Кіріспе
Италия Корольдік Әскери-теңіз флотының дрейдноут линкоры "Леонардо да Винчи" 1910-шы жылдардың басында Регия Марина үшін салынған үш дрейдноуттың соңғысы болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталар алдында кеме ешқандай шайқасқа қатыспады және 1916 жылы 248 офицер мен сарбаздың қаза болуына себеп болған жарылыс салдарынан суға батты. Итальяндықтар оның жоғалуын австро-венгр саботажшыларына жабады, бірақ бұл жағдай кездейсоқ болуы мүмкін. 1919 жылы "Леонардо да Винчи" қайтадан суға көтерілді және оны жөндеу жоспарлары жасалды. Бюджеттік шектеулер осыны мүмкін етпеді, ал кеменің корпусы 1923 жылы металл тескісіне сатылды.
Leonardo da Vinci was the last of three dreadnoughts built for the Regia Marina (Royal Italian Navy) in the early 1910s. Completed just before the beginning of World War I, the ship saw no action and was sunk by a magazine explosion in 1916 with the loss of 248 officers and enlisted men. The Italians blamed Austro Hungarian saboteurs for her loss, but it may have been accidental. Leonardo da Vinci was refloated in 1919 and plans were made to repair her. Budgetary constraints did not permit this, and her hulk was sold for scrap in 1923.
Дизайн және сипаттама
Конте ди Кавур класы француздық дрейдноуттарға қарсы тұру үшін жобаланды, бұл оларды алғашқы итальяндық дрейдноуттардан, итальяндық линкор Данте Алигиериден баяу және күшті брондалған етті. Кемелер су сызығы бойынша және жалпы ұзындығында ұзын болды. Олардың ені және суға бату тереңдігі болды. Конте ди Кавур класының кемелері қалыпты жүктемеде және толық жүктемеде ығыстырды. Олардың экипажы 31 офицер және 969 сарбазды құрады. Оларды Парсонс бу турбиналарының үш жиынтығы қуаттандырды, екі жиынтық сыртқы пернелік біліктерді, ал біреуі екі ішкі біліктерді айналдырды. Турбиналарға буды жиырма Blechynden су түтік қазандықтары берді, олардың сегізі майды, ал он екісі отын майы мен көмірді жақты. Шамамен жылдамдыққа жету үшін жобаланған, Леонардо да Винчи тек жылдамдыққа жетті. Кемелерде оларға жылдамдықпен қашықтық беру үшін жеткілікті көмір және май болды. Олардың қосалқы қарулары корпустың бүйірлерінде орналасқан казематтарда орналасқан 18 зеңбіректерден тұрды. Торпедалық катерлерге қарсы қорғаныс үшін кемелерде он төрт зеңбірек болды; олардың он үшін мұнаралардың үстіне орнатылуы мүмкін болды, бірақ оларды 30 түрлі орынға, соның ішінде кейбіреулерін бастион мен жоғарғы палубаларда орналастыруға болады. Сондай-ақ, оларға әр жағынан біреу және үшіншісі кормаға орналасқан үш су асты торпедалық түтік орнатылды. Конте ди Кавур класының кемелері толық су сызығындағы броньды белдеуге ие болды, оның максималды қалыңдығы ортаңғы кемеде болды, кормаға қарай және мұрынға қарай азайды. Оларда екі брондалған палуба болды: негізгі палуба жазық бетінде қалыңдығы болды, ол негізгі белдеуге қосылатын еңістерде дейін артты. Екінші палуба қалыңдығы болды. Зеңбірек мұнараларының алдыңғы бронясы қалыңдығы болды, ал бүйірлері қалыңдығы болды. Олардың барбеттерін қорғайтын броня қалыңдығы болды. Алдыңғы бақылау мұнарасының қабырғалары 280 миллиметр қалыңдықта болды.
Құрылыс және қызмет көрсету
Леонардо да Винчи, суретші мен өнертапқыштан атын алған, "Одеро" кеме жасау компаниясы Генуядағы Сестри-Поненте кеме құрылыс алаңында салған. 1910 жылдың 18 шілдесінде қадасы жасалды, 1911 жылдың 14 қазанында суға түсірілді және 1914 жылдың 17 мамырында құрылысы аяқталды. Кеме соғыс кезінде ешқандай шайқасқа қатыспады және көп бөлігін теңізде тұрып өткізді. Италия әскери-теңіз күштерінің бас штабының бастығы адмирал Паоло Таон ди Ревель Австро-Мажарстанның су асты кемелері мен мина тастаушы кемелері Адриатика теңізінің тар суларында тым тиімді жұмыс істей алады деп санады. Осы су асты қаруларының негізгі кемелерге қауіп төндіруі оның флотты белсенді түрде қолдануына кедерес келтірді. Оның орнына Ревель, соғыс флотымен Адриатиканың оңтүстік бөлігінде салыстырмалы түрде қауіпсіз блокаданы ұйымдастыруды шешті, ал MAS торпедалық катерлері сияқты кішкентай кемелер Австро-Мажарстан кемелері мен нысандарына шабуылдар жасады. Ал Ревельдің соғыс кемелері Австро-Мажарстан флотының шайқасқа шығуына қарсы тұру үшін сақталды.
Суға бату
1916 жылы тамыз айының 2-сінен 3-іне қараған түні оқ-дәрілерді тиеу кезінде ішкі оқ-дәрі қоймасында жарылыс болғаннан кейін, ол Таранто портында 36 фут (11 м) тереңдікте суға батып кетті. Қаза тапқандардың ішінде 21 офицер және 227 сарбаз болды. Кейінгі тергеулер австро-венгрлік диверсанттарды кінәлады, бірақ жанар майдың тұрақсыздығы да себеп болуы мүмкін. Regia Marina кемені көтеруді қалап, жарылғыш заттармен бұзудың алғашқы жоспарларын қабылдамады. Олар кеме корпусын герметикалық етіп жасап, сығылған ауа мен понтондық құрылғылар арқылы көтеру жоспарын жасады. Бұл үшін кемедегі көмір, оқ-дәрілер және қару мұнараларын алып тастау немесе салмағын азайту үшін су астындағы жұмысшылармен ажырату қажет болды. Тағы бір қиындық – Тарантодағы ең үлкен құрғақ доктың максималды тереңдігі 40 фут (12 м) болды, ал төңкерілген «Леонардо да Винчи» 50 фут (15 м) тереңдікке дейін жетті. Осыдан кеме түтін құбырларын да кесуге тура келді. Осы дайындықтар екі жылдан астам уақыт алды және кеме 1919 жылдың 17 қыркүйегінде қайтадан суға шығарылды. Оның орналасқан жерінен құрғақ докқа дейін терең канал қазылып, ол сол жерге тасымалданды. Құрғақ доктағы су құрғағаннан кейін, оны тік ұстап тұру үшін арнайы ағаш каркас жасалды, ол әлі де төңкерілген күйде болды. 1921 жылдың 24 қаңтарында кеме тіктелді. Regia Marina «Леонардо да Винчиді» кеме ортасындағы мұнарасын алты зениттік қарумен алмастыру арқылы жаңғыртуды жоспарлады.