Кіріспе

Флуоресцеин изотиоцианаты (FITC) – флуоресцеиннің туындысы, кең ауқымды қолданыстарда, соның ішінде ағын цитометриясында қолданылады. 1942 жылы алғаш рет сипатталған FITC – бұл құрылымының төменгі сақинасындағы сутек атомын изотиоцианат реактивті тобымен (−N=C=S) алмастыру арқылы функционалданған бастапқы флуоресцеин молекуласы. Ол әдетте флуоресцеин 5 изотиоцианаты (5 FITC) және флуоресцеин 6 изотиоцианаты (6 FITC) изомерлерінің қоспасы ретінде қол жетімді. FITC ақуыздағы амин және сульфгидрил топтары сияқты нуклеофилдерге реакцияға түседі. Оны 1958 жылы Роберт Сейвальд пен Джозеф Буркхальтер синтездеген. Флуоресцеин ядросына бекітілген сукцинимидил эфирі функционалдық тобы "NHS флуоресцеинін" құрайды, бұл басқа нуклеофилдердің қатысуында бастапқы аминдерге қатысты жоғары ерекшелікке ие басқа да аминге реакциялық туынды болып табылады. FITC шамамен 495 нм және 519 нм толқын ұзындығында қоздыру және эмиссия спектрінің ең жоғары нүктелеріне ие, бұл оған жасыл түс береді. Көптеген фторхромдар сияқты, ол фотоағартуға бейім. Фотоағарту мәселесіне байланысты, Alexa 488 және DyLight 488 сияқты флуоресцеин туындылары жоғары фототұрақтылық, жоғары флуоресценция қарқындылығы немесе әртүрлі байланыс топтары қажет болатын әртүрлі химиялық және биологиялық қолданыстар үшін жасалған. Сонымен қатар, кейбір тәжірибелер мембраналардағы ақуыздардың бүйірлік жылдамдығын фотоағартудан кейін флуоресценцияның қалпына келу әдісі арқылы өлшеу үшін FITC-тің фотоағартуға бейімділігін пайдаланады.