Кіріспе
Фотожурналистік журнал
Sepia – негізінен афроамерикалықтардың жетістіктеріне арналған мақалалар жариялайтын фотожурналистік журнал. Журнал 1946 жылы Техас штатының Форт-Уорт қаласындағы афроамерикалық киім саудагері Хорас Блэкуэлл құрған Negro Achievements басылымы ретінде пайда болды. Ол 1942 жылы "Дүние хабаршысы" газетін іске қосқан еді. 1950 жылы Форт-Уорттағы еврей-американдық сантехник Джордж Левитан Блэкуэллдің журналдарын және Good Publishing Company (әрі Sepia Publishing) баспасын сатып алды. Ол журналдың атын біртіндеп өзгертті; 1954 жылы оны Sepia деп атады және 1976 жылы қайтыс болғанға дейін жариялап келді. Messenger журналының атын Bronze Thrills деп өзгертті және ол да біраз уақыт бойы сәттілікке жетті, сондай-ақ қара аудиторияға арналған Hep және Jive журналдарын да жариялады. Левитанның қайтысынан кейін Sepia журналын Блэкуэллдің алғашқы редакциялық құрамына кірген Беатрис Прингл сатып алды. Ол оны 1983 жылға дейін шығарып тұрды, бірақ лайықты таралымына қарамастан, журналды жапты. Ол әрқашан Чикагода құрылған және жарық көрген Ebony журналының артынан қалды.
Тарих
Соғыстан кейінгі кезеңде, Оңтүстік әлі де заңды түрде бөлінген кезде, Форт-Уорт, Техас қаласында орналасқан Sepia журналының тарихы басқа да өзгерістерді көрсетеді. Оны афроамерикалық киім саудагері Хорас Дж. Блэкуэлл «Негрлердің жетістіктері» деген атпен құрды. Оның редакциялық тобы режиссер Адель Мартин Джексонға, ол бастапқыда стенограф болып жұмыс істеген, және Беатрис Принглге сүйенді. Блэкуэлл 1942 жылы «Дүниежүзілік хабаршы» атты романтикалық журналды шығара бастады. Оның инновациясы – Оңтүстік жұмысшы табының афроамерикалықтарының диалектісінде жазылған материалдарды ұсыну, оларға таныс стильмен жазу арқылы. Блэкуэллдің қайтысынан кейін оның журналдары мен Good Publishing Company компаниясын Мичиган штатында туған еврей-американдық сантехник Джордж Левитан сатып алды. Ол сонымен қатар қара нарық үшін басқа да журналдар шығарды. 1976 жылы Левитанның қайтысынан кейін Сепиа журналын Беатрис Прингл сатып алып, оны афроамерикалықтардың меншігіне қайтарды, бірақ басқарушысы әйел болды. Бұл үш баспагердің де барлығы негізгі журналдардағыдей лауазымдарды иеленген көпшілікті ақ нәсілді англосаксон еркектерінен өзгеше болды. Бірақ олар соғыстан кейінгі кезеңде жаңа назар аударған афроамерикалық нарығына арналған журнал жасады және ондаған жылдар бойы үлкен жетістікке жетіп, ұлттық аудиторияға таралымды кеңейтті. Sepia журналы Левитанның «Дүниежүзілік хабаршы» (кейін «Бронзалық қызығушылықтар» деп аталған) шын мойындау үлгісіндегі журналының газет стендтеріндегі сатылымына жете алмаса да, ол шамамен 40 жыл бойы Ebony журналымен бәсекелесе білді және ұлттық жарнама берушілердің тұрақты базасын құрды. Левитан «Negro Achievements» журналына біртіндеп өзгерістер енгізді, оның атын 1953 жылға дейін сақтап, содан кейін «Sepia Record» деп өзгертті. 1954 жылы ол оны тағы да «Sepia» деп өзгертті.
Майор Элвис Пресли туралы дау
Африка-американдық автор Джойс Рошель Вонның айтуынша, "Отыз мысқал күміс: Элвис Преслидің сатқындығы" атты кітабының алғы сөзінде оны өсірген әпкесі оған Элвис Преслидің музыкасын ешқашан тыңдамауды ескерткен, себебі "Сепия" журналы 1957 жылдың басында оның "Негрлер мен үшін жасай алатын жалғыз нәрсе – менің пластинкаларымды сатып алу және аяқ киімдерімді жылтырату" деген сөзін келтірген мақала жариялаған. Содан кейін, қырық жыл өткен соң, ол оның өмірі мен мансабына қатысты жалған хабарларды толық зерттеп, әшкерелеуге кірісті. Мисс Вонның сөзінше, бұл жала сөздің шындығы – ақ американдықтардың ақша табу үшін олардың сөздерін пайдаланып, басқаларын жалғандауында еді, өйткені сол дәуірде көптеген ақ адамдар қара адамдарға ашық түрде нәсілшілдік айтқан. Осылайша, қара радиостанциялары Элвис музыкасын ойната бастағанда және оның қара қоғамдастығында танымалдылығы артқанда, бұл жала ойлап табылды. "Жет" журналы ең беделді жазушысы, марқұм Луис Робинсонды "Түрме үйі Рок" түсірілім алаңына сол кездегі 22 жасар Преслимен бұл мәселені көтеру үшін жіберді. Сонымен қатар, Б. Б. Кинг, Элвис Преслиді жасөспірім кезінен таныған, сияқты афроамерикандық музыканттармен сұхбаттасқаннан кейін Робинсон оны барлық айыптан ақтап берді. Дегенмен, зиян келді және бұл жала 21-ші ғасырдың алғашқы 20 жылына дейін қолданылып келді.
Редакциядағы өзгерістер
Адель Джексон Левитан басшылығымен «Сепия» журналының редакторы қызметін жалғастырды, ал Беатрис Прингл де журналда жұмысын істеді. «Сепия» афроамерикалық мәдениетінің түрлі салаларына, соның ішінде шіркеулердің белгілі қайраткерлеріне, азаматтық құқықтар қозғалысына, танымал музыка мен білім беруге назар аударды. Көшбасшылықты дамыту мақсатымен, ол колледждер мен университеттерді қоса алғанда, афроамерикалық институттардың дамуына арналған маңызды мақалалар жариялады. 2015 жылы Форт-Уорт қаласы тарихында Ричард Селсер Левитанның азаматтық құқықтар қозғалысын толыққанды жарияламағанын, ал NAACP 1960-шы жылдары қалада белсенді болғанын айтты. Ол мұның осы кезеңдегі оқырмандардың азаюына себеп болуы мүмкін деп ойлады. 1983 жылы «Сепия» журналының тиражы шамамен 160 000 данаға жеткен кезде ол бизнесті жапты. Журналды зерттеушілер журналдың мұрағаттары мен ғимараты жабылудан кейін көбінесе жойылғандықтан, зерттеу жүргізуде қиындықтарға тап болды.
Фотоархив
Даллас қаласындағы афроамерикалық мұражай қазірде Сепия журналының сурет архивін сақтайды. Рок-н-ролл даңқы залы «The Sepia Magazine Photo Archive 1948–1983: Музыкадағы афроамерикалық тәжірибе – 35 жыл» атты көрме ұйымдастырды, ол 19 қаңтар 2009 жылдан 12 сәуір 2009 жылға дейін өтті. «Сепия» көрмесінде журналда жарияланған 40-тан астам сурет көрсетілді, олардың кейбіреулері алғашқы басылымынан бері көз алдында болмаған. Олардың ішінде Джеймс Браун, Рут Браун, Рей Чарльз, Махалия Джексон, Боб Марли, Джеки Уилсон, Эррол Гарнер және Диззи Гиллеспи сияқты көптеген афроамерикандық музыкалық тұлғалардың суреттері болды. Рок-н-ролл даңқы залы мен мұражайының кураторлық директоры Говард Крамер: «Сепия журналы көптеген жылдар бойы афроамерикандық қауымдастықтың маңызды дауысы болды. Ол ұсынған білім мен ақпарат оның оқырмандары туралы көп нәрсе айтты, ал оқырмандары музыканы жақсы көріп, құрметтеді».
Белгілі қатысушылар
Люсиль Элизабет Бишоп Смит (1892–1985) – афроамерикалық кәсіпкер, аспазшы және алғашқы ыстық печенье қоспасын ойлап тапқан, сондай-ақ журналдың алғашқы тағам редакторы.