Кіріспе
Ағылшын саясаткері және мемуар жазушысы Томас Брюс, Айлсберидің 2-графы (кейін Айлсбери деп аталатын), және Эльгиннің 3-графы (26 қыркүйек 1656 – 16 желтоқсан 1741), 1663-1685 жылдары лорд Брюс титулын иеленді, ағылшын саясаткері және мемуар жазушысы болған. Ол Эльгиннің 2-графы Роберт Брюстің және леди Диана Грейдің ұлы. Оның анасының ата-аналары – Генри Грей, Стэмфордтың 1-графы, және Леди Энн Сесил, Ексетердің 2-графы Уильям Сесилдің қызы. Оның өлімінен соң көп жылдар өткенде жарық көрген "Естеліктері" XVII ғасырдың соңғы тоқсанындағы ағылшын тарихы үшін маңызды дереккөз болып табылады.
Thomas Bruce, 2nd Earl of Ailesbury (later styled Aylesbury) and 3rd Earl of Elgin (26 September 1656 – 16 December 1741), styled Lord Bruce between 1663 and 1685, was an English politician and memoirist. He was the son of Robert Bruce, 2nd Earl of Elgin, and Lady Diana Grey. His maternal grandparents were Henry Grey, 1st Earl of Stamford, and Lady Anne Cecil, daughter of William Cecil, 2nd Earl of Exeter. His Memoirs, which were not published until long after his death, are a valuable source for English history in the last quarter of the seventeenth century.
Ерте өмір
Лорд Брюс 1679 және 1681 жылдар аралығында Марлборо округінен, ал 1685 жылы Уилтшир округінен парламент мүшесі болып сайланды. 1676 жылы ол Патша жатақханасының джентльмені болды. 1685 жылдан бастап, графтыққа мұрагерлікпен ие болғаннан кейін, 1688 жылға дейін ол Бедфордшир және Хантингдонширдің лорд-лейтенанты болды (соңғысы Сэндвич графының болмауы кезінде) және 23 сәуірде 1685 жылы король Джеймс II-нің тәж кию рәсімінде құрметті паж болды. Ол Карл II-ге адал болды, ол өлім төсегінде: "Мен сені тірі кезімде де, өлгенде де жақсы көретініңді көремін" деді; Брюс кейінірек Карлдың өлімі туралы: "Осылайша менің соттағы бақытты күндерім аяқталды, мен бүгінге дейін осы жоғалтуға қайғырып келемін" деп жазды. Ол Карлдың інісі және оның орнын басып алған Джеймс II-ге де құрметпен қарады, бірақ ол оның басқарушы ретіндегі кемшіліктерін де байқады.
Кейіпкер
Айлсбери өзінің саяси қарсыластары арасында да дерлік барлығына ұнаған сияқты, ол адалдығымен, ізгілігімен және әділдігімен танымал болды. Карл II оны қатты жақсы көріп, өте құпиялы адам болса да, оған көп сенген; Джеймс II де оны жақсы көретін, ал Людовик XIV оны тек өзінің мүддесін ойлайтын жалғыз британдық дворян деп есептеді. Ол өзінің адалдығын өзгерткенімен, пайдасы үшін қызмет ететіндерге шыдамдылық танытпады: ол Сандерлендті жек көрді (бірақ оның жақсы серік екенін мойындады) және 1689 жылы туысы Дэнбиге Джеймс II-ге жасаған опасыздығы үшін "басына соққы беруге" лайық екенін айтты.
Мемуарлары
Айлсбери көптеген жылдар бойы өзінің естеліктерін жазуға арнады, олар 1890 жылға дейін жарияланбады. Тарихшылар оларды жоғары бағалады, әсіресе британдық өмірдің көрнекті тұлғаларының жарқын бейнелері үшін, олардың ішінде II Джеймс, III Уильям, Дэнби, Сандерленд, Лаудердейл және Галифакс есімдері бар. Естеліктердің ең айқын ерекшелігі, автордың II Карлға деген толық адалдығы болса керек: "Менің жақсы және мейірімді әміршім, бізді билеген ең жақсы патша".