Магна Карты кепілдігі және ақсүйек басшысы ФицУолтер барон

Кіріспе

Магна-Карта Кепілдік бароны және бүлікші көшбасшы Барон Фицвальтер (1237–1326)

Роберт Фицвальтер (9 желтоқсан 1235 жылы қайтыс болды) кіші ұлы немесе немересі болуы мүмкін. Гуннор қайтыс болғаннан кейін (ол 1207 жылы тірі болған) Фицвальтер екінші әйелі Роузеге үйленді, ол одан кейін тірі қалды. Оның Кристина есімді қызы болды, ол Уильям Фитцгеффри де Мандевиллге, Эссекс графының үшіншісіне үйленді.

Мансап

Барон Уолтер 1198 жылы қайтыс болғанда, Фицвальтер оның мүлкіне ие болды, ол толық жасқа жеткен және бірінші әйелі Гуннорға үйленген еді. Гуннормен некелесуі оған 30½ рыцарь ақысын (фи) әкелді, ал әкесінен 66-дан астам мұра қалды. Ол сондай-ақ Гуннордың ағасы Валоньский Джеффри арқылы екі рыцарь ақысын алды, ал 1204 жылы Винчестер епискобы Годфри де Лучидің жерлерін иелену құқығына ие болды. Франсиск Ксавье Мишель Фицвальтерді «Англиядағы ең ұлы және ең күшті адамдардың бірі» деп сипаттады. Оның жерлері негізінен солтүстікте орналасқандықтан, оның мүдделері король Джонға қарсы күресте кейін жетекшілік еткен «Аквилонарлар» деп аталатын топтың мүдделеріне жақын болды. 1200 жылдан кейін Фицвальтер бірнеше сот ісіне қатысқандығы тіркелді. 1200 жылы Фицвальтер ағасы Саймон Фицвальтердің корольдік рұқсатсыз үйленгені үшін төленген айыптың жартысына кепілдік берді. 1201 жылы ол Сент-Олбанс аббаттығымен Нортоу орманына қатысты келісім жасады. Тағы бір дау оның Гертфорд қамалына ежелгі құқық бойынша иелік ету талабына байланысты болды. Ол бұл талапты біраз уақытқа кері қайтарды, ал 1202 жылдың тамызында король Джон Фицвальтерді патша жарлығымен Гертфорд қамалының қараушысы етіп тағайындады, сонымен қатар оны еврей қарызкорларына отбасының қарызынан босатты. 1203 жылдың басында Фицвальтер корольмен Нормандияда, ақпан және наурыз айларында Руанда бірге болды. Фицвальтер Ле-Водреуил қамалының (Эурдың аузына жақын) басшысы болып, кейіннен Винчестер графы болған Saer de Quincy-мен бірге тағайындалды, олар екеуі де Матильда/Мод де Сент-Лиз/Сенлис немерелері еді. Пасхадан кейін Франция королі Филипп II Август әскер жинады, ал жақсы бекітілген және жабдықталған болса да, Водреуилдің басшылары алғашқы талап бойынша қарсылық көрсетпеді. Филипп оларды Компьенде қамап, бес мың маркалық құн төленгенге дейін ұстап тұрды. 5 шілдеде Джон Руаннан патент хат шығарды, олар оның бұйрығымен қаланы тапсырғанын растады, куәгер ретінде Уильям Маршал болды, бірақ қараша айының соңында Фицвальтердің туысы Уильям д'Обиньи әлі де Фицвальтердің жерлерінің бір бөлігін сату арқылы құн төлеуге ақша жинап жатты. Водреуилдің тапсырылуы Фицвальтер мен де Куинсидің батылсыздығына байланысты деп есептелді, замандастары оны қатты сынады. Алайда олардың іс-әрекеттерінің нақты себебі, сондай-ақ екі корольдің де осы кездегі мақсаты құпия болып қалды. 1206 жылдың қазан айында Фицвальтер Джон мен Филипп Август арасында Туарста жасалған бітімге куә болды.

When Baron Walter died in 1198, Fitzwalter succeeded to his estates, being already more than of full age and married to his first wife, Gunnor. His marriage to Gunnor had brought him 30½ knight's fees, and he inherited more than 66 from his father. He also acquired two knight's fees through Gunnor's uncle Geoffry of Valognes, and about 1204 obtained livery of seisin of the lands of his own uncle, Godfrey de Luci, bishop of Winchester. Francisque Xavier Michel said that Fitzwalter came to be "one of the greatest men in England, and one of the most powerful". His lands were mainly situated in the north, so that his interests now became close to those of a faction called the "Aquilonares", whom he would later lead in the struggle against King John. In the years following 1200, Fitzwalter is recorded as a participant in several lawsuits. In 1200 Fitzwalter was surety for half the fine incurred by his brother, Simon Fitzwalter, for marrying without royal licence. In 1201 he made an agreement in the curia regis with St Albans Abbey with respect to the wood of Northaw. Another suit sprang from his claim to the custody of the Hertford Castle as of ancient right. He withdrew this suit for a time, and in August 1202 King John made Fitzwalter warden of Hertford Castle by royal letters patent, releasing him from his family's debts to Jewish moneylenders as well. Early in 1203 Fitzwalter was in attendance on the king in Normandy, in February and March at Rouen. Fitzwalter was made joint governor of the castle of Le Vaudreuil (near the mouth of the Eure) with Saer de Quincy, later Earl of Winchester, his half first cousin (both being grandsons of Matilda/Maud de St Liz/Senlis). After Easter King Philip II Augustus of France took the field, and despite being well fortified and supplied, the governors of Vaudreuil surrendered at the first summons. Philip shut them up in close confinement at Compiègne, where they remained until redeemed by a heavy ransom of five thousand marks. On 5 July John issued letters patent from Rouen to certify that they had surrendered the castle by his precept, witnessed by William Marshal, but in late November Fitzwalter's cousin William d'Aubigny was still engaged in selling some of Fitzwalter's lands to raise the ransom. The surrender of Vaudreuil has been ascribed to the cowardice of Fitzwalter and de Quincy, which contemporary sources mocked greatly. However, the actual reason for their actions, and those of the two kings, was mysterious at the time, and remains unknown. In October 1206 Fitzwalter witnessed the truce made between John and Philip Augustus at Thouars.

1212 Құрлық

Джонның жаман билеуі Фицвальтердің терең наразылығын тудырды, және 1212 жылы ол корольге қарсы Юстас де Вески және Уэльс князі Льюэллин аб Иорвертпен құпия келісімдерге келді. Өзінің мәлімдемесіне сәйкес, король оның үлкен қызы Матильданы баурап алуға тырысқан, бірақ оның шағымдары уақыт өте өзгеріп отырды. Кейіннен бірнеше барон да осыған ұқсас айыптаулар жасады, және осы оқиғалар монахтардың жылнамаларында жақсы тіркелді, сондықтан Матильда туралы әңгіме күрделі аңызға айналды. Фицвальтер сияқты барондардың наразылығының басты себебі, көбінесе, қаржылық мәселелер болды – «Англия барондарын ең нашар жағдайға жеткізген әділетсіз салықтар», деп монах Роджер Вендовер айтқандай. 1212 жылы Джонның Папа Иннокентий III және Филипп II Августпен араздасуы шиеленіске жетті, және Иннокентий Англия барондарын Джонға адалдықтан босатты. Джон бүлікші күйеу баласы Льюэллин аб Иорвертке қарсы Нотингемге әскер аттануға дайындалып жатқанда, оның барондары оны тұтқындауды жоспарлап отырғаны туралы жеке хабарлар арқылы күдік туды. Ол шетелдік салдақтарымен бірге Лондонға қайтып, тұрақты әскерін таратып жіберді. Ол әр бароннан туысын кепіл ретінде жіберуді талап етті. Көптеген барондар осылай істеді, бірақ Фицвальтер мен де Вески Франция мен Шотландияға қашуға шешім қабылдады. Олар мәңгілік жер аударуға үкім шығарылды. Бірақ Джон қатты қорқып, өзін халқынан жасырып, Уэльске жорық жасау жоспарын тоқтатты. Джон Фицвальтердің иеліктерін тартып алды, және 1213 жылдың 14 қаңтарында Бейнард қамалын қиратты. Ол сондай-ақ Роберттің Бенингтон қамалын және Эссекстегі ормандарын бұзды. Фицвальтер Джонның Папаға бағынуына дейін елден қуылған күйде болды. Фицвальтердің әпкесі Элис Печ өзінің адалдығын дәлелдеу үшін кепілдерді ұсынуы керек болды. Бір кепіл – оның және Гилберт Печтің қызы Элис. 1213 жылдың 13 мамырында Джон Риммен келісу шарттарының бір бөлігі ретінде оған бейбітшілік пен қауіпсіздікке уәде берді, ал 27 мамырда Англияға қауіпсіз келе алатыны туралы патенттік хаттар берді. 19 шілдеде оның иеліктері қайта қалпына келтірілді. Джон сондай-ақ оның басқарушысына өтемақы ретінде жүз марка берді, және интердикттен зардап шеккен дін қызметкерлері сияқты оның шығындарына қатысты жалпы тергеу жүргізуді бұйырды.

The misgovernment of John provoked Fitzwalter's profound resentment, and in 1212 he entered into intrigues with Eustace de Vesci and the Welsh prince Llewelyn ab Iorwerth against the king. According to his own statement the king had attempted to seduce his eldest daughter Matilda, but his account of his grievances varied from time to time. Several other barons later made similar accusations, and these stories were well recorded by monastic chroniclers, so later the story of Matilda developed into a complex legend. Financial factors, "unjust exaction which reduced [the barons of England] to extreme poverty", as the monk Roger of Wendover put it, were more likely the primary reason for the dissatisfaction of barons such as Fitzwalter. In 1212, John's quarrel with Pope Innocent III and Philip Augustus reached a breaking point, and Innocent absolved the barons of England from their allegiance to John. John was preparing to march at Nottingham against his rebellious son in law Llewelyn ab Iorwerth. His suspicions that his barons were plotting to capture him were aroused by private intelligence, and he turned back to London with his foreign mercenaries, disbanding his regular forces. He demanded that each baron send a relative to him as a hostage. Most of the barons did so, but Fitzwalter and de Vesci decided to flee, to France and Scotland respectively. They were condemned to perpetual exile. But John was so much alarmed that he shut himself up from his subjects, and abandoned his projected Welsh campaign. John now seized upon Fitzwalter's estates, and on 14 January 1213 destroyed Baynard's Castle. He also demolished Robert's castle of Benington and his woods in Essex. Fitzwalter remained in exile until John's submission to the pope. Fitzwalter's sister, Alice Peche, was required to provide hostages to prove her loyalty. One hostage was her and Gilbert Peche's daughter, Alice. On 13 May 1213 John promised peace and security to him as part of the conditions of his reconciliation with Rome, and on 27 May issued letters patent informing him that he might safely come to England. On 19 July his estates were restored. John also granted a hundred marks to his steward as compensation, and directed a general inquest into his losses like those made in the case of the clerks who had suffered by the interdict.

Магна-Карта көтерілісі

Фицвальтер Джонның кейінгі шараларына қарсы күресті жалғастырды. Мэтью Пэрис Джон оны, архиепископ Стивен Лэнгтонды және Сэр де Куинсиді ерекше жек көретінін айтты. 1213 жылдың тамызында ол Лондондағы Сент-Пол соборында болғанда, архиепископ Лэнгтон Генрих I қол қойған жарлықты оқып, Англияға салынған тыйымды алып тастау алдында діни қызметтерді өткізуге болатынын жариялады. 1214 жылдың 4 қарашасында Фицвальтер архиепископ пен басқа барондармен Бьюри Сент-Эдмундс қаласында құпия кездесті. Жиналған барондар король Джонға адалдықтарын жоюға шешім қабылдады және аббат шіркеуінің алтарында, егер ол Рождествоға дейін жарғы талаптарын қабылдамаса, Джонға қарсы соғыс бастауға ант берді. Барондар мен король екеуі де қарулануға кірісті, ал Джон Папаның қолдауын алып, крестпен соғысқа шыққандай болды. Қаңтар айында Джон барондардың талаптарын қабылдаудан әлі де бас тартты. Фицвальтер және басқа бірнеше барондар Лондондағы Англиядағы Темплер рыцарларының бас кеңсесіне (қазіргі Сот палатасы) қару-жарақпен келгенде, ол Пасхаға дейін бітімгершілікке келісуді сұрады. 1215 жылы Фицвальтер Пасха аптасында (19-26 сәуір) Стэмфордта жиналған барондардың тізімінде бірінші болып аталды. 27 сәуірде ол Нортгемптонширдегі Браклиге аттанған бүлікші лордтарға қосылды. Бірақ Джон енді Оксфордта оларға жіберілген талаптардың ұзақ тізімін қабылдаудан ресми түрде бас тартты. Сондықтан барондар Фицвальтерді "Құдайдың және Киелі шіркеудің армиясының маршалы" атағымен өздерінің басшысы етіп сайлады. Олар Джонға адалдықтарын жоқ деп мәлімдеді және Нортгемптонды қоршауға алды. Олар сонда да, Бедфордта да сәтсіздікке ұшырады, онда Фицвальтердің байрақ ұстаушысы қаза тапты. Бірақ Лондонның оларға қосылуы олардың жеңісіне кепілдік берді. Фицвальтердің Лондондағы ықпалының арқасында оның жақтастары қаланың қолдауын алды және оны өздерінің операциялық базасы ретінде пайдаланды. 17 мамырда Фицвальтер "Құдай әскерінің" басында қалаға кірді, бірақ Джонның жақтастары әлі де Тауэрде бекінген еді. Фицвальтер мен Эссекс графы Лондон қабырғаларын жөндеумен ерекше айналысты, бұл мақсатта яһудилердің қиратылған үйлерінен алынған тастарды қолданды. Маусым айында Джон барондармен Рунимедте кездесті, онда екі тарап Ұлы Хартияға келісті, ал барондар адалдық анттарын жаңартты. Магна Хартияның соңғы нұсқасында, әсіресе Фицвальтердің ісіне қатысты, заңға сәйкес сот отырысынан басқа, елден қуу жазасын тыйым салатын бап енгізілді. Фицвальтер оның ережелері орындалуын қадағалау үшін тағайындалған жиырма бес атқарушының бірі болды. Қысқа уақытқа номиналды бейбітшілік орнады, және Фицвальтер Гертфорд қамалының қамқорлығын қайта алды. Бірақ барондар қарулы күйінде қалды, ал Фицвальтер әлі де "Құдайдың және Киелі шіркеудің Армиясының Маршалы" ретінде әрекет етті. Ол Джонмен келісім жасады, ол бойынша Лондон 15 тамызға дейін барондардың қолында қалды. Бірақ Фицвальтер сатқындықтан қорқып, Рунимед кездесуінен кейін екі апта ішінде ол Стамфордта Сент-Петр мен Пауыл мейрамынан кейінгі дүйсенбіде (29 маусым) өтетін турнирді тағы бір аптаға кейінге жылдыруды жөн көрді және оның орны ретінде Ханслоу Хитті таңдады, барондар Лондонды қорғауға жеткілікті жақын болуы үшін.

Fitzwalter, however, remained a vigorous opponent of John's later measures. Matthew Paris said that John specially hated him, Archbishop Stephen Langton, and Saer de Quincy. In August 1213, he was at St Paul's Cathedral in London when Archbishop Langton read a charter signed by Henry I and announced that services could be conducted ahead of the lifting of the interdict on England. On 4 November 1214 Fitzwalter met in secrecy with the Archbishop and the other barons at Bury St Edmunds. The assembled barons resolved to withdraw their fealty from King John and swore at the altar of the abbey church that they would wage war on John if he did not accept their demands of a charter by Christmas. The barons and the King both began to arm themselves, and John secured the support of the Pope and took up the cross as a crusader. By January, John still refused to accede to the barons' demands and when Fitzwalter and several other barons visited him in armour at the headquarters of the Knights Templar in England in London (the modern Inns of Court) he asked for a truce until Easter. In 1215 Fitzwalter was the first mentioned in the list of barons who assembled on Easter week (19–26 April) at Stamford. He accompanied the revolted lords on the march to Brackley in Northamptonshire on 27 April. But John now formally refused to accept the long list of demands which they forwarded to him at Oxford. Thereupon the barons elected Fitzwalter their general, with the title of "Marshal of the Army of God and Holy Church". They solemnly renounced their homage to John and proceeded to besiege Northampton. They failed there and at Bedford, where Fitzwalter's standard bearer was slain. But the adhesion of London secured their success. It was due to Fitzwalter's influence in London that his party obtained the support of the city and used it as their base of operations. On 17 May Fitzwalter entered the city at the head of the "army of God", though the partisans of John still held out in the Tower. Fitzwalter and the Earl of Essex specially busied themselves with repairing the walls of London, using for the purpose the stones taken from the demolished houses of the Jews. In June, John met the barons at Runnymede, where the two sides agreed to the Great Charter, and the barons renewed their vows of fealty. In its final draft Magna Carta contained a clause prohibiting sentences of exile, except as the result of a lawful trial, which refers more particularly to Fitzwalter's case. Fitzwalter was one of the twenty five executors appointed to see that its provisions were really carried out. For a short time nominal peace prevailed, and Fitzwalter now got back the custody of Hertford Castle. But the barons remained under arms, and Fitzwalter was still acting as "Marshal of the Army of God and Holy Church". He now made a convention with John, by which London remained in the barons' hands till 15 August. But Fitzwalter was so fearful of treachery that within a fortnight of the Runnymede meeting he thought it wise to postpone a tournament fixed to be held at Stamford on the Monday after the feast of Saints Peter and Paul (29 June) for another week, and chose as the place of its meeting Hounslow Heath, that the barons might be near enough to protect London.

Бірінші барондар соғысы

26 тамызда Джон мен барондар Стайнсте кездесу ұйымдастыруға тырысты. Бұл сәтсіз аяқталып, Бірінші барондық соғыс басталды. Жиырма бес атқарушы өздеріне түрлі округтерді өз жағынан қамтамасыз ету үшін бөліп алды. Фицвальтер, Евстась де Вескимен бірге қозғалыстың жетекші күші болған, Нортгемптонширге жауапты болды. 17 қыркүйекте Джон Фицвальтердің Корнуолл иеліктерін жас ұлы, ханзада Генриге берді. Бірақ папаның жарлықты жоюы халық жағындағы дін қызметкерлерінің күшін әлсіретті, ал Фицвальтердің басшылығымен жиырма бестің қатаң саясаты орташа жағдайдағы адамдарды наразылыққа түсірді. Архиепископ Лэнгтон Рочестер қамалын беруге мәжбүр болады деп қорқып, Фицвальтер, қамалдың күзетшісі Реджинальд де Корнхиллдің келісімімен, оны үлкен күшпен жасырын түрде басып алды. Джонның әскерлері жақын арада жетіп келді, Рочестер көпірін өртеп, сол жағалауды басып алып, Фицвальтерді Лондондағы одақтастарынан оқшаулауға тырысты. Бірақ Фицвальтер өз позициясын сақтап қалды, бірақ көп ұзамай 11 қазанда Лондонға шегінуге мәжбүр болды, бұл роялистерге қаланы басып алуға және қамалды қоршауға мүмкіндік берді. Джон содан кейін Фицвальтерді жалған хаттармен алдауға тырысты. Фицвальтер өзінің әлсіз жағдайын сезініп, келіссөздер жүргізуге тырысты. 9 қарашада Фицвальтер Гертфорд графымен және Лондон азаматтарымен конференцияға қауіпсіз өткізу құқығын алды, бірақ ештеңе шықпады. Рочестердегі қоршауға алынған гарнизон оны тастап кеткені үшін оны қатты айыптады. 10 қарашада олар капитуляциялауға мәжбүр болды. 16 желтоқсанда барондар, соның ішінде Фицвальтер де, есімдерімен бірге шіркеуден шығарылды. Француздық көмек енді олардың жалғыз панасы болды. Фицвальтер Винчестер графымен бірге Францияға барып, тақты король Филипптің ұлы Луиге ұсынды, оған жиырма төрт кепіл берді және олардың тарапынан қолдау алатынын уәделеді. Фицвальтер 1216 жылдың басында Англияға оралды. Луи мамыр айында қоныс тепті, ал Джон шығыста үлкен жетістіктерге жеткен кезде Фицвальтер өзінің округтері Эссекс пен Саффолк елдік патшаны қабылдауға мәжбүрлеумен айналысты. Сәттілік содан кейін өзгерді, бірақ 19 қазанда Джонның өлімінен кейін Фицвальтердің қиындықтары күшейді. Бірте-бірте ағылшындар жаңа король Генрих III жағына көшті. Жау қолындағылардың Джонға сатқындық жасағандықтан француздар оларды құрметтемеді. 6 желтоқсанда Луи жаңа король Генрихтің ізбасарларынан Гертфорд қамалын басып алды. Фицвальтер, әрине, бұл бекіністің ұзақ уақыт бойы оның қамқорлығында болғандықтан күзетуді сұрады. Француздар өзінің қожайынына сатқындық жасаған адамға сенуге болмайтынын айтты және Луи оған соғыс аяқталғанға дейін күту керектігін айтты. Фицвальтер Луиге тым берілгендіктен дезертирлерге қосылмады. Ол 1217 жылдың 30 сәуірінде Лондоннан күшті француз күштерімен Лестерширдегі Монтсорл қамалын қоршаудан босату үшін жіберілді, оны Честер графы қазір қатты қысымға алды. Жолда ол Сент-Олбанста демалды, онда оның ашқан әскерлері аббаттың барлық қорын жеп қойды, аббаттың жылнамашысы Мэтью Пари айтқандай. Ол Монтсорл қамалын қоршаудан босатып, Линкольнге қарай жылжыды. Ол регент Уильям Маршаллмен кездесті, оның күштеріне енді Монтсорлді қоршаған Честер графы мен әскер қосылды. Фицвальтер бірден шайқасқа түсуге асықты. 20 мамырда Фицвальтер Линкольннің екінші шайқасында шайқасты, онда барондық күштер толық жеңілді. Фицвальтер өзінің ұлымен және оның партиясының көп бөлігімен бірге тұтқынға алынды. Лондондықтар 24 тамызда Хьюберт де Бурдың теңіздегі үлкен жеңісіне дейін қарсы тұрды. 11 қыркүйекте Ламбет шарты күресті аяқтады. Бірақ шартының нәтижесінде жарлықтың қайта жариялануы Фицвальтердің жеке сәтсіздігіне қарамастан оның ісі жеңіске жеткенін көрсетті. 1217 жылдың 8 қазанында Фицвальтерді түрмеден босатуға бұйрық берілді, ал 1218 жылдың 24 қаңтарында король оған scutage берді. Шілдеде ол өзінің жүйесі Уолтер Фитцсимон Фитцвальтердің қамқорлығын алды, оның әкесі қайтыс болды.

On 26 August, John and the barons tried to arrange at a meeting at Staines. When this failed, the First Barons' War broke out. The twenty five executors assigned to themselves various counties to secure them for their side. Fitzwalter, who with Eustace de Vesci was still the leading spirit of the movement, became responsible for Northamptonshire. On 17 September John granted Fitzwalter's Cornish estates to his young son Prince Henry. But the pope's annulling the charter had paralysed the clerical supporters of the popular side, and the thoroughgoing policy of the twenty five under Fitzwalter's guidance had alienated of the more moderate men. Fearing Archbhishop Langton might be forced to surrender his castle of Rochester, Fitzwalter, with the assent of the warden of the castle, Reginald de Cornhill, secretly occupied it with a large force. John's troops soon approached, and strove, by burning Rochester bridge and occupying the left bank of the way, to cut off Fitzwalter from his London confederates. But Fitzwalter succeeded keeping his position, though before long he was forced on 11 October to retreat to London, allow the royalists to occupy the town besiege the castle. John now tried to deceive him by forged letters. Fitzwalter, conscious of the weakness of his position, sought to negotiate. On 9 November, Fitzwalter received with the Earl of Hertford and the citizens of London safe conduct for a conference, but nothing came of it. In vain the beleaguered garrison of Rochester bitterly reproached him for deserting them. On 10 November they were forced to surrender. On 16 December the barons, including Fitzwalter, were excommunicated by name. French help was now their only refuge. Fitzwalter went over to France with the Earl of Winchester and offered the throne to Louis, the son of King Philip, putting into his hands twenty four hostages and assuring him of the support of their party. Fitzwalter was back in England early in 1216. Louis landed in May, and as John made great progress in the east, Fitzwalter busied himself in compelling Essex and Suffolk, his own counties, to accept the foreign king. The tide of fortune now turned, but after John's death on 19 October Fitzwalter's difficulties increased. Gradually the English went over to the side of the new king Henry III. Those who remained in arms were not respected by the French, because of their betrayal of John. On 6 December Louis captured Hertford Castle from the followers of the new king Henry. Fitzwalter naturally asked for the custody of a stronghold that had already been so long under his care. The French urged that a traitor to his own lord was not to be trusted, and Louis told him he must wait until the end of the war. Fitzwalter was too deeply pledged to Louis to join the deserters. He was sent from London on 30 April 1217 at the head of a strong French force to raise the siege of Mountsorrel in Leicestershire, now closely pressed by the Earl of Chester. On his way he rested at St Albans, where his hungry troops ate up all the supplies of the abbey, according to abbey chronicler Matthew Paris. He raised the siege of Mountsorrel and advanced to Lincoln. He was met by the regent, William Marshall, whose forces were now joined by the Earl of Chester with the army that had besieged Mountsorrel. Fitzwalter was anxious for an immediate battle. On 20 May Fitzwalter fought in the Second Battle of Lincoln, in which the baronial forces were thoroughly defeated. Fitzwalter himself was taken prisoner along with his son and most of the leaders of his party. The Londoners still held out until Hubert de Burgh's great naval victory on 24 August. On 11 September the Treaty of Lambeth ended the struggle. But the reissue of the charter as the result of the treaty showed that Fitzwalter's cause had triumphed in spite of his personal failure. On 8 October 1217 Fitzwalter's release from prison was ordered, and on 24 January 1218 the king granted him his scutage. In July he received the custody of his nephew, Walter Fitzsimon Fitzwalter, whose father had died.

Кейінгі өмірі

1218 жылы Фицвольтер Англияның Ұлы мөрі патша еңбекке қабілетті болғанға дейін ешқандай патент немесе жарғыға қойылмайтынын көрді. Бірақ Бесінші крест жорығы оған және басқаларға ыңғайлы мүмкіндік ұсынды. 1219 жылы ол Винчестер графы Саэр және Арундель графы Вильгельм д’Обиньимен бірге Киелі жерге аттанды. Ол тамыз айында Генуядан шықты, крест жорығының басты күштері Бриндизиден кеткеннен кейін көп ұзамай, қыркүйек айында Аккраға жетті. Ол келгенге дейін крестонос армиясы Дамиетта қамалына бұрылды. Ол 1219 жылдың күзінде кардинал-легаты Пелагиймен бірге Сер де Куинси және басқа ағылшын крестоносшыларымен бірге келді. Сейр де Куинси 3 қарашада қайтыс болды. Бұл дата Ковентридің Уолтерінің олар Дамиетта басып алынғаннан кейін ғана келгенін айтуын мүмкін емес етеді. Қала 6 қарашада крестоносшылардың қолына түсті. Сондықтан Фицвольтер, есімдері аталмаса да, қамаудың соңғы кезеңіне қатысқан болуы керек. Крестоносшылар 1221 жылдың тамызына дейін Мысырда қалды. Бірақ Фицвольтер ауруға шалдығып үйіне қайтты, бұл бұрын болған болуы мүмкін. Ол өмірінің қалған бөлігін Англияда бейбіт өмір сүрді және Генрих III үкіметімен толыққанды келісімге келді. Ол осы уақытқа дейін едәуір қартайған болуы керек. 1225 жылдың 11 ақпанында Фицвольтер Генрих III-нің Ұлы жарғыны үшінші рет бекітуінің куәгері болды. 1230 жылдың маусымында ол Эссекс және Гертфордширде қару-жарақ тізімін жүргізуге тағайындалғандардың бірі болды. Мэтью Паристің айтуынша, ол 1235 жылдың 9 желтоқсанында қайтыс болды және Кіші Дунмоудағы Приория шіркеуінің алдында жерленді. 1235 жылдың 16 желтоқсанында оның мүлігі мен иелігі оның өсиет орындаушыларына берілді. Париж оны «туған тегімен даңқты, соғыс өнерімен танымал» деп сипаттады.

Мұра

Фицвальтерді ағылшын бостандығының алғашқы қорғаушысы ретінде еске алудың үлкен аңыз және романтикалық тарихы біртіндеп жиналды. Данмоудың қолжазба хроникасында алғаш рет табылған көркем әңгімеде Фицвальтердің Матильда есімді өте әдемі қызы болғаны айтылады, ол патша Джонның адалсыз ұсыныстарын ашумен қабылдамады. Қыздың мойынсұнбастығы дәлелденген соң, Джон оны уландырды, осылайша Фицвальтерді конституциялық көшбасшы рөлін атқаруға итермелеген жеке бақытсыздық сезімі оянды. Бұл оқиғаға соншалықты сендіріпті, Кіші Данмоудағы Приори шіркеуіндегі сұр құрбандық тасының үстіндегі алабастр мүсіні кейде бақытсыз Матильданың бейнесі ретінде көрсетіледі. Осы көркем романс негізінде бірнеше өлеңдер мен пьесалар жазылған. Оларда Матильда Робин Гудтың сүйіктісі Марианмен қызықты байланысқа түседі. Мысалы, 1601 жылы Генри Четтл мен Энтони Мундейдің "Роберттің құлдырауы, Хантингдон графы, кейіннен Робин Гуд деп аталды, оның Лорд Фицвотердің қызы Матильдаға деген махаббатымен, кейіннен оның қалыңдық Мариан" және "Робин Гудтың өлімі, оның қалыңдық Матильданың қайғылы трагедиясымен, оның қалыңдық Мариан, патша Джон Данмоуда уланды" атты пьесалары. Майкл Дрейтон 1594 жылы "Матильда, лорд Роберт Фицвольтердің әділ және пәк қызы" атты поэтикалық еңбегін және оның король Джонмен арасында жазылған деген екі хатты жариялады. 1639 жылға дейін Роберт Давенпорт "Король Джон мен Матильданың трагедиясы" атты тағы бір пьеса жазды. Он жетінші ғасырда Роберт Фицвальтер, немесе оның кейінгендерінің бірі, Кіші және Үлкен Данмоудағы бекон салған дәстүрдің негізін қалаған деп есептелді. Фицвальтер мен Король Джон – Marriott Edgar-дың "Magna Charter" комик монологындағы екі басты кейіпкер.