Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Провинстаундық ойыншылар – суретшілер, жазушылар, зиялылар және әуесқой театрға құштар адамдардың ұжымы болды. Айовадан келген Джордж Крам “Джиг” Кук пен Сьюзан Гласпеллдің отбасылық дуэті басшылығымен, ойыншылар Массачусетс штатының Провинстаун қаласында екі маусым (1915 және 1916 жылдары) және Нью-Йорк қаласында 1916 мен 1922 жылдар аралығында алты маусым өнер көрсетті. Компанияның құрылуы «американ театрындағы ең маңызды жаңару сәті» деп аталады. Олардың қойылымдары Юджин О'Нилл мен Сьюзан Гласпеллдің мансабын дамытуға көмектесті және американ театрын қазіргі заманға бастап әкелді.
The Provincetown Players was a collective of artists, people and writers, intellectuals, and amateur theater enthusiasts. Under the leadership of the husband and wife team of George Cram “Jig” Cook and Susan Glaspell from Iowa, the Players produced two seasons in Provincetown, Massachusetts (1915 and 1916) and six seasons in New York City, between 1916 and 1922. The company's founding has been called "the most important innovative moment in American theatre." Its productions helped launch the careers of Eugene O'Neill and Susan Glaspell, and ushered American theatre into the Modern era.
Провинстаун қаласында құрылған
Провинстаун ойыншылары 1915 жылдың шілдесінде құрылды. Провинстаун, Массачусетс штаты, көптеген суретшілер мен жазушылардың танымал жазғы демалыс орнына айналды, Нью-Йорк қаласының Гринвич Виллиджінен келген богемдік тұрғындардың мекені. 22 шілдеде Бродвейдің коммерциялық қағидаларына көңілі толмаған достар тобы екі бір актілік пьеса қойып, кешкі ойын-сауық ұйымдастырды. Нейт Бойс жазған «Constancy» және Сьюзан Гласпелл мен Джордж Крам Кук жазған «Suppressed Desires» пьесалары Хатчинс Хапгуд пен Нейт Бойс үйінде ойналды. Кеш сәтті өткендіктен, қосымша қойылым ұйымдастырылды. Мэри Хитон Ворс Льюис-Уорф портындағы балық сарайын пайдалануға рұқсат берді, онда уақытша сахна құрылды. Август айында Хэпгуд үйінде көрсетілген екі бір актілік пьеса қайта қойылды, ал қыркүйек айында екі жаңа пьесадан тұратын екінші бағдарлама ұсынылды: Джордж Крам Кук жазған «Change Your Style» және Уилбур Дэниел Стил жазған «Contemporaries». Олар өздерінің «шығармашылық ұжымына» қатты қуанды. 1915-16 жылдардың қысында Провинстаундағы театрлық тәжірибеге деген қызығушылық жалғасты, ал топ Льюис-Уорфта екінші маусымды жоспарлады. Пьесалардың қаржыландырылуының бір бөлігі абоненттік науқан арқылы жүзеге асты, онда Кук топтың мақсатын былай сипаттады: «Американдық драматургтерге өз идеяларын еркіндікте іске асыруға мүмкіндік беру». Ойыншылар 21 апталық маусым бойы әр екі апта сайын үш жаңа бір актілік пьесадан тұратын «бағдарламаны» шығаруды қалыптастырды. Ойыншылар әуесқойлар тобы ретінде құрылды және бастапқыда сыншылардың оның эксперименталдық сипатын қорғау үшін пьесаларын қарауға қатысуына рұқсат бермеді. Бірақ Нью-Йорктегі алғашқы маусымда кейбір мүшелер кәсіби актерлерге айналуға ұмтылыстарын білдіре бастады. Соңында олар сыншылардың қойылымдарға билет алуына дауыс берді, тіпті кейбір негізін қалаушылар бұл бағалау әдісін коммерциялық театрдың өлшемшарты деп есептесе де, ол Ойыншылардың миссиясын бұзуы мүмкін екенін мойындады. Үшінші Нью-Йорк маусымының соңында Кук пен Гласпелл Ойыншылардан бір жылға демалыс алуға шешім қабылдады (1919-20 жж.) – Playhouse-дегі күмбездің құрылысы, ол Еуропадағы көркем театрларда қолданылатын сахналық элементтің үлгісіне негіделген. Күмбез (kuppelhorizont) көкжиекті бейнелеу үшін және жазық циклорамаға қарағанда тереңдік сезімін тудыру үшін «тік және көлденең қисықтардың үйлесімін» қолданды. 1921-22 жылғы маусым Кук пен Гласпелл кеткенін жұртшылық білмей аяқталды, бірақ Ойыншылар 1922-23 жылғы маусымды тоқтататынын жариялады. Кук өзінің абоненттеріне 1923 жылдың қазан айында маусымды бастауға уәде бергенмен, ол және Гласпелл Грецияда қалды, ал түпнұсқалық Провинстаун Ойыншылары қайтадан қойылымдарды ұйымдастырмады. Провинстаун қаласы екі маусым бойы триумвираттың басшылығында жұмыс істеді. Бірақ Макгоуэн былай деді: «Провинстаун Ойыншыларының шарықталу шегі Жиг Кук Грецияға, ал Юджин О’Нилл Бродвейге кеткен кезде аяқталды».
The Provincetown Players began in July 1915. Provincetown, Massachusetts, had become a popular summer outpost for numerous artists and writers, bohemian residents from Greenwich Village, New York. On July 22 a group of friends who were disillusioned by the commercialism of Broadway created an evening's entertainment by staging two one act plays. Constancy by Neith Boyce and Suppressed Desires by Susan Glaspell and George Cram Cook were performed at the home of Hutchins Hapgood and Neith Boyce. The evening was a success and an additional performance was organized. Mary Heaton Vorse donated the use of the fish house on Lewis Wharf, where a makeshift stage was assembled. The two one acts which had been presented at the Hapgood home were restaged in August, and a second bill of two new plays was presented in September: Change Your Style by George Cram Cook and Contemporaries by Wilbur Daniel Steele. They were excited about their "creative collective". Enthusiasm for the theatrical experiment in Provincetown continued over the winter of 1915–16 and the group planned a second season at Lewis Wharf. The plays were funded in part by a subscription campaign in which Cook described the aim of the group: “to give American playwrights a chance to work out their ideas in freedom." The Players developed a pattern of producing a "bill" of three new one act plays every two weeks over a 21 week season. The Players was founded as an amateur group, and initially did not allow critics to attend to review its plays, hoping to protect its experimental nature. But during their first New York season, some members began voice their desire to see their work toward becoming professional actors. Finally they voted to allow critics tickets to performances, even though some founding members considered this means of evaluation to be the criteria of commercial theater, and therefore a violation of the mission of The Players. At the end of the third New York season, Cook and Glaspell decided to step away from the Players for a year long sabbatical (1919–20). – the construction of a dome in the Playhouse modeled on the scenic element used in art theaters in Europe. The dome (kuppelhorizont) used a “combination of vertical and horizontal curvatures” as a reflective surface to represent the horizon and create a greater sense of depth than a flat cyclorama. Though the 1921–22 season finished without the public knowing that Cook and Glaspell had left, the Players announced a suspension of their 1922–23 season. Though Cook wrote his subscribers promising a season beginning in October 1923, he and Glaspell remained in Greece, and the original Provincetown Players did not produce again. The Provincetown operated under the triumvirate for two seasons. But Macgowan allowed that “the Provincetown Players of the great days. . ended when Jig Cook went to Greece and Eugene O’Neill went to Broadway.”
Кішкентай театр қозғалысы
Америкадағы кішкентай театр қозғалысы коммерциялық театр ұсынған әсерсіз ойын-сауыққа қарсылық ретінде туындады. Көптеген көрермендерге ұнауға тырысып, Бродвей жаңа сынап көрмеген пьесалар мен драматургтарға қауіпсіздік танытпады. Кішкентай театрлар американдық драматургтар мен қоғамдық маңызы бар әңгімелерге мүмкіндік берді. Олар көбінесе әлеуметтік реализм стилінде қойылды.
The Little Theatre Movement in America came about in reaction to the tepid entertainment offered by the commercial theater. In an effort to appeal to a mass audience, Broadway took few chances with untested plays and playwrights. The Little Theatres provided an outlet for American playwrights, and stories of social significance. They were predominantly performed in a social realist style.
Ойыншылар мен Гринвич-Виллидж
Провинштаун ойыншыларының коммерцияға қарсы ұмтылысы, көркемдік өрнекке баса назар аудару және ұжымдық шешім қабылдау 1910-шы жылдардағы Гринвич Виллиджінің богемиялық рухының көрінісі болды. Ойыншылар тобы суретшілер, зиялылар және радикалдар арасындағы достық байланыстар желісінен құрылды. Мэйбл Додж, сол кезеңдегі ең танымал әдеби салонның иесі, Ойыншылардың негізін қалаушы мүшесі Джек Ридтің (актер) бұрынғы жары болды. Олардың махаббат оқиғасы Ойыншылардың алғашқы қойылымы – «Тұрақтылық» пьесасының негізгі тақырыбына айналды. «Массалар» радикалдық журналының редакторы Макс Истман да бастапқыда Ойыншылармен бірге жұмыс істеді; оның сол кездегі әйелі Ида Рау олардың ең маңызды актрисаларының біріне айналды, ал Ойыншылар тобы 1917 жылдың басында тарағаннан кейін де оның жұмысы жалғасты. Провинштаун ойыншыларының алғашқы Нью-Йорк театры 139 Макдугал көшесінде орналасты, ол 135 Макдугал көшесіндегі Либералдық клубтан екі есік төмен, жас радикалдардың бас қосатын орны болды.
The anti commercial impulse, emphasis on artistic expression, and collective decision making of the Provincetown Players were manifestations of the bohemian spirit of Greenwich Village of the 1910s. The Players were founded from a network of friendships among artists, intellectuals and radicals. Mabel Dodge, who hosted the most celebrated literary salon of the period, was the former lover of founding member of the Players Jack Reed (actor). Their love affair was the thinly disguised subject matter of the first Players production, Constancy. Max Eastman, editor of the radical magazine The Masses, also participated early on with the Players; his wife at the time, Ida Rauh, became one of their most important actresses, whose work with the Players continued after their split in early 1917. The first New York theater for the Provincetown Players was at 139 Macdougal Street, two doors down from the Liberal Club at 135 Macdougal, a gathering place for young radicals.
Провинстаун ойыншыларына қатысқан өнерпаздар
Джуна Барнс, Теодор Дрейзер, Сьюзан Гласпелл, Роберт Эдмонд Джонс, Джеймс Лайт, Эдна Сент-Винсент Миллей, Юджин О’Нилл, Джон Рид, Уоллес Стивенс, Маржори Лейси Баркер, Клеон Трокмортон және Чарльз Демут.
Djuna Barnes, Theodore Dreiser, Susan Glaspell, Robert Edmond Jones, James Light, Edna St. Vincent Millay, Eugene O’Neill, John Reed, Wallace Stevens, Marjory Lacey Barker, Cleon Throckmorton, and Charles Demuth.