M. Welte & Sons: 1832-1932 ж. оркестрион, орган және қайталайтын фортепиано өндірушісі. Қағаз рулондармен музыкалық аспаптарды жетілдірді. Тарихы, инновациялары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
М. Велте & Sons, Фрайбург және Нью-Йорк – 1832 жылы Майкл Велте (1807–1880) Вёренбах қаласында құрған оркестрлер, аспаптар мен қайта ойнату пианиноларын шығаратын компания.
M. Welte & Sons, Freiburg and New York was a manufacturer of orchestrions, organs and reproducing pianos, established in Vöhrenbach by Michael Welte (1807–1880) in 1832.
Шолу
1832 жылдан 1932 жылға дейін фирма жоғары сапалы механикалық музыкалық аспаптар өндірді. Фирманың негізін қалаушы Майкл Велте (1807–1880) және оның компаниясы 1850 жылдан бастап 20-ғасырдың басына дейін оркестрлердің техникалық дамуы мен құрылысында елеулі рөл атқарды. 1872 жылы фирма Қара ормандағы шалғай орналасқан Воренбах қаласынан Фрайбургтегі басты теміржол станциясының астындағы жаңадан салынған бизнес-кешенге көшті. Олар аспаптарының ойнату механизмін сынғыш ағаштан жасалған цилиндрлерден перфорацияланған қағаз рулондарына ауыстыру арқылы маңызды жаңалық жасады. 1883 жылы 1865 жылы АҚШ-қа эмиграциялаған Майклдың үлкен ұлы Эмиль Велте (1841–1923) қағаз рулоны әдісін, кейіннен пианино рулонының прототипін патенттеді. 1889 жылы бұл техника одан әрі жетілдіріліп, тағы да патентпен қорғалды. Кейіннен Welte компаниясы тек осы жаңа техниканы қолдана отырып аспаптар жасады және осы технологияны басқа компанияларға лицензиялады. Нью-Йорк пен Мәскеуде филиалдары мен бүкіл әлемде өкілдері болған Welte өте танымал болды. Фирма 1904 жылы Welte Mignon қайта жатқару пианиносын ұсынған кезде музыканы жаңғырту саласындағы өнертабыстарымен әйгілі болды. «Бұл пианино сол кездегі басқа ойнату пианинолары сияқты тек музыканың ноталарын ғана емес, сонымен қатар нақты орындаудың темпін, фразаларын, динамикасын және педальдауын автоматты түрде қайта жатқаратын». 1904 жылдың қыркүйегінде Mignon Лейпциг сауда жәрмеңкесінде көрсетілді. 1905 жылдың наурыз айында ол «роллмен жұмыс істейтін оркестрлер өндірушісі Хьюго Поппердің көрме залында» көрсетілгеннен кейін одан да танымал болды. 1906 жылға қарай Mignon АҚШ-қа экспортталды және Feurich және Steinway & Sons фирмаларының пианиноларына орнатылды. Эдвин Велте (1876–1958) және оның жеңістігі Карл Бокиш (1874–1952) жасаған бұл өнертабыс арқасында пианист ойнаған музыканы сол кездегі технология мүмкіндіктеріне сай, өмірге жақын жазып, қайта жатқаруға болады. Welte Mignon үшін жазған пианисттердің қатарында Анна Шитте де болды.
From 1832 until 1932, the firm produced mechanical musical instruments of the highest quality. The firm's founder, Michael Welte (1807 1880), and his company were prominent in the technical development and construction of orchestrions from 1850, until the early 20th century. In 1872, the firm moved from the remote Black Forest town of Vöhrenbach into a newly developed business complex beneath the main railway station in Freiburg, Germany. They created an epoch making development when they substituted the playing gear of their instruments from fragile wood pinned cylinders to perforated paper rolls. In 1883, Emil Welte (1841–1923), the eldest son of Michael, who had emigrated to the United States in 1865, patented the paper roll method , the model of the later piano roll. In 1889, the technique was further perfected, and again protected through patents. Later, Welte built only instruments using the new technique, which was also licensed to other companies. With branches in New York and Moscow, and representatives throughout the world, Welte became very well known. The firm was already famous for its inventions in the field of the reproduction of music when Welte introduced the Welte Mignon reproducing piano in 1904. "It automatically replayed the tempo, phrasing, dynamics and pedalling of a particular performance, and not just the notes of the music, as was the case with other player pianos of the time." In September, 1904, the Mignon was demonstrated in the Leipzig Trade Fair. In March, 1905 it became better known when showcased "at the showrooms of Hugo Popper, a manufacturer of roll operated orchestrions". By 1906, the Mignon was also exported to the United States, installed to pianos by the firms Feurich and Steinway & Sons. As a result of this invention by Edwin Welte (1876–1958) and his brother in law Karl Bockisch (1874–1952), one could now record and reproduce the music played by a pianist as true to life as was technologically possible at the time. Pianists who recorded for Welte Mignon included Anna Schytte.
Вельте филармониясының орган
1911 жылдан бастап "Welte Philharmonic Organ" таңбасымен шығарылған органдар үшін ұқсас жүйе пайда болды. Ол кездегі он үш белгілі еуропалық орган композиторы, олардың ішінде Альфред Холлинс, Юджин Гигут және Макс Регер органда ойнау үшін суретке түсірілді, сондай-ақ Эдвин Лемар, Кларенс Эдди және Джозеф Бонне сияқты көрнекті органшылардың жазбалары да сақталды. Ең ірі "Филармониялық орган" Маркерстуди тобына тиесілі Соломонс иелігінде орналасқан. Бұл аспап 1914 жылы сэр Дэвид Лайонел Саломонс үшін органға арналған рулондарды ғана емес, сонымен қатар шамамен 1900 жылғы Welte Orchestrion No. 10-ын ойнау үшін салынған, ол органды алу үшін саудаластырылды. Осындай органның бірін Өлім сарқырамасындағы Скоттидің Қасары мұражайында да көруге болады, онда ол мұражай экскурсиялары кезінде үнемі орындалады. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғандықтан, HMHS Britannic кемесі үшін салынған орган Белфастқа жеткізілмеді. Қазіргі таңда оны Швейцарияның Зевендегі Ұлттық мұражайында ойнап тұрғанын естуге болады.
From 1911 on, a similar system for organs branded "Welte Philharmonic Organ" was produced. Thirteen well known European organist composers of the era, among them Alfred Hollins, Eugene Gigout and Max Reger were photographed recording for the organ, distinguished organists like Edwin Lemare, Clarence Eddy and Joseph Bonnet were recorded too. The largest Philharmonic Organ ever built is at the Salomons Estate of the Markerstudy Group. This instrument was built in 1914 for Sir David Lionel Salomons to play not only rolls for the organ but also for his Welte Orchestrion No. 10 from about 1900, which he traded in for the organ. One of these organs can also be seen in the Scotty's Castle museum in Death Valley where it is played regularly during museum tours. An organ built for the HMHS Britannic never made its way to Belfast due to the outbreak of the First World War. It can currently be heard playing in the Swiss National Museum in Seewen.
Welte Inc.
1912 жылы «М. Велт & Sons. Inc.» деген жаңа компания құрылды, ал Нью-Йорктің Паукипси қаласында жаңа фабрика салынды. Акционерлердің көп бөлігі АҚШ және Германиядағы отбасы мүшелері болды, соның ішінде Эдвиннің қайын інісі Барни Дрейфус та бар еді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде «Шет мемлекет мүлігін күзету туралы» заң қабылдануының нәтижесінде компания американдық филиалынан және барлық АҚШ патенттерінен айырылды. Бұл компанияға зор экономикалық қиындықтар туғызды. Кейіннен, 1920 жылдарығы экономикалық дағдарыс және радио, электрлік граммофон сияқты жаңа технологиялардың жаппай өндірісі фирманың және оның қымбат құралдарының құлдырауына себеп болды. Сол кезде «American Piano Company» (Ampico) және «Duo Art» сияқты ұқсас өнімдерді шығаратын басқа компаниялар да назардан тыс қала бастады. 1919 жылдан бастап Велте театр органдарын да жасады, әсіресе кинотеатрларда орнату үшін. 1927 шамасында «сүлейтін фильмдер» пайда болғаннан кейін, оларға деген сұраныс та азайды, ал 1931 жылға қарай мұндай құралдардың өндірісі күрт қысқарды. Соңғы үлкен театр органы Гамбургтегі «Norddeutscher Rundfunk» (NORAG) радиокомпаниясы үшін арнайы жасалған аспап болды, ол бүгінге дейін сақталып, ойнатылып келеді. Велте театр органдарының бірнешесі мұражайларда сақталған. 1932 жылы Карл Бокиш жалғыз иесі болған фирма банкроттықтан қиындықпен құтылып, шіркеу және басқа да арнайы органдарды өндіруге көшті. Эдвин Велттің соңғы жобасы – фотоэлементтермен жабдықталған электрондық орган, яғни «Фототон» органы. Бұл аспап аналогтық үлгіленген дыбысты алғаш рет қолданды. 1936 жылы осы типтегі органның прототипі Берлин филармониясындағы концертте көрсетілді. «Telefunken» компаниясымен бірлесіп осы органдарды өндіруді нацистік үкімет тоқтатты, себебі оның ойлап табушысы Эдвин Велте еврей болған Бетти Дрейфуске үйленген еді. 1944 жылдың қараша айында Фрайбургтағы бизнес орталығы бомбаға түсіп, толығымен қирады. Осы оқиға фирманың құпияларын жоқ қылғандай болды, ал олардың жазу аппараты мен жазу процесі мәңгілікке жоғалып кеткен сияқты. Бірақ соңғы жылдары АҚШ-та Велте филармониялық органдарының жазба аппаратының бөліктері мен құжаттары табылды. Содан кейін жазу процесін теориялық тұрғыдан қайта құру мүмкін болды. Фрайбургтегі Аугустинер мұражайы компанияның Екінші дүниежүзілік соғыстан аман қалған мұрасын сақтайды.
In 1912 a new company was founded, the "M. Welte & Sons. Inc." in New York, and a new factory was built in Poughkeepsie, New York. Shareholders were predominantly family members in the U. S. and Germany, among them Barney Dreyfuss, Edwin's brother in law. As a result of the Alien Property Custodian enactment during the First World War, the company lost their American branch and all of their U. S. patents. This caused the company great economic hardship. Later the depression and the mass production of new technologies like the radio and the electric record player in the 1920s virtually brought about the demise of the firm and its expensive instruments. Other companies with similar products like American Piano Company (Ampico) and Duo Art also began to fade from the scene at this time. From 1919 on, Welte also built theatre organs, in particular for installation in cinemas. With the introduction of "talkies" around 1927, the demand for these also began to diminish, and by 1931 production of such instruments had been severely curtailed. The last big theatre organ was a custom built instrument for the Norddeutscher Rundfunk (NORAG) broadcasting company in Hamburg, still in place and still playing today. A number of other Welte theatre organs survive in museums. In 1932 the firm, now with Karl Bockisch as sole owner, barely escaped bankruptcy, and began to concentrate on the production of church and other speciality organs. The last project of Edwin Welte was an electronic organ equipped with photo cells, the or Phototone Organ. This instrument was the first ever to use analogue sampled sound. In 1936, a prototype of this type of organ was demonstrated at a concert in the Berliner Philharmonie. The production of these organs in cooperation with the Telefunken Company was halted by the Nazi government because the inventor, Edwin Welte, was married to Betty Dreyfuss, who was Jewish. The business complex in Freiburg was bombed and completely destroyed in November 1944. This event seemed to obliterate the closely kept secrets of the firm and their recording apparatus and recording process appeared lost forever. But in recent years parts of the recording apparatus for the Welte Philharmonic Organs and documents were found in the United States. It was then possible to theoretically reconstruct the recording process. The Augustiner Museum of Freiburg keeps the legacy of the company all that survived the Second World War.