Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Франческо Балдуччи Пеголотти (фл. 1290 – 1347), сондай-ақ Франческо ди Балдуччо, флоренциялық саудагер және саясаткер болған.
Francesco Balducci Pegolotti (fl. 1290 – 1347), also Francesco di Balduccio, was a Florentine merchant and politician.
Өмір
Оның әкесі, Балдуччо Пеголотти, 1311 жылы Сиенамен сауда келіссөздерінде Флоренцияны өкілдік етті. Оның інісі, Риниери ди Балдуччо, 1332 жылы алтын жүк жоғалуына қатысы бар деген күдікке ілікті. Франческо Пеголотти өзі Компанья деи Барди қызметіндегі кәсіпкер болды, және осы қызмет барысында ол 1315 жылдан (немесе одан ертерек) 1317 жылға дейін Антверпенде болды. Ол 1317 жылдан 1321 жылға дейін Лондон кеңсесінің директоры болды, және король Эдуард II-мен тікелей байланыста болғаны (Балдуч атымен) жазылған. Ол 1324-1327 жылдары және қайта 1335 жылы Кипрде болды. 1324 жылы Фамагустада ол Компанья деи Барди үшін, сондай-ақ қаладағы Барди өкілі арқылы флоренциялық саудагерлер ретінде танылғандар үшін кедендік баждарды төмендету бойынша келіссөздер жүргізді. 1335 жылы ол Армения патшасынан флоренциялық саудаға артықшылықтар алды. 1331 және 1342 жылдары ол Гонфалионере ди Компанья ретінде Флоренция саясатына қатысты, ал 1346 жылы одан да жоғары лауазым – Гонфалионере ди Джустицияны иеленді. 1347 жылы Компанья деи Барди құлағанда Пеголотти банкроттықтың салдарымен айналысқандардың қатарында болды.
His father, Balduccio Pegolotti, represented Florence in commercial negotiations with Siena in 1311. His brother, Rinieri di Balduccio, was suspected of connivance in the disappearance of a gold shipment in 1332. Francesco Pegolotti himself was a businessman in the service of the Compagnia dei Bardi, and in this capacity he was at Antwerp from 1315 (or earlier) to 1317. He was a director of the London office from 1317 to 1321, and is recorded (as Balduch) as having dealt directly with King Edward II. He was in Cyprus from 1324 to 1327, and again in 1335. In 1324 at Famagusta he negotiated a reduction of customs duties for the Compagnia dei Bardi and for those identified as Florentine merchants by the Bardi representative in the city. In 1335 he obtained from the King of Armenia a grant of privileges for Florentine trade. In 1331 and again in 1342 he was involved in Florentine politics as a Gonfalionere di Compagnia; in 1346 he held a higher position, Gonfalionere di Giustizia. In 1347, when the Compagnia dei Bardi collapsed, Pegolotti was among those who dealt with the consequences of the bankruptcy.
Шығармалары
1335-1343 жылдары ол өзінің ең танымал еңбегін – «Елдердің сипаттамасы және саудада қолданылатын өлшемдер кітабын» (Pratica della mercatura) құрастырды. «Практика» саудада қолданылатын итальян және шетел тілдерінің терминдерінен басталып, итальян саудагерлеріне белгілі барлық маңызды сауда қалаларын, түрлі аймақтардың импортын және экспортын, осы аймақтардағы сауда салты мен әдет-ғұрыптарын, сондай-ақ монеталардың, салмақтар мен өлшемдердің салыстырмалы құнын сипаттайды. Пеголотти сипаттаған ең алыс сауда жолы Азовдан Астрахан, Хиуа, Отырар және Құлжа арқылы Пекинге дейін созылады. Ол сонымен қатар Кілікия жағалауындағы Аяс қаласынан Сивас, Эрзинжан және Эрзерум арқылы Персиядағы Тәбриз қаласына дейінгі жолды да егжей-тегжейлі сипаттайды.
Between 1335 and 1343 he compiled the work for which he is famous, the Book of Descriptions of Countries and of Measures Employed in Business , commonly known as the Practice of Commerce (Pratica della mercatura). Beginning with a glossary of Italian and foreign terms then in use in trade, the Practice next describes nearly all the major trading cities then known to Italian merchants; the imports and exports of various regions; the business customs prevalent in each of those regions; and the comparative value of coinages, weights and measures. The most distant trade route described by Pegolotti is that from Azov via Astrakhan, Khiva, Otrar and Kulja to Beijing. He also details the route from Ayas on the Cilician coast of Turkey via Sivas, Erzingan and Erzerum to Tabriz in Persia.