Ат пен мансап арасындағы байланыс – номинативтік детерминизм. Аты мен қызметі сәйкес келетін адамдарға мысалдар, зерттеулер талқыланады. Психологиялық әсер?
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Атау мен мансаптың өзара байланысы
Correlation of name and career
Номинативтік детерминизм – адамдардың өздерінің атына сай келетін жұмыс салаларына бейімделуі туралы гипотеза. Бұл термин алғаш рет 1994 жылы New Scientist журналында қолданылды, журналдың "Feedback" атты әзіл-қалжыңдық бағанында, өте сәйкес келетін тегі бар зерттеушілер жүргізген бірнеше зерттеулер жарияланғаннан кейін. Олардың ішінде Дэниел Сноуменнің полярлық экспедициялар туралы кітабы және Сплатт пен Видон атындағы зерттеушілердің урология саласындағы мақаласы бар. Осы және басқа да мысалдар қандай да бір психологиялық әсердің болуы мүмкін деген ойға жетеледі. Термин пайда болғаннан бері номинативтік детерминизм New Scientist журналында мерзімімен қайталанып тұратын тақырыпқа айналды, себебі оқырмандар мысалдар ұсынуын жалғастыруда. Номинативтік детерминизм аптроним сияқты ұқсас түсініктерден, сондай-ақ оның синонимдері 'аптоним', 'namephreak' және 'Perfect Fit Last Name' (латын тіліндегі 'nomen est omen' – 'аты белгі' фразасымен бейнеленген) ерекшеленеді, себебі ол себеп-салдар байланысына назар аударады. 'Аптроним' тек атаудың орынды екенін білдіреді, бірақ оның орынды болу себебін түсіндірмейді. Адамдар өздерінің атына сай келетін мамандықтарға тартылады деген идеяны психолог Карл Юнг ұсынды, мысал ретінде Зигмунд Фрейдті келтірді, ол ләззат туралы зерттеулер жүргізген және оның тегі 'қуаныш' деген мағынаны білдіреді. Жақында жүргізілген кейбір эмпирикалық зерттеулер көрсеткендей, кейбір мамандықтарда тиісті тегі (кейде есімі) бар адамдардың саны пропорционалды түрде жоғары, бірақ бұл зерттеулердің әдістемесі сынға ұшырады. Номинативтік детерминизмнің бір түсіндірмесі – жасырын эгоизм, ол адамдардың өздерімен байланыстыратын нәрселерге бейсаналық түрде әуес екенін көрсетеді.
Nominative determinism is the hypothesis that people tend to gravitate towards areas of work that fit their names. The term was first used in the magazine New Scientist in 1994, after the magazine's humorous "Feedback" column noted several studies carried out by researchers with remarkably fitting surnames. These included a book on polar explorations by Daniel Snowman and an article on urology by researchers named Splatt and Weedon. These and other examples led to light hearted speculation that some sort of psychological effect was at work. Since the term appeared, nominative determinism has been an irregularly recurring topic in New Scientist, as readers continue to submit examples. Nominative determinism differs from the related concept aptronym, and its synonyms 'aptonym', 'namephreak', and 'Perfect Fit Last Name' (captured by the Latin phrase nomen est omen 'the name is a sign'), in that it focuses on causality. 'Aptronym' merely means the name is fitting, without saying anything about why it has come to fit. The idea that people are drawn to professions that fit their name was suggested by the psychologist Carl Jung, citing as an example Sigmund Freud who studied pleasure and whose surname means 'joy'. A few recent empirical studies have indicated that certain professions are disproportionately represented by people with appropriate surnames (and sometimes given names), though the methods of these studies have been challenged. One explanation for nominative determinism is implicit egotism, which states that humans have an unconscious preference for things they associate with themselves.
Өмірбаян
Тарихта, адамдар өздеріне сәйкес жұмыс салаларын іздеуге мүмкіндік алғанға дейін, көптеген адамдарға олардың жұмыс саласына сәйкес есімдер берілді. Адамдардың ат қою әдеті уақыт өте келе өзгерді. Қалалық мәдениет пайда болғанға дейін адамдар тек бір атпен ғана таныс болды, мысалы, англосаксондық Бейорнхард есімі. Бір аттар мағынасына қарай таңдалды немесе лақап есім ретінде берілді. Англияда нормандық жаулаудан кейін ғана тегілер пайда болған көрінеді, жаулаудан бұрынғы адамдар мұрагерлік емес, Эдмунд Айронсайд сияқты бірнеше атауларға сүйенді. Тегілер адамға сәйкес келу үшін жасалды, көбінесе ата-аналық атаулардан (мысалы, Уильямның ұлы Джон – Джон Уильямсон), кәсіптік сипаттамалардан (мысалы, Джон Carpenter), мінез-құлықтан немесе ерекшеліктерден (мысалы, Джон Лонг) немесе тұрған жерінен (мысалы, Actonнан келген Джон – Джон Acton) алынды. Алғашында тегілер мұрагерлік емес еді, тек 14 ғасырдың ортасынан бастап олар біртіндеп мұрагерлікке ие болды. Кәсіп немесе қолөнерге байланысты тегілер бірінші болып мұрагерлікке ие болды, өйткені қолөнер көбінесе ұрпақтан-ұрпаққа отбасында сақталды. Кәсіптік тегілердің орындылығы уақыт өте келе төмендеді, өйткені саудагерлер әрқашан өз әкелерінің ізін баспады: 14 ғасырдан бері сақталған мысал – «Роджер Carpenter, бұрышпен саудаласатын». Атаудың маңызды аспектісі – атаудың кең мағынасына берілген мән. 17 ғасырдағы Англияда балаға ат қою кезінде сақтық таныту қажет деп есептелді. Балалар өз аттарының мағынасына сәйкес өмір сүруі керек еді. 1652 жылы ағылшын дін қызметкері Уильям Дженкин «бізді дүниеге Иеміз үшін не істеуге келгенімізді еске түсіру үшін есімдерді саусаққа байлаған жіптей етіп қою керек» деді. 1623 жылы, Пюритандық есімдер, мысалы, Сенім, Қайрат және Ырыс алғаш рет пайда болған кезде, ағылшын тарихшысы Уильям Камден есімдерді «жақсы және мейірімді мағыналармен» таңдау керек деп жазды, өйткені олар иесін жақсы істерге шабыттандыруы мүмкін. Британ империясының өркендеуімен ағылшын атау жүйесі мен ағылшын тегілер әлемнің көп бөлігіне тарады. 20 ғасырдың басында Смит пен Тейлор ең көп кездесетін үш ағылшын тегінің екеуі болды, екеуі де кәсіби есімдер еді, бірақ аз ғана Смиттер мен Тейлорлар қалды. Есім мен кәсіп арасындағы сәйкессіздік байқалғанда, ол ерекше назарға лайық болды. 1888 жылы «Кентіш жазбалар» журналында «Картер есімді бірнеше тасымалдаушы, Хосегуд есімді шұлықшы, Сейлс есімді аукционшы және Кафф есімді мата сатушы» деген тізім жарияланды. Содан бері есім мен кәсіп арасындағы тығыз байланыстың түсінігі үшін әртүрлі терминдер пайда болды. Аптроним терминінің 20 ғасырдың басында америкалық газеттің тілшісі Франклин П. Адамс жасаған деп есептеледі. Лингвист Франк Нуэссель 1992 жылы «r» әрпінсіз «аптоним» сөзін ойлап тапты. Басқа синонимдер «euonym», «Perfect Fit Last Name» (PFLN) және «namephreak» кіреді. Әдебиеттануда кейіпкерге ерекше сәйкес келетін есім «характоним» деп аталады. Карактонимдерді стилистикалық тәсіл ретінде жиі қолданған белгілі авторлар Чарльз Диккенс (мысалы, мырза Градгринд, қатыгез мектеп мұғалімі) және Уильям Шекспир (мысалы, «Қысқы ертегідегі» жоғалған бала Пердита) болып табылады. Кейде бұл күлкі үшін жасалады, мысалы, Джозеф Хеллердің «22-ші тұтқынында» кейіпкер Майор Майор Майор деп аталды, оны әкесі әзіл үшін Майор Майор Майор деп атады, содан кейін өмірінде «әкесінің сезімінен гөрі қызықты IBM машинасы» майор шеніне көтерілді. Номинативтік детерминизмнен айырмашылығы, аптроним және оның синонимдері ұғымы себеп-салдар туралы ештеңе айтпайды, мысалы, есім қалай сәйкес келді. Аптронимдердің күлкілі сипаты болғандықтан, оларды бірнеше газеттер жинады. Сан-Франциско хроникасының тілшісі Херб Кейн оқырмандар ұсынған асыл тастар туралы, соның ішінде алмастырушы мұғалім мырза Филлин, фортепиано мұғалімі Пейшенс Скейлс және рок-н-роллдың зұлымдықтары туралы Ватиканның өкілі кардинал Рапсонг туралы ретсіз хабарлады. Сол сияқты, журналист Боб Леви кейде The Washington Post газетінде өзінің колонкасын оқығандар жіберген мысалдарды келтіреді: Фейт Попкорн есімді тамақ өнеркәсібі кеңесшісі, Сержант есімді лейтенант және Шелби Голдграб есімді салық есепшісі. Голландиялық Het Parool газетінде голландиялық мысалдар келтірілген «Nomen est omen» деп аталатын ретсіз бағанасы болды. Жекелеген есімдерді жинақтаушылар, сондай-ақ, апронимдер кітаптарын шығарды. Ономастикаға арналған Р. М. Ренник газет бағандары мен кітаптарда кездесетін аптронимдерді тексеруді қажет етті. Ғылым, медицина және құқық салаларындағы аптронимдердің тізімі сенімдірек, өйткені олар көбінесе тексеруге оңай көздерден алынады.
In history, before people could gravitate towards areas of work that matched their names, many people were given names that matched their area of work. The way people are named has changed over time. In pre urban times people were only known by a single name – for example, the Anglo Saxon name Beornheard. Single names were chosen for their meaning or given as nicknames. In England it was only after the Norman conquest that surnames appear to have been used, with pre Conquest individual relying on a number of bynames that were not hereditary, such as Edmund Ironside. Surnames were created to fit the person, mostly from patronyms (e. g., John son of William becomes John Williamson), occupational descriptions (e. g., John Carpenter), character or traits (e. g., John Long), or location (e. g., John from Acton became John Acton). Names were not initially hereditary; only by the mid 14th century did they gradually become so. Surnames relating to trades or craft were the first to become hereditary, as the craft often persisted within the family for generations. The appropriateness of occupational names has decreased over time, because tradesmen did not always follow their fathers: an early example from the 14th century is "Roger Carpenter the pepperer". Another aspect of naming was the importance attached to the wider meaning contained in a name. In 17th century England it was believed that choosing a name for a child should be done carefully. Children should live according to the message contained in, or the meaning of their names. In 1652 William Jenkyn, an English clergyman, argued that first names should be "as a thread tyed about the finger to make us mindful of the errand we came into the world to do for our Master". In 1623, at a time when Puritan names such as Faith, Fortitude and Grace were appearing for the first time, the English historian William Camden wrote that names should be chosen with "good and gracious significations", as they might inspire the bearer to good actions. With the rise of the British Empire, the English naming system and English surnames spread across large portions of the globe. By the beginning of the 20th century, Smith and Taylor were two of the three most frequently occurring English surnames; both were occupational, though few smiths and tailors remained. When a correspondence between a name and an occupation did occur, it became worthy of note. In an 1888 issue of the Kentish Note Book magazine a list appeared with "several carriers by the name of Carter; a hosier named Hosegood; an auctioneer named Sales; and a draper named Cuff". Since then, a variety of terms for the concept of a close relationship between name and occupation have emerged. The term aptronym is thought to have been coined in the early 20th century by the American newspaper columnist Franklin P. Adams. The linguist Frank Nuessel coined "aptonym", without an 'r', in 1992. Other synonyms include 'euonym', 'Perfect Fit Last Name' (PFLN), and 'namephreak'. In literary science a name that particularly suits a character is called a 'charactonym'. Notable authors who frequently used charactonyms as a stylistic technique include Charles Dickens (e. g., Mr. Gradgrind, the tyrannical schoolmaster) and William Shakespeare (e. g., the lost baby Perdita in The Winter's Tale). Sometimes this is played for laughs, as with the character Major Major Major Major in Joseph Heller's Catch 22, who was named Major Major Major by his father as a joke and then was later in life promoted to major by "an IBM machine with a sense of humor almost as keen as his father's." Unlike nominative determinism, the concept of aptronym and its synonyms do not say anything about causality, such as why the name has come to fit. Because of the potentially humorous nature of aptronyms, a number of newspapers have collected them. The San Francisco Chronicle columnist Herb Caen reported irregularly on reader submitted gems, including a substitute teacher Mr. Fillin, a piano teacher Patience Scales, and the Vatican's spokesman on the evils of rock 'n roll, Cardinal Rapsong. Similarly, the journalist Bob Levey on occasion listed examples sent in by readers of his column in The Washington Post: a food industry consultant named Faith Popcorn, a lieutenant called Sergeant, and a tax accountant called Shelby Goldgrab. A Dutch newspaper Het Parool had an irregularly featured column called "Nomen est omen" with Dutch examples. Individual name collectors have also published books of aptronyms. The onomastic scholar R. M. Rennick called for more verification of aptronyms appearing in newspaper columns and books. Lists of aptronyms in science, medicine, and law are more reliable as they tend to be drawn from easily verifiable sources.
Анықтама
Номинативтік детерминизм, сөзбе-сөз "атаумен анықталатын нәтиже" – адамдардың өз аттарына сай жұмыс салаларын таңдауға бейімделуі туралы гипотеза. Адамдар, мүмкін, бейсаналы түрде, өздерін сол атқа лайықты етуге тырысқандықтан, бұл атау сәйкес келеді. Номинативтік детерминизм аптронимдер концепциясынан себеп-салдарлық байланысқа назар аудару арқылы ерекшеленеді. Бұл термин 1994 жылы New Scientist журналының "Feedback" бағанында пайда болды. Оқиғалардың бірқатары редактор Джон Хойлендтің күмәнін тудырды, ол 5 қарашадағы санында былай деп жазды:
Nominative determinism, literally "name driven outcome", is the hypothesis that people tend to gravitate towards areas of work which reflect their names. The name fits because people, possibly subconsciously, made themselves fit. Nominative determinism differs from the concept of aptronyms in that it focuses on causality. The term has its origin in the "Feedback" column of the magazine New Scientist in 1994. A series of events raised the suspicion of its editor, John Hoyland, who wrote in the 5 November issue:
"Feedback" редакторы Джон Хойленд пен Майк Холдернесс кейіннен оқырман К.Р. Кавониус ұсынған "номинативтік детерминизм" терминін қабылдады. Бұл термин алғаш рет 17 желтоқсандағы санында жарияланды. Журнал бұл тақырыпты көп рет тыйым салуға тырысқанымен, ондаған жылдар бойы оқырмандар қызықты мысалдар жіберіп отырды. Олардың ішінде Гуантанамодағы тұтқын лагері туралы журналистердің сұрақтарына жауап беруге жіберілген АҚШ Әскери-теңіз күштерінің өкілі, лейтенант Майк Кафка; "Императорлық жануар" кітабының авторлары Лайонель Тайгер мен Робин Фокс; және Ұлыбритания Бас полиция қызметкерлерінің пышақ қылмысы жөніндегі өкілі Альфред Хичкок болды. New Scientist журналында қолданылғандай, номинативтік детерминизм термині тек жұмысқа қатысты. New Scientist авторлары басқа газеттерге жазған мақалаларында осы анықтаманы сақтады, бірақ Evening Standard газетінде "өмірдің негізгі қасиеттерін" қосқан редактор Роджер Хайфилдтің жағдайы басқаша болды. 1994 жылға дейін күдікті психологиялық әсерді сипаттау үшін басқа терминдер де қолданылған. Роберта Франк 1970 жылы "ономастикалық детерминизм" терминін қолданды. Неміс психологы Вильгельм Стекель 1911 жылы "Die Verpflichtung des Namens" ("Аттың міндеті") туралы айтқан. Ал драматург Том Стоппард 1972 жылы "Жумперлер" пьесасында "cognomen синдромын" қолданды. Ежелгі Римде адам атының болжау күші "nomen est omen" ("аты – белгі") латын мақалымен бейнеленген. Бұл мақал бүгінге дейін ағылшын, француз, неміс, итальян, голланд және словен тілдерінде қолданылады. New Scientist өз аты мен қызметі арасында қайшылық тудырып, өз атынан алшақтаған адамдар үшін "номинативтік контрдетерминизм" терминін енгізді. Мысалдарға Эндрю Уотерхаус, шарап профессоры, болашақ дәрігер Томас Эдвард Килл, кейіннен өзінің атын Джиргенсонға өзгерткен, және Манила архиепископы, кардинал Син жатады. "Inaptronym" синонимі де кейде қолданылады.
The editors of Feedback, John Hoyland and Mike Holderness, subsequently adopted the term 'nominative determinism' as suggested by the reader C. R. Cavonius. The term first appeared in the 17 December issue. Even though the magazine tried to ban the topic numerous times over the decades since, readers kept sending in curious examples. These included the U. S. Navy spokesman put up to answer journalists' questions about the Guantanamo Bay detention camp, one Lieutenant Mike Kafka; authors of the book The Imperial Animal Lionel Tiger and Robin Fox; and the UK Association of Chief Police Officers' spokesman on knife crime, Alfred Hitchcock. As used in New Scientist the term nominative determinism only applies to work. In contributions to other newspapers New Scientist writers have stuck to this definition, with the exception of the editor Roger Highfield in a column in the Evening Standard, in which he included "key attributes of life". Prior to 1994 other terms for the suspected psychological effect were used sporadically. 'Onomastic determinism' was used as early as 1970 by Roberta Frank. The German psychologist Wilhelm Stekel spoke of "Die Verpflichtung des Namens" (The obligation of the name) in 1911. Outside of science, 'cognomen syndrome' was used by the playwright Tom Stoppard in his 1972 play Jumpers. In Ancient Rome the predictive power of a person's name was captured by the Latin proverb "nomen est omen", meaning 'the name is a sign'. This saying is still in use today in English and other languages such as French, German, Italian, Dutch, and Slovenian. New Scientist coined the term 'nominative contradeterminism' for people who move away from their name, creating a contradiction between name and occupation. Examples include Andrew Waterhouse, a professor of wine, a would be doctor, Thomas Edward Kill, who subsequently changed his name to Jirgensohn, and the Archbishop of Manila, Cardinal Sin. The synonym 'inaptronym' is also sometimes used.
Теориялық негіздеме
ХХ ғасырдың басындағы неміс психологтары атаулардың белгілі бір әсер ететіні туралы тұжырымдаманы алғаш талқылады. Вильгельм Стекль мәжбүрлі мінез-құлық және кәсіп таңдау контекстінде "атаудың міндеттемесі" туралы айтты; Карл Абрахам есімдердің анықтаушы күші ішінара сәйкес келетін есім берілген ата-бабадан мұра болған белгілі бір қасиетке байланысты болуы мүмкін деп жазды. Ол сондай-ақ, отбасының аты лайықты болса, олар өз аттарына сай өмір сүруге тырысады деген қорытындыға келді. 1952 жылы Карл Юнг өзінің синхрондық теориясында (құбылыстық байланысы жоқ, бірақ мағыналы түрде байланысты көрінетін оқиғалар) Стекльдің жұмысына сілтеме жасады:
The first scientists to discuss the concept that names had a determining effect were early 20th century German psychologists. Wilhelm Stekel spoke of the "obligation of the name" in the context of compulsive behaviour and choice of occupation; Karl Abraham wrote that the determining power of names might be partially caused by inheriting a trait from an ancestor who was given a fitting name. He made the further inference that families with fitting names might then try to live up to their names in some way. In 1952 Carl Jung referred to Stekel's work in his theory of synchronicity (events without causal relationship that yet seem to be meaningfully related):
Юнг психологтар арасындағы көзге түсетін мысалдарды атады, оның ішінде өзі де бар: "Мырза Фрейд (Қуаныш) ләззат принципін, мырза Адлер (Бүркіт) билікке ұмтылысын, мырза Юнг (Жас) қайта жаралу идеясын жақтайды".
Jung listed striking instances among psychologists—including himself: "Herr Freud (Joy) champions the pleasure principle, Herr Adler (Eagle) the will to power, Herr Jung (Young) the idea of rebirth "
1975 жылы психолог Лоуренс Каслер мансапқа сай атаулардың жиілігін эмпирикалық түрде зерттеуді ұсынды, бұл әсердің бар екенін немесе біз "бақытқа алданғанбыз" дегенді анықтау үшін. Ол номинативті детерминизмге үш мүмкін түсіндірме берді: атаудың адамның өзіндік бейнесі мен өзіндік үмітіне ішкі әсері; атауның әлеуметтік стимул ретінде әрекет етуі, басқаларда күтулерді тудыруы және олар жеке тұлғаға жеткізілуі; және генетика – белгілі бір мансапқа сәйкес қасиеттердің тиісті кәсіптік тегімен бірге ұрпақтан ұрпаққа берілуі. 2002 жылы Pelham, Mirenberg және Jones зерттеушілері Каслердің бірінші түсіндірмесін зерттей отырып, адамдардың өзін жақсы сезінуге және осы тілекке сәйкес әрекет етуге негізгі қалауы бар екенін дәлелдеді. Бұл автоматты оң қатынастар адамның өзіне байланысты барлық нәрсеге деген сезімдеріне әсер етеді. Адамдарға ие болған нәрселер көбірек ұнайды деген жай меншік әсерін ескере отырып, зерттеушілер адамдардың өздерімен байланысты заттар мен ұғымдарға, мысалы өздерінің есімдеріне деген сүйіспеншілікті дамытатынын болжады. Олар бұл беймәлім күшті "жасырын эгоизм" деп атады. Ури Симонсон жасырын эгоизм тек адамдар нұсқалар арасында бей-жай болған жағдайларда ғана қолданылатынын ұсынды, сондықтан ол мансап таңдау сияқты маңызды шешімдерге қолданылмайды. Қайырымдылық қорына қорбандық шалу сияқты аз тәуекелді шешімдер әсер көрсетеді. Реймонд Смитс егер жасырын эгоизм өзін-өзі оң бағалаудан туындаса, онда өзін-өзі төмен бағалайтын адамдар өзін-өзі бағалаумен байланысты таңдауларға тартылмауы, бірақ олардан қашықтауы мүмкін деп ойлады. Зертханалық эксперимент мұны растады.
In 1975 the psychologist Lawrence Casler called for empirical research into the relative frequencies of career appropriate names to establish if there is an effect at work or whether we are being "seduced by Lady Luck". He proposed three possible explanations for nominative determinism: one's self image and self expectation being internally influenced by one's name; the name acting as a social stimulus, creating expectations in others that are then communicated to the individual; and genetics – attributes suited to a particular career being passed down the generations alongside the appropriate occupational surname. In 2002 the researchers Pelham, Mirenberg, and Jones explored Casler's first explanation, arguing that people have a basic desire to feel good about themselves and behave according to that desire. These automatic positive associations would influence feelings about almost anything associated with the self. Given the mere ownership effect, which states that people like things more if they own them, the researchers theorised that people would develop an affection for objects and concepts that are associated with the self, such as their name. They called this unconscious power implicit egotism. Uri Simonsohn suggested that implicit egotism only applies to cases where people are nearly indifferent between options, and therefore it would not apply to major decisions such as career choices. Low stakes decisions such as choosing a charity would show an effect. Raymond Smeets theorised that if implicit egotism stems from a positive evaluation of the self, then people with low self esteem would not gravitate towards choices associated with the self, but possibly away from them. A lab experiment confirmed this.
Эмпирикалық дәлелдер
Атаулары лайықты адамдар өздерінің есімдерінің мансап таңдауына тигізетін әсер туралы әртүрлі пікір білдіреді. Англия мен Уэльстің бұрынғы Лорд-бас судьясы Игорь Джадж бала кезінде есімдерінің болашақ мамандығына қатысты ешкім пікір білдірмегенін есіне түсірмейтінін айтты, сондай-ақ: «Менің жағдайымда бұл толығымен кездейсоқ екеніне толық сенімдімін және оған қарсы дәлелдерді ойға келтіре алмаймын» деді. Ал Джеймс Каунселл, әкесі, бауыры және екі алыс туысы сияқты заңгерлік мансапты таңдағандықтан, жас кезінен бастап адвокаттыққа бейімделгенін айтады және басқаша ештеңе істегісі келгенін есіне түсіре алмайды. Америкалық заңгер Сью Ю жас кезінде оның есіміне байланысты заңгер болуға шақырғандарын айтады, бұл шешіміне көмектескенін ойлайды. Ауа райы жөніндегі хабаршы Сторм Филд өзінің есімінің ықпалына сенімді емес еді; оның әкесі, доктор Фрэнк Филд, сонымен қатар ауа райы жөніндегі хабаршы, оның басты қозғаушы күші болды. Психология профессоры Льюис Липситт, өмір бойы апронимдерді жинаған адам, сыныпта номинативтік детерминизм туралы дәріс оқығанда, бір студент Липситтің өзінің сәбилердің сору әрекеттерін зерттегендіктен осы құбылысқа ұшырағанын айтты. Липситт: «Бұл туралы есімде жоқ» деді. Англия шіркеуінің викариі Майкл Виккерс, өзінің Виккерс есімінің викарий болуына ешқандай қатысы жоқ екенін айтты, керісінше, кейбір жағдайларда «адамдар жұмысына ұмтылмай, есімдерінен қашып жүрген болуы мүмкін» деп болжайды. Атаулары лайықты адамдардың баяндамалары қызығушылық тудырса да, кейбір ғалымдар, соның ішінде Михалос пен Смитс, олардың номинативтік детерминизмнің нақты әсерін анықтаудағы құндылығына күмән келтіреді. Олар есімнің өмірлік шешімдерге әсер ететіні туралы мәлімдеме ерекше және оны дәлелдеу үшін ерекше дәлелдер қажет дейді. Номинативтік детерминизмді қолдайтын жағдайларды ғана таңдау – дәлелсіз жағдайларды елемеу. Сондықтан көптеген есімдерді талдау қажет. 2002 жылы Пелхам, Миренберг және Джонс әртүрлі деректер базасын талдады, онда бірінші есімдер, тегі, кәсіптер, қалалар мен штаттар туралы ақпараттар бар еді. Бір зерттеуде Деннис есімді адамдар стоматологияға бейім екені анықталды. Олар АҚШ стоматологтарының деректер базасынан Деннис есімді 482 стоматологтың санын алып, осы деректерді пайдаланды. Содан кейін 1990 жылғы халық санағын пайдаланып, Деннистен кейін ең танымал еркек есімді анықтады: Уолтер. АҚШ-та Деннис деп аталу ықтималдығы 0,415%, ал Уолтер деп аталу ықтималдығы 0,416% болды. Зерттеушілер кейін Уолтер есімді 257 стоматологтың санын анықтады. Деннис пен Уолтердің жиілігін салыстырып, Деннис есімі стоматологияда жиі кездесетініне қорытынды жасады. Алайда, 2011 жылы Ури Симонсон Пелхам және басқалардың әдістемесін сынаған мақала жариялады, сондай-ақ Деннис пен Уолтер есімдерінің танымалдылығының онжылдықтар бойы қалай өзгергенін көрсетті. Уолтер ескірген есім болғандықтан, Пелхам және басқалар Деннис есімді адамдарды стоматолог емес, кез келген мамандық иесі ретінде табуы ықтимал болды, ал Уолтер есімді адамдар зейнеткерлікке шыққан болуы мүмкін. Шындығында, Симонсон Уолтер адвокаттарымен салыстырғанда Деннис адвокаттарының саны көп екенін анықтады. Симонсонның бұрынғы әдістерін сынағаннан кейін, Пелхам мен Маурицио 2015 жылы жаңа зерттеу жариялады, онда олар жыныс, этникалық және білім беру факторларын қалай ескергенін сипаттады. Бір зерттеуде олар халық санағының деректерін қарап, ерлердің тегімен сәйкес келетін он бір мамандық бойынша жұмыс істейтінін анықтады, мысалы, нан пісіруші, ағаш ұстасы және фермер. 2009 жылы Михалос Англия мен Уэльстегі тәуелсіз адвокаттар ретінде тіркелген Каунселл тегі бар адамдардың санын, Англия мен Уэльстегі жалпы халық санымен салыстырып талдады. Аталған есімнің Англия мен Уэльстегі жиілігі төмен болғандықтан, тіркелген адамдардың жоқ екенін күтті, бірақ Каунселл есімді үш адвокат табылды. 2015 жылы Limb, Limb, Limb және Limb зерттеушілері тегінің медициналық мамандыққа әсерін зерттеу туралы мақала жариялады. Олар 313 445 медициналық тізілімдегі жазбаларды қарады және мамандыққа сәйкес келетін тегтерді анықтады, мысалы, ортопедиялық хирург үшін Limb, жалпы медицина үшін доктор. Олар медицина мен мамандықтарға қатысты есімдердің жиілігі күтпегендей жоғары екенін анықтады. Мамандықтардың ең үлкен үлесіне ие болғандары – ағылшын тілінде анатомиялық бөліктердің (немесе олардың функцияларының) атауларының көптеген нұсқаларын ұсынатын мамандықтар болды. Атап айтқанда, бұл урология (мысалы, Хардвик және Вудкок) және урология (мысалы, Бернс, Кокс, Болл) еді. Неврологтардың есімдері медицинаға қатысты болды, бірақ олардың мамандығына тікелей қатысты есімдер аз болды (302-ге 1). Limb, Limb, Limb және Limb зерттеуінде олар олардың нәтижелеріне әсер ететін факторларды қарастырмады. 2010 жылы Абель соған ұқсас қорытындыға келді. Бір зерттеуде ол мамандықтарын көрсететін үш әріпті комбинациясы бар дәрігерлер мен адвокаттарды (мысалы, «doc», «law») салыстырды және есім мен мамандық арасында маңызды байланыс бар екенін анықтады. Абель сонымен қатар дәрігерлердің тегінің әріптері олардың мамандығымен байланысты екенін анықтады. Мысалы, Раймондтар дерматологтарға қарағанда радиологтар болуы ықтимал. Каслердің номинативтік детерминизмнің үшінші мүмкін түсіндірмесі – генетика. Зерттеушілер Ворачек, Ридер, Штигер және Свами 2015 жылы осыған қатысты кейбір дәлелдер тапты. Олар бүгінгі Смиттер әлі де ата-бабаларының, ұсталардың денелік қабілеттерін сақтайтынын хабарлады. Смит есімді адамдар күшпен байланысты әрекеттерге қабілетті екенін көрсетті. Тігінші есімді адамдардың немесе оған ұқсас жазылуларының шеберлікке байланысты әрекеттерге қабілеттілігі де анықталды, бірақ бұл статистикалық маңызға ие болған жоқ. Зерттеушілердің пікірінше, генетикалық әлеуметтік гипотеза ықтимал, ал өзіндік эгоизм әсері гипотезасынан гөрі сенімді.
Those with fitting names give differing accounts of the effect of their name on their career choices. Igor Judge, former Lord Chief Justice of England and Wales, said he has no recollection of anyone commenting on his destined profession when he was a child, adding "I'm absolutely convinced in my case it is entirely coincidental and I can't think of any evidence in my life that suggests otherwise." James Counsell on the other hand, having chosen a career in law just like his father, his sibling, and two distant relatives, reported having been spurred on to join the bar from an early age and he cannot remember ever wanting to do anything else. Sue Yoo, an American lawyer, said that when she was younger people urged her to become a lawyer because of her name, which she thinks may have helped her decision. Weather reporter Storm Field was not sure about the influence of his name; his father, Dr. Frank Field, also a weather reporter, was his driving force. Psychology professor Lewis Lipsitt, a lifelong collector of aptronyms, was lecturing about nominative determinism in class when a student pointed out that Lipsitt himself was subject to the effect since he studied babies' sucking behaviour. Lipsitt said "That had never occurred to me." Church of England vicar Reverend Michael Vickers, who denied being a Vickers had anything to do with him becoming a vicar, suggesting instead that in some cases "perhaps people are actually escaping from their name, rather than moving towards their job". While reports by owners of fitting names are of interest, some scientists, including Michalos and Smeets, have questioned their value in deciding whether nominative determinism is a real effect. Instead, they argue that the claim that a name affects life decisions is an extraordinary one that requires extraordinary evidence. To select only those cases that seem to give evidence for nominative determinism is to ignore those that do not. Analysis of large numbers of names is therefore needed. In 2002 Pelham, Mirenberg, and Jones analysed various databases containing first names, surnames, occupations, cities and states. In one study they concluded that people named Dennis gravitate towards dentistry. They did this by retrieving the number of dentists called Dennis (482) from a database of US dentists. They then used the 1990 Census to find out which male first name was the next most popular after Dennis: Walter. The likelihood of a US male being called Dennis was 0.415% and the likelihood of a US male being called Walter was 0.416%. The researchers then retrieved the number of dentists called Walter (257). Comparing the relative frequencies of Dennis and Walter led them to their conclusion that the name Dennis is over represented in dentistry. However, in 2011, Uri Simonsohn published a paper in which he criticized Pelham et al. for not considering confounding factors and reported on how the popularity of Dennis and Walter as baby names has varied over the decades. Given Walter was a relatively old fashioned name it was far more likely for Pelham et al. to find people named Dennis to have any job, not just that of dentist, and people named Walter to be retired. Simonsohn did indeed find a disproportionally high number of Dennis lawyers compared to Walter lawyers. Aware of Simonsohn's critical analyses of their earlier methods, Pelham and Mauricio published a new study in 2015, describing how they now controlled for gender, ethnicity, and education confounds. In one study they looked at census data and concluded that men disproportionately worked in eleven occupations whose titles matched their surnames, for example, baker, carpenter, and farmer. In 2009 Michalos reported the results of an analysis of the occurrences of people with the surname Counsell registered as independent barristers in England and Wales versus those with the name in England and Wales as whole. Given the low frequency of the name in England and Wales as a whole he expected to find no one registered, but three barristers named Counsell were found. In 2015 researchers Limb, Limb, Limb and Limb published a paper on their study into the effect of surnames on medical specialisation. They looked at 313,445 entries in the medical register from the General Medical Council, and identified surnames that were apt for the speciality, for example, Limb for an orthopaedic surgeon, and Doctor for medicine in general. They found that the frequency of names relevant to medicine and to subspecialties was much greater than expected by chance. Specialties that had the largest proportion of names specifically relevant to that specialty were those for which the English language has provided a wide range of alternative terms for the same anatomical parts (or functions thereof). Specifically, these were genitourinary medicine (e. g., Hardwick and Woodcock) and urology (e. g., Burns, Cox, Ball). Neurologists had names relevant to medicine in general, but far fewer had names directly relevant to their specialty (1 in every 302). Limb, Limb, Limb and Limb did not report on looking for any confounding variables. In 2010 Abel came to a similar conclusion. In one study he compared doctors and lawyers whose first or last names began with three letter combinations representative of their professions, for example, "doc", "law", and likewise found a significant relationship between name and profession. Abel also found that the initial letters of physicians' last names were significantly related to their subspecialty. For example, Raymonds were more likely to be radiologists than dermatologists. As for Casler's third possible explanation for nominative determinism, genetics, researchers Voracek, Rieder, Stieger, and Swami found some evidence for it in 2015. They reported that today's Smiths still tend to have the physical capabilities of their ancestors who were smiths. People called Smith reported above average aptitude for strength related activities. A similar aptitude for dexterity related activities among people with the surname Tailor, or equivalent spellings thereof, was found, but it was not statistically significant. In the researchers' view a genetic social hypothesis appears more viable than the hypothesis of implicit egotism effects.