Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1986–1990 АҚШ армиясы бағдарламасы
1986–1990 US Army program
Advanced Combat Rifle (ACR) – 1986 жылы басталган, АҚШ армиясының M16 шабуыл мылтығын жаңару мақсатындағы бағдарламасы. Ұрыс жағдайында M16 мылтығымен қаруланған орташа әскер 45 метр қашықтықта нысананы атуға шамасы жетеді, бірақ 220 метрде нысанаға тигізу мүмкіндігі он атудың біреуіне дейін төмендейді. Осы себепті, 1980-жылдардың аяғында ACR бағдарламасы қарудың тигізу мүмкіндігін екі есе арттыру үшін қолға алынды. ACR бағдарламасына дейін, Арнайы мақсаттағы жеке қару сияқты бұрынғы бағдарламалар да жүзеге асырылған. Бағдарлама шамамен 300 миллион АҚШ доллары жұмсалып, 1990 жылы аяқталды.
The Advanced Combat Rifle (ACR) was a United States Army program, started in 1986, to find a replacement for the M16 assault rifle. Under the stress of battle the average soldier with an M16 may shoot a target at 45 meters, but hit probability is reduced to one out of ten shots on target by 220 meters. Because of this, the ACR program was initiated in the late 1980s to create a weapon that could double the hit probability. The ACR program was preceded by older programs such as the Special Purpose Individual Weapon. The program ended in 1990 after an expenditure of approximately US$300 million.
I және II кезең
Бағдарламаның І кезеңі 1986 жылдың ақпан айында алты компаниямен дамыту шарты жасалған кезде басталды: AAI Corporation, Ares Incorporated, Colt's Manufacturing Company, Heckler & Koch (H&K), McDonnell Douglas Helicopter Systems (MDHS) және Steyr Mannlicher. Екінші кезең басталғанға дейін тізімнен екі қару алынып тасталды. Компаниялар шағымдану рәсімін бастады және ақырында қайта жаңартылды, бірақ ACR бағдарламасы аяқталғанға дейін сынақтарды көруге үлкермеді. Юджин Стоунердің Ares Incorporated компаниясы 5 мм-лік іздеу оғын қолданған Advanced Individual Weapon System (AIWS) жүйесін ұсынды, бірақ ағымдағы мәселелерге байланысты одан бас тартуға мәжбүр болды. AIWS Steyr ұсынған нұсқамен бірнеше ерекшеліктерді бөлісті, атап айтқанда "көтерілетін патрон ұясы" механизмі және "телескоптық" патрон. McDonnell Douglas Helicopter Systems, бұрын Hughes Helicopters деп аталған, пластик қаптамалы патронды қолданатын өзінің дизайнын ұсынуды жоспарлады, оны қорап тәрізді пішініне байланысты "чиклет" деп атады. Олардың алғашқы зарядтары дуплекстік немесе триплекстік зарядтарды пайдаланды, бірақ кері соққысы тым күшті болғандықтан, олар флешеткалармен ауыстырылды – алдымен бір патронға бесеу, кейіннен үшеуден.
Phase I of the program started in February 1986 when development contracts were placed with six companies: AAI Corporation, Ares Incorporated, Colt's Manufacturing Company, Heckler & Koch (H&K), McDonnell Douglas Helicopter Systems (MDHS), and Steyr Mannlicher. Two weapons were cut from the list before Phase II started. The companies started an appeals process and were eventually re instated, but too late to see testing before the ACR program ended. Eugene Stoner’s Ares Incorporated also entered their Advanced Individual Weapon System (AIWS), which used a 5mm tracer round, but had to withdraw due to ongoing problems. The AIWS shared some features with the Steyr entry, notably the "rising chamber" action and "telescoped" cartridge. McDonnell Douglas Helicopter Systems, originally Hughes Helicopters, planned to enter their design using a plastic cased cartridge they called a chiclet due to its box like profile. Their first loads used duplex or triplex loads of normal projectiles, but the recoil was too high, so these were replaced with flechettes, first with five of them in a round, eventually three in an round.
ІІІ кезең
III кезең 1989 жылдың тамызында басталды, AAI, Colt, HK және Steyr компаниялары қару-жарақ сынақтарына қатысты.
Phase III began in August 1989, when AAI, Colt, HK, and Steyr entered weapon testing.
ААИ
AAI корпорациясы өздерінің ұзақ тарихы бар эксперименталды флешетті мылтықтарының ең соңғы нұсқасын ұсынды. Олардың ұсынысы стандартты 5.56×45 мм НАТО патрон корпусын пайдаланып, 1.6×41.27 мм флешеттаны 1402 м/с жылдамдықпен 0,66 грамм салмақта атып шығарды. Олардың бұрынғы әрекеттеріне қатысты ең ірі шағымдардың бірі – қатты ұшқынды жарылыс еді, саботаждық оқтарда осы мәселені болдырмау қиын. Соның салдарынан, AAI жарық шығаруды және дыбысты басу құрылғысын қосты, ол тұмсықтың жарылысын M16A2 мылтығынан аздап ғана үнсіз етті. Стандартты 5.56×45 мм патрон корпусы қолданылғанымен, газ жүйесінің құрылысынан туындаған себепті, мылтықты стандартты оқ-дәрілермен ату қауіпсіз болмады. Арнайы дүңгіршек солдаттардың стандартты 5.56×45 мм НАТО оқ-дәрілерін дүңгіршекке салуына жол бермеу үшін қолданылды, бірақ оқтарды қолмен патрон ұясына салу мүмкін еді. Қару үш оқтың тізбегімен ғана атылатын, флешеттаны пайдаланудың басты себебі – кері соққының аздығы болғанымен қатар. Бұл ерекше үлгі олардың бұрынғы модельдерінен қарапайым болды, олар жылдам ату үшін флешеттік оқ-дәрілер мен ұзақ қашықтықта жартылай автоматты ату үшін стандартты 5.56 НАТО оқтары арасында ауыса алатын еді.
AAI Corporation entered the latest variant of their long line of experimental fléchette rifles. Their entry used a standard 5.56×45mm NATO cartridge case firing a 1.6×41.27mm fléchette of 0.66 grams at 1402 m/s. One of the biggest complaints about their earlier efforts was the loud muzzle blast, a problem that is hard to avoid with a sabotted round. As a result, AAI added a flash hider/sound suppressor that reduced the muzzle blast to just louder than an M16A2. While the standard 5.56×45mm case was used, the rifle was not safe to fire using standard ammunition due to the design of the gas system. A special magazine was used to prevent soldiers loading standard 5.56×45mm NATO ammunition into the magazine, but rounds could still be chambered by hand. The weapon was limited to three round bursts despite the fact that one of the main reasons for using a fléchette is its low recoil. This particular design was less complex than some of their earlier models, which could switch between fléchette ammunition for rapid fire and standard 5.56 NATO rounds for long range semi automatic fire.
Қалғандары
Heckler & Koch G11 сериясы қабықсыз оқ-дәрілерді қолданды, онда жанар май оқ өзіне қалыптастырылған, бұл оқты кішірейтіп, әлдеқайда жеңілдетті. ACR сынақтарында қолданылған жаңа K2 нұсқасы, 45 оқтың бір ұзын шоғын барелінің үстінде орналастырды, нәтижесінде ерекше және сәл бұрышты сыртқы түрі пайда болды.
The Heckler & Koch G11 series used caseless ammunition where the propellant was molded onto the bullet itself, making the round smaller and much lighter. The new K2 version used in the ACR tests held 45 rounds in a single long magazine lying along the top of the barrel, leading to a distinctive and somewhat blocky appearance.
Штейн
Соңғы ұсынылған қару Steyr ACR, тағы бір флешетка атып шығаратын қару болды. Steyr, AAI-дан оқтың құрылымымен ерекшеленді, салмақты азайту үшін пластик корпусын пайдаланды. Оқ ату механизмі осының салдарынан өте күрделі болды, тек доңғалақты емес, бүкіл патрондық ұяны жылжытты. Оқ атылғанда, патрондық ұя төменге жылды, ал арт жағынан жаңа оқ салынып, пайдаланылған гильза патрондық ұядан алға қарай итеріліп, пистолет тұтқасының артындағы шығару тесігінен сыртқа шығарылды. Содан кейін патрондық ұя серіппе арқылы ату позициясына қайта оралды, онда ол бекітілген патрондық блогының алдында бекітілді. Оқ атылғанда, сабот флешеткамен бірге стволдан төмен жылды және тез арада шығысқа жеткенде "айрылды". Бұл жағдайда саботтар басқа әскерлерге тиіп немесе жатып ату кезінде жерге секіріп қауіп тудыратыны анықталды. AAI қаруы сияқты, Steyr да үш оқтың тізбегімен атылатын болды.
The last entry submitted was the Steyr ACR, another fléchette firing weapon. The Steyr differed from the AAI in the details of the round, which used a plastic shell casing to reduce weight. The firing mechanism was quite complex as a result, moving the entire chamber as opposed to just the bolt. When fired, the chamber would move down where a new round would be pushed in from the rear, forcing the spent cartridge case forward out of the chamber where it would drop out through an ejection port behind the pistol grip. The chamber would then move back into firing position on a spring, where it would lock in front of a fixed breechblock. On firing, the sabot traveled down the barrel with the fléchette and was quickly "stripped" off upon exit. This was found to present a hazard in combat, where the sabots could hit other soldiers or bounce off the ground when being fired prone. Like the AAI weapon, the Steyr was limited to three round bursts.
Ұяшық
ACR-дің ең дәстүрлі прототиптерінің бірі Colt ACR болды, ол қолданыстағы M16A2-нің күрт өзгертілген нұсқасы еді. Өзгерістерге жаңа оптикалық нысана алу жүйесі, автоматты атыс кезіндегі кері соққыны жұмсарту үшін гидравликалық буфер және M16 карабин нұсқаларында қолданылғанға ұқсас жиырылатын артқы бөлік кірді. Басты дизайндық өзгеріс – "қос оқты патрондар", яғни ішінде екі кішкентай оқ бар бір патрон. Olin Corporation сынақтар үшін үш түрлі патрондар жасады: біріншісі – ұзын мойынды корпуста екі вольфрамнан жасалған снаряд, екіншісі – екі вольфрам снаряды бар стандартты ұзындықтағы корпус, ал үшіншісі – екі снарядтан, біреуінен, екіншісінен тұратын стандартты ұзындықтағы корпус. Соңғысы ACR сынақтарына ұсынылу үшін таңдалды. Қос оқты патронның негізгі идеясы – атылған снарядтар санын арттыру, бұл майдан даласындағы жарақаттану деңгейін анықтайтын басты фактор. Дегенмен, бұл дәлдікті күрт төмендетті, сондықтан қолданушы алыс қашықтыққа оқу үшін дәстүрлі оқ-дәрілерді де алып жүруге мәжбүр болды.
One of the more traditional of the ACR prototypes was the Colt ACR, which was a highly modified version of the existing M16A2. Modifications were the addition of a new optical sighting system, a hydraulic buffer to smooth out recoil during automatic fire, and a collapsing butt stock similar to the one already in use on the carbine versions of the M16. The key design change was the use of "duplex rounds", a single cartridge with two smaller bullets in it. Olin Corporation produced three different rounds for testing, the first consisting of two tungsten projectiles in a long necked case, the second used a standard length case with two , tungsten projectiles, and the final entry was another standard length case with two projectiles, one , the other The latter was eventually selected for submission to the ACR trials. The basic idea of the duplex load is to increase the number of projectiles fired, which is the primary determinant of battlefield casualties. However, they significantly reduced accuracy, requiring the user to also carry traditional ammunition for long range shots.
Нәтиже
Барлық жобалар жақсы жұмыс істесе де, ешқайсысы бағдарлама талап еткен M16A2-ге қарағанда 100% жақсартуға жете алмады, тіпті оған жақындауға да мүмкіндік болмады. 1986/87 жылдары АҚШ Әскерінің жаяу әскер мектебі, мылтық қару ретінде өзінің максималды деңгейіне жеткенін және жағдайды жақсартудың жалғыз жолы – жарылатын снарядтарды пайдалану екенін мәлімдеген есеп жариялады. Осының нәтижесінде 1990 жылдың сәуірінде ACR бағдарламасы тоқтатылды және Objective Individual Combat Weapon бағдарламасына жол ашылды. Бағдарламаның жалпы құны шамамен 300 миллион АҚШ долларын құрады.
Although all the designs worked well, none managed to meet or even approach the 100% improvement over the M16A2 that the program demanded. In 1986/7, the United States Army Infantry School had published a report asserting that the rifle, as a weapon, had already reached its peak, and the only way to really improve matters was to use an exploding warhead. This led to the ending of the ACR program in April 1990, and led the way to the Objective Individual Combat Weapon program. The program's total cost was approximately US$300 million.