Хуан Фернандес Наваррете: Испан суретшісі, «Соқыр» атымен танымал
Juan Fernández Navarrete
Жуан Фернандес Наваррете (1526-1579) – испандық суретші, "Соқыр" атымен танымал. Маньеризм стиліндегі туындылары, өмірі мен шығармашылығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Испан суретшісі (1526–1579)
Spanish artist (1526–1579)
Хуан Фернандес Наваррете (1526 – 28 наурыз 1579), немесе "де Наваррете", "Эль Мудо" (Соқыр) атымен белгілі, Логроньода туған испан манерлік суретші.
Juan Fernández Navarrete (1526 – 28 March 1579), or "de Navarrete", called El Mudo (The Mute), was a Spanish Mannerist painter, born at Logroño.
Өмірбаян
Бала кезінде ауырған ауру Наварреттен есту қабілетін жоқ қылды, бұл оның сөйлеуді үйренуіне кедерілді. Ол өте ерте жасынан бастап көмірдің кішкене бөлігімен заттарды суреттеу арқылы өзінің тілектерін білдіре бастады. Ол өзінің алғашқы көркемдік сабақтарын Эстелладағы иеронимдік монах Фрай Висенте де Санто-Домингодан және Гаспар Бесеррадан алды. Ол Неаполь, Рим, Флоренция және Милан қалаларына сапар шекті. 1550 жылы Римде Пелегрино Тибалдимен танысты. Көптеген мәліметтерге сәйкес, ол Венецияда Тицианның ұзақ уақыт шәкірті және көмекшісі болды. 1568 жылы Испанияның Филипп II оны Мадридке патша суретшісі лауазымымен және жалақымен шақырды, сондай-ақ Эскориал үшін суреттер салуға жұмысқа алды. 1560 және 1570 жылдары Эль-Эскориалдың алып монастырь сарайы құрылыс жұмыстарында болды, ал Филипп II оны безендіруге қажетті көптеген үлкен суреттер үшін жақсы суретшілерді табуда қиындықтарға тап болды. Тициан өте қарт болды және 1576 жылы қайтыс болды, ал Тинторетто, Веронезе және Антонис Мор Испанияға келуден бас тартты. Сондықтан Филипп патша Наварреттенің қарапайым шеберлігіне жүктеуге мәжбүр болды, оның "gravedad y decoro" ("салмақтылығы мен әдептілігі") патшаға ұнады. Наварретте өмірінің соңына дейін, яғни он бір жыл бойы Эль-Эскориалда жұмыс істеді. Ол жасаған ең танымал туындыларының қатарында "Тұңғыш туылған Иса" (онда, Корреджионың осы тақырыптағы белгілі суретіндегідей, жарық Сәби Құтқарушыдан шығады), "Мәсіхтің крещениесі" (қазір Прадода сақталады) және "Авраам үш періштені қабылдауы" (оның соңғы туындыларының бірі, 1576 жылғы, Ирландияның Ұлттық галереясы, Дублин) бар. Ол көптеген алтарьлық суреттер жасады, олардың барлығы дизайндағы батылдық пен еркіндікпен, сондай-ақ оған "испандық Тициан" деген лақап атын сыйлаған жылы және әдемі түстермен ерекшеленеді. Ол Толедода 52-53 жасында қайтыс болды.
An illness in infancy deprived Navarrete of his hearing, which affected his ability to learn to speak. At a very early age he began to express his wants by sketching objects with a piece of charcoal. He received his first instructions in art from Fray Vicente de Santo Domingo, a Hieronymite monk at Estella, and also with Gaspar Becerra. He visited Naples, Rome, Florence and Milan. Pellegrino Tibaldi met him in Rome in 1550. According to most accounts he was for a considerable time the pupil and assistant of Titian at Venice. In 1568 Philip II of Spain summoned him to Madrid with the title of king's painter and a salary, and employed him to execute pictures for the Escorial. During the 1560s and 1570s the huge monastery palace of El Escorial was still under construction and Philip II was experiencing difficulties in finding good artists for the many large paintings required to decorate it. Titian was very old, and died in 1576, and Tintoretto, Veronese and Anthonis Mor all refused to come to Spain. Philip had to rely on the lesser talent of Navarrete, whose gravedad y decoro ("seriousness and decorum") the king approved. For eleven years until his death Navarrete worked largely on El Escorial. The most celebrated of the works he produced there are a "Nativity" (in which, as in the well known work on the same subject by Correggio, the light emanates from the infant Saviour), a "Baptism of Christ" (now Prado), and "Abraham Receiving the Three Angels" (one of his last works, dated 1576, National Gallery of Ireland, Dublin). He executed many other altar pieces, all characterized by boldness and freedom in design, and by the rich warm colouring which has acquired for him the surname of "the Spanish Titian." He died at the age of 52–53 in Toledo.