Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық герцог (1844–1892)
British duke (1844–1892)
Джордж Чарльз Спенсер Черчилль, 8-ші Марлборо герцогы, DL (13 мамыр 1844 – 9 қараша 1892), 1857 жылға дейін Сандерленд графы, ал 1857–1883 жылдар аралығында Блэндфорд маркизі болған британдық пэр.
George Charles Spencer Churchill, 8th Duke of Marlborough, DL (13 May 1844 – 9 November 1892), styled Earl of Sunderland until 1857 and Marquess of Blandford between 1857 and 1883, was a British peer.
Ерте өмір
Марлборо 1844 жылғы 13 мамырда Англияда дүниеге келген. Ол 1871 жылғы қаңтарда ағасы Рэндольфпен бірге Лондондағы Черчилль ложасында еркін зияткерлер қатарына қабылданды, бірақ 1872 жылы одан шығып кетті. Келесі жылдары ол Древний друидтер орденіне де қабылданды. Герцогтыққа ие болғаннан кейін Марлборо 1884 жылы Вольверкоттегі және Годстоудағы отбасылық жерлерін сатты.
Marlborough was born in England on 13 May 1844. He was initiated into the Freemasonry in January 1871 along with his brother Randolph, in the Churchill Lodge in London but resigned in 1872. In the following years, he was also initiated into the Ancient Order of Druids. After succeeding to the Dukedom, Marlborough sold the family holdings at Wolvercote and Godstow in 1884.
Жеке өмір
Марлборо екі рет үйленген. 1869 жылғы 8 қарашада ол Вестминстер сарайында Джеймс Гамильтонның қызы, Альберта Франсис Энн Гамильтонмен үйленді. Оның қалың ені, "ақымақ, ізгі және көңілсіз" деп жаман сипатталды. Олар 1883 жылғы 20 қарашада ажырасты, Марлборо әкесінің қайтысынан кейін герцогтық титулын мұраға алғаннан кейін, Эдит Пирс Уильямс (1897 жылы қайтыс болды), ол әлі де Айлсфордтың 7-ші графы Хеннидж Финчке (1849–1885) үйленген болатын. Лорд Айлсфордты ажырасу ісінен бас тартуға мәжбүрлеу үшін, леди Айлсфорд және Марлбороның інісі, Лорд Рэндольф Черчилль, Уэльс ханшайымына ажырасу ісінде куәгер ретінде Уэльс ханзадасын (сол кезде Үндістанды аралап жүрген) шақыруға мәжбүр етеміз деп қорқытты. Марлборо өз заңды балаларына қарағанда көбірек қамқорлық көрсеткен Гай Бертран Спенсер сыра зауытында жұмыс істеді. 1910 жылы ол Лили Бланш Минни Савиллге (1876–1953) үйленді, ол көліктің мінгішінің қызы еді. Спенсер Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік гарнизондық артиллерияда қызмет етті. Өмірінің соңында ол Англияның Суррей графтығындағы Нормандиядағы 2 Glaziers Lane мекенжайында тұрды және 1950 жылғы 31 наурызда Суррей графтығындағы Вокинг қаласындағы Кнафилл ауруханасында қайтыс болды. Герцог Леди Колин Кэмпбеллдің сенсациялық ажырасу ісінде төрт ко-жауапкердің бірі ретінде аталды. Марлборо екінші әйелі (Джейн) Лилиан Уоррен Прайске (1854–1909) үйленді, ол Нью-Йорктің жылжымайтын мүлік миллионері Луи Карре Хаммерслидің жесірі және зейнеткер Америкалық Әскери-теңіз флотының коммодоры Цицеро Прайстың қызы еді. Азаматтық неке 1888 жылғы 29 маусымда Нью-Йорк қалалық әкімшілігінде, Нью-Йорк қаласының мэрі Абрам С. Хьюитттің қатысуымен өтті. Сол күні Табернакл баптист шіркеуінің ғибадатханасында діни рәсім өтті, оны оның пасторы Дэниел К. Поттер басқарды. Олардың балалары болмады. Марлбороның 8-ші герцогы 1892 жылы Бленхайм сарайында 48 жасында қайтыс болды және оның жалғыз заңды ұлы, Бландфорд маркизі Чарльз оның орнына келді.
Marlborough was married twice. On 8 November 1869, he married Lady Albertha Frances Anne Hamilton, daughter of James Hamilton, 1st Duke of Abercorn, at Westminster Palace. She was unkindly described by her mother in law as "stupid, pious and dull". They divorced on 20 November 1883, shortly after Marlborough inherited the dukedom upon the death of his father, by Edith Peers Williams (d. 1897) who was still married to Heneage Finch, 7th Earl of Aylesford (1849–1885). In an attempt to pressure Lord Aylesford to drop his divorce suit, Lady Aylesford and Marlborough's younger brother, Lord Randolph Churchill, threatened the Princess of Wales that they would subpoena the Prince of Wales (who was touring India at the time) as a witness in the divorce. Guy Bertrand Spencer, whom Marlborough reportedly cared more for than his legitimate children, worked in a brewery. He married, in 1910, Lily Blanche Minnie Saville (1876 1953), who was a coachman's daughter. Spencer served in the Royal Garrison Artillery during World War I. At the end of his life he lived at 2 Glaziers Lane, Normandy, Surrey, England, and died in hospital at Knaphill, Woking, Surrey, on 31 March 1950. The Duke was cited as one of four co respondents in the sensational divorce trial of Lady Colin Campbell. Marlborough married his second wife, (Jane) Lilian Warren Price (1854–1909), the widow of Louis Carré Hammersley, a New York real estate millionaire, and a daughter of retired United States Navy Commodore Cicero Price. The civil marriage took place on 29 June 1888 at New York City Hall, with the ceremony officiated by the Mayor of New York City, Abram S. Hewitt. A religious ceremony followed the same day, in the chancel of Tabernacle Baptist Church and presided over by its minister, Daniel C. Potter. They had no children. The 8th Duke of Marlborough died in 1892, aged 48 at Blenheim Palace, and was succeeded by his only legitimate son, Charles, Marquess of Blandford.