Кіріспе

Үндістанның азаттық күрескері және саясаткері Говинд Баллаб Пант (10 қыркүйек 1887 - 7 наурыз 1961) Үндістанның азаттық күрескері және Уттар Прадештің бірінші бас министрі болды. Махатма Ганди, Жавахарлал Неру және Валлабх Бхай Пателмен бірге Пант Үндістанның тәуелсіздік қозғалысының басты тұлғасы болды, кейіннен Үндістан үкіметінің басты тұлғасы болды. Ол Уттар-Прадештің (ол кездегі Біріккен провинциялар) ең көрнекті саяси көшбасшыларының бірі және Үндістан Одағының ресми тілі ретінде хинди тілін бекіту үшін сәтті қозғалыстың басты ойыншыларының бірі болды. Бүгінде бірнеше Үндістан ауруханалары, білім беру мекемелері мен қорлары оның есімін алып жүр. Пант 1957 жылы Үндістанның ең жоғары азаматтық марапаты - "Бхарратратна" сыйлығын алды.

Ерте өмір

Говинд Баллаб Пант 1887 жылы 10 қыркүйекте Алмора маңындағы Хуонт ауылында дүниеге келген. Ол қазіргі Карнатаканың солтүстігінен Кумаун аймағына көшіп келген маратхи Кархаде брахман отбасында дүниеге келген. Оның анасының аты Говинди Бай еді. Оның әжесі, Бадри Датт Жоши, жергілікті биліктің маңызды өкілі, оның тұлғасы мен саяси көзқарасын қалыптастыруда маңызды рөл атқарды, Говиндті өсірді, өйткені оның әкесі, Манорат Пант, үнемі қозғалыс үстінде болатын мемлекеттік қызметкер болды. Пант Аллахабад университетінде оқып, кейін Кашипурда заңгер болып жұмыс істеді. Бұл жерде ол 1914 жылы Британдық Раджге қарсы белсенді жұмыс істей бастады, ол жергілікті паришадқа немесе ауыл кеңесіне Кули Бегарға қарсы күресте көмектесті. Бұл заң жергілікті тұрғындарды британдық қызметкерлердің жүгін тегін тасымалдауға мәжбүр етті. 1921 жылы саясатқа кіріп, Агра және Оудх біріккен провинцияларының заң шығарушы жиналысына сайланды.

Бостандық үшін күресте

Өте қабілетті заңгер ретінде танылған Пантты Конгресс партиясы 1920 жылдардың ортасында Какори ісіне қатысы бар Рампрасад Бисмилл, Ашфакулла Хан және басқа да революционерлердің атынан өкілдік етуге тағайындады. 1928 жылы Саймон комиссиясына қарсы наразылық акциясына қатысты. Жавахарлал Неру өзінің өмірбаянында Панттың наразылық акциялары кезінде өзімен бірге болғанын және оның үлкен дене бітімі оны полиция үшін оңай нысанаға айналдырғанын айтады. Осы наразылық кезінде ол ауыр жарақат алып, өмірінің соңына дейін арқасын түзей алмады. 1930 жылы Гандидің бұрынғы әрекеттерінен шабыт алған тұз науқанын ұйымдастырғаны үшін бірнеше аптаға қамауға алынып, түрмеге жабылды. 1933 жылы ол Харш Дев Бахугунамен (Чукоттың Гандисі) бірге тұтқындалып, жеті айға бас бостандығынан айырылды. 1935 жылы тыйым алынып тасталды, ал Пант жаңа Заң шығарушы кеңесіне кірді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Пант британдық коронаны соғыс күш-жігерінде қолдауды жақтаған Ганди фракциясы мен жағдайды пайдаланып, британдықтарды барлық қажетті құралдармен қуып шығаруды жақтаған Субхас Чандра Боз фракциясы арасында теңдікті бұзушы ретінде әрекет етті. 1934 жылы Конгресс заң шығарушы органдарға бойкот жариялап, кандидаттар ұсынды, ал Пант Орталық заң шығарушы жиналысқа сайланды. Ол Конгресс партиясының Ассамблеядағы вице-лидері болды. 1940 жылы Пант Сатьяграха қозғалысын ұйымдастырғаны үшін тұтқындалып, түрмеге қамалды. 1942 жылы ол тағы да тұтқындалды, бұл жолы "Хиндиядан шығу" резолюциясына қол қойған үшін және Ахметнагар фортында 1945 жылдың наурызына дейін Конгресс жұмыс комитетінің басқа мүшелерімен бірге үш жыл өткізді. Сол кезде Жавахарлал Неру денсаулығының нашарлауы себебінен Панттың босатылуын сәтті өтінді. Ішкі істер министрі Валлабхай Пател мен премьер-министр Джавахарлал Неру Пантқа мүсіндерді алып тастауға нұсқау берді, алайда Пант мүсіндерді алып тастауға дайын болмады және "жетістікке жетудің айтарлықтай мүмкіндігі бар, бірақ жағдай әлі де сұйық күйде және бұл кезеңде көбірек айту қауіпті болады" деп қосты. 1950 жылы мемлекет 145 - ші бап бойынша ғимаратты өз бақылауына алды және мұсылмандарға емес, индустарға ғибадат етуге рұқсат берді. Ол штатта панчаят жүйесін дамытуда маңызды рөл атқарды. Ол сондай-ақ, фермерлерді өздерін дербес ұстап, балаларына білім беруге және өмір сүру мен егін шаруашылығының сапасын жақсарту үшін бірлесіп жұмыс істеуге шақырды.

Үндістанның Ішкі істер министрі

Пант 1955-1961 жылдары аралығында Орталық ішкі істер министрі қызметін атқарды. Пантты 1955 жылы 10 қаңтарда Жавахарлал Неру Нью-Делиде Орталық кабинетінің Ішкі істер министрі етіп тағайындады. Ішкі істер министрі ретінде оның басты жетістігі - мемлекеттерді тілдік желі бойынша қайта ұйымдастыру болды. Ол хинди тілінің орталық үкімет пен бірнеше штаттарда ресми тіл ретінде қалыптасуына да жауапты болды. Ішкі істер министрі болған кезінде Пант 1957 жылы 26 қаңтарда "Бхаратратна" орденімен марапатталды.

Өлім

1960 жылы ол жүрек ауруынан қайтыс болды. Оған Үндістанның үздік дәрігерлері, оның ішінде досы, Батыс Бенгалияның сол кездегі бас министрі доктор Бидан Чандра Рой да көмектесті. Денсаулығы нашарлай бастады және ол 7 наурызда 1961 жылы 73 жасында ми инсульті салдарынан қайтыс болды. Ол кезде ол әлі де Үндістанның Ішкі істер министрі қызметін атқарып жүрген еді. Ол кездегі Үндістан Президенті, доктор Ражендра Прасад қайғырып: "Мен пандит Говинд Баллаб Пантты 1922 жылдан бері білемін. Қазір оның еңбегі мен жетістіктерін бағалайтын уақыт емес. Қайғысы сөзбен айтып жеткізуге келмейтіндей. Мен тек оның жан дүниесін тыныштыққа бөлеуді және оны жақсы көргендер мен қастерлегендерге күш-қуат беруді сұраймын".

Отбасы

Говинд Баллаб Панттың ұлы Кришна Чандра Пант та саясаткер болған.