Линн Харрелл: Американдық виолоншишшінің өмірі мен шығармашылығы
Lynn Harrell
Линн Харрелл (1944-2020) – американдық виолончельші, әйгілі музыкант. Халықаралық сахнада өнер көрсеткен, Grammy жүлдесінің иегері. Биографиясы туралы оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық виолончельші (1944–2020)
American cellist (1944–2020)
Линн Харрелл (30 қаңтар 1944 – 27 сәуір 2020) – американдық классикалық виолончельші. Дауысының "терең байлығымен" танылған Харрелл, алты онжылдыққа жуық карьерасы бойы халықаралық аренада рециталдармен, камералық ансамбльдерде және ірі оркестрлермен солист ретінде өнер көрсетті. Харрелл – тұңғыш Авери Фишер сыйлығының және екі Грэмми сыйлығының иегері, сонымен қатар басқа да көптеген наградаларға ие болды. Ол Цинциннати университетінің колледж консерваториясында, Корольдік музыка академиясында, Кливленд музыка институтында, Джульярд мектебінде, USC Торнтон музыка мектебінде және Шепард музыка мектебінде оқытумен айналысты.
Lynn Harrell (January 30, 1944 – April 27, 2020) was an American classical cellist. Known for the "penetrating richness" of his sound, Harrell performed internationally as a recitalist, chamber musician, and soloist with major orchestras over a career spanning nearly six decades. Harrell was the winner of the inaugural Avery Fisher Prize and two Grammy Awards, among other accolades, and taught at the University of Cincinnati – College Conservatory of Music, Royal Academy of Music, Cleveland Institute of Music, Juilliard School, USC Thornton School of Music, and the Shepherd School of Music.
Ерте өмір
Харрелл 1944 жылғы 30 қаңтарда Нью-Йорк қаласындағы Манхэттенде музыкант ата-анасының отбасында дүниеге келді: оның әкесі Техастан шыққан баритон Мак Харрелл, ал анасы Марджори МакАлистер Фултон Оклахомадан келген скрипкашы болған. Жаздарын көбінесе Колорадода өткізетін, онда оның әкесі Аспен музыка фестивалі мен мектебінің негізін қалаушылардың бірі, кейін екінші директоры болды. 1961 жылы, 17 жасында, ол Леонард Бернштейннің «Жас адамдарға арналған концерттер» сериясының аясында «Карнеги залында» Нью-Йорк филармониялық оркестрімен дебют жасады. 1962 жылғы сәуірде анасы қайтыс болғаннан кейін Харрелл Дэнтон орта мектебінен Мәскеудегі Екінші халықаралық Чайковский конкурсының жартылай финалына қатысу үшін шығып кетті. Бір жылдан соң Линкольн орталығының камералық музыка қоғамының концертінде өнер көрсетті. Сол концерттің шолуында «Нью-Йорк таймс» газетінің журналисі Гарольд Шонберг Харрелдің керемет орындауын жоғары бағалап, «осы жас жігітте барлығы бар» деп жазды. Өмірінің соңына дейін ол концерттік орындаушы, камералық музыкант және оркестрлермен солист ретінде халықаралық сахнада өнер көрсетті. 1971 жылы ол Цинциннати университетінің Музыка консерваториясында оқытушылық қызметін бастады. Содан кейін Лондондағы Корольдік музыка академиясында, Аспен музыка фестивалінде, Кливленд музыка институтында және Джульярд мектебінде сабақ берді. 1988 жылдан 1992 жылға дейін Лос-Анджелес филармониялық институтының музыкалық директоры қызметін атқарды. 1986 жылдан 1993 жылға дейін Лос-Анджелестегі USC Торнтон музыка мектебінде «Грегор Пиатигорский атындағы виолончель кафедрасын» басқарды; ол Пиатигорскийден кейін бұл лауазымды иеленген екінші адам болды. Харрелл бұрын ата-анасының мүлігінен түскен қаражатқа сатып алған 1720 жылғы Монтаньяна виолончелімен және 1673 жылғы Антонио Страдивари виолончелімен ойнаған, ол бұрын британдық виолончельші Жаклин дю Преге тиесілі болған. Оның соңғы аспабы 2008 жылғы Кристофер Дангей виолончелі болды. 1985 жылдан 1993 жылға дейін Лондондағы Корольдік музыка академиясында (RAM) виолончельді оқу бойынша халықаралық кафедраны басқарды, ал 1993 жылы RAM-нің директоры болды, ол 1995 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті. 1994 жылғы 7 сәуірде ол Ватиканда Гилберт Левин жетекшілік еткен Корольдік филармониялық оркестрімен Шоа құрбандарын еске алуға арналған Папалық концертте өнер көрсетті. Бұл тарихи оқиға, Холокосттың алғашқы ресми еске алу рәсіміне Рим папасы Иоанн Павел II және Римнің бас раввині қатысты. 2001 жылы Даллас симфониялық оркестрі оның құрметіне Линн Харрелл атындағы концерттік байқауын ұйымдастырды. Бұл байқауға Техас, Нью-Мексико, Оклахома, Арканзас және Луизиана штаттарының 8-18 жас аралығындағы скрипка, виолончель, альт және пианино ойнайтын музыканттары қатыса алады. Оның әйелі Хелен Найтгенгейлдің сөзіне сәйкес, ол күтпеген жерден, жүрек тоқтауынан қайтыс болды.
Harrell was born on January 30, 1944, to musician parents in Manhattan, New York City: his father was the baritone Mack Harrell, from Texas, and his mother, Marjorie McAlister Fulton, was a violinist, originally from Oklahoma. Summers were often spent in Colorado, where his father was one of the founders and then the second director of the Aspen Music Festival and School. In 1961, when he was 17, he made his debut at Carnegie Hall with the New York Philharmonic Orchestra as part of Leonard Bernstein's Young People's Concert Series. Just before his mother died, in April 1962, Harrell had withdrawn from Denton High School in his junior year to advance to the semifinals of the Second International Tchaikovsky Competition in Moscow. and a year later played at a Chamber Music Society of Lincoln Center concert. In a review of that concert, Harold C. Schonberg of The New York Times declared that "it would be hard to overpraise the beautiful playing" of Harrell, adding "this young man has everything". For the rest of his life, he continued to perform internationally as a recitalist, chamber musician, and soloist with orchestras. Also in 1971, he began his teaching career at the University of Cincinnati – College Conservatory of Music. He went on to teach at the Royal Academy of Music in London, the Aspen Music Festival, the Cleveland Institute of Music, and the Juilliard School. He served as the Music Director of the Los Angeles Philharmonic Institute from 1988 to 1992. From 1986 to 1993, he held the post of "Gregor Piatigorsky Endowed Chair in Violoncello" at the USC Thornton School of Music in Los Angeles; he was only the second person to hold the title, following Piatigorsky himself. Harrell previously played a 1720 Montagnana cello he bought with the proceeds of his parents' estate and also a 1673 Antonio Stradivarius cello that belonged to the late British cellist Jacqueline du Pré. His last instrument was a 2008 cello by Christopher Dungey. From 1985 to 1993 he held the International Chair for Cello Studies at the Royal Academy of Music (RAM) in London and in 1993 he became Principal of the RAM, a post he held until 1995. On April 7, 1994, he appeared at the Vatican with the Royal Philharmonic Orchestra conducted by Gilbert Levine in the Papal Concert to Commemorate the Shoah. The audience for this historic event, which was the Holy See's first official commemoration of the Holocaust, included Pope John Paul II and the Chief Rabbi of Rome. In 2001, the Dallas Symphony Orchestra established the Lynn Harrell Concerto Competition in his honor. The competition is open to string players and pianists, ages 8 to 18, from Texas, New Mexico, Oklahoma, Arkansas, and Louisiana. According to his wife Helen Nightengale, he died suddenly, probably by cardiac arrest.