Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық ұшақ қозғалтқышы
American aircraft engine
Liberty L 12 – сумен салқындатылатын 45° V 12 ұшақ қозғалтқышы. Ол жоғары қуаттылығы мен салмағының арақатынасы және жаппай өндірістің қарапайымдылығы үшін жасалған. Әуе шаруашылығында кеңінен қолданылған, ал теңіздік нұсқасы жарыс кемелерінде және катерлерде де қолданылды. Liberty L 12 негізінде бір қатарлы 6 цилиндрлі Liberty L 6 және V 8 Liberty L 8 нұсқалары жасалды. Оның ізбасары Packard 1A 2500 болды.
The Liberty L 12 is an American water cooled 45° V 12 aircraft engine displacing and making designed for a high power to weight ratio and ease of mass production. It saw wide use in aero applications, and, once marinized, in marine use both in racing and runabout boats. A single bank 6 cylinder version, the Liberty L 6, and V 8, the Liberty L 8, were derived from the Liberty L 12. It was succeeded by the Packard 1A 2500.
Даму
1917 жылдың мамыр айында, АҚШ Германияға соғыс жариялағаннан кейін бір ай өткен соң, "Ұшақ өндірісі кеңесі" деп аталатын федералдық жұмыс тобы екі жетекші қозғалтқыш конструкторын – Джесси Г. Винсентті (Паккард моторлы автомобиль компаниясынан) және Элберт Дж. Холлды (Холл Скотт мотор компаниясынан) Вашингтонға шақырды. Оларға Ұлыбритания, Франция және Германия қозғалтқыштарымен бәсекелесе алатын, тіпті олардан асып түсетін ұшақ қозғалтқышын мүмкіндігінше жылдам жобалау міндеті қойылды. Кеңес қозғалтқыштың қуаттылығы мен салмағының қатынасы жоғары болуын және жаппай өндіріске бейімделуге болатынын атап өтті. 1917 жылдың 29 мамырында Винсент пен Холл Вашингтондағы Уиллард қонақ үйінде кездестірілді, олар негізгі суреттер жинағын дайындағанша онда тұрулары сұралды. Пять күннен кейін Винсент пен Холл Уиллардтан жаңа қозғалтқыштың толыққанды жобасын алып шықты, ол 1917-18 жылдардағы Мерседес D. IIIa қозғалтқыштарының жоғары орналасқан кәмшафты және тетікті клапанды механизмдерін өзгеріссіз қабылдады. 1917 жылдың шілдесінде Паккардтың Детройт зауытында құрастырылған сегіз цилиндрлі прототип сынақтан өту үшін Вашингтонға жеткізілді, ал тамыз айында он екі цилиндрлі нұсқасы сынақтан өтіп, мақұлданды.
In May 1917, a month after the United States had declared war on Germany, a federal task force known as the Aircraft Production Board summoned two top engine designers, Jesse G. Vincent (of the Packard Motor Car Company) and Elbert J. Hall (of the Hall Scott Motor Company), to Washington. They were given the task of designing as rapidly as possible an aircraft engine that would rival if not surpass those of Great Britain, France, and Germany. The Board specified that the engine would have a high power to weight ratio and be adaptable to mass production. The Board brought Vincent and Hall together on 29 May 1917 at the Willard Hotel in Washington, where the two were asked to stay until they produced a set of basic drawings. After just five days, Vincent and Hall left the Willard with a completed design for the new engine, which had adopted, almost unchanged, the single overhead camshaft and rocker arm valvetrain design of the later Mercedes D. IIIa engines of 1917–18. In July 1917, an eight cylinder prototype assembled by Packard's Detroit plant arrived in Washington for testing, and in August, the 12 cylinder version was tested and approved.
Өндіріс
1917 жылдың күзінде Соғыс департаменті 22 500 «Либерти» қозғалтқышына тапсырыс берді, келісімшартты автомобиль және қозғалтқыш өндірушілері – «Бьюик», «Форд», «Кадиллак», «Линкольн», «Мармон» және «Пакард» арасында бөліп берді. Калифорниядағы «Холл Скотт» өндіріс тапсырысын алу үшін тым кішкентай деп есептелді. Оның модулдік құрылымы бірнеше зауытта өндіріс жүргізуге мүмкіндік берді. «Фордтан» жаңа қозғалтқышқа цилиндрлерді жеткізу сұралып, болатты кесу және престеудің жақсартылған әдісі тездетілген түрде әзірленді, нәтижесінде цилиндр өндірісі күніне 151-ден 2000-ға дейін өсті; компания ақырында барлық 433 826 цилиндрді, сондай-ақ 3950 толық қозғалтқышты өндірді. «Линкольн» рекордтық уақытта жаңа зауыт салып, оны толығымен «Либерти» қозғалтқышын өндіруге арнады және 12 айдың ішінде 2000 қозғалтқышты құрастырды. Германиямен келісімге қол қойылған кезде әртүрлі компаниялар 13 574 «Либерти» қозғалтқышын жасап, өндіріс күніне 150 қозғалтқышқа жетті. Соғыстан кейін де өндіріс жалғасты, 1917 жылдың 4 шілдесінен 1919 жылға дейін барлығы 20 478 қозғалтқыш салынды. Көптеген деректерде басқаша айтылғанымен, бірнеше «Либерти» қозғалтқыштары Францияда британдық «Airco DH.4» ұшағының американдық нұсқасын қуаттандыру үшін қолданылды.
In the fall of 1917, the War Department placed an order for 22,500 Liberty engines, dividing the contract among the automobile and engine manufacturers Buick, Ford, Cadillac, Lincoln, Marmon, and Packard. Hall Scott in California was considered too small to receive a production order. Manufacturing by multiple factories was facilitated by its modular design. Ford was asked to supply cylinders for the new engine and rapidly developed an improved technique for cutting and pressing steel, which resulted in cylinder production rising from 151 per day to over 2,000; the company eventually manufactured all 433,826 cylinders produced, as well as 3,950 complete engines. Lincoln constructed a new plant in record time, devoted entirely to Liberty engine production, and assembled 2,000 engines in 12 months. By the time of the Armistice with Germany, the various companies had produced 13,574 Liberty engines, attaining a production rate of 150 engines per day. Production continued after the war, for a total of 20,478 engines built between July 4, 1917, and 1919. Although it is widely reported otherwise, a few Liberty engines did see action in France as power for the American version of the British Airco DH.4.
Линкольн өндірісі
Америка Құрама Штаттары Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан кезде, General Motors компаниясының Cadillac бөлімшесінен жаңа Liberty авиациялық қозғалтқышын жасау сұраныс болды, бірақ Уильям Ц. Дюрант соғысқа қарсы болғандықтан, General Motors немесе Cadillac зауыздарының соғыс материалдарын өндіруге жұмсалуын қаламады. Осының салдарынан Генри Лиланд Cadillac компаниясынан келіп, Liberty қозғалтқыштарын жасау үшін Lincoln Motor Company құрды. Ол 6000 қозғалтқыш жасауға 10 миллион долларлық мемлекеттік тапсырыс алды. Кейін тапсырыс 9000 данаға дейін өсті, ал үкіметке қажет болған жағдайда тағы 8000 дана алу мүмкіндігі болды. (Дюран кейін пікірін өзгертті және Cadillac пен Buick екеуі де осы қозғалтқыштарды өндірді.) 1918 жылы күнтізбелік жыл ішінде 16000-нан астам Liberty қозғалтқышы жасалды. 1918 жылдың 11 қарашасына дейін 14000-нан астам Liberty қозғалтқышы өндірілді. 1919 жылдың қаңтарында өндіріс тоқтатылған кезде Lincoln 6500 V 12 жоғары жатқан камашақты қозғалтқыштың 6500 данасын тапсырды.
As the United States entered World War I, the Cadillac division of General Motors was asked to produce the new Liberty aircraft engine, but William C. Durant was a pacifist who did not want General Motors or Cadillac facilities to be used for producing war material. This led to Henry Leland leaving Cadillac to form the Lincoln Motor Company to make Liberty engines. He quickly gained a $10,000,000 government contract to build 6,000 engines. Subsequently, the order was increased to 9,000 units, with an option for 8,000 more if the government needed them. (Durant later changed his mind and both Cadillac and Buick produced the engines.) More than 16,000 Liberty engines were produced during the calendar year 1918. To November 11, 1918, more than 14,000 Liberty engines were produced. Lincoln had delivered 6,500 of the V 12 overhead camshaft engines when production ceased in January 1919.
Дизайн
Liberty қозғалтқышы модульдік конструкция болды, онда төрт немесе алты цилиндр бір немесе екі қатарда қолданылуы мүмкін, бұл тік төрт цилиндрлі, V8, тік алты цилиндрлі немесе V12 конфигурацияларын жасауға мүмкіндік берді. Конструкция екі бөліктен тұратын құйма алюминийден жасалған коленвал корпусымен біріктірілді. Екі бөлік жиналған конструкцияның жоғарғы және төменгі жартысын құрады және сыртқы периметр бойында орналасқан бұрандалармен бекітілді. Сол заманғыдай, цилиндрлер жеке-жеке, соққымен жасалған болат түтіктерден құралды, оларды салқындату суының ағынын қамтамасыз ету үшін жұқа металл қабықшалармен орап алды. Әрбір цилиндр қатары үшін бір жоғары орналасқан бағаналы білік цилиндр başına екі клапанды, тік алты цилиндрлі неміс Mercedes D. III және BMW III қозғалтқыштарына ұқсас принциппен басқарды. Әрбір бағаналы білік цилиндр қатарының арт жағына орналасқан тік жетек білік арқылы қозғалды, бұл да Mercedes және BMW тік алты цилиндрлі қозғалтқыштарына ұқсас. Delco Electronics тұтану жүйесін, ал Zenith карбюраторды жеткізді. Құрғақ салмағы 844 фунт (383 кг) құрады. Liberty L 6 алты цилиндрлі нұсқасының 52 данасы жасалды, ол жалпы сыртқы түрімен Mercedes және BMW қозғалтқыштарына өте ұқсас болды, бірақ армия сатып алмады. 52 жасалған қозғалтқыштың екеуі Уильям Кристалз өзінің "Christmas Bullet" деп аталатын истребителінің сынақтары кезінде жойылды.
The Liberty engine was a modular design where four or six cylinders could be used in one or two banks, allowing for inline fours, V 8s, inline sixes, or the V 12. The design was held together by a two part cast aluminium crankcase. The two pieces formed the upper and lower halves of the completed assembly and were held together with a series of bolts running around the outside perimeter. As was common for the era, the cylinders were separately formed from forged steel tubes with thin metal jackets surrounding them to provide cooling water flow. A single overhead camshaft for each cylinder bank operated two valves per cylinder, in an almost identical manner to the inline six cylinder German Mercedes D. III and BMW III engines. Each camshaft was driven by a vertical driveshaft that was placed at the back of each cylinder bank, again identical to the Mercedes and BMW straight six powerplants. Delco Electronics provided the ignition system and Zenith the carburetor. Dry weight was 844 lb (383 kg). Fifty two examples of a six cylinder version, the Liberty L 6, which very closely resembled the Mercedes and BMW powerplants in overall appearance, were produced but not procured by the Army. A pair of the 52 engines produced were destroyed by William Christmas testing his so called "Christmas Bullet" fighter.
Су кемесі
HD 4 немесе Hydrodome number 4 – ғалым Александр Грэм Белл әзірлеген ерте гидрофойлдік су кемесі. 1919 жылы ол екі 350 а.к. Liberty L 12 қозғалтқышымен жабдықталған күйде әлемдік теңіз жылдамдығы бойынша рекорд орнатты. 1920 жылы өнертапқыш, кәсіпкер және қайық жарысының қатысушысы Гар Вуд екі Liberty V 12 қозғалтқышы бар «Мисс Америка» атты жаңа кемесімен су жылдамдығы бойынша жаңа рекорд орнатты. Келесі он екі жыл ішінде Вуд тағы тоғыз Packard V 12 қозғалтқышымен жүретін «Мисс Америка» кемелерін жасады және бес рет рекордты жаңартты. Сондай-ақ ол 1917 және 1921 жылдар аралығында бес рет подрядты түрде «Алтын кубок» жарысын жеңіп алды, ал 1920 мен 1933 жылдар аралығында «Мисс Америка» кемесінің рулінде отырып, беделді «Хармсворт» кубогын тоғыз рет жеңіп алды. Көптеген джентльмендік каноэлер, «Алтын кубок» және басқа да жарыстардың жеңімпаздары Liberty L 12 қозғалтқыштарымен жабдықталды.
HD 4 or Hydrodome number 4 was an early research hydrofoil watercraft developed by the scientist Alexander Graham Bell. In 1919, it set a world marine speed record of powered by two 350 hp Liberty L 12s. Inventor, entrepreneur, and boat racer Gar Wood set a new water speed record of in 1920 in a new twin Liberty V 12 powered boat called Miss America. In the following twelve years, Wood built nine more Packard V 12 driven Miss Americas and broke the record five times, raising it to He also won five straight powerboat Gold Cup races between 1917 and 1921, and the prestigious Harmsworth Trophy nine times between 1920 and 1933, at the helm of his Miss Americas. Many gentlemen's runabouts, Gold Cup, and other race winners were built with Liberty L 12 engines.