Италия Корольдік Теңіз Флотының «Тренто» классы крейсерлері

Кіріспе

Trento класы — 1920 жылдардың соңында Италия Корольдік теңіз флоты үшін салынған екі ауыр крейсердің тобы. Кластағы екі кеме — итальяндық крейсер Тренто және итальяндық крейсер Триест — Бірінші дүниежүзілік соғыстағы жеңістен кейін Австро-Венгрия империясынан қосылып алынған Тренто және Триест қалаларының құрметіне аталған. Кемелер өте жеңіл брондалған, тек қалың броньды белдеумен қамтылған, бірақ жоғары жылдамдыққа және сегіз зеңбірекпен жабдықталған күшті бас қаруларына ие болды. Аталған крейсерлер Вашингтон теңіз келісімінің шектеулерінде салынғанмен, келісімде белгіленген ауырлық лимитін асып кетті. Соғыс аралық кезеңде екі крейсер де крейсерлік дивизияда қызмет етті, және дивизияның флагманы ретінде кезекпен алмасып отырды. Тренто екі рет шетелге сапар жасады: біріншісі 1929 жылдың ортасы мен соңында Оңтүстік Америка елдерін аралау болды, ал екіншісі — Қытайдағы азамат соғысы кезінде итальяндық азаматтарды қорғау үшін жасалған экспедиция. 1938 жылы Триест Испания азамат соғысында шайқасқан итальяндық ерікті сарбаздарды елге қайтаруға көмектесті. Екі кеме де Екінші дүниежүзілік соғыста белсенді қатысты, Калабрия, Спартивенто және Матапан шайқастарында күш көрсетті. 1941 жылдың қарашасында Триест британдық су асты қайығының шабуылына ұшырады, сондықтан Сирттің бірінші және екінші шайқастарын өткізіп алды, ал соңғы шайқаста Тренто британдық эсминецке зиян келтірді. 1942 жылдың маусымында Тренто британдық торпедалық бомбалаушы және су асты қайығының шабуылынан батып, көптеген адамның өмірін қиды. 1943 жылдың сәуірінде Триест те Ла-Маддалена портында АҚШ-тың ауыр бомбалаушыларының шабуылы кезінде батып кетті. 1950 жылы құтқару жұмыстары басталды, кеменің қозғалтқыштары мұнайдың ағуынан сақталғаны анықталғаннан кейін, корпусы испандық теңіз флотына сатылды, олар кемені жеңіл ұшақ тасушыға айналдыруды жоспарлады. Алайда, жобаның құнының өсуіне байланысты 1956 жылы жоспар тоқтатылды, ал 1959 жылы Триест металл тескісіне жіберілді.

Heavy cruiser class of the Italian Royal Navy

The Trento class was a group of two heavy cruisers built for the Italian Regia Marina (Royal Navy) in the late 1920s, the first such vessels built for the Italian fleet. The two ships in the class—Italian cruiser Trento and Italian cruiser Trieste, were named after the redeemed cities of Trento and Trieste annexed from the Austro Hungarian empire after the victory in World War I. The ships were very lightly armored, with only a thick armored belt, though they possessed a high speed and heavy main battery of eight guns. Nominally built under the restrictions of the Washington Naval Treaty, the two cruisers nevertheless exceeded the displacement limits imposed by the treaty. In the interwar period, the two cruisers served in the Cruiser Division, frequently alternating as the divisional flagship. Trento made two extensive trips abroad, the first was a tour of South American countries in mid to late 1929 and the second was a deployment to China to protect Italian nationals during the Chinese Civil War. In 1938, Trieste assisted in the repatriation of Italian volunteer soldiers who had fought in Spain during the Spanish Civil War. Both ships saw extensive action in World War II, including the battles of Calabria, Cape Spartivento, and Cape Matapan. Trieste was damaged by a British submarine in November 1941 and therefore missed the First and Second Battles of Sirte, where at the latter action Trento damaged a British destroyer. Trento was torpedoed and sunk by a British torpedo bomber and a submarine in June 1942 with heavy loss of life. In April 1943, Trieste was also sunk in port at La Maddalena during an attack by United States heavy bombers. Salvage operations began in 1950, and after it was determined that the ship's engines had been preserved by leaked fuel oil, the hull was sold to the Spanish Navy, which planned to convert the vessel into a light aircraft carrier. The plan was eventually cancelled in 1956 due to rising costs of the project, and Trieste was broken up for scrap in 1959.

Дизайн

1920 жылдардың басында Регия Марина Вашингтон теңіз келісімінің шектеулеріне сәйкес келетін крейсерлерді жобалау бойынша зерттеулер бастады, бұл келісім крейсерлердің суыру салмағын және қару-жарақтарын шектеді. Тренто класының жобасын 1923 жылы генерал Филиппо Бонфиглиетти дайындады. 1924 жылы француз теңіз күштері екі кемені салды, бұл Регия Маринаны қарсылас флотына тең келетін екі кемеге тапсырыс беруге итермеледі. Дизайнерлер өте жоғары жылдамдыққа ерекше мән берді, бұл кемелердің суыру салмағы шегінде қалуы үшін броняны едәуір азайтуды талап етті. Кемелер құрылыс кезінде Регия Марина офицерлері Тренто кемелерінің жұқа бронясы оларды жауынгерлік қимылдарға дайынсыз қалдыруы мүмкін деген алаңдаушылық білдірді. Осының салдарынан теңіз күштері бронясы жақсырақ Zara класына тапсырыс берді. Жеңіл Тренто жобасы, дегенмен, Аргентина теңіз күштері үшін Odero Terni Orlando компаниясы салған кемелердің негізі болды; аргентиналық кемелер сәл кішірейтілді, бронясы жіңішке және қару-жарағы азайтылды. Италия флоты үшін салынған тағы бір туынды жоба – итальяндық крейсер Болцано, 1930 жылы құрылысы басталды және 1933 жылы қолданысқа берілді; Болцано басқа екі кемеден едәуір өзгеше болғанымен, кейде Тренто класының құрамына кіреді.

Жалпы сипаттамалары

Тренто класының кемелері перпендикулярлар арасында ұзын, ал жалпы ұзындығы шамалы артық болды. Олардың ені және сусыру тереңдігі болды. Олардың жобалық ығысу көлемі ал эми толық жүктемеде ығысуы тоннаға дейін жететін. Бірақ олардың ығысуы Вашингтон теңіз келісімінде белгіленген 10,000 тонналық шектеуде сақталды. Кемелер екі үш аяқты мачтамен жабдықталды, бірақ сынақтар кезінде олардың тым көп дірілдегені анықталды, сондықтан алдыңғы мачта екі қосымша тіреумен нығайтылды. Олардың экипажы 723 офицер мен сарбаздан тұрды, бірақ соғыс жылдары бұл сан 781-ге дейін артты. Олар әуе барлауы үшін IMAM Ro.43 су ұшақтарын тасыды; ангар бастың астында орналасқан, ал мұңғылдың ортасынан бекітілген катапульта орнатылған. Тренто класы крейсерлерінің күштік қондырғысы 12 маймен жұмыс істейтін Yarrow қазандықтарымен қуаттандырылған төрт Парсонс бу турбинасынан тұрды, олардың газдары екі түтікше арқылы шығарылды. Қазандықтар үш бөлімге бөлінді, әр бөлімде төрттен болды: екеуі алдыңғы пропеллерлерді қозғалтатын турбиналарға, ал қалған төртеуі орталық валдарды қозғалтатын турбиналарға қуат берді. Қозғалтқыштардың қуаты ең жоғары жылдамдығы үшін, ал қызмет көрсету кезіндегі болжамды өнімділігі нормативтік ығысуда үшін болды. Теңіз сынақтарында Триест жылдамдыққа ғана жетті, ал Тренто одан сәл кем болды; бұл жылдамдықтарға тек жеңіл жүктемеде ғана қол жеткізілуі мүмкін, ал қызметте оның практикалық ең жоғары жылдамдығы тек болды. Кемелерде май отынының сақтау көлемі бар, бұл жылдамдықта круиздік қашықтығын қамтамасыз етті. 1940 жылдың басындағы жөндеулер кезінде түтін мачталарға кедергі келтірмеу үшін түтікше қақпақтары қосылды.

Қару-жарақ және бронь

Тренто мен Триест сегіз Mod 24 50 калибрлі қарудан тұратын төрт пулемет мұнарасында қаруланған. Бастапқыда снарядтармен жабдықталған снарядтар мен отын зарядтары снарядтарды топтастыруды тығыздату үшін сәтсіз әрекетте 80-ден 65-ке дейін азайтылды. Бұл мәселе негізінен итальяндық оқ-дәрі зауыттарында сапаны бақылаудың нашарлығына байланысты болды, олар дәл снарядтар үшін қажетті қатаң өндіріс толеранттарын қамтамасыз ете алмады. Сонымен қатар, бір тұтқалы монтаждау мылтықтардың бір-біріне өте жақын болуын талап етті; бұл снарядтардың ұшу кезінде бір-біріне кедергі келтіріп, дисперсия мәселесіне ықпал етті. Өртке қарсы басқаруды Barr & Stroud компаниясының арақашықтық өлшегіштері қамтамасыз етті. Ұшаққа қарсы қорғанысты 16 47 калибрлі қарудан тұратын екі қос монитордағы батарея, төрт Vickers Terni 40 мм/39 бір монитордағы қарулар және төрт автомат қамтамасыз етті. 100 мм-лік қарулар 1910 жылы Škoda компаниясы жасаған австро-венгерлік қарулардың көшірмелері болды. Олар жаңадан жасалған қос мақсатты орнатуларға орналастырылды. Кемелердің қосалқы батареялары бірнеше рет қайталанып, жаңартылды. Екі кемеде де 100 мм-лік қарулар жаңа Mod 31 нұсқаларымен ауыстырылды. 1937–1938 жылдары 100 мм-лік екі артқы қару, төрт 12,7 мм-лік автомат, сегіз 54 калибрлі Breda M1932 қаруы және сегіз Breda M1931 автоматы алынып тасталды. Олардың орнына Breda M1932 және сегіз Breda M1931 автоматтары орнатылды. 1942 жылы Трентода төрт 65 калибрлі Breda M1940 қаруы, келесі жылы Триест сегіз осындай қаруды алды. Екі кеме де кемелердің маңызды бөліктерін, оның ішінде машиналар мен оқ-дәрілерді қорғайтын броньды цитадельмен қорғалған. Тік бронь белдеуі 280 мм қалыңдықпен алдыңғы басты батареяның алдыңғы мұнараларынан артқы мұнараларға дейін созылып жатты. Белдің екі ұшы жоғары бөлігінде 150 мм қалыңдықпен бронелинейлермен жабылды; алдыңғы қалқанның төменгі бөлігі 100 мм-ге дейін, ал артқы қалқанның төменгі бөлігі 80 мм-ге дейін кемітілді. Олардың бронелуниялары кеменің орталық бөлігінде 50 мм қалың және артқы жақта 30 мм қалыңдықпен көлбеу жақтарымен қысқартылды. Қару-жарақ палубасы цитадельдің алдына дейін созылмаған. Қарулы қақпақтардың бетінде 150 мм қалыңдықпен қаптамалар болған, ал олардың тіректері броньдық палубаның үстінде 70 мм, ал төменгі жағында 60 мм болатын. Негізгі басқару мұнарасының қабырғаларының қалыңдығы 100 мм, шатырының қалыңдығы 50 мм; мұнараның үстінде қабырғалары 100 мм және шатырының қалыңдығы 60 мм болатын өртке қарсы басқару директоры орналасқан. 1930 жылдары олар Крейсерлік дивизияның флагманы ретінде қызмет етті. Соғысқа дейінгі кезеңде Тренто ұзақ сапарлар жасады, соның ішінде 1929 жылдың мамыр айынан қазан айына дейін Оңтүстік Америкада болды және 1932 жылдың қаңтар айынан маусым айына дейін Қытайда Қытай Азамат соғысы кезінде итальяндық азаматтарды қорғау үшін орналасты. Екі кеме де 1930-шы жылдары шетелдік көшбасшылар үшін, соның ішінде нацистік Германияның Адольф Гитлері мен Венгрияның регенті Миклош Хорти үшін өткізілген көптеген әскери-теңіз сынақтарына қатысты. 1938 жылы Триест Испанияда азаматтық соғыста күресу үшін Испанияға жіберілген Corpo Truppe Volontarie (Керікті әскерлер корпусы) сарбаздарын Италияға қайтаруға көмектесті. Италия 1940 жылы маусымда Екінші дүниежүзілік соғысқа кіргеннен кейін, Тренто мен Триест Жерорта теңізінде британдық күштерге қарсы кеңінен іс-қимыл жасалды, соның ішінде Калабрия, Спартивенто мүйісі және Матапан мүйісі шайқастары 1940 жылдың шілдесі мен қарашасында және 1941 жылдың наурызында. Калабрияда ол британ крейсерлерімен шайқасып, ешқандай зақым алған жоқ. Спартивенто мүйісінде ұрыста Тренто немесе Триест британдық крейсерге соққы берді, ал Триест қысқа уақытқа соққы алды, бірақ қатты зақымдалған жоқ. Матапан мүйісінде екі крейсер бірнеше британдық крейсерлерді өте алыс арақашықтықтан соққы берді, екі жақ та соққы бермеді. 1941 жылы қарашада Триест су асты кемесімен торпедаланды; ол келесі жылдың көп бөлігін жөндеуде өткізді. Осы аралықта Тренто Сирттің бірінші және екінші шайқасында да қатысып, британдық эсминецке қатты зақым келтірді. Екі крейсерге де Солтүстік Африкадағы итальяндық күштерді жабдықтау үшін конвойларды сүйемелдеу, сондай-ақ Орталық Жерорта теңізіндегі Мальта аралына британдық конвойларды тоқтату міндеті жүктелген. 1942 жылдың маусым айында британдық "Харпун" операциясы конвойына шабуыл жасау үшін соңғы миссиялардың бірінде Тренто екі рет торпедамен шабуылданды, алдымен Бристоль Beaufighter торпедалық бомбалаушы ұшағы, содан кейін 15 маусымда су асты кемесімен өте ауыр адам қазасы болды; соғыс кезінде 51 офицер мен 1100 сарбаздық құрамнан 549 адам көз жұмды, ал тағы 21 адам жараланғаннан кейін қайтыс болды. Триест 1942 жылдың тамызында басқа итальяндық крейсердің торпедаланғаннан кейін жойылған операцияға қатысу үшін қайтадан іске кірісті. Триест Ла-Маддаленаға, Сардинияға көшірілді, онда ол 1943 жылдың 10 сәуірінде АҚШ-тың ауыр бомбалаушыларымен батып кетті. Триесттің құтқару жұмыстары 1950 жылы басталды. Оның үстін кесіп тастады және қайтадан суға шығарды, содан кейін Ла-Специяға буксирледі; тексеру көрсеткендей, жанармай майы машиналарға сіңіп, кеме су астында болған кезде оларды қорғады. Испан теңіз күштері 1952 жылы корпусты сатып алып, оны Ферролге буксирледі, кемені жеңіл ұшақ тасымалдағышқа айналдыру жоспарымен. Жобаның өсетін құны салдарынан тоқтатылды және 1956 жылы жойылды. 1959 жылға дейін толығымен бөлшектелді.

Trento and Trieste were armed with a main battery of eight Mod 24 50 caliber guns in four gun turrets; The guns suffered from excessive shell dispersion, like many other Italian guns of the period. Initially supplied with shells fired at a muzzle velocity of , the shells and propellant charges were reduced—to at —in an unsuccessful attempt to tighten shell grouping. The problem was in large part due to poor quality control in Italian munition factories, which failed to ensure tight manufacturing tolerances necessary for accurate shells. In addition, the single cradle mounts required the guns to be very close together; this caused the shells to interfere with each other in flight and contributed to the dispersion problem. Fire control was provided by a pair of Barr & Stroud coincidence rangefinders. Anti aircraft defense was provided by a battery of sixteen 47 cal. guns in twin mounts, four Vickers Terni 40 mm/39 guns in single mounts and four machine guns. The 100 mm guns were copies of Austro Hungarian guns designed in 1910 by Škoda that were placed in newly designed dual purpose mounts that elevated to 85 degrees for a maximum range of In addition to the gun armament, they carried eight torpedo tubes in four deck mounted twin launchers. The ships' secondary batteries were revised several times during their careers. Both ships had their 100 mm guns replaced with newer Mod 31 versions of the same caliber. In 1937–1938, the two aft most 100 mm guns were removed, along with all four 12.7 mm machine guns; eight 54 cal. Breda M1932 guns and eight Breda M1931 machine guns, all in twin mounts, were installed in their place. In 1942, Trento received four 65 cal. Breda M1940 guns in single mounts, with Trieste receiving eight of those guns the following year. Both vessels were protected with an armored citadel that covered the ships' vitals, including the machinery spaces and ammunition magazines. The vertical armor belt was thick and ran from forward of the fore main battery turrets to aft of the rear turrets. Either end of the belt was capped with armored bulkheads thick on the upper portion; the forward bulkhead had a lower section that was reduced to , and the aft bulkhead's lower portion was reduced to Their armor deck was 50 mm thick in the central portion of the ship and reduced to aft, with thick sloped sides. The armor deck did not extend forward of the citadel. The gun turrets had thick plating on the faces and the supporting barbettes they sat in were 70 mm thick above the armor deck and 60 mm thick below. The main conning tower had 100 mm thick sides and a 50 mm thick roof; above the tower was a fire control director with thick sides and a 60 mm thick roof. They frequently served as the flagship of the Cruiser Division throughout the 1930s. During the pre war period, Trento made lengthy trips abroad, including a tour of South America from May to October 1929 and a deployment to China from January to June 1932 to protect Italian nationals during the Chinese Civil War. Both vessels took part in numerous naval reviews held for visiting foreign leaders in the 1930s, including Adolf Hitler of Nazi Germany and Miklós Horthy, the Regent of Hungary. In 1938 Trieste helped transport soldiers of the Corpo Truppe Volontarie (Corps of Volunteer Troops), which had been sent to Spain to fight in the Spanish Civil War, back to Italy. After Italy entered World War II in June 1940, Trento and Trieste saw extensive action against British forces in the Mediterranean Sea, including at the battles of Calabria, Cape Spartivento, and Cape Matapan in July and November 1940 and March 1941, respectively. Trento was present at Calabria, where she battled British cruisers but did not sustain any damage. At the Battle of Cape Spartivento, either Trento or Trieste scored a hit on the British cruiser , and Trieste was briefly engaged but not seriously damaged by the battlecruiser At Cape Matapan, the two cruisers engaged several British cruisers at very long range, with neither side scoring any hits. In November 1941, Trieste was torpedoed by the submarine ; she spent most of the next year under repair. In the meantime, Trento was also present during the inconclusive First and Second Battles of Sirte, and at the latter she severely damaged a British destroyer. Both cruisers were also frequently tasked with escorting convoys to supply Italian forces in North Africa as well as interdicting British convoys to the island of Malta in the central Mediterranean. During one of the latter missions to attack the British Operation Harpoon convoy in June 1942, Trento was torpedoed twice, first by a Bristol Beaufighter torpedo bomber and then sunk by the submarine with very heavy loss of life on 15 June; out of a wartime complement of 51 officers and 1,100 enlisted men, 549 were killed in the sinking, and a further 21 later died of wounds. Trieste returned to action in August 1942 for an operation that was cancelled following the torpedoing of another Italian cruiser by a British submarine. Trieste was moved to La Maddalena, Sardinia, where she was later sunk by United States heavy bombers on 10 April 1943. Salvage work on Trieste began in 1950. Her superstructure was cut away and she was refloated and towed to La Spezia; an inspection revealed that fuel oil had leaked into the machinery spaces, protecting them while the ship had been submerged. The Spanish Navy purchased the hull in 1952 and had her towed to Ferrol, with plans to convert the vessel into a light aircraft carrier. The project ultimately came to nothing due to the growing costs of the project, forcing its cancellation in 1956. She was ultimately broken up by 1959.