Жорж Вашингтонның Mount Vernon мүлігі

Кіріспе

Джордж Вашингтонның плантациялық иелігі

Мансап үйі бос палладиандық стильде ағаштан салынған; бастапқы үйді шамамен 1734 жылы Джордж Вашингтонның әкесі Августин Вашингтон салған. Джордж Вашингтонның 1794 жылы өзінің иелігіне қоғамдық қызығушылықты мойындауы: «Кез келген салауатты және тәртіпті адамның ғимараттарды, бақтарды және басқаларын көруге деген құштарлығын қанағаттандыруына мен қарсы емеспін. Маунт-Вернон туралы» деп жазған.

Атауы

Джордж Вашингтонның ата-бабалары осы меншікті алғанда, ол жақын жердегі Кішкентай аңшылық өзенінің атымен аталып, Кішкентай аңшылық өзені плантациясы деп белгіленген. Вашингтонның үлкен жарты ағасы Лоуренс Вашингтон оны мұраға алғанда, оны испандықтардан Портобелоны басып алған Дженкинс құлағы соғысындағы вице-адмирал және оның бастығы Эдвард Вернонның құрметіне атады. Джордж Вашингтон мүлікті мұраға алғанда, ол атауын өзгеріссіз қалдырды.

Ғимараттар мен алаң

Вашингтон Джордж тұрған кезде мүлікте шаруашылық болған. 2011 жылғы мәліметтер бойынша, мүлікке сарай және өзен жағасындағы 30-дан астам ғимарат кіреді.

Сәулет

Маунт-Вернондағы қазіргі сарайдың құрылысы шамамен 1734 жылы басталды және белгісіз сәулетші Августин Вашингтонның басшылығымен кезең-кезеңмен салынды. Қазіргі күнгі сарай 1774 жылы екінші кеңейтім басталды. Оның оңтүстік жағына екі қабатты қосымша салынды. Екі жылдан кейін солтүстік жағына үлкен екі қабатты бөлме қосылды. Куполдың осы орналасуы Палладиан стиліне қарағанда ертерек Кароль стиліне жақын және кеңейтілген шатырдың желдетуін жақсарту, сондай-ақ құрылыстың және екі қанаттың жалпы симметриясын күшейту үшін салынған болуы мүмкін; Уильямсбургтегі губернатор үйінің үстінде де осындай купол бар, және Вашингтон осы үйді білген. Маунт-Вернонның жобасын жасаған сәулетші белгілі болмаса да, кейбір дереккөздер оны Джон Арисске жатқызады – ол Ферфакс округіндегі (қазір бұзылған) Пайнс шіркеуі мен Ричмонд округіндегі Маунт-Эйриді жобалаған танымал Вирджиния сәулетшісі. Басқа дереккөздер полковник Ричард Блэкберннің есімдерін айтады, ол Принс Уильям округіндегі Риппон-Лодж және алғашқы Фолс-Черчті де жобалаған. Блэкберннің немересі Энн Джорджтың немере інісі Бушрод Вашингтонға үйленді және Вашингтонның қабірінде жерленген. Көптеген сәулет тарихшылары Маунт-Вернонның дизайнының толығымен Вашингтонға тиесілі екенін және басқа сәулетшілердің қатысуы болжамдарға негізделгенін айтады.

Интерьер

Маунт-Вернондағы бөлмелер көбінесе Джордж және Марта Вашингтон тұрған кезеңдегі түріне келтірілді. Бөлмелердің ішінде Вашингтонның кабинеті, екі асхана (олардың үлкені «Жаңа бөлме» деп аталады), Батыс бөлмесі, Алдыңғы бөлме, ас үй және бірнеше жатын бөлмелері бар. Интерьер дизайны ғимараттың сыртқы түрінің классикалық концепциясын ұстанады, бірақ сарайдың кезең-кезеңімен дамуына байланысты, есік жақтаулары, өрнектер және гипстік жұмыстар сияқты ішкі архитектуралық элементтер 18 ғасырдың классикалық архитектурасының қайта жандануының нақты бір кезеңіне толық сәйкес келмейді. Олар палладиандық стильден Роберт Адам стиліндегі жақсырақ және кейінгі неоклассицизмге дейін өзгереді. Вашингтонның кабинетінің жекелігіне қарағанда, оның кезінен бері ең әсем, көпшілікке арналған және негізгі қабылдау бөлмесі – «Жаңа бөлме» немесе Үлкен асхана болып табылады. Бұл екі қабатты салон, сарайдың солтүстік жағын толығымен алып жатқан үлкен палладиандық терезесімен және әдемі неоклассикалық мәрмәр ошағымен ерекшеленеді. Ошақтың тарихы үйдің жалпы ұстамды стилін түсіндіреді. Ағылшын саудагері Сэмюэл Воган Вашингтонға оны сыйға тартқанда, Вашингтон бастапқыда оны қабылдауға тартынды, өйткені ол «өз бөлмеме тым әсем және қымбат екенінен қорықтым, сондай-ақ республикалық өмір салтына сай емес» деді. Бөлмелерді қалпына келтіруге және 18 ғасырдың атмосферасын сақтауға күш салынып, түпнұсқа түс схемалары қолданылды және үйге сәйкес келетін жиһаз, кілемдер мен сәндік заттар қойылды. Бөлмелерде Джордж Вашингтон мен оның отбасының портреттері мен бұрынғы мүліктері сақталған. «Ха-ха» қабырғалары Вашингтонның отбасы мен қонақтары үшін жасаған демалыс алаңдарын жұмыс істейтін шаруашылықтан бөліп тұрады. Аумақта музей мен білім беру орталығы орналасқан, онда Вашингтонның зерттеу құралдары, қару-жарағы, киімдері және АҚШ-тың бірінші президенті ретінде Вашингтон киген тіс протездерінің үлгілері көрсетілген. 2013 жылы Маунт-Вернонда Джордж Вашингтонды зерттеуге арналған Фред В. Смит ұлттық кітапханасы ашылды. Кітапхана тек алдын ала жазылу арқылы ғылыми зерттеулер үшін ашық және Джордж Вашингтон туралы жаңа зерттеулерді ынталандырады, сонымен қатар Вашингтонның түпнұсқа кітаптары мен қолжазбаларын сақтайды.

The rooms at Mount Vernon have mostly been restored to their appearance at the time of George and Martha Washington's occupancy. Rooms include Washington's study, two dining rooms, the larger of which is known as the New Room, the West Parlour, the Front Parlour, the kitchen and some bedrooms. The interior design follows the classical concept of the exterior, but owing to the mansion's piecemeal evolution, the internal architectural featuresthe doorcases, mouldings and plasterworkare not consistently faithful to one specific period of the 18th century revival of classical architecture. Instead they range from Palladianism to a finer and later neoclassicism in the style of Robert Adam. In contrast to the privacy of the study, since Washington's time, the grandest, most public and principal reception room has been the so called New Room or Large Dining Rooma two storied salon notable for its large Palladian window, occupying the whole of the mansion's northern elevation, and its fine Neoclassical marble chimneypiece. The history of this chimneypiece to some degree explains the overall restrained style of the house. When it was donated to Washington by English merchant Samuel Vaughan, Washington was initially reluctant to accept the gift, stating that it was "too elegant & costly I fear for my own room, & republican stile of living." Efforts have been made to restore the rooms and maintain the atmosphere of the 18th century; this has been achieved by using original color schemes and by displaying furniture, carpets and decorative objects which are contemporary to the house. The rooms contain portraits and former possessions of George Washington and his family. Ha ha walls are used to separate the working farm from the pleasure grounds that Washington created for his family and guests. A museum and education center are on the grounds and exhibit examples of Washington's survey equipment, weapons, and clothing, and the dentures worn by Washington as the first U. S. president. In 2013, the Fred W. Smith National Library for the Study of George Washington opened on Mount Vernon; the library, which is open for scholarship by appointment only, fosters new scholarship about George Washington and safeguards original Washington books and manuscripts.

Вашингтон отбасы

1674 жылы Джордж Вашингтонның әкесінің әкесі Джон Вашингтон мен Николас Спенсер Маунт-Вернон плантациясы орналасқан жерді иеленді, ол бастапқыда үнді тілінде Эпсевассон деп аталған. Жерге байланысты патентті негізінен Спенсер жүзеге асырды, ол өзінің туысы Томас Кольпепердің, 2-ші барон Кольпепердің, Вирджинияның Солтүстік бөлігін басқаратын ағылшын жер иесінің өкілі болды, осы жер сол бөлікте орналасқан. 1677 жылы Джон Вашингтон қайтыс болғаннан кейін, оның ұлы Лоуренс, Джордж Вашингтонның әкесінің әкесі, әкесінің мүліктік үлесін мұра етті. 1690 жылы ол шамамен 5000 акр (20 км²) жерді өткен жылы қайтыс болған Николас Спенсердің мұрагерлерімен ресми түрде бөлісуге келісті. Спенсерлер 1674 жылдың қыркүйегінде Лорд Калпеперден алған жерге Дог Крикке шектес оңтүстік жартысын алды, ал Вашингтонға Кішкентай Оңтүстік Ағысы бойындағы бөлігі қалды. Спенсерлердің мұрагерлері Лоуренс Вашингтонға олардың таңдауы үшін өтемақы ретінде темекі төледі. Лоуренс Вашингтон 1698 жылы қайтыс болып, мүлігін қызы Милдредке қалдырды. 1726 жылдың 16 сәуірінде ол ағасы Джордж Вашингтонның әкесі Огюстин Вашингтонға мүлікті номиналды аренда төлемімен бір жылға жалға беруге келісті; бір айдан кейін жалға алу Огюстиннің мүлікті 180 фунт стерлингке сатып алуымен ауыстырылды. Ол 1734 жылы осы жерде алғашқы үйін салды, ол отбасымен Поуп-Криктан Эпсевассонға көшіп келді, оны ол Кішкентай Оңтүстік Ағысы деп атады. Қазіргі үйдің жертөлесінде әлі де ішінара көрінетін екі бөлмелі үйдің бастапқы тас іргетастары және жоғары жартылай қабаттағы тағы екі бөлме бар. Огюстин Вашингтон 1738 жылы Англиядағы мектептен Джорджтың жартылай бауыры Лоуренсті үйге шақырып, оны отбасының Кішкентай Оңтүстік Ағысы темекі плантациясына орналастырды, соның арқасында Огюстин 1739 жылдың соңында отбасын Фредериксбургке көшіруге мүмкіндік алды. 1739 жылы 21 жасқа толған Лоуренс, Дог Криктегі диірменнің маңындағы жер учаскесінен бастап, көршілес Спенсер жерінен жер учаскелерін сатып ала бастады. 1740 жылдың ортасында Лоуренс британдық армияда офицерлік шен алды және жаңадан құрылған американдық полкпен бірге Кариб теңізінде соғысқа дайындық жасады. Ол адмирал Эдвард Вернонның қол астында қызмет етті; үйіне оралғанда, ол өз иелігін қолбасшысының құрметіне атады.

In 1674, John Washington, the great grandfather of George Washington, and Nicholas Spencer came into possession of the land from which Mount Vernon plantation would be carved, originally known by its Indian name of Epsewasson. The successful patent on the acreage was largely executed by Spencer, who acted as agent for his cousin Thomas Colepeper, 2nd Baron Colepeper, the English landowner who controlled the Northern Neck of Virginia, in which the tract lay. When John Washington died in 1677, his son Lawrence, George Washington's grandfather, inherited his father's stake in the property. In 1690, he agreed to formally divide the estimated 5,000 acre (20 km2) estate with the heirs of Nicholas Spencer, who had died the previous year. The Spencers took the larger southern half bordering Dogue Creek in the September 1674 land grant from Lord Culpeper, leaving the Washingtons the portion along Little Hunting Creek. The Spencer heirs paid Lawrence Washington of tobacco as compensation for their choice. Lawrence Washington died in 1698, bequeathing the property to his daughter Mildred. On 16 April 1726, she agreed to a one year lease on the estate to her brother Augustine Washington, George Washington's father, for a peppercorn rent; a month later the lease was superseded by Augustine's purchase of the property for £180. He built the original house on the site around 1734, when he and his family moved from Pope's Creek to Eppsewasson, which he renamed Little Hunting Creek. The original stone foundations of what appears to have been a two roomed house with a further two rooms in a half story above are still partially visible in the present house's cellar. Augustine Washington recalled his eldest son, Lawrence, George's half brother, home from school in England in 1738, and set him up on the family's Little Hunting Creek tobacco plantation, thereby allowing Augustine to move his family back to Fredericksburg at the end of 1739. In 1739, Lawrence, having reached 21 years of age, began buying up parcels of land from the adjoining Spencer tract, starting with a plot around the grist mill on Dogue Creek. In mid 1740, Lawrence received a coveted officer's commission in the British Army and made preparations to go off to war in the Caribbean with the newly formed American Regiment to fight in the War of Jenkins' Ear. He served under Admiral Edward Vernon; returning home, he named his estate after his commander.

Джордж Вашингтон

Лоуренс 1752 жылы қайтыс болды, және оның өсиеті бойынша оның жесірі Маунт-Вернонда өмір бойына иелік ететін мүлікке ие болуы тиіс болды, ал қалған мүддесі оның жартылай ағасы Джорджға берілді; Джордж Вашингтон бұл кезде Маунт-Вернонда тұрып, плантацияны басқарып жүрген болуы мүмкін. Лоуренстің жесірі Энн Фэрфакс Ли отбасына қайта үйленіп, көшіп кетті. 1754 жылы Энн мен Лоуренстің жалғыз аман қалған баласы қайтыс болғаннан кейін, Джордж ағасының өсиетін орындаушы ретінде қайын сіңлісінің мүлкін жалға алды. 1761 жылы Энн Фэрфакс қайтыс болғаннан кейін, ол қалған мүддеге ие болып, мүліктің толық иесі атанды. 1758 жылы Вашингтон үйді екі жарым қабатқа дейін көтеру арқылы екі ірі кеңейту және жақсартудың біріншісін бастады. Бұл жұмыстың басым бөлігін африкалық-американдық құлдар мен шеберлер орындады.

Джордж Вашингтонның өсиеттері

1799 жылы желтоқсанда қайтыс болғанға дейін бірнеше ай бұрын жазған өсиетімен Джордж Вашингтон өзіне тиесілі барлық құлдарды азат ету туралы нұсқаулар қалдырды. 1799 жылы Маунт-Вернондағы 317 құлдың шамамен жартысынан азы, яғни 123 адам Джордж Вашингтонға тиесілі болды. Өсиетіне сәйкес, бұл құлдар Марта Вашингтон қайтыс болғаннан кейін азаттыққа шығарылуы керек еді. Штат заңдарына сәйкес, Джордж Вашингтон өсиетінде қарт немесе жұмыс істеуге тым нашар құлдардың өмір бойы оның мүлкінен асық-салықпен қамтамасыз етілуі керектігін көрсетті. Ата-анасы жоқ немесе отбасылары тым кедей немесе балаларының біліміне немқұрайды қараған балалар, оларды жиырма бес жасқа толғанға дейін оқуға, жазуға және пайдалы кәсіпке үйрететін қожайындарға немесе шеберлерге берілуі керек еді. Вирджиния штатының Фэрфакс округінің сот тізімдерінде осы мәміле туралы мәліметтер бар. Құлдар 1801 жылдың 1 қаңтарында азаттыққа ие болды. Конгресс Марта қолдаған бастама бойынша оның денесіне арнап АҚШ Капитолийінде мәрмәрден ескерткіш салу туралы бірлескен қаулы қабылдады. 1800 жылдың желтоқсан айында АҚШ Өкілдер палатасы 100 фут (30 м) қабырғалы пирамида пішіндес кесене салу үшін 200 000 доллар (~ $) бөлу туралы заң қабылдады. Бірақ, оның денесін Маунт-Вернонда қалдыруды қалаған оңтүстік штаттары бұл шараны тоқтатып тастады. Өсиетіне сәйкес, Вашингтон мұраға алғаннан кейін салған отбасылық склепіне жерленді. 1799 жылға қарай ол тозуға ұшырағандықтан, Вашингтонның өсиетінде жаңа, үлкенірек склеп салу туралы өтініш болды. Бұл 1831 жылға дейін, оның туғанына шамамен жүз жыл толуына дейін орындалмады. Жаңа склептің қажеттілігі оның бас сүйегін ұрлауға жасалған сәтсіз әрекет кезінде расталды. 1832 жылдың басында Конгрестің бірлескен комитеті Вашингтонның денесін Маунт-Вернондан 1820 жылдары Чарльз Булфинч салған Капитолийдегі склепке көшіру мәселесін талқылады. Оңтүстік штаттары қарсылық көрсетті, ал Солтүстік пен Оңтүстік арасындағы шиеленіс одан әрі күшейді. Джорджиядан келген Конгрессмен Уили Томпсон Оңтүстік штаттарының алаңдауын былай білдірді:

In his will, written several months before his death in December 1799, George Washington left directions for the emancipation of all the slaves who belonged to him. Of the 317 slaves at Mount Vernon in 1799, a little less than half, 123 individuals, belonged to George Washington. Under the terms of his will, these slaves were to be set free upon Martha Washington's death. In accordance with state law, George Washington stipulated in his will that elderly slaves or those who were too sick to work were to be supported throughout their lives by his estate. Children without parents, or those whose families were too poor or indifferent to see to their education, were to be bound out (or apprenticed) to masters and mistresses who would teach them reading, writing, and a useful trade, until they were ultimately freed at the age of twenty five. Abstracts of court records in Fairfax County, Virginia record this transaction. The slaves received their freedom on January 1, 1801. Congress passed a joint resolution to construct a marble monument in the United States Capitol for his body, an initiative supported by Martha. In December 1800, the United States House passed an appropriations bill for $200,000 (~$ in ) to build the mausoleum, which was to be a pyramid with a base 100 feet (30 m) square. Southerners who wanted his body to remain at Mount Vernon defeated the measure. In accordance with his will, Washington was entombed in a family crypt he had built upon first inheriting the estate. It was in disrepair by 1799, so Washington's will also requested that a new, larger tomb be built. This was not executed until 1831, nearly the centennial of his birth. The need for a new tomb was confirmed when an unsuccessful attempt was made to steal his skull. A joint Congressional committee in early 1832 debated the removal of Washington's body from Mount Vernon to a crypt in the Capitol, built by Charles Bulfinch in the 1820s. Southern opposition was intense, exacerbated by an ever growing rift between North and South. Congressman Wiley Thompson of Georgia expressed the Southerners' fears when he said: