democratisation of Parliament, involving the abolition of the Lords' veto, reform of registration and electoral law, and devolution. Amongst "other prominent reforms" were included all the major issues of the day (except nationalisation). These were then drafted into a manifesto of Radical reform which was "greatly resented by the official organisation." 38,000 copies were circulated, and a meeting of the General Committee of the NLF at Derby agreed to make reform a priority, a decision endorsed by [H. H.] Asquith a few days later. This reputation for radicalism was underlined when former Liberal Prime Minister Lord Rosebery resigned from the club in September 1909, denouncing it as "a hotbed of socialism." It was also the site of much intrigue in the Liberal Party over the years, rivalling the Reform Club as a social centre for Liberals by the advent of the First World War, although its membership was largely based on Liberal activists in the country at large; it was built on such a large scale to provide London club facilities for Liberal activists from around the country, justifying its use of the description 'national'. On 22 March 1893, during the Second Reading of the Clubs Registration Bill, the Conservative MP (who was later to defect to the Liberals) Thomas Gibson Bowles told the House of Commons "I am informed there is an establishment not far from the House frequented by Radical millionaires and released prisoners, the National Liberal Club, where an enormous quantity of whisky is consumed." Despite this remark, it seems that the club accounted for relatively little alcohol consumption by the standards of the day – Herbert Samuel commented in 1909 that the average annual consumption of alcoholic liquor per NLC member was 31s. 4d. per annum, which compared very favourably with equivalent Conservative clubs, including 33s. 5d. for the nearby Constitutional Club, 48s. for the City Carlton Club, and 77s. for the Junior Carlton Club. One possible explanation was the strength of the Temperance movement in the Liberal party at the time. On 3 December 1909, Liberal Chancellor David Lloyd George used the club to make a speech fiercely denouncing the House of Lords, in what was seen as a de facto launch of the "People's Budget" general election of January 1910. On 21 November 1911, the club was one of a number of buildings to have their windows smashed in by the suffragette Women's Social and Political Union, in protest at the Liberal government's inaction over votes for women. During the Marconi scandal of 1912, Winston Churchill used a speech to the club to mount an impassioned defence of embattled ministers David Lloyd George and Rufus Isaacs, asserting that there was "no stain of any kind" upon their characters.

Соғыс аралығы

1916–1923 жылдардағы Либералдық партияның жарылысы кезінде партияның Асквит қанаты клубта күшті болды, ал Либералдық премьер-министр Дэвид Ллойд Джордж (бұрынғы жылдары темекі шегу бөлмесінде жиі кездесетін, көбінесе оның портреті қазір ілінген каминнің жанында жылынатын) көптеген NLC мүшелері тарапынан жеке бас тартты. Бұл Либералдық партия ішіндегі өте шиеленіскен кезең болды, Асквитиялық және Ллойд Джорджтық фракциялар өздерін «нағыз» Либералдық партия деп санайтын, ал екінші фракцияны «сатқындар» деп қарады. 1921 жылы Ллойд Джордж мен Черчилльдің портреттері алынып, клубтың жертөлесіне қойылды. Сол кезде Асквитиялықтар «Wee Frees» деп танылды, ал тарихшы Камерон Хазлехерст «Ұлттық Либералдық клубтағы әлеуметтік өмірдің сыпайылығы көбінесе «Wee Frees» үшін «Wee Frees» арқылы сақталды» деп жазды. 1923 жылғы желтоқсан айындағы жалпы сайлауға дейін Либералдық партияның екі тармағының бірігуі Ллойд Джордж жақтастарының көршілес 1920 жылғы клубының таратылуына әкелді, ал «Ллойд Джордж және [Ллойд Джорджтың әріптесі Либералды] Черчилльдің портреттері, ұзақ уақыт бойы жертөледе сақталған, қалпына келтіріліп, темекі шегу бөлмесіндегі құрметті орындарға қайта орнатылды», бірақ Черчилльдің бір жылдан кем уақыт ішінде консерваторларға қайта оралуы оның портреті дереу жертөлеге қайтарылды және тағы 16 жыл бойы көрінбеді. NLC туралы кең таралған әңгіме бар, консервативті саясаткер Ф. Э. Смит Парламентке бара жатқанда клубтың дәретханасын пайдалану үшін күн сайын тоқтаған. Бір күні зал күзетшісі Смитті тоқтатып, оның клуб мүшесі екенін сұрады, Смит: «Құдай-ау! Демек, бұл да клуб екен?» деп жауап берді. Бұл оқиға және оның аңызға айналған нұсқалары (әдетте Смит орнына Черчилльді қояды) көптеген клубтар туралы айтылады. Алғашқысы NLC-ге қатысты, ол Парламент пен Смит кеңселерінің арасында, Темплдегі Элм-кортта орналасқан. Бұл пікір NLC-нің кейбір викториандық архитектурасындағы қоңыр плиткаларға жасалған едік. 1923–1924 жылдардағы парламенттік сайлау кезінде Асквит – қайта біріккен Либералдық партияның басшысы – 1923 жылдың 6 желтоқсанында либералдардың Рамзи Макдональдты Ұлыбританияның алғашқы Лейбористік үкіметін құруға қолдайтынын клубта жариялады. Клуб либералдардың ірі жиналыстар өткізу орны болып қала берді. 1924 жылғы қару тоқтату күні жүзден астам жеңілген либералдық кандидаттар Ллойд Джорджтың оның танымал «Ллойд Джордж қорын» либералдарға көмектесу үшін пайдаланбағанына наразылық білдіру үшін клубта жиналды. 1929 жылғы жалпы сайлаудан кейін жаңадан кеңейтілген Парламенттік Либералдық партияның алғашқы отырысы клубта өтті, барлық депутаттардың бірінен басқа (тәуелсіз ойлы Рис Хопкин Моррис) Ллойд Джоржды Либералдық партияның басшысы етіп қайта сайлады. 1932 жылы клуб алғаш рет саяси емес мүшелікті енгізді (қазірде саяси мүшеліктен өзгеше Мүшелік деп аталады). Майкл Медоукрофт бұл «жұмысының сипатына байланысты, мысалы судьялар, әскери шенеуніктер немесе жоғары лауазымды мемлекеттік қызметкерлер, саясатын жария етуге рұқсат етілмейтін либералдарға мүшелік беру үшін» жасалғанын түсіндірді, және осылайша клубтың барлық мүшелер либералдық саясат туралы мәлімдеме жасауын талап етуінен бұрынғыда бөгеттелгендерге мүмкіндік берді.

During the Liberal Party's 1916–23 split, the Asquith wing of the party was in the ascendant in the club, while Liberal Prime Minister David Lloyd George (who had been a regular by the Smoking Room in previous years, often found warming his bottom by the fireplace where his portrait now hangs) was personally shunned by many NLC members. This was a highly acrimonious time within the Liberal Party, with both the Asquithian and Lloyd Georgeite factions believing themselves to be the 'true' Liberal party, and viewing the other faction as 'traitors'. The Lloyd George and Churchill portraits were removed in 1921 and put into the club's cellar. At the time, the Asquithians were popularly known as "Wee Frees", and historian Cameron Hazlehurst wrote that, "the civilities of social life at the National Liberal Club were increasingly reserved by 'Wee Frees' for 'Wee Frees.'" The reunion of the two branches of the Liberal Party in the run up to the December 1923 general election meant that the neighbouring 1920 Club for Lloyd George supporters was disbanded, and "the portraits of Lloyd George and [fellow Lloyd George Liberal] Churchill, long consigned to the cellar, were recovered and reinstated in the places of honour in the smoking room", although Churchill's defection back to the Conservatives within less than a year meant that his portrait was just as swiftly returned to the basement, and would not re emerge for another 16 years. There is a well known story told of the NLC, that the Conservative politician F. E. Smith would stop off there every day on his way to Parliament, to use the club's lavatories. One day the hall porter apprehended Smith and asked him if he was actually a member of the club, to which Smith replied "Good God! You mean it's a club as well?". This story, and apocryphal variations thereof (usually substituting Smith with Churchill), are told of many different clubs. The original related to the NLC, at the half way point between Parliament and Smith's chambers in Elm Court, Temple. The comment was a jibe at the brown tiles in some of the NLC's late Victorian architecture. During the hung parliament of 1923–24, it was at the club that Asquith – as Leader of the reunited Liberal Party – announced on 6 December 1923 that the Liberals would support Ramsay MacDonald in forming Britain's first ever Labour government. The club continued to be a venue for large scale meetings of Liberals. On Armistice Day 1924, over one hundred defeated Liberal candidates met at the club to express their anger at Lloyd George's failure to use his infamous "Lloyd George fund" to help the Liberals in the disastrous general election campaign one month earlier. After the 1929 general election, the first meeting of the newly expanded Parliamentary Liberal Party was held at the club, with all MPs except one (the independently minded Rhys Hopkin Morris) re electing Lloyd George as Liberal Party Leader. In 1932, the club first introduced non political membership (now simply called Membership, in contrast to Political Membership). Michael Meadowcroft explains that this was done to provide, "membership for Liberals who, by reason of their employment, such as judges, military officers or senior civil servants, were not permitted to divulge their politics", and so who had been previously debarred by the club's insistence on all members signing a declaration of Liberal politics.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1941 жылғы 11 мамырда клуб Люфтваффе бомбасының тікелей соққысына ұшырады, ол орталық баспалдақты толығымен жойып, басқа жерлерде де елеулі зақымдар келтірді. 1950 жылы баспалдақты қайта құруға кеткен 150 000 фунт стерлинг (1950 жылы 150 000 фунт стерлинг қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең) клубтың қаржысына үлкен салмақ салды, бірақ Соғыс зақымдану комиссиясының жан-жақты қолдауы жаңа баспалдақты қаржыландыруға көмектесті. Бомба жарылысы мен баспалдақты қайта жаңарту арасындағы тоғыз жыл ішінде мүшелер клубтың мұнаралық баспалдақтарын пайдалануға мәжбүр болды, көбінесе үлкен клуб үйінің айналасында ұзақ және қиын жолдармен жүрді. Жарылыста зақымдалған заттардың бірі – 1915 жылы Эрнест Таунсенд салған Уинстон Черчилльдің портреті (клуб мүшесі). Қызығы, 25 жыл бойы жасырын сақталған бұл картина бір жыл бұрын ғана көрсетілді. Дарданелл операциясының жылы салынған бұл картинаны ашуға Черчилль көп ұзамай мүмкіндік таппады, себебі ол окоптарға жер аударылды. Оралғаннан кейін Ллойд Джордж коалициясын ыстық қолдауы оны 1916 жылдан бастап клубта ұнамайтын тұлғаға айналдырды, ал 1924 жылы Либералдық партиядан кеткеннен кейін жағдай одан да нашарлады. Осылайша, 1915 жылдан 1940 жылға дейін (1923-1924 жылдары қысқаша көрмесімен) картина клубта сақталды. 1940 жылғы мамырда Черчилль премьер-министр болғанда, клуб картинаны асығыс алып, оны негізгі вестибюльге (қазір де сол жерде тұр) қойды. Бір жылдан кейін ол бомбаға ұшырады, ортасынан тік жарық пайда болды. Кейін картина мұқият қалпына келтірілді, ал Черчилль оны 1943 жылғы 22 шілдеде өзі ашты, бұл салтанатқа оның өмір бойы либерал болған әйелі, Либералдық партияның жетекшісі сэр Арчибальд Синклер (30 жылдан астам дос және әріптес, содан кейін Черчилль кабинетінде қызмет еткен), өмір бойы досы леди Вайолет Бонэм Картер, клуб төрағасы лорд Местон және карикатурист Дэвид Лоу қатысты. 1971 жылы клубта өткен пікірсайыста Йель профессоры Джеймс Тобин қаржылық операцияларға салық салу туралы Тобин салықтарын енгізу туралы ұсынысын алғаш рет жариялады. 1941 жылы болған Blitz бомбалаудан басқа, клуб 1973 жылғы 22 желтоқсанда түн ортасынан кейін 12-де ИРА бомбасының шабуылына да ұшырады (Рождестволық бомбалау кампаниясының бөлігі ретінде), ол алдыңғы есікті жарып, кезекші менеджердің қолына жарақат келтірді, ал 1992 жылғы 10 қаңтарда ИРА портфелі клубтың сыртында жарылып, көптеген терезелерін қиратты. 1974 жылғы ақпандағы жалпы сайлау науқаны кезінде Либералдық партияның жетекшісі Джереми Торп өзінің Девон сайлау округінде 369 дауыспен ғана жеңіске жетті. Лондонға негізделген партия жетекшісінің сайлау науқаны мен Лондонға негізделген БАҚ-қа назар аударудың орнына, Торп сайлаудың көп бөлігін өзінің сайлау округінде өткізді, ұлттық баспасөзбен тікелей байланыс орнату арқылы Ұлттық Либералдық клубтағы күнделікті баспасөз конференцияларына қатысты. Торп кейіннен бұл жүйе оған сұрақтарға жауап беру үшін көбірек уақыт бергенін және Либералдық науқанды ерекше және заманауи етуге көмектескенін айтты. 1970-80 жылдардағы Либералдық сайлау науқандары NLC-де күнделікті баспасөз конференциясын сақтап қалды, бірақ партия жетекшісіне теледидарлық байланыс орнына тікелей қатысушылармен. 1960 және 1970 жылдары Лондон клубтарының барлығы күрт құлдырады. Оның ең даулы реформаларының бірі – Ұлттық Либералдық клубтың Гладстон кітапханасын (17-20 ғасырлардағы саяси материалдардың ең ірі кітапханасын қамтитын, 35 000 кітаптан және 30 000-нан астам памфлеттен тұратын) 40 000 фунт стерлингке Бристоль университетіне сату болды. Бұл клубтың кітапханашының жалақысын төлеуге шамасы келмейтіні және осындай құнды материалды қараусыз қалдырғысы келмейтіні айтылды. Иан Брэдли оны сату үшін «күлкілі сома» деп сипаттады, әсіресе 19 ғасырғы жалпы сайлаудан жинақталған үміткерлердің манифесттерінің бірегей жинағын ескеретін болсақ. Питер Харрис айтқандай, сатылғанға дейін ол «Лондон клубтарының кітапханаларының ең үлкені» болған. 1980 жылдың күзінде бұрынғы Либералдық партия жетекшісі Джо Гримонд клубтағы Либералдық заңгерлер қауымдастығына «Сегізінші клуб» атты тұсаукесер лекциясын оқыды, ол болашағы әлеуметтік демократияның қандай да бір түрінде немесе «жақсы өткенде» деп аталатын либералдардың болашағында екеніне сенетіндерді қатты сынға алғандығы үшін баспасөз назарын аударды. 1985 жылы, бұрынғы де Шабрис келісімдерін еске түсіретіндей, клуб екінші қабаттағы және жертөледегі банкеттік залдарын, үшінші қабаттан сегізінші қабатқа дейінгі 140 жатын бөлмесін (соның ішінде екі үлкен балды залы мен 1977 жылы сатылған 35 000 томдық Гладстон кітапханасы, 1980 жылдарға қарай бос тұрған) жақын орналасқан Роял Хорсгардс қонақүйіне сату үшін екі жылдық келіссөздер жүргізді, ол басқа кіреберістен кіреді және 1971 жылдан бері қонақүй ретінде жұмыс істеп келеді. Бұл мүшелер арасында наразылық тудырды, бірақ сату клубтың қаржылық болашағын қамтамасыз етті, ал клубтың қалған бөлігі, әсіресе ғимараттың бірінші және екінші қабаттарында орналасқан, әлі де әлемдегі ең ірі клубтардың бірі болып табылады. Бастапқыда 6 000 мүшеге арналған клуб қазір шамамен 2 000 мүшеге қызмет көрсетеді. Клубтың күнтізбесіне жылдық Уайтбейт кешкі асы, мүшелердің Эмбанкмент пирсінен Теміз бойымен Трафальгарға, Гладстонның министрлер кабинетін қайықпен алып жүрген Гринвич тавернасына дейін саяхаттауы, сондай-ақ Гладстонның 1890 жылдары құрған Саяси және экономикалық үйірме кіреді. 2002 жылғы 17 шілдеде Джереми Паксман Newsnight бағдарламасы үшін клубтың Шолу бөлмесінде Либ Дем партиясының жетекшісі Чарльз Кеннедимен әйгілі сұхбат жүргізді. Сұхбат Паксманның Кеннедидің алкогольге қатысты әдеттерін сұрауынан кейін дау тудырды, оның ішінде ол: «Біз осы сұхбатқа дайындалып жатқанда сөйлескен саясаткерлердің барлығы да бір нәрсені айтты – «Сіз Чарльз Кеннедимен сұхбаттасып жатырсыз, оның сау екеніне үміттенемін» деді. Бұл Либ Дем партиясының жетекшісіне телеарнада алғаш рет қойылған сұрақ болды, ол үш жарым жылдан кейін алкоголизмге шалдыққандығын мойындағаннан кейін отставкаға кетті. 2006 жылғы Либералды демократтардың жетекшісі сайлауында Крис Хьюн клубтың негізгі баспалдағынан өзінің жетекшілік науқанын бастады, ал 2007 жылғы Либералды демократтардың жетекшісі сайлауында жеңіске жеткен және жетекші үміткер Ник Клегг клубтың Дэвид Ллойд Джордж бөлмесінен «Ұлттық Либералдық клубтың талғампаздығын» мақтап, сәтті жетекшілік науқанын бастады. Партия жетекшісі ретінде Клегг клубта көптеген маңызды мәлімдемелер жасады, мысалы, 2011 жылғы 11 мамырдағы «еркін либерализм» сөзі, Либералды демократтардың консерваторлармен құрылған коалициялық үкіметтегі бірінші жылына орай. 2017 жылғы жалпы сайлауда Либералды демократтардың ара-жарғылық нәтижесінен кейін партия жетекшісі Тим Фаррон премьер-министр Тереза Мэйдің көпшілігін жоғалтқаннан кейін оның отставкаға кетуін талап етіп, алғашқы маңызды сөз сөйлеу үшін клубты пайдаланды.

On 11 May 1941 the club suffered a direct hit by a Luftwaffe bomb during the Blitz, which utterly destroyed the central staircase and caused considerable damage elsewhere. The £150,000 cost of reconstructing the staircase in 1950 (150000.0 in 1950 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) placed a considerable strain on the club's finances, although generous support from the War Damage Commission helped to fund the new staircase. In the nine year interim between the bomb blast and the rebuilding of the staircase, members had to use the stairs of the club's turret tower, often taking highly circuitous routes around the vast clubhouse. One of the items damaged in the blast was the 1915 portrait of Winston Churchill (a member of the club), by Ernest Townsend. Ironically, after 25 years of being hidden from sight, it had only just been put on display the year before. Painted in the year of the Dardanelles Campaign, Churchill was soon unavailable for unveiling the portrait as he went into exile in the trenches. After his return, his strong support for the Lloyd George coalition meant that from 1916 he proved to be persona non grata at the club, and this only increased after he left the Liberal Party in 1924. Thus from 1915 to 1940 (with only a brief display in 1923–4), the painting was held by the club in storage. When Churchill became Prime Minister in May 1940, the club rushed out the painting and put it on display in the main lobby (where it still hangs today). It was bombed after one year, suffering a diagonal gash down the middle. The painting was then painstakingly restored, and Churchill re unveiled it himself on 22 July 1943, at a ceremony also attended by his wife (a lifelong Liberal), Liberal Leader Sir Archibald Sinclair (a friend and colleague of over 30 years, then serving in Churchill's cabinet), lifelong friend Lady Violet Bonham Carter, Club chairman Lord Meston and cartoonist David Low. It was at a debate at the club in 1971 that Yale professor James Tobin first publicly voiced his proposal for a Tobin tax on financial transactions. In addition to the Blitz bombing in 1941, the club also sustained an attack from an IRA bomb at 12 past midnight on 22 December 1973 (as part of a concerted Christmas bombing campaign) which blew open the front door and gashed the duty manager's arm, while on 10 January 1992 an IRA briefcase bomb exploded outside the club, shattering many of its windows. During the February 1974 general election campaign, Liberal Leader Jeremy Thorpe was defending a wafer thin majority of 369 votes in his Devon constituency. Instead of fighting a "typical" party leader's election campaign based in London and focusing on the London based media, Thorpe spent almost the entire election in his constituency, keeping in contact with the national press via a live closed circuit television link up to daily press conferences at the National Liberal Club. Thorpe later credited this system with giving him more time to think of answers to questions, and it helped to keep the Liberal campaign both distinctive and modern. Further Liberal election campaigns of the 1970s and 1980s retained the idea of a daily press conference at the NLC, but with live participants rather than a TV link up to the party leader. Throughout the 1960s and 1970s, all London clubs were in serious decline, One of his more controversial reforms was to sell the National Liberal Club's Gladstone Library (which contained the largest library of 17th to 20th century political material in the country, including 35,000 books and over 30,000 pamphlets) to the University of Bristol for £40,000. The pretext given was that the club could no longer afford to pay the Librarian's wages, and that it did not want to leave such valuable material unguarded. Ian Bradley described it as "a derisory sum" for the sale, particularly in light of the unique collection of accumulated candidates' manifestos from 19th century general elections. Until its sale, it had been, as Peter Harris observed, "The most extensive of the Club libraries of London." In the autumn of 1980, former Liberal Leader Jo Grimond delivered the inaugural 'Eighty Club' lecture to the Association of Liberal Lawyers at the club, drawing press attention for his scathing criticism of those Liberals who believed that their future lay in some form of social democracy, or what he termed, "a better yesterday". In 1985, reminiscent of the earlier de Chabris deals, the club undertook a two year negotiation to sell off its second floor and basement function rooms, and the 140 bedrooms from the third floor to the eighth floor (including two vast ballrooms and the Gladstone Library, which had contained 35,000 volumes before their sale in 1977, and was standing empty by the 1980s) to the adjoining Royal Horseguards Hotel, which is approached from a different entrance, and which has operated as a hotel since 1971. This was not without some dissent among the membership, but the sale ensured that the club's financial future was secure, and the remaining part of the club still operating, mainly on the ground and first floors of the vast building, still remains one of the largest clubhouses in the world. Originally built for 6,000 members, the club still provides facilities for around 2,000. The club's calendar includes an Annual Whitebait Supper, where members depart by river from Embankment Pier, downstream to The Trafalgar, the Greenwich tavern which Gladstone used to take his cabinet ministers to by boat; as well as the Political and Economic Circle, which was founded by Gladstone in the 1890s. On 17 July 2002, Jeremy Paxman conducted a well publicised interview with Lib Dem leader Charles Kennedy in the club's Smoking Room for an edition of Newsnight. The interview generated controversy over Paxman's querying Kennedy's alcohol intake, including his asking, "Does it trouble you that every single politician to whom we've spoken in preparing for this interview said the same thing – 'You're interviewing Charles Kennedy, I hope he's sober'?" It was the first time a major television interviewer had raised the topic with the Lib Dem leader, who resigned three and half years later after admitting that he suffered from alcoholism. In the 2006 Liberal Democrats leadership election, Chris Huhne launched his leadership campaign from the main staircase of the club, while in the 2007 Liberal Democrats leadership election, frontrunner and eventual winner Nick Clegg launched his successful leadership bid from the club's David Lloyd George Room, praising "the elegance of the National Liberal Club". As party leader, Clegg has delivered further landmark addresses at the club, such as his "muscular liberalism" speech of 11 May 2011, marking one year of the Liberal Democrats in power as part of the Conservative led coalition government. After the Liberal Democrats' mixed result in the 2017 general election, party leader Tim Farron used the club to give his first major speech, calling on Prime Minister Theresa May to resign after she had lost her majority.

Клуб үйі

Клубты Виктория дәуірінің жетекші сәулетшісі Альфред Уотерхаус Ренессанс қайта жаңғыру стилінде жобалаған. Клубтың құрылысына шамамен 165 950 фунт стерлинг жұмсалды – 1884 жылы үшін едәуір сома (1884 жылғы 165950.0 фунт стерлинг соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең). Архитектор Джон Каррдың бұрынғы жобасы мүшелер тарапынан қабылданбады. Салынған кезде бұл ең үлкен клуб ғимараты болды; 1910 жылы салынған Корольдік автомобиль клубының ғимараты ғана одан ірілеу болды. NLC ғимаратында бір кезде өзінің пошта бөлімшесі орналасқан, Royal Automobile Club осы қызметті әлі де жалғастыруда. Уотерхаустың дизайны француз, готика және итальяндық элементтерін үйлестірді, және Виктория дәуірінің Лидс Бурмантофтс керамикасын, Wilcox and Co компаниясының өндірісін кеңінен пайдаланды. NLC мүшелері электр жарығының заманауи кереметіне қатты ғашық болғандықтан, бастапқы люстраларда шамдар жалаңаш қалпында орнатылды, олардың ерекше түсі сол кезде жоғары бағаланды. Көптеген либералдық және либералды демократтар депутаттары жылдар бойы клубта тұрды, олардың ішінде 1890 жылдары Дэвид Ллойд Джордж, 1970 жылдары Сирил Смит және 1980 жылдардың соңында Мензис Кэмпбелл болды.

Мүшелік

NLC – жеке мүшелер клубы, мүшелікке қолданыстағы мүшеден ұсыныс және кем дегенде бір ай күту мерзімі талап етіледі. Мүшелер екі санатқа бөлінеді: клубтың мүмкіндіктерін немесе мүшеліктерін «либерализмге қарсы саяси қызметке» пайдаланбайтындарын жазбамен бекітетін мүшелер, немесе клуб ішінде қосымша дауыс беру құқығын алу үшін сол жазбаға қол қоятын және саяси көзқарастары либерал екендігін растайтын саяси мүшелер. Саяси емес мүшелік алғаш рет 1932 жылы енгізілді, бұл либералдарға бұрынғыда тыйым салынған кезде клубқа қосылуға мүмкіндік берді, себебі судьялар, әскери шенеуніктер және жоғары лауазымды мемлекеттік қызметкерлер сияқты бірнеше мамандықтар саяси мәлімдеме жасауға тыйым салды. Қазіргі уақытта бұл Лондон клубтарының арасында өзге клубтарды өз ішінде қамтитын сирек клубтардың бірі. Авторлар клубы NLC-де жиналады және шаралар өткізеді. Ұжымдық жарна төлеу шарты бойынша, 1968 жылдан бастап, олардың көршілес Уайтхолл Корт клубы жабылғаннан кейін, Олд Миллхиллиан клубының (ОМК) мүшелеріне 2010 жылдарға дейін NLC клубының үйін пайдалануға рұқсат берілді, содан кейін бұл келісім тоқтатылды.

1880 жылдан бері этникалық азшылықтардың мүшелері

Өзінің либералдық тамырына сай келіп, ол этникалық азшылықтарды мүшелікке шақырған алғашқы лондондық клубтардың бірі болды, және оны өзінің құрылған күнінен бастап алғашқылардың бірі жасады. (Бірнеше басқа Виктория дәуірінің клубтары да азшылық үміткерлері үшін қолжетімді болды, соның ішінде Ост-Индия клубы, оның мүшелері арасында опиум саудагері Сэр Джамсетти Джиджебой болды, бірақ NLC-нің этникалық азшылық мүшелері Джиджебой сияқты "беделді" тұлғаларға қарағанда көбінесе радикалды және империализмге қарсы болды.) NLC-нің алғашқы этникалық азшылық мүшесі Дадабхай Наорожи 1885 жылы, клуб үш жасқа толмаған кезде қабылданды. Клуб хатшысы Уильям Дигбидің (өз күшімен ұзақ жылдар бойы империализмге қарсы күрескен) ынтасымен 1880-ші жылдардың соңына қарай клубта көптеген шетелдік және эмигрант мүшелер жиналды, әсіресе Үндістанда және Лондонда тұратын үнді азаматтары арасында. Тринидадтық заңгер, панафрикалық және Прогрессивтік партияның Мэрилебон кеңесшісі Генри Сильвестр Уильямс, қазіргі Пәкістанның негізін қалаушы, табысты адвокат Мұхаммед Әли Жинна, Траванкордың диуаны (премьер-министрі) Ц. П. Рамасвами Айер және жас Махатма Гандидің өзі Гокхаленың қонағы ретінде клубқа кездейсоқ келген Үндістанның тәуелсіздік көшбасшысы Гопал Кришна Гокхале клуб мүшелері болды.

1960 жылдан бері әйелдер мүшелері

Клуб 1882 жылы құрылғаннан бері әйелдерге қонақ ретінде клубты пайдалануға рұқсат берілді, бірақ 1960 жылға дейін мүшелікке қабылдаудан шеттетілді. Ол әйел мүшелерін қабылдаған алғашқы "әдемілер клубының" бірі болды. 1967 жылдан 1976 жылға дейін әйелдерге "қосымша мүшелік" санаты ұсынылды. 1967 жылдың маусым айында Бас комитет қарауға "әйелдер қауымдастық мүшелігі" туралы референдум ұсынды. 1967 жылдың қараша айында Мүшелік комитеті әйелдер қауымдастық мүшелігіне алғашқы бес өтінішті мақұлдады. "1968 жылдың 19 қаңтарында сайланған немесе өтініш білдірген әйелдер мүшелерінің саны" – 34 адамды құрады. Алғашқы әйелдер қауымдастық мүшелерінің бірі – мисс В. Э. Уилкокс, ол 1968 жылдың наурыз айында Мүшелік комитетімен бекітілді. Бастапқыда, қауымдастық мүшелері NLC мүшесінің әйелі немесе жесірі болуы керек еді. 1969 жылы, еркек мүшемен туыстық байланысы жоқ әйелдер де қауымдастық мүше ретінде ұсынылуы мүмкін болды, мұнда мүшелік ақы мүшенің әйелі немесе жесірі болған қауымдастық мүшесіне қарағанда жоғары болды. Қауымдастық мүшелердің екі түрінің де мүшелік ақысы, қауымдастық мүшелерге берілген мүмкіндіктер шектеулі болғандықтан, ер мүшелердің мүшелік ақысынан төмен болды. Басқа ерте қауымдастық мүшелерінің қатарында Вайолет Бонэм Картер мен Нэнси Сиар да болды. Клуб 1976 жылға дейін әйелдерді толық мүше ретінде қабылдамады, бірақ осылайша әйелдерді қабылдаған алғашқы ірі лондондық клуб атанды, ал көптеген басқа клубтар әйелдерді 1990 немесе 2000 жылдарға дейін қабылдамады (ал кейбіреулері оны әлі де қабылдамайды). Әйелдерді қабылдаған келесі ірі лондондық клуб – 1981 жылы Реформа клубы болды. 1976 жылы клубтың алғашқы толық мүшелері Кристина Барон мен Джойс Аррам болды. 2016 жылы клуб өзінің тұңғыш әйел төрағасын – Джанет Берриджді сайлады.

Киім үлгісі

1882 жылы клуб алғаш құрылғанда, сол дәуірдегі басқа Лондон клубтары сияқты, киім талабы болмады. 1888 жылы "Клубтың қоғамдық орындарында ешбір мүше халат, тақтап киетін аяқ киім немесе басқа да киімсіз киімдермен пайда болмауы тиіс" деген қарапайым ереже енгізілді. Осыдан өзге, клубтың киім талабы ретінде ережелерде мүшелердің "өзінің киімі мен мінез-құлқы өркениетті деңгейге сай болуы" жөніндегі ұсыныс болды, бірақ мүшелердің осы талапты қалай орындауын әркім жеке түсінді. Шындығында, клубтың 1925 жылғы алғашқы ресми тарихында NLC-нің ерекшелігі – басқа Лондон клубтарына қарағанда әлдеқайда ыңғайлы киімдер киюі, мүшелердің жұмыстағы киімдерімен келуі айтылды. Сондай-ақ, "Парламент және баспасөз галереясы өкілдерінің кешкі шараларға қатысуын қамтамасыз етуге көмектескен кешкі киімдерге тиым салу" ерекше атап көрсетілді. Мүшелерге киім талабы бойынша ресми дауыс беруге рұқсат етілгені 39 жылдың ішінде алғашқы рет болды. 2019 жылдың мамыр айында өткен кезекті жылдық жиналыста киім талабы 80 дауысқа 19 қарсы тұрақты түрде жеңілдетілді.

Белгілі қызметкерлері

Джордж Одри (1916–94), «Томас Танк Моторын» жазған пастор У. Одридің кіші інісі, 1950 жылдардан 1977 жылға дейін клуб кітапханашысы болды және көбінесе ағасының кітаптарын жазуға және суреттеуге көмектесті. Ричард III қоғамының белсенді мүшесі ретінде ол көп жылдар бойы олардың клубта кездесулерін өткізуіне жағдай жасады. Автор, журналист және гуманитарлық қызметкер Уильям Дигби 1882 жылдан 1887 жылға дейін NLC-нің алғашқы клуб хатшысы болды. Жазушы және теолог Артур Волластон Хаттон 1889 жылдан 1899 жылға дейін клуб кітапханашысы қызметін атқарды. Сол жақ қанатты драматург Харольд Пинтер 1950 жылдары клубта официант болып жұмыс істеді және бірнеше қонақтың әңгімесін бөліп, олардың пікірінше, өте білімсіз әңгімеге қарсылық білдіргені үшін жұмыстан шығарылды. Романшы Дебора Моггач 1970 жылдары клубта официантка болып жұмыс істеді және былай деп еске алады: «Менің ең жақсы жұмысым Ұлттық либералдық клубта таңғы асқа қызмет ету болды. Мен ерте тұрып, өте сәнді официантка киімін киіп, төрт сағат бойы таңғы ас беріп, күн сайын қоңыр конвертке ақша алып, оны жұмсайтынмын. Ертесіне тағы бір конверт алып, соны жұмсайтынмын».

Өзара келісімдер

Клуб мүшелеріне дүйсенбіден жұмаға дейін, сағат 08:00-ден 23:30-ға дейін ашық. Сенбі және жексенбі күндері мүшелер Полл Моллдегі Оксфорд және Кембридж клубтарын немесе Сент-Джеймс-сквердегі Теңіз және әскери клубтары мен Шығыс Үндістан клубын пайдалана алады. Клубтың Шығыс Үндістан клубымен байланысы, бұрынғы Девоншир клубын қамтиды, ол 19 ғасырдағы либералдық клубтардың бірі болған және енді жойылған. Сонымен қатар, әлемнің 250-ден астам клубымен өзара келісім шарттары бар, бұл мүшелерге шетелде болу кезінде жайлы жатуға және қонақтарды қабылдауға мүмкіндік береді. Клуб бүкіл елдегі либералдық жұмысшы клубтарының мүдделерін қорғайтын Ұлттық либералдық клубтар одағына (NULC) мүшелік етпейді.

NLC-ге қосылған немесе қосылған басқа топтар мен клубтар

Қысқа ғұмырлы Century Club 1882 жылдың қарашасында құрылғанда NLC-ге біріктірілді. NLC 1880-1930 жылдар аралығында еркін сауданы жақтаған Кобден клубының жиналыстарын тұрақты түрде өткізіп, NLC мен Кобден клубының мүшелерінің санының көп болуына әкелді. Кобден клубы таратылғаннан кейін NLC Кобден клубының көптеген мүшелерін қабылдады. 1963 және 1965 жылдар аралығында актер және ақын Ричард Савиджтің есімімен аталатын Савидж клубы NLC-дегі бірнеше бөлмеде орналасты, сондай-ақ 1990 жылдан 2021 жылға дейін клубтың бірінші қабатындағы бөлмеде орналасты. 2020 жылы NLC Савидж клубына 2021 жылы көшу туралы бір жылдық мерзім берді, бұл NLC мүшелерінің NLC ішінде тек ерлер клубын өткізуге қарсы болғандықтан болды деген хабарлама тарады. 1973 жылы құрылған Глэдстон клубы – либералдық талқылау тобы, клубта кездесуін жалғастыруда. Жоғарыда айтылғандай, Либералдық партия 1977 жылдан 1988 жылға дейін клубтың жоғарғы қабаттарын ұлттық штаб-пәтері ретінде жалға алды. 1977 жылдан бері Либералдық Интернешнл халықаралық штаб-пәтері клубтың бірінші қабатында орналасқан. Джон Стюарт Милл институты – 1992 жылы бірнеше NLC мүшелері құрған либералдық саясатты зерттейтін орталық, ол клубта орналасқан және кейде лекциялар өткізеді. 1994 жылы құрылған Либерал-демократтар тарихы тобы жылына төрт рет жиналады – либерал-демократтардың көктемгі және күзгі партиялық конференцияларында екі рет, ал екі рет NLC-де. Бұл топ тәуелсіз болғанымен, клубтың бір бөлігі ретінде қарастырылады. Ай сайынғы Kettner Lunch 1974 жылы NLC мүшесі сэр Питер Бойзот құрады және оның иесі болған Soho мейрамханасының атымен аталып, сол мейрамхана топты қабылдады; бірақ Бойзот Kettner's-ті 2002 жылы сатқаннан кейін Kettner Lunch NLC-де жинала бастады. 2014 жылы Авторлар клубы (1891 жылы көршілес Уайтхолл соты ғимаратында құрылған және бұрын 1966-76 жылдары NLC-де орналасқан) клубқа қайта оралды және қазір онда орналасқан.