Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жылан түрлері
Species of snake
Жалпы атаулары: yarará grande, wutu, қиылысқан шұңқыр жылан. Bothrops alternatus – Оңтүстік Америкада (Бразилия, Парагвай, Уругвай және Аргентина) таралған аса улы жылан түрі.
Common names: yarará grande, wutu, crossed pit viper. Bothrops alternatus is a highly venomous pit viper species found in South America (Brazil, Paraguay, Uruguay and Argentina).
Өлшемі
Үлкен және денелі, бұл құрлықта тіршілік ететін түрдің жалпы ұзындығы едәуір болуы мүмкін, бірақ расталған ең жоғары көрсеткіш – . Көптеген үлгілердің жалпы ұзындығы , әйелдері еркектерге қарағанда айтарлықтай ұзын және салмақты болады. Аргентинада оны víbora de la cruz және yarará grande деп атайды. Бразилияда оны боикоатира, боикоатира (тупи диалектісі), коатира, котиара (Оңтүстік Бразилия), крузеира, крузеиро, жаррака де августо (Рио-Гранде-ду-Сул, Лагоа-дос-Патос аймағы), жаррака рабо-де-порко (Рио-Гранде-ду-Сул) және уруту деп атайды. Парагвайда оны мбои куатиа, мбои куатира (ги диалектісі) және ярара акасу (гуарани диалектісі) деп атайды. Уругвайда оны crucera, víbora de la cruz және yarará деп атайды. Бауб және авторлардың (1994) зерттеуінде, Бразилияның Сан-Паулу штатындағы Катандува ауруханасына түскен, осы түрдің шаққан 32 науқасының жағдайлары қарастырылды. Барлық науқастарда жергілікті ауырсыну және ісіну дамыды. Сонымен қатар, жағдайлардың 97%-да қан ұю уақыты ұзарды (12 минуттан астам), 41%-да қан кету (әдетте қызыл иектерден), 32%-да жергілікті көпіршіктер пайда болды және 9%-да некроз байқалды. Барлық жағдайларда арнайы уға қарсы сарысу қолданылды және өлім болған жоқ. Бұл нәтижелер тіндердің күшті зақымдануын көрсететін басқа хабарламалармен қайшы келеді. Silva Jr. (1956) бразилиялық пациенттің қолы мен алқызының гангренасы туралы сипаттамасын келтіреді, бұл ампутацияны қажет етті, сондай-ақ төрт жыл бұрын шағылған және алдыңғы тібікше аймағында із қалған пациентті де сипаттайды. Абалос және Пироски (1963) бұл түрді Аргентинадағы жылан шағудың көптеген жағдайларына жауапты деп есептеді және тізесінен төмен шағылған, жалаңаш тобық және тібік сүйектерінің суретін қосты. Түрдің геномдық тізбегін анықтау арқылы 16 токсиндік отбасынан 59 токсиндік ген анықталды. Экспрессияланатын токсиндердің арасында фосфолипаза А2, жылан уытының металлопротеиназалары, жылан уытының серин протеазалары және С типіндегі лектиндер у безінің транскриптомының негізгі құрамдас бөліктерін құрады.
Large and stout, this terrestrial species reportedly exceeds in total length, although the verified maximum is Most specimens are in total length, with females being significantly longer and heavier than males. In Argentina, it is referred to as víbora de la cruz and yarará grande. In Brazil it is called boicoatiara, boicotiara (Tupi dialect), coatiara, cotiara (southern Brazil), cruzeira, cruzeiro, jararaca de agosto (Rio Grande do Sul, Lagoa dos Patos region), jararaca rabo de porco (Rio Grande do Sul), and urutu. In Paraguay it is called mbói cuatiá, mbói kwatiara (Gí dialect), and yarará acácusú (Guaraní dialect). In Uruguay it is referred to as crucera, víbora de la cruz and yarará. In a study by Baub et al. (1994) of the case histories of 32 patients bitten by this species and admitted to the hospital in Catanduva, São Paulo, Brazil, all developed local pain and swelling. Furthermore, in 97% of all cases the blood clotting time was prolonged (more than 12 minutes), 41% had bleeding (usually from the gums), 32% had local blistering and 9% had necrosis. In all cases, specific antivenin was used and there were no deaths. These findings contrast with other reports involving much more tissue damage. Silva Jr. (1956) includes a description of a Brazilian patient with gangrene on the hand and forearm that required amputation, as well as another bitten four years previously who had scarring over the anterior tibial compartment. Abalos and Pirosky (1963) considered this species to be responsible for many of the total number of snakebite cases in Argentina and included a picture of a young boy, bitten below the knee, with the bare fibula and tibia exposed. Through genome sequencing of the species, 59 toxin genes were annotated from 16 toxin families. Among the expressed toxins, phospholipase A2, snake venom metalloproteinases, snake venom serine proteases, and C type lectins composed the major components of the venom gland transcriptome.