Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мэриленд штатындағы тарихи үй
Historic house in Maryland, United States
Doughoregan Manor (doeRAYgen) – Америка Құрама Штаттарының Мэриленд штатындағы Элликотт қаласының батысындағы Манор Лэйнде орналасқан плантациялық үй және меншік. 18 ғасырдың басында Мэриленд штатының көрнекті Кэрролл отбасының резиденциясы ретінде салынған, ол 18 ғасырдың соңында Америка Құрама Штаттарының Тәуелсіздік Декларациясына қол қойған Аталардың бірі Чарльз Кэрроллдың үйі болды. Меншіктің бір бөлігі, оның ішінде негізгі үй, 1971 жылдың 11 қарашасында Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Ол Кэрролл отбасының меншігінде қалып, жалпы жұртшылыққа ашық емес.
Doughoregan Manor (doeRAYgen) is a plantation house and estate located on Manor Lane west of Ellicott City, Maryland, United States. Established in the early 18th century as the seat of Maryland's prominent Carroll family, it was home to Founding Father Charles Carroll, a signer of the United States Declaration of Independence, during the late 18th century. A portion of the estate, including the main house, was designated a National Historic Landmark on November 11, 1971. It remains in the Carroll family and is not open to the public.
Тарих
Доугореган сарайы – 18 ғасырдың басында салынған отарлық сарай. Құл плантациясы 1702 жылы Ирландиядағы отбасылық иелік үшін аталған «Doughoreagan» (кейде Doororegan деп жазылады) деген атпен Чарльз Кэрролл I-ге 7000 акр жер берілген, ал 1717 жылы «Doughoreagan Manor» ретінде 10 000 акрға дейін кеңейтілді. 1727 жылы Чарльз Кэрролл II салған грузин стиліндегі кірпіш плантация үйі 1832 жылы Чарльз Кэрролл V грек тіршілігі стилінде кеңейтіліп, жаңартылды. 1766-1832 жылдары Доугореган сарайы Кароллтондық Чарльз Кэрроллдың (Чарльз Кэрролл III) Тәуелсіздік декларациясына соңғы қол қойған тірі куәгерінің үйі болды. Ол сарайдың солтүстік жағына іргелес шіркеуде жерленген. Сарайға келген көрнекті қонақтардың арасында Джордж Вашингтон, Томас Джефферсон, Джон Адамс, Джон Хэнкок, Бенджамин Франклин, Джеймс Монро және Маркиз де Лафайет болды. 1861 жылы сарай Мэриленд штатының губернаторы болған Джон Ли Кэрроллдың үйіне айналды. Қазіргі кездегі құрылымында сарай кірпіштен салынған, екі қабатты, U пішіндес ғимарат. Шатыры габелді бөліктерден тұрады, кейбіреулері балюстрадалы балкондарымен, ал ортасында сегізбұрышты күмбез орналасқан. Алдыңғы орталық кіреберісте бір қабатты тетрастильді дорилік портик бар, ол артқы портикке ұқсас. Шіркеу мен ас үй негізгі ғимаратқа жалғастыру арқылы қосылған. Сарайға іргелес жеке шіркеу колонияда Рим-католик шіркеулерін құруға тыйым салынған кезде салынған. Шіркеу 1855 жылға дейін жергілікті католик қауымының негізгі жиналатын орны болды, содан кейін жақын жердегі приходтар құрылды. Шіркеу 1990 жылдарға дейін жексенбі күндері жұртшылыққа ашық болды. 1770 жылы Аннаполистегі Чарльз Кэрролл төрт түрлі жүзімді егіп, жүзімдік отырғызды. Жүзімдік 1796 жылға дейін сақталды, бұл АҚШ-тағы ең ұзақ сақталған колониялық жүзімдіктердің бірі болды. 18 қыркүйек 1876 жылдан 31 тамыз 1907 жылға дейін сарайда пошта бөлімшесі жұмыс істеді. 1930 жылдарға дейін сарай жыл сайынғы Говард округі жылқы көрмесінің орны болды, онда мыңдаған адамдар қатысты. 1962 жылы ашылған «Манор сүт зауыты» сүт және сүт өнімдерін ұсынды. Кэрролл отбасы жылқы өсіруге құштарлық танытып, жылқы жарыстарына қатысты, колонияның әлеуметтік және саяси өмірінің маңызды бөлігі болды. 1743 жылы Аннаполис жазылу тақтасында Джордж Хьюм Стюарттың «Дунганнон» атты аты Аннаполистік Чарльз Кэрроллдың атын жеңіп шықты. 1830 жылы Эмили Кэтон МакТавиш Мэриленд штатындағы Сент-Чарльз колледжін салу үшін 253 акр жер сыйлады. 1911 жылы өрт шыққаннан кейін Кэрролл отбасының мұрагерлері мүлікті сату және кірісін отбасы мүшелері арасында бөлу үшін сотқа жүгінді. Азамат соғысы кезінде сарай оңтүстік жақтастары үшін оқ-дәрілер жиналатын орталық болды, сонымен қатар жақын жердегі Mt. Плезант ішкі станция ретінде пайдаланылды. 1931 жылы сарайдың иелігіне сарай, бақылаушының үйі, жылқы қорасы, банк қорасы, 3 силос, жүгері қоймасы, 11 жалға алушы үйі, кір жуатын үй, қой қорасы, күйме үйі, кірпіш қора және екі казарма кірді. Кэрролл отбасының мүшелері әлі де сарайдың иесі болып табылады және бастапқы иеліктің ортасында тұрады. Жер әр ұрпақ мұрагерлері арасында бөлініп, қалалық құрылыстар үшін сатылды, кем дегенде 1971 жылға дейін және 1977 жылға дейін отбасының иелігінде болды. Газет мақаласында былай делінген: «Бір отбасы мүшесі бірнеше жыл бұрын былай деді: «Бұл жер тек Құдайға, үндістерге және Кэрроллдарға ғана тиесілі». Иелік және Манор-Лейн жұртшылыққа жабық».
Doughoregan Manor is a colonial manor house built in the early 18th century. The slave plantation was founded on 7,000 acres patented to Charles Carroll I as "Doughoreagan" (sometimes spelled Doororegan) named for a family estate in Ireland, in 1702, and expanded to 10,000 acres as "Doughoreagan Manor" in 1717. The Georgian brick plantation house, built by Charles Carroll II around 1727, was enlarged and remodeled in 1832 by Charles Carroll V in the Greek Revival style. From 1766 to 1832, Doughoregan Manor was the country home of Charles Carroll of Carrollton, (Charles Carroll III) last surviving signer of the Declaration of Independence. He lies buried in the chapel attached to the north end of the mansion. Notable guests that have visited the manor include George Washington, Thomas Jefferson, John Adams, John Hancock, Benjamin Franklin, James Monroe, and Marquis de Lafayette. In 1861, the manor became the home of John Lee Carroll, who became Governor of Maryland. In its current configuration the Manor is a brick, two storied, U shaped building. The roof is in gabled sections, some with balustraded decks, and in the center is an octagonal cupola. The front center entrance has a one story tetrastyle Doric portico and is similar to the rear portico. The chapel and kitchen are attached to the main block by hyphens. The private chapel attached to the manor house was built at a time when the founding of Roman Catholic parish churches was prohibited in the colony. The chapel served as the primary meeting place for the local Catholic community until as late as 1855 when nearby parishes were founded. The chapel continued to be open to the public on Sunday mornings for Mass until the 1990s. A vineyard was planted by Charles Carroll of Annapolis in 1770 with four types of grapes. The vineyard was maintained into 1796, becoming one of the longest surviving colonial vineyards in the United States. A postal office served the manor from 18 September 1876 to 31 August 1907. The manor became the site for the yearly Howard County Horse Show through the 1930s, attracting thousands. The "Manor Dairy" opened in 1962 providing milk and dairy products. The Carroll family were enthusiastic horse breeders and raced thoroughbreds, competing with other well to do families at annual racing events, which also formed an important part of the social and political life of the colony. Charles Carroll of Annapolis's horse was beaten in 1743 by George Hume Steuart's "Dungannon" in the Annapolis Subscription Plate, established that year. In 1830, Emily Caton MacTavish donated 253 acres to build St. Charles College, Maryland, After a fire in 1911, Carroll family heirs sued to sell the property and divide the proceeds among the family. During the Civil war, the manor served as a hub for munitions for Southern supporters, also using nearby Mt. Pleasant as a substation. By 1931, the manor estate consisted of the mansion, overseer's house, horse stable, bank barn, 3 silos, corn house, 11 tenant houses, wash house, sheep house, coach house, brick barn and two barracks. Members of the Carroll family still own and live in the manor, which sits at the center of an of the original estate. Land was divided among the heirs each generation, sold for subdivisions, with at least owned by the family as late as 1971 and by 1977. According to a newspaper article: "As one family member put it a few years ago, 'Only God, the Indians and the Carrolls have owned this land.'" The estate and Manor Lane are closed to the public.
Салықтық жеңілдіктер мен даму жоспарлары
1971 жылы меншік иесі Филипп Кэрролл 2042 акрдың барлығын ескерткіш мәртебесіне беруге келіспеді, болашақта дамыту үшін бір бөлігін қалдыруды жөн көрді, сондықтан Ұлттық тарихи орындар тізілімінде көрсетілген деректерге сәйкес, 900 акр ескерткіш мәртебесіне ие болды. Алайда, 1976 жылғы салық реформасы заңына сәйкес, меншік иесі ойын өзгертті және барлық жерді қамтитын ескерткіш мәртебесін беруді сұрады, ол қабылданды. 30 жылдық салық жеңілдігі мен Мэриленд тарихи қорының жеңілдік мерзімі 2007 жылы аяқталды. Мүліктің көп бөлігін Кэрролл отбасының қолында ұстауға тырысып, олар 2008 жылы Эриксон зейнеткерлік қауымдастығымен 150 акр жерді сату туралы келісім жасасты, бірақ келесі жылы келісім орындалмады. Елді мекеннің қосалқы иесі Камилла Кэрролл: "Қазір ештеңені қалпына келтіруге ақша жоқ, ал тарихи ғимараттар осы сәтте құлап жатыр" деді. 2010 жылы округ комиссарлары Кэрролл отбасына 20 жыл ішінде 19 миллион доллар төлеп, Говард округінің Ауыл шаруашылығын сақтау бағдарламасына 500 акр жерді беруге келісті. Кеңес су және кәріз жүйесін кеңейтуге төлемді мақұлдады, ал Кэрроллдар округтік саябақты кеңейту үшін 34 акр жерді сыйға тартты. Дугореган елімінің 221 акры солтүстік-шығыс жағында 325 жеке тұрғын үйлер салуға рұхсат беру үшін қайта жіктеліп жіберілді. Көптеген көршілер жоспарларға алаңдады және аймақтарға бөлу туралы шешімді сот арқылы қарау үшін аудандық сотқа шағым берді. 2015 жылы Doughoregan-дегі шаруашылық ғимаратындағы жұмыстарға салық жеңілдіктері берілді, бұл 10 миллион долларлық 2015 жылғы Тұрақты қауымдастықтар салық жеңілдіктері тізіміндегі тоғыз ғимараттың бірі болды.
In 1971, the owner, Phillip Carroll, did not want to commit all 2,042 acres to landmark status, preferring to leave part of it for future development, so about 900 acres were designated landmark status, according to the National Register of Historic Places inventory sheet. However, with the 1976 Tax Reform Act, the owner changed his mind and requested the landmark status encompass all the acreage, which was granted. The 30 year tax credit and Maryland Historical Trust's easement expired in 2007. In an attempt to keep the majority of the property in the hands of the Carroll family, they struck a deal in 2008 with Erickson Retirement Communities to sell 150 acres, but the deal fell through the following year. Camilla Carroll, co owner of the estate, insisted that " there is no money now to restore anything, and historic buildings are falling down as we speak." The County Commissioners voted in 2010 to pay the Carroll family about 19 million dollars over twenty years to place 500 acres in Howard County's Agricultural Preservation program. The council approved paying to expand the public water and sewer system to the development and the Carrolls would donate 34 acres to expand a county park. 221 acres of Doughoregan Manor were rezoned to allow 325 single family homes to be built on the north east side of the property. Many neighbors were concerned with the plans and a petition was filed in circuit court for judicial review of the zoning decision. In 2015, tax credits were awarded for work on an outbuilding at Doughoregan as one of the nine buildings listed in the 2015 Sustainable Communities Tax Credits of $10 million.
Сипаттама
Үй бастапқыда 1 1/2 қабатты кірпіштен салынған, тереңдігі шамамен 9 метр (30 фут), ені 20 метр (66 фут) және қос еңбекті шатыры бар болатын. Солтүстік жағында жеке кірпіштен салынған шағын ғибадатхана, оңтүстік жағында кірпіштен салынған ас үй тұрды. 1830 жылдары Чарльз Кэрролл V бұл қосымша ғимараттарды негізгі құрылымға біріктірді, соның нәтижесінде негізгі үйдің шатыры екі қабатқа дейін көтерілді. Жаңа шатырдың үстіне балюстрадасы бар және сегізбұрышты күмбезі бар кең жатқан алаң салынды. Алдыңғы (шығыс) жағына дориялық бағаналары бар бір қабатты портик қосылды. Көшеге қараған жаққа да осыған ұқсас портик салынды, оның үстінде бөлме орналасқан, ал екі жағына темір бағаналары бар мәрмәр еденді веранда созылып жатты. Ғибадатхананың шатыры көтеріліп, екі қабатты дәліз арқылы негізгі үйге қосылды, сондай-ақ ас үй де қосылды. Бұл жұмыстың нәтижесінде Палладиан стиліндегі бес бөліктен тұратын, шамамен 91 метр (300 фут) ұзындықтағы үй пайда болды. Үйдің ішкі бөлігі орталық зал жоспарымен жасалған, еменнен жасалған панельдермен әсемделген негізгі зал үйдің толық тереңдігіне (9 метр) дейін созылады. Сатылар солтүстік жақтағы шағын дәлізден басталады. Кітапхана, үлкен қонақ бөлмесі, кішкентай қонақ бөлмесі және асхана бірінші қабатта, ал екінші қабатта жатын бөлмелер орналасқан.
The house was originally a 1 1/2 story brick house, about 30 feet deep and 66 feet wide, with a gambrel roof. A detached brick chapel stood to the north, while a brick kitchen stood to the south. The dependent buildings were incorporated into the main structure in the 1830s by Charles Carroll V, raising the main house's roof to make a two story structure. The new roof was topped by a balustraded deck with an octagonal cupola. The front (east) facade gained a one story portico with doric columns. A similar portico to the road was built with a room above, while a marble floored veranda with iron columns extended to each side. The chapel's roof was raised and it was joined to the main house by a two story passage, as was the kitchen. The work resulted in a Palladian style five part house extending almost 300 feet (91 m). The house's interior has a center hall plan, with the oak paneled main hall extending the full depth (30 feet) of the house. Stairs are located in a small side hall on the north side. A library, large parlor, small parlor and dining room occupy the first floor, with bedrooms on the second.