Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық жазушы (1885–1952)
British writer (1885–1952)
Маргарет Габриэль Вер Лонг (туған есімі Кэмпбелл; 1 қараша 1885 – 23 желтоқсан 1952), Марджори Боуэн, Джордж Р. Преди, Джозеф Ширинг, Роберт Пей, Джон Винч және Маргарет Кэмпбелл немесе миссис Вер Кэмпбелл аттарымен де жазған, тарихи романдар мен мистикалық қорқыныш әңгімелері, сондай-ақ танымал тарих және өмірбаяндық еңбектердің авторы болған британдық жазушы.
Margaret Gabrielle Vere Long (née Campbell; 1 November 1885 – 23 December 1952), who used the pseudonyms Marjorie Bowen, George R. Preedy, Joseph Shearing, Robert Paye, John Winch, and Margaret Campbell or Mrs. Vere Campbell, was a British author who wrote historical romances and supernatural horror stories, as well as works of popular history and biography.
Өмір
Боуэн 1885 жылы Гэмпширдегі Хейлинг аралында дүниеге келген. Оның алкогольге тәуелді әкесі Вере Дуглас Кэмпбелл Боуэн кішкентай кезінде отбасын тастап кетіп, кейін Лондон көшесінде өлі күйде табылған. Ол және оның әпкесі кедейлікте өсті, ал анасының оларға жылылықпен қарағаны айтылмайды. Боуэн Слэйд көркемсурет мектебінде, содан кейін Парижде оқыды. "Twentyth Century Authors" журналына берген сұхбатында ол өзінің хоббилерін "сурет салу, инемен жұмыс істеу және оқу" деп атады.
Bowen was born in 1885 on Hayling Island in Hampshire. Her alcoholic father Vere Douglas Campbell left the family when Bowen was young and was eventually found dead on a London street. She and her sister grew up in poverty, and their mother was reportedly unaffectionate. Bowen studied at the Slade School of Fine Art and later in Paris. In an interview for Twentieth Century Authors, she listed her hobbies as "painting, needlework and reading".
Жұмыс
Боуэн 150-ден астам кітап жазды, олардың көпшілігі «Марджори Боуэн» деген псевдониммен жарық көрді. Ол сондай-ақ Джозеф Ширинг, Джордж Р. Преди, Джон Винч, Роберт Пей және Маргарет Кэмпбелл аттарымен жазды. «Миланның жыланшасы» (1906) атты туындысын жарыққа шығарғаннан кейін, өліміне дейін үздіксіз жазып тұрды. Боуэн өз атымен негізінен тарихи романдарды жариялады, соның ішінде король Уильям III туралы трилогия: «I Will Maintain» (1910), «Defender of the Faith» (1911) және «God and the King» (1911). 1909 жылы жазған «Қара сиқыр» романы – ортағасырлық колдовник туралы готикалық қорқыныш романы. Боуэн сонымен қатар көпшілік оқырмандарға арналған тарих кітаптарын жазды. Ширинг романдары, әсіресе АҚШ-та үлкен танымаллыққа ие болды, «Moss Rose», «The Golden Violet» және «Forget Me Not» сыншылардың да, коммерциялық табыстың да назарына ілігіп, Фил Стонг сияқты рецензенттердің қолдауын алды. 1940-жылдардың соңына дейін Ширингтің кім екені көпшілікке белгісіз болды, ал кейбіреулер бұл Ф. Теннисон Джессидің псевдонимі деп болжады. Оның соңғы, өлімнен кейін жарық көрген романы – «Шағынды адам» (1954) – өш алуға толы адам туралы, онда Э.Т.А. Гофманның туындыларын еске түсіретін мистикалық элементтер бар. Көптеген осы әңгімелер Berkley Medallion Books сериясымен жарық көрді. Оның бірнеше кітабы фильмге түсірілді. Боуэннің мистикалық әңгімелері үш жинақта топтастырылды: «Соңғы гүл шоғыры» (1933), «Тозақ епискобы» (1949) (Майкл Садлердің кіріспесімен) және Аркхэм Хаусы үшін 1940-жылдардың соңында өңделген, бірақ 1976 жылға дейін жарық көрмеген «Кексилер».
Bowen wrote more than 150 books, with the majority being published under the pseudonym "Marjorie Bowen". She also wrote under the names Joseph Shearing, George R. Preedy, John Winch, Robert Paye and Margaret Campbell. After publishing The Viper of Milan (1906), she produced a steady stream of writings until her death. Under her own name, Bowen primarily published historical novels, including a trilogy about King William III: I Will Maintain (1910), Defender of the Faith (1911), and God and the King (1911). Her 1909 novel Black Magic is a Gothic horror novel about a medieval witch. Bowen also wrote non fiction history books aimed at a popular readership. The Shearing novels were especially popular in the United States, with Moss Rose, The Golden Violet and Forget Me Not achieving both critical and commercial success, being championed by reviewers such as Phil Stong. Until the late 1940s, the identity of Shearing was not known to the general public, and some speculated it was the pseudonym of F. Tennyson Jesse. Her last, posthumous, novel was The Man with the Scales (1954), about a man obsessed with revenge, and contains supernatural elements reminiscent of the works of E. T. A. Hoffmann. Many of these stories were published as Berkley Medallion Books. Several of her books were adapted as films. Bowen's supernatural short fiction was gathered in three collections: The Last Bouquet (1933), The Bishop of Hell (1949) (featuring an introduction by Michael Sadleir) and the posthumous Kecksies, edited for Arkham House in the late 1940s, but not published until 1976.
Сыни қабылдау
Боуэннің кітаптары готикалық қорқыныш әуелендері үшін аса ізделіс болып табылады және сыншылардың мақтауына ие болды. Грэм Грин Париждік шолуға берген сұхбатында (1953 жылдың күзінде) былай деді: "Мен Марджори Боуэнды [маңызды ықпал етуші ретінде] таңдадым, себебі сізге айтқанымдай, ересек шақта оқылған кітаптар жазушы ретінде оның үстіне әсер етпейді. Ал Марджори Боуэн сияқты кітаптар, жас кезіңде оқылғанда, айқын әсер етеді". Қорқыныш жанрындағы рецензент Роберт Хаджи Боуэнды "осы ғасырдың ұлы мистикалық жазушыларының бірі" деп сипаттады. Джессика Аманда Салмонсон "Соңғы гүл шоғыры" туралы айта келіп, Боуэннің прозасын "әдемі және көңілді, ең жоғары дәрежеде драматикалық" деп сипаттап, "басқалардың қолында жай ғана әдемі емес немесе жағымсыз, ал Марджори Боуэннен шыққанда – жоғары өнер, суық және тартымды" деді. Салли Бенсон The New Yorker журналында "Джозеф Ширинг" кітаптарын талқылап, былай деп жазды: "Мистер Ширинг – мұқият зерттеуші, тамаша жазушы, сақты техник және қорқыныштың шебері. Оған тең келер ешкім жоқ". Шелдон Джаффри Боуэннің "ерекше әңгімелері Мэри Уилкинс Фриман, Эдит Уортон және Леди Синтия Асквит сияқты мистикалық құбылыстарды бейнелеген жазушылармен бірдей деңгейде" екенін айтты. Керісінше, Колин Уилсон Грэм Гриннің "Өмірдің бір түрі" атты кітабына жазған рецензиясында Боуэнды "нашар оқиғалар жазушысы" деп сынады.
Bowen's books are much sought after by aficionados of gothic horror and received praise from critics. Graham Greene stated in his Paris Review interview (Autumn 1953), "I chose Marjorie Bowen [as a major influence] because as I have told you, I don't think that the books that one reads as an adult influence one as a writer But books such as Marjorie Bowen's, read at a young age, do influence one considerably." Horror reviewer Robert Hadji described Bowen as "one of the great supernatural writers of this century". Jessica Amanda Salmonson, discussing The Last Bouquet, described Bowen's prose as "stylish and moody, dramatic to the highest degree" and stated "what in other hands is merely tacky or gross is, from Marjorie Bowen, a superior art, chilling and seductive". Sally Benson in The New Yorker, discussing the "Joseph Shearing" books, wrote, "Mr Shearing is a painstaking researcher, a superb writer, a careful technician, and a master of horror. There is no one else quite like him". Sheldon Jaffery stated that Bowen's "weird fiction ranks favorably with such distaff portrayers of the supernatural as Mary Wilkins Freeman, Edith Wharton and Lady Cynthia Asquith." By contrast, Colin Wilson criticized Bowen as a writer of "bad adventure stories" in a review of A Sort of Life by Graham Greene.