Оңтүстік шаруалар одағы: Жер иелеріне қарсы күрес және шаруалардың құқықтары
Southern Tenant Farmers Union
Оңтүстік шаруалар одағы (STFU) – 1934-60 ж. АҚШ-тың оңтүстігіндегі шаруаларды ұйымдастырған құрылтайшы одақ. Мақсаты: жағдайды жақсарту, үлесті арттыру.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Еңбек одағы ұйымы
Labor union organization
Оңтүстік жалға алушы фермерлер одағы (STFU) (1934–1960) Оңтүстік АҚШ-та жалға алушы фермерлерді ұйымдастыру мақсатымен құрылған азаматтық фермерлер одағы болды. Мұндай фермерлердің көпшілігі бұрынғы құлдардың ұрпақтары еді. 1934 жылдың шілдесінде Ұлы депрессия кезінде құрылған STFU, жер иелерінен жақсы шарттар алуға шаруалар мен жалға алушы фермерлерге көмектесу үшін құрылды. Олар табыстан үлестің артуын, субсидиялар мен еңбек жағдайларының жақсаруын қалады. STFU Ауыл шаруашылығын реттеу басқармасының (AAA) саясатына жауап ретінде құрылды. «Жаңа келісімнің» бір бөлігі болған AAA тауар бағасын арттыру үшін өндірісті азайту бағдарламасын жүзеге асырды; жер иелеріне субсидиялар төленді, оларды жалға алушыларға беруі тиіс еді. Бұл бағдарламаны президент Франклин Д. Рузвельт АҚШ-тың ауыл шаруашылығын жандандыру және экономиканы қалпына келтіру үшін жасады. AAA азық-түлік өндірісін азайтуды талап етті, бұл азық-түліктің жетіспеушілігі арқылы сұраныс пен ұсыныс қағидалары бойынша әрбір азық-түлік тауарларының бағасын көтерді. Осылайша ауыл шаруашылығы саласының құны артып, фермерлерге көбірек табыс әкелуі тиіс еді. Азық-түлік өндірісін азайту үшін AAA фермерлерге жерлерінің бір бөлігін өндірістен шығаруға ақша төледі; ақша жер иелеріне берілді. Жер иелері бұл ақшаны жалға алушы фермерлермен бөлісуі керек еді. Жер иелерінің шағын бөлігі ғана табысты бөліссе, көпшілігі бөліспеді. Оңтүстік жалға алушы фермерлер одағы 1930 жылдары барлық нәсілдерге ашық болған сирек одақтардың бірі еді. Олар AAA ақшасының әділ үлесін алу үшін бейбіт наразылықтарды ұйымдастырды. Сондай-ақ, ақ және қара жұмысшылардың тиімді жұмыс істеуіне қол жеткізуді мақсат етті. Шаруалар одағы жер иелері мен жергілікті билік өкілдерінен қатал қарсылыққа тап болды. Оңтүстік фермерлер одағының басшылары жиі мазақталып, шабуылға ұшырады, ал көптегендері қаза болды. 1930 жылдары одақ Арканзас, Оклахома, Миссисипи, Миссури, Теннеси және Техас штаттарында белсенді болды. Кейіннен оңтүстік-шығыс штаттарына және Калифорнияға тарады, кейде ірі ұлттық еңбек федерацияларымен бірікті. Оның штаб-пәтері негізінен Мемфис қаласында (Теннеси штаты) орналасқан. 1948 жылдан 1960 жылға дейін ол Вашингтон қаласында орналасқан. Кейін ол Ұлттық ауыл шаруашылығы жұмысшылары одағы және Ауыл шаруашылығы және одақтас жұмысшылар одағы деп аталды. Мысалы, одақтың президенті Уильям Х. Штульц тұтқындалып, өліммен қорқытылды, ал Арканзас штатының батысындағы Комонвелт колледжінің директоры Люсьен Кох STFU отырысында ұсталып, ұрып-соғылып, түрмеге жабылды. Одақтың алғашқы әрекеттерінің бірі – Хайрам Норкросқа қарсы сотқа шағымдану болды. Бұл AAA бойынша шаруалардың құқықтарын қорғау және олардың заңмен көзделгендей мемлекеттік субсидиялардан үлесін алуын қамтамасыз ету мақсатында жасалды. 1939 жылы STFU белсенділері Миссури штатының оңтүстік-шығысындағы Бутхел ауданында жүздеген мақта шаруаларының наразылықтарын ұйымдастырды, олар федералдық AAA чектерін бөліскісі келмеген жер иелері жалға алушыларды жаппай шығарып тастағанын мәлімдеді. «Жаңа келісімнің» бір бөлігі болған Фермалық қауіпсіздік басқармасы 500 шаруа отбасына арзан тұрғын үйлерді жалға берді. 1939 жылы олар Бутхелдегі 11 000 отбасыға 500 000 доллар көлемінде гранттар берді. Коммунистік және социалистік элементтер бақылау үшін күресіп, СТФУ мүшелерінің саны азайған кезде наразылық тоқтатылды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде STFU басшылығы өз мүшелеріне Арканзас плантацияларынан тыс жерлерде жұмыс табуды ұсынды. Олар 10 000-нан астам жұмысшыны АҚШ-тың солтүстік және шығыс аймақтарына жұмысқа жеткізу үшін «жер асты теміржолын» құрды. STFU-ға коммунистік партиямен одақтасуы толыққанды қолайлы болған жоқ. СТФУ мен Коммунистік партия арасындағы көптеген мәселелер (қаржыны дұрыс басқару, одақтың миссиясын кешіктіретін партиядан қаржылық қолдаудың болмауы, ұйымдар арасындағы мүдделер қақтығысы және Коммунистік партияның СТФУ мүшелеріне деген қызығушылығының жоқтығы) одақты бұзды. Коммунистік партиядан бөліну арқылы одақ өзінің жеке басының және бағдарламасының маңызды бөлігі болған ақ және қара жұмысшылар мен мүшелер арасындағы одақты сақтап қалды.
The Southern Tenant Farmers Union (STFU) (1934–1960) was founded as a civil farmer's union to organize tenant farmers in the Southern United States. Many such tenant farmer sharecroppers were Black descendants of former slaves. Originally set up in July 1934 during the Great Depression, the STFU was founded to help sharecroppers and tenant farmers get better arrangements from landowners. They were eager to improve their share of profit or subsidies and working conditions. The STFU was established as a response to policies of the Agricultural Adjustment Administration (AAA). Part of the New Deal, the AAA was a program to reduce production in order to increase prices of commodities; landowners were paid subsidies, which they were supposed to pass on to their tenants. The program was designed by President Franklin D. Roosevelt to help revive the United States' agricultural industry and to recharge the depressed economy. The AAA called for a reduction in food production, which would, through a controlled shortage of food, raise the price for any given food item through supply and demand. The desired effect was that the agricultural industry would prosper due to the increased value and produce more income for farmers. In order to decrease food production, the AAA paid farmers to hold some of their land out of production; the money was paid to the landowners. The landowners were expected to share this money with the tenant farmers. While a small percentage of the landowners did share the income, the majority did not. The Southern Tenant Farmers Union was one of few unions in the 1930s that was open to all races. They promoted non violent protest to gain their fair share of the AAA money. They also promoted the goal of blacks and whites working efficiently together. The Farmers Union met with harsh resistance from the landowners and local public officials. The Southern Tenant Farmers Union leaders were often harassed, attacked and many were killed. In the 1930s the union was active in Arkansas, Oklahoma, Mississippi, Missouri, Tennessee and Texas. It later spread into the southeastern states and to California, sometimes affiliating with larger national labor federations. Its headquarters was mainly at Memphis, Tennessee. From 1948 to 1960, it was based at Washington, D. C. It was later known as the National Agricultural Workers Union and the Agricultural and Allied Workers Union. for instance, the union's president, William H. Stultz, was arrested and threatened with death, and the visiting Director of western Arkansas's Commonwealth College, Lucien Koch, was seized at an STFU meeting, beaten and jailed. One of the first actions taken by the union was the filing of a lawsuit against Hiram Norcross. This was to ensure that the rights of sharecroppers under the AAA were protected and that they received a share from the government subsidies as the act envisioned. In 1939 STFU activists organized protests by hundreds of cotton sharecroppers in the Bootheel district of southeastern Missouri, alleging there were mass evictions of tenants by landlords who did not wish to share federal AAA checks with them. The Farm Security Administration, a New Deal agency, responded by providing low cost rental housing for 500 cropper families. In 1939 they paid $500,000 in grants to 11,000 families in the Bootheel. The protest fizzled out as Communist and Socialist elements battled for control and STFU membership plunged. During World War II, the STFU leadership recommended its members find work outside of the plantation fields of Arkansas. They set up an "underground railroad" to transport more than 10,000 workers to jobs in the northern and eastern regions of the United States. The STFU was not entirely comfortable in its alliance with the Communist Party. Many problems between the STFU and the Communist Party (such as mismanagement of funds, lack of financial support from the party delaying the union's mission, conflict of interests between the organizations and minimal interest of the Communist Party toward STFU members) broke the alliance. By separating themselves from the Communist Party, the union maintained its alliance between white and black workers and members, which was crucial to its identity and program.
Одақтың басшылығы
Аграрлық реттеу туралы заңмен (ААА) бекітілген федералды көмек негізінен плантация иелеріне бөлінді. ААА – азық-түлік өндірісін төмендету және азық-түлік бағасын арттыру мақсатындағы «Жаңа мәміле» бағдарламасы; бұл шаруашылық экономикасын жақсартуға арналған еді. Митчелл, Ист және Аграрлық реттеу басқармасының либералды мүшелері бұл бағдарламаның жер жұмысшыларына теріс әсер етіп, көптеген адамды жұмыссыз қалдырғанын тағы да байқады. Сондықтан олар осы тең емес үлестірумен күресу үшін Оңтүстік жалғалы жер шаруаларының одағын (STFU) құрып, оның жетекшілері болды. STFU жетекшілігі Митчелл мен Истті қолдады, бұл одаққа көптеген социалистер мен «Жаңа мәмілені» қолдаушы либералдарды тартты. Сонымен қатар, Клей Ист жетекшілік лауазымы арқылы Тиронзада социалистік идеяларды таратуға қол жеткізді, Оскар Амерингер бас редакторлық қызметін атқаратын, олардың ең табысты журналы – «American Guardian» арқылы. Исттің жазылымдарды көптеп сатудағы табысының арқасында шағын қала «Қызыл алаң» деп белгілі болды. Бұдан өзге, шамамен 1000 адам социалистік ұйымдарға мүше болды, олардың арасында афроамерикандықтар да аз болғанымен, маңызды үлес қосты.
Federal relief enacted by the Agricultural Adjustment Act (AAA) was distributed mainly to plantation owners. The AAA was a New Deal program that was supposed to reduce food production and increase food prices; this was intended to improve the agricultural economy. Once again, Mitchell, East, and liberal members of the Agricultural Adjustment Administration observed that this program had negative effects on land workers, leaving many unemployed. Therefore, they created and became the leaders of the Southern Tenant Farmers Union (STFU) to fight this maldistribution. The leadership of STFU upheld Mitchell and East attracted many socialists and pro New Deal liberals to the Union. Furthermore, Clay East was able to promote socialist ideas within Tyronza through his leadership position by distribution its most successful journal, American Guardian, edited by Oscar Ameringer. Due to East's success in selling a large amount of subscriptions, the small town became known as "Red Square." Moreover, about a 1000 people signed up to the socialist organizations that included a small but significant amount of African Americans.
Жарыс
STFU-ның алғашқы тараулары нәсілдік шиеленістерден өтпеді, себебі афроамерикандықтар мен ақ адамдар тығыз байланыста өмір сүрді және жұмыс істеді. Дегенмен, STFU ірі қалаларға жеткенде, нәсілдік антагонизмдер күрт өршіді, өйткені осы тығыз қоныстанған аймақтарда түрлі нәсіл өкілдерінің араласуы сирек болды. Осы қалаларда STFU өз мүшелерінің сенімін қозғау үшін, әрқайсысы өз нәсілдік тобының өкілдерінен құралған, афроамерикандық және ақ тұрғындардың жергілікті бөлімдерін құрды. Одақ ақ адамдар тұратын жерлерге ақ ұйымдастырушыларды жіберді. Сол сияқты, афроамерикандықтар тұратын жерлерге афроамерикандық ұйымдастырушыларды жіберді. Э. Б. МакКинни – ұйымдастырушы және одақтың алғашқы афроамерикандық вице-президенті болды. Вице-президент болуға дейін ол Клей Истпен бірге Социалистік партияның белсенді қатысушысы болды. Оуэн Уитфилд – STFU-мен байланысты тағы бір афроамерикандық көшбасшы. Оңтүстікте нәсілдік антагонизмдер терең тамырланған болса да, STFU одақ шеңберінде түрлі нәсіл өкілдерінің ынтымақтастығын құруға қол жеткізді. Арканзас штатының Маркед-Три қаласында афроамерикандық жергілікті бөлімі ақтарды өздерінің жиналысына шақырды. Бұл жиналыста ақтар мен афроамерикандықтар бір бөлмеде отырып, ортақ мақсатқа жұмыс істеді. Бұл Митчеллді басқа аймақтарда да нәсілдік біртүтас қозғалысты құру мүмкін деген сенімге жеткізді. Шындығында, одақтың маңызды оқиғалары мен кездесулерінің көпшілігі түрлі нәсіл өкілдерінің қатысуымен өтті. Митчелл түрлі нәсілдер арасындағы одақ құруды қаласа да, афроамерикандықтар мен ақтардың мінез-құлқындағы айқын ерекшеліктерді байқады. Одақтағы афроамерикандықтардың ұжымдық санасы мен бірлігі күшті болды; сондықтан олардың бірлігі арқасында, олар ұжымдық әрекеттер арқылы қысымға қарсы тұруға қабілетті болды. Ал ақтар көбінесе жекелеген тұлғаларға баса назар қойып, оларды басқарушылар оңай бағындыра алды.
The first chapters of the STFU did not go through racial tensions since blacks and white lived and worked closely. However, when the STFU reached large towns, racial antagonisms were prominent since interracial relations were less frequent in these highly populated regions. In these towns the STFU created black and white localities, with their racially respective organizers to gain confidence from their union members. The union sent white organizers to the localities composed of white people. Similarly, the union sent African Americans to localities composed of African Americans. E. B. McKinney was an organizer and the first African American to become vice president of the union. Before becoming vice president of the Union he was an active participator in the Socialist party along with Clay East. Owen Whitfield was another African American leader associated with the STFU. Even though racial antagonisms were deeply rooted in the South, the STFU was able to create interracial cooperation within the union. In Marked Tree, Arkansas, the African American local invited the white local to their meeting. In this meeting white and blacks sat in the same room and worked for a common purpose. This led Mitchell to believe that the creation of a racially united movement was possible in other regions. Indeed, most of the important union events and meetings took place in interracial settings. Even though Mitchell wanted an interracial union, he observed drastic behavioral differences between blacks and whites. African Americans in the union had a strong collective conscience and unity; therefore, through their unity they were more capable of resisting repressions through collective action. On the other hand, whites were more individualistic and were easier for managers to coerce.