Жапондық 37 мм-лік ІІ типті пілте далалық артиллериялық қаруы
Type 11 37 mm infantry gun
Жапон әскерінің Екінші Қытай-Жапон соғысы мен 2-дүниежүзілік соғыста қолданған 37 мм «11 жылдық» атқыш қаруы туралы ақпарат. Танктарға қарсы қолданылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
11 типті 37 мм жаяу әскерін қолдауға арналған зеңбірек (十一年式平射歩兵砲) – Жапон Императорлық Армиясы Екінші Қытай-жапон соғысы мен Екінші дүниежүзілік соғыста қолданған жаяу әскерін қолдауға арналған зеңбірек. Бұл зеңбірекке 11-ші тип атауы император Тайшоның билігінің 11-ші жылы (1922 жыл) қабылдағандықтан берілді.
The Type 11 37 mm infantry support gun (十一年式平射歩兵砲) was an infantry support gun used by the Imperial Japanese Army in the Second Sino Japanese War and World War II. The Type 11 designation was given to this gun as it was accepted in the 11th year of Emperor Taishō's reign (1922).
Тарих және дамуы
11 типті жаяу әскер қаруы 1922 жылы қолданысқа енгізілді. Ол жаудың пулеметтік орналасқан жерлеріне және жеңіл танктерге қарсы қолданылуы тиіс болған, ал өзгертілген нұсқасы кейбір ерте жапон танктерін (жапон Renault NC27 және кейбір ерте Type 89 I Go орта танктерін) жабдықтау үшін пайдаланылды. Тынық мұхиты соғысының басында бұл қару Type 94 37 мм танкке қарсы қарумен көбінесе алмастырылды. Дегенмен, ол Екінші дүниежүзілік соғыстың соңына дейін қолданылып келді.
The Type 11 infantry gun entered service in 1922. It was intended to be used against enemy machine gun positions and light tanks, and in a modified form was used to equip some early Japanese tanks (the Japanese Renault NC27 and some early Type 89 I Go medium tanks). It had been largely been superseded by the Type 94 37 mm anti tank gun by beginning of the Pacific War. However it was still used until the end of World War II.
Дизайн
11-ші типті жаяу әскер қаруы француздық Canon d'Infanterie de 37 modèle 1916 TRP-ге негізделген, оған Жапония Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін өндіріс лицензиясын сатып алып, жапондық талаптарға сай өзгертіп жасады. Ол құбырлы болат үш аяқты тұғырдан атылып, тік сырғанатын замканы қолданды, ол қарудың оң жағындағы тетікпен ашылып, жабылатын. Қару артындағы бауды күшпен тартып оқ атылатын, ол иілгішті соқтырып, оқтың артқы жағындағы капсюльді іске қосатын. Ол артиллериялықтармен қарудың артқы аяқтарын таяқ ретінде пайдаланып тасуға арналған, дөңгелегі болмаған, алдыңғы жағындағы екі алынып тасталатын таяқ төрт сарбазға қаруды көтеруге мүмкіндік берді. Қарудың артқы аяқтарында қақпақтар орнатылып, қаруды нық бекітуге мүмкіндік берді. Қару 12-ші типті жоғары жарылғыш снарядын, ішінде 41 грамм жарылғыш затпен, сондай-ақ тиімсіз танкке қарсы снарядты атып шығаратын.
The Type 11 infantry gun was based on the French Canon d'Infanterie de 37 modèle 1916 TRP, for which Japan bought a production license after World War I, and modified it to suit Japanese requirements. It fired from a tubular steel tripod and used a vertically sliding breechblock, that was opened and closed by a lever on the right side of the gun. The gun was fired by pulling sharply on a cord hanging from its rear, which drove a lever into the firing pin, which impacted and initiated the percussion cap in the rear of the shell. It was intended to be carried into action by its gunners using the rear legs of the gun as carrying poles and lacked wheels entirely, with a pair of removable poles at the front allowing four soldiers to lift the weapon. The rear legs of the weapon were fitted with spades to firmly fix the gun in position. The gun fired the Type 12 high explosive shell, which contained 41 grams of explosive, as well as an ineffective anti tank shell.
Жауынгерлік іс-әрекет
11-ші типті жаяу әскерін қолдауға арналған зеңбіректер әдетте төрттен топтап, жаяу әскер полктеріне берілетін. Әр зеңбірек 10 сарбаздан тұратын бөлімшемен (бөлім командирі, төрт зеңбірекші (олардың екеуі зеңбірекке жақын арада резервте тұратын), оқ-дәрі таситын үш сарбаз және зеңбірекпен бірге қолданылатын аттарды күтіп ұстайтын екі сарбаз) басқарылды. Бөлімше полк штабымен (әдетте 300 метрге дейін) далалық телефон немесе жеделхабаршылар арқылы байланыста болды. Зеңбірек Екінші Қытай-Жапон соғысының басында, пиллбокстар, пулемет ұялары және жеңіл брондалған техника сияқты жартылай бекінілген нысандарға қарсы жаяу әскеріне күшті атыс қолдау көрсету мақсатында тиімді болды. Дегенмен, оның төменгі оқ жылдамдығы, кішкентай калибрі және төменгі ату жылдамдығы оны танктері бар одақтас әскерлерге қарсы жылдам ескірді, және Тынық мұхиты соғысы кезінде резервтік бөлімдерден тыс жерде көрінуі сирек болды.
The Type 11 infantry support guns were typically assigned in groups of four to combat infantry regiments. Each weapon was operated by a squad of 10 soldiers (a squad leader, four gunners (two of whom stood in reserve a little distance from the gun), three troops to carry ammunition and two troops who handled the pack horses used with the gun), and was kept in contact with the regimental headquarters (typically up to 300 meters) away by field telephone or messenger runners. The gun was effective in the early stages of the Second Sino Japanese War for its intended purpose of providing heavy infantry firepower against semi fortified positions, such as pillboxes, machine gun nests, and lightly armored vehicles. However, its low muzzle velocity, small caliber and low rate of fire rendered it quickly obsolete against Allied forces equipped with tanks, and it was seldom seen outside of reserve units during the Pacific War.