Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондон метрополитенінің 1960 жылғы модельдері Лондон метрополитенінің Орталық желісі үшін электрлік көпвагонды пойыз тобы болды. Cravens компаниясы 12 моторлық вагонды жеткізіп берді, ал екі қайта жаңартылған стандартты тіркеме вагондарды қосу арқылы төрт вагонды пойыз құрастырылды. 338 моторлық вагонды өндіру жобасы жаңа мүмкіндіктерді бағалауға кеткен уақыт пен тіркеме вагондарды қайта жаңарту құнына байланысты тоқтатылды. Кейбір 1938 жылға дейінгі тіркеме вагондар кейіннен 1938 жылғы модельдермен ауыстырылды. Бұл пойыздар автоматты пойыз жүргізу жүйесін сынау үшін пайдаланылды, онда басқару сигналдары рельстерден алынды, ал стансадан шыққандағы бастапқы командадан басқа, пойыздың барлық басқару функциялары "қара жәшік" басқару құрылғысы арқылы жүзеге асырылды. Бұл сынақтар Орталық желінің Вудфордтан Хейнолтқа дейінгі бөлігінде жүргізілді, бұл жүйе Виктория желісі ашылғанда енгізілуге дайындық болды. 1986 жылы үш пойыз қолмен басқаруға қайта жаңартылды, ал үш вагонды бірлік тек Еппингтен Онгарға дейінгі шаттл қатынасын жүзеге асырды, бұл желі 1994 жылдың 30 қыркүйегінде жабылғанға дейін. Бір пойыз әлі де жол тіркеу құрылымы ретінде жұмыс істейді, ал екіншісі жеке меншікте және метрополитенде экскурсиялық сапарлар үшін пайдаланылады.
The London Underground 1960 Stock was a class of electric multiple unit for the London Underground Central line. Twelve motor cars were supplied by Cravens, and pairs were made up to four cars by the addition of two converted standard stock trailers. A production run of 338 motor cars was shelved, due to the time needed to assess the new features and the cost of converting the trailer cars. Some of the pre 1938 trailers were later replaced by 1938 stock trailers. The trains were used as a test bed for automatic train operation, where control signals were picked up from the running rails, and all control of the moving train, apart from the initial command to start when leaving a station, was managed by a "black box" controller. The Woodford to Hainault section of the Central line was used for these tests, in preparation for the introduction of the system on the Victoria line when it opened. In 1986, three trains were converted back for manual operation, and a 3 car unit worked the peak only Epping to Ongar shuttle service, until that line closed on 30 September 1994. One train still works as a track recording unit, while a second is in private ownership and has been used for railtours on the Underground.
Өмірбаян
Лондон метрополитенінің тарихында жаңа пойздардың кең көлемде өндірісін бастамас бұрын, идеяларды сынап көру үшін шағын үлгілік партияларды жасау дәстүрі бар. Осылайша, 1935 жылы Metropolitan Cammell Carriage and Wagon Company компаниясы төрт алты вагондық пойыздарды жеткізді, олар кейінірек 1938 жылғы модельге енгізілетін идеяларды сынау үшін пайдаланылды. Ал 1986 жылы әртүрлі өндірушілерде салынған, әрқайсысы төрт вагондық үш пойызға тапсырыс берілді, одан кейін іріктемелер жасау көзделіп отырды. 1960 жылғы модель де осыған ұқсас шешімнің бір бөлігі болды және Шеффилдтегі Cravens компаниясы жасаған он екі моторлық вагондан тұратын. Ол Central желісінде қолданылып жатқан 1938 жылға дейінгі модельді ауыстыруға арналған жаңа көліктердің үлкен партиясының негізін құрайтын бірқатар ерекшеліктерді қамтыды. Егер жоспар іске асса, тағы 338 моторлық вагон салынбақ еді. Алайда, жаңа ерекшеліктерді бағалауға уақыт жетпеді, сондықтан Central желісін қайта жаңғырту 1959 жылғы модельдің алдыңғы партиясына негізделген 1962 жылғы модельді пайдалану арқылы жүзеге асырылды. 1960 жылғы модельдің көптеген дизайндық ерекшеліктері ақырында Виктория желісінің ашылуына арналған 1967 жылғы модельге енгізілді.
London Underground has a history of building small batches of prototype trains in order to try out ideas, prior to building a large production run of new trains. Thus in 1935, four six car trains were supplied by Metropolitan Cammell Carriage and Wagon Company, which were used as a test bed for ideas which would be incorporated into the later 1938 stock, while in 1986, three trains, each of four cars and built by different manufacturers, were ordered with subsequent larger orders in mind. The 1960 stock was part of a similar solution, and consisted of twelve motor cars, built by Cravens of Sheffield, incorporating a number of features which it was anticipated would form the basis for a major batch of vehicles to replace the pre 1938 stock then in use on the Central line. If the plan had proceeded, a further 338 motor cars would have been built. However, assessment of the new features took longer than the time available, and the Central line refurbishment was achieved using 1962 stock, which was based on the previous batch of 1959 stock. Many of the design features of the 1960 stock were eventually incorporated into the 1967 stock built for the opening of the Victoria line.
Көлік жүргізу
1958 жылы Cravens компаниясынан алюминийден жасалған 12 пойыз вагоны тапсырыс берілді. Олардың әрқайсысы бұрынғы екі емес, төрт жетек қозғалтқышымен жабдықталған. Басқару пневматикалық кәмшақты мотор (PCM) контроллері арқылы жүзеге асырылды, онда ауамен жұмыс істейтін кәмшақтың моторларды ауыстыруын басқаратын, ал ол өз кезегінде үдету релесімен басқарылатын. Бұл жүйе екі моторды басқаруда өте сенімді екенін дәлелдеді. Төрт моторды басқару үшін, толық қайта жаңартусыз, моторлар жұптарға біріктірілді, ал контроллер төрт мотордың тізбектей жұмыс істеуі мен екі жұптың параллель жұмыс істеуі арасында ауысты. Дөңгелектердің сырғанауын болдырмау үшін, егер жұптың бір моторы екіншісінен жылдам жөнелсе, контроллер автоматты түрде қалпына келтірілді. Бұрынғы шассилер асимметриялық болған, мотормен жетектелетін оське көбірек салмақ түсуін қамтамасыз ету үшін, бірақ енді барлық осьтерде мотор болғандықтан, орам орталыққа орналастырылды. Тағы бір жаңалық – пойыздың екі шетіндегі толық автоматты байланыстар "жақтары" болмады. Бұрын пойыздар "А" және "D" деп белгіленетін, және оларды тек бір пойыздың "А" жағын екінші пойыздың "D" жағымен қосу арқылы ғана біріктіруге болатын. Бұл, әсіресе "Централь" желісінде, пойыздың Хайнуальт айналымын айналып өтуі салдарынан, дұрыс бағытта емес жүруіне себеп болатын операциялық қиындықтар тудыруы мүмкін. 1960 жылғы модельдегі пойыз автоматты байланыстағы көптеген қосылымдарды екі рет қайталау арқылы бұл мәселенің алдын алды, соның арқасында пойыздар кез келген жақтан қосыла алатын болды. Вагондарда алғаш рет моторлық шассилердің үстіндегі көтерілген бөлімнің орнына тегіс еден болды (бұрынғы модельдерде тегіс еден тек орталық бөлімде болған, ал екі есіктің орналасқан жерінде еден 4 дюймға көтеріліп, шассилерге дейін қисайған). Жаңа пойыздардың біріншісі 1960 жылдың 9 қарашасында пайдалануға берілді. 1980 және 1981 жылдары Hainault депосында тағы екі төрт вагондық пойыз жаңартылды. Бір айырмашылығы – трейлерлер күміс емес, ақ түспен боялған.
The twelve aluminium bodied motor cars were ordered from Cravens in 1958, and each was equipped with four traction motors, instead of the two which previous stock had used. They were controlled by a Pneumatic Camshaft Motor (PCM) controller, where an air operated camshaft controlled the switching of the motors, which was itself governed by an accelerating relay. This system had proved reliable in the control of two motors. In order for it to control four, without a major re design, pairs of motors were wired together in series, and the controller switched between all four motors operating in series, and the two pairs operating in parallel. In order to protect against wheel spin, the controller automatically reset if one motor of a pair began to run faster than the other. Whereas previous bogies had been asymmetric, to ensure that more weight was carried by the axle driven by the motor, the pivot was central as every axle carried a motor. One further innovation was that the fully automatic couplers at the outer ends of the trains were not "handed". Previously, trains were designated with 'A' and 'D' ends, and could only be coupled together by joining an 'A' end of one train to a 'D' end of another. This could cause operational problems, particularly on a line such as the Central, where operating a train right round the Hainualt loop resulted in it facing the wrong way. The 1960 stock avoided this problem by duplicating most of the connections in the automatic coupler, so that trains could be joined either way round. The cars also included a flat floor for the first time, rather than having a raised section over the motor bogies (previous stock had flat floors at the centre section only, with a rising transition in the two double doorways to a steeply curved floor 4 inches higher at either end over the bogies). The first of the new trains entered service on 9 November 1960. Two further four car trains were refurbished in 1980 and 1981 at Hainault depot. One visible difference was that the trailers were painted white, rather than silver.