Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Chocolate City — 1975 жылы шыққан Parliament фанк-тобының үшінші альбомы. Бұл альбом «Вашингтон қаласына арналған құрмет» ретінде қабылданды, себебі топ осы қалада ерекше танымал болған. Альбомның обложкасында АҚШ Капитолийі, Вашингтон монументі және Линкольн ескерткіші шоколад медальон түрінде бейнеленген, сондай-ақ «Washington DC» деген жазуы бар стикер орналасқан. Альбом астанада өте танымал болды, тек қана сол жерде 150 000 дана сатылды.
Chocolate City is the third album by the funk band Parliament, released in 1975. It was a "tribute to Washington D. C.", where the group had been particularly popular. The album's cover includes images of the United States Capitol, the Washington Monument, and the Lincoln Memorial in the form of a chocolate medallion, as well as sticker labeled "Washington DC". The album was very popular in the capitol city, selling 150,000 copies alone there.
Музыка
Шоколад қаласы Джордж Клинтон, Ботси Коллинз, Берни Уоррелл және Эдди Хейзелден тұратын классикалық P Funk құрамын ұсынады. Майкл және Рэнди Бреккер ағайындылары, сондай-ақ вокалист Гленн Гойнс топқа қосылды. Пракаш Джон бірнеше тректе бас-гитарада орындайды. Бұл альбом Джордж Клинтон, Ботси Коллинз және Берни Уорреллдің маңызды ән жазу тобының басталуын белгілейді, бұл серіктестік 1978 жылғы Motor Booty Affair альбомына дейін сақталды. Альбом топтың болашақта танылатын жылдам темпті фанк музыкасына және The Parliaments вокалдық үйлесімдеріне толы. "Let Me Be" шығармасы джаз және госпел музыкасының ықпалында жазылған. "Together" Ботси, Фелпс және Гэридің "Together in Heaven" әнінің жаңадан жасалған нұсқасы. Глен Гойнс "Big Footin'" әнімен P. Funk сахнасында алғаш рет өнер көрсетеді.
Chocolate City features the classic P Funk lineup with George Clinton, Bootsy Collins, Bernie Worrell, and Eddie Hazel. The Brecker Brothers, Michael and Randy, joined the band as did vocalist Glenn Goins. Prakash John plays bass on several tracks. This album also marks the beginning of the pivotal songwriting team of George Clinton, Bootsy Collins, and Bernie Worrell, a partnership that would last until the 1978 release Motor Booty Affair. The album is full of the uptempo funk that the band would be known for as well as the vocal harmonies of The Parliaments. "Let Me Be" draws on jazz as well as gospel influences. "Together" is a remake of "Together in Heaven" by Bootsy, Phelps, and Gary. Glen Goins makes his debut P. Funk performance on "Big Footin'".
Чарттағы өнімділік
Шоколад қаласы 1975 жылы Billboard soul LP чарттарында 18-орынға жетіп, альбомдық чарттарда 91-орынды иеленді. "Chocolate City" атаулы ән және алғашқы сингл қара чарттарда 24-орынға, ал Billboard Hot 100-де 94-орынға жетті. "Ride On" екінші синглы қара чарттарда 64-орынды иеленді.
Chocolate City reached number 18 on the Billboard soul LP charts in 1975 and reached No. 91 on the album charts. "Chocolate City", the title track and first single, reached No. 24 on the black chart and No. 94 on the Billboard Hot 100 while "Ride On" the second single reached No. 64 on the black chart.
"Шоколад қаласы" тақырыбы
Альбом өзінің атын "Шоколад қаласы" терминінен алады, бұл термин Вашингтон қаласын сипаттау үшін қолданылған, онда көші-қон арқылы афроамерикалықтар басымдыққа ие болды (альбомның жақында шыққан CD нұсқасымен бірге келген мұқаба жазбаларында түсіндірілгендей). Бұл терминді 1970-ші жылдардың басынан бері Вашингтонның қара нәсілділерге арналған AM радиостанциялары WOL AM және WOOK AM қалаға қатысты қолданып келген. WOL радиостанциясының ди-джейі Бобби "The Mighty Burner" Беннетт 1998 жылы The Washington Post газетіне: "Мен үшін 'Шоколад қаласы' – DC-нің әсем фанкі мен сенімді қара нәсілділігінің көрінісі болды" деді. Джордж Клинтон атау трегінде осы тұжырымды пайдаланып, ақтардың қаладан кетуіне байланысты алаңдаушылықтарға қарамастан, американдық ішкі қалаларда афроамерикалықтардың санының артуын оңды өзгеріс ретінде сипаттады. Әннің мәтіні бірнеше осындай "шоколад қалаларына" сілтеме жасайды, бірақ ең көп назар DC-ге аударылады: "Бізде Ньюарк бар, бізде Гэри бар / Біреу маған Лос-Анджелес бар деді / Біз Атлантада жұмыс істеп жатырмыз / Бірақ сіз – астана, C. C." Сондай-ақ, "Шоколад қаласының" "ванильді қалашықтарына" сілтеме бар, онда ол Құдайдан оларға да игілік тілейді. Клинтонның мәтінінде Шоколад қаласы "менің тас бөлігім" деп аталады, бұл Азамат соғысынан кейін құлдарға уәде етілген "40 акр жер мен есек" дегенге қарама-қайшы. Әннің мәтіні Клинтонның P Funk-ке көрсеткен зор қолдауына алғыс айтады, бұл альбомның мұқабасында Линкольн ескерткіші мен АҚШ Капитолийінің балқыған сүт шоколадынан жасалған бейнесі арқылы көрсетілген. Альбомдағы Вашингтонның ықпалын көрсететін басқа да тректер – 1970-ші жылдардағы DC госпелінен шабыттанған "Let Me Be" және Вашингтондық R&B балладалық тобы The Unifics-ке арналған "I Misjudged You".
The album takes its name from the term "Chocolate City," which had been used to describe Washington, D. C. where blacks had been becoming a majority through migration (as explained in the cover notes included with one recent CD release of the album). The term had been used by Washington's black AM radio stations WOL AM and WOOK AM since the early 1970s to refer to the city. Bobby "The Mighty Burner" Bennett, a DJ on WOL, told The Washington Post in 1998 "Chocolate City for me was the expression of D. C.'s classy funk and confident blackness." George Clinton used the concept in the title track, characterizing the black population's proliferation in American inner cities as a positive development, in contrast to concerns over White flight. The lyrics of the song refer to several such "chocolate cities" but focuses on D. C.: "There's a lot of chocolate cities around/We got Newark, we got Gary/Someone told me we got L. A./ And we're working on Atlanta / But you're the capital C. C." There is also a reference to Chocolate City's "vanilla suburbs", which he asks God to bless in kind. Clinton's lyrics referred to Chocolate City as "my piece of the rock" as opposed to the "40 acres and a mule" that slaves were promised after the Civil War. The lyrics also reflected Clinton's thanks for the capital's strong support for P Funk, further shown by the album cover showing the Lincoln Memorial and the United States Capitol, rendered in melting milk chocolate. Other tracks on the album reflecting the influence of Washington are "Let Me Be" drawing from 1970s D. C. gospel and "I Misjudged You" a homage to The Unifics, a Washington R&B ballad group.