1933 ж. АҚШ-тың Ауыл шаруашылығын реттеу заңы: бағаны көтеру, өнім артығын азайту, фермерлерге субсидия, шаруашылық өнімді өңдейтін компаниялардан салық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың «Жаңа мәміле» дәуіріндегі федералды заңы – 1933 жылғы Ауыл шаруашылығын реттеу заңы.
United States federal law of the New Deal era
the Agricultural Adjustment Act of 1933
Ауыл шаруашылығын реттеу заңы (AAA) – АҚШ-тың «Жаңа мәміле» дәуіріндегі федералды заң. Ол ауыл шаруашылығы өнімдеріне бағаны көтеру және артық өнімді азайту мақсатымен қабылданды. Үкімет мал сатып алып, сойысқа жіберіп, шаруаларға жерлерінің бір бөлігін егінге жатқызбау үшін субсидия төледі. Бұл субсидияларға қаражат ауыл шаруашылығы өнімдерін өңдейтін компаниялардан алынатын арнайы салық есебінен түсті. Заң субсидияларды бөлуді бақылау үшін АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігінің құрамындағы «AAA» (1933–1942) деп аталатын Ауыл шаруашылығын реттеу басқармасын құрды. 1929 жылғы Федералдық шаруа қожалықтарын құру туралы заң осы заңға дейінгі маңызды қадам ретінде қарастырылды. AAA, «Жаңа мәміле» бағдарламаларымен бірге, АҚШ-та экономикалық әл-ауқат мәселелерін шешуге федералды үкіметтің алғашқы маңызды әрекеті болды.
The Agricultural Adjustment Act (AAA) was a United States federal law of the New Deal era designed to boost agricultural prices by reducing surpluses. The government bought livestock for slaughter and paid farmers subsidies not to plant on part of their land. The money for these subsidies was generated through an exclusive tax on companies that processed farm products. The Act created a new agency, the Agricultural Adjustment Administration, also called "AAA" (1933–1942), an agency of the U. S. Department of Agriculture, to oversee the distribution of the subsidies. The Agriculture Marketing Act, which established the Federal Farm Board in 1929, was seen as an important precursor to this act. The AAA, along with other New Deal programs, represented the federal government's first substantial effort to address economic welfare in the United States.
Өмірбаян
1933 жылы наурыз айында президент Франклин Рузвельт билікке келген кезде, АҚШ Ұлы депрессияның ең қиын кезеңін басынан өткеріп жатты. "Фермерлер 1890 жылдардан бері ең ауыр экономикалық жағдайға түсті және ауыл шаруашылығы өнімдерінің бағасы ең төмен деңгейге жетті". Рузвельт президенттік міндетін атқара бастағаннан кейін көп ұзамай, құлдырап бара жатқан экономиканы жақсарту үшін Жүз күндік Конгресс шақырды. Мысалы, ауыл шаруашылығы өнімдерінің артық көлемін азайту мақсатында, үкімет фермерлерге егін өндірісін қысқарту үшін, сондай-ақ жүкті шошқаларды және жас торайларды сатуға ақы төледі. Апельсиндерді жеуге жарамсыз ету үшін керосинге малып, ал арзан болғандықтан жүгеріні отын ретінде жағатын болды. Осы кезеңде Ауыл шаруашылығын реттеу заңы шамамен 99% фермерлерге әсер етті.
When President Franklin D. Roosevelt took office in March 1933, the United States was in the midst of the Great Depression. "Farmers faced the most severe economic situation and lowest agricultural prices since the 1890s." Soon after his inauguration, Roosevelt called the Hundred Days Congress into session to address the crumbling economy. For example, in an effort to reduce agricultural surpluses, the government paid farmers to reduce crop production and to sell pregnant sows as well as young pigs. Oranges were being soaked with kerosene to prevent their consumption and corn was being burned as fuel because it was so cheap. The Agricultural Adjustment Act affected around 99% of farmers in this time period.
Жалға алушы шаруашылық
Жалға алушы шаруашылық Азаматтық соғыстан кейінгі Оңтүстікте мақта және темекі өндірісін сипаттайтын еді. 1930 жылдардың басында ауыл шаруашылығы экономикасы құлдыраған кезде барлық фермерлер қиындыққа тап болды, бірақ жалға алушы фермерлер мен үлескерлер ең ауыр соққыға ұшырады. Бағаны теңестіру (1909–1914 жылдардағы «алтын жылдардағы» деңгейге дейін өнім бағасын көтеру) мақсатын іске асыру үшін заң өнім өндірісін қысқартты. Бұл мақсатқа жер иелерімен арадағы келісімшарттар арқылы қол жеткізілді, олар өздерінің жерлерінің бір бөлігінде мақта өсірмеуге міндеттелді. Заң бойынша, олар жерлерін жалға алған фермерлерге және үлескерлерге ақшаның бір бөлігін төлеуге тиіс болды; бірақ Конгресстегі Оңтүстік демократтары наразылық білдіргеннен кейін Ауыл шаруашылығы министрі 7-тарауды қайта қарастырып, енді үлескерлерге тікелей төлемдер жібермейтін болды, бұл жалға алушыларға зиян келтірді. Заңның салдарынан жер иелеріне тікелей жұмыс істейтін шаруалар ең көп жұмыссыздыққа тап болды. Мақта өсіруге арналған жердің үштен бір бөлігін қысқарту, оны өндіруге қатысатын жұмысшылардың саны да азаймаса, мүмкін емес деп ойлайтындар аз болды. Зерттеушілер заң күшіне енгеннен кейінгі статистика «1930 және 1935 жылдар аралығында мақта өсірушілердің және, едәуір дәрежеде, жалға алушылардың санының төмендеуіне тұрақты және кең таралған бейімділік байқалады» деген қорытынды жасады. Қаралар арасындағы азаю көрсеткіші ақтарға қарағанда әлдеқайда жоғары болды. Сонымен қатар, жылдық жылжымалылықтың жоғары деңгейі күрт төмендеді, себебі жалға алушылар мен егіншілер көбінесе бір жер иесінде ұзақ уақыт қалды. Фрей мен Смит зерттеушілерінің пікірінше, «ААА бақылау бағдарламасы [мақта бағасын] көтергендіктен, ол мақта жалдаушылар мен егіншілердің тұтынатын тауарлар мен қызметтердің көлемін арттырды деп тұжырымдаймыз». Бұған қоса, жер иелері көбінесе жалға алушылар мен егіншілерге мақта өндірісінен алынған жерді жеке пайдалану үшін азық-түлік және мал азырау үшін пайдалануға рұқсат берді, бұл олардың тұрмыс деңгейін одан әрі жақсартты. Жылдық айналымның жоғары деңгейі де күрт төмендеді, себебі жалға алушылар мен егіншілер көбінесе бір жер иесінде қалатын болды. Бұл зерттеушілер «Жалпы алғанда, плантаторлар негрлерді ақтарға қарағанда жалға алушылар мен егіншілер ретінде артық көреді» деген қорытынды жасады. Миссисипидегі «Дельта» және «Провиденс» кооперативтік шаруашылықтары мен Оңтүстік жалға алушы фермерлер одағы 1930 жылдары негізінен жалға алушы фермерлер мен үлескерлерге салынған қиындықтарға жауап ретінде құрылды. Бұл заң американдық ауыл шаруашылығын ынталандырса да, кемшіліктері де болды. Мысалы, ол ірі фермерлер мен азық-түлік өңдеушілерге артықшылық берді, ал шағын фермерлер мен үлескерлерге азырақ пайда келді. 1945 жылдан кейін мақта жинау машиналарын кеңінен пайдалану нәтижесінде шағын фермерлер мен егіншілер қалаға көшіп кетті.
Tenant farming characterized the cotton and tobacco production in the post Civil War South. As the agricultural economy plummeted in the early 1930s, all farmers were badly hurt but the tenant farmers and sharecroppers experienced the worst of it. To accomplish its goal of parity (raising crop prices to where they were in the golden years of 1909–1914), the Act reduced crop production. The Act accomplished this by offering landowners acreage reduction contracts, by which they agreed not to grow cotton on a portion of their land. By law, they were required to pay the tenant farmers and sharecroppers on their land a portion of the money; but after Southern Democrats in Congress complained, the Secretary of Agriculture surrendered and reinterpreted section 7 to no longer send checks to sharecroppers directly, hurting the tenants. The farm wage workers who worked directly for the landowner suffered the greatest unemployment as a result of the Act. There are few people gullible enough to believe that the acreage devoted to cotton can be reduced one third without an accompanying decrease in the laborers engaged in its production. Researchers concluded that the statistics after the Act took effect "indicate a consistent and widespread tendency for cotton croppers and, to a considerable extent, tenants to decrease in numbers between 1930 and 1935. The decreases among Negroes were consistently greater than those among whites." Another consequence was that the historic high levels of mobility from year to year declined sharply, as tenants and croppers tended to stay longer with the same landowner. According to researchers Frey and Smith, "To the extent that the AAA control program has been responsible for the increased price [of cotton], we conclude that it has increased the amount of goods and services consumed by the cotton tenants and croppers area." Furthermore, the landowners typically let the tenants and croppers use the land taken out of cotton production for their own personal use in growing food and feed crops, which further increased their standard of living. Another consequence was that the historic high levels of turnover from year to year declined sharply, as tenants and croppers tend to stay with the same landowner. These researchers concluded, "As a rule, planters seem to prefer Negroes to whites as tenants and croppers. "</blockquote>Delta and Providence Cooperative Farms in Mississippi and the Southern Tenant Farmers Union were organized in the 1930s principally as a response to the hardships imposed on sharecroppers and tenant farmers. Although the Act stimulated American agriculture, it was not without its faults. For example, it disproportionately benefited large farmers and food processors, with lesser benefits to small farmers and sharecroppers. With the spread of cotton picking machinery after 1945, there was an exodus of small farmers and croppers to the city.
Томас түзетуі
Заңның ІІІ тарауы ретінде қосылған Томас түзетуі, Жаңа келісімнің шаруаларға көмек көрсету заң жобасының «үшінші күші» болды. Оклахома штатының сенаторы Элмер Томас жасаған бұл түзету популисттік, оңай ақша саясатын және Жаңа экономика теорияларын үйлестірді. Томас қарызкор мен кредитордың екеуіне де әділ болатын, тұрақты «адал доллар» құруды көздеді. Түзетуде Президент валютаны кеңейткісі келген жағдайда, алдымен Федералды резервтің Ашық нарық комитетіне 3 миллиард долларға дейін федералдық облигацияларды сатып алуға рұқсат беруі керек екені айтылды. Егер ашық нарықтағы операциялар жеткіліксіз болса, Президенттің алдында бірнеше мүмкіндік болды. Ол АҚШ Қаржы министрлігіне 3 миллиард долларға дейін «жасыл доллар» басып шығаруды, доллардың алтын мазмұнын 50 пайызға дейін төмендетуді немесе Еуропа елдерінің Бірінші дүниежүзілік соғыстағы қарыздарын өтеу үшін, бір унциясына 50 центтен аспайтын бағамен 100 миллион доллар көлемінде күміс қабылдауды тапсыруға болады. Сонымен қатар, Рузвельт 2067 нөмірлі жарлыққа қол қойды, ол АҚШ монета айналымын жаңа өндірілген күмістің барлық ішкі өндірісін унциясына 64,5 центтен сатып алуға міндеттеді. «Рузвельт Томас түзетуін ең тиімді пайдаланды». Алайда, бөлшек сауда бағалары көтерілуін тоқтатпады. Томас түзетуінің ең маңызды салдары ақша-кредит саясатындағы үкіметтік биліктің күшеюі болуы мүмкін. Бұл түзету жеке тұлғалардың күміс қорларын азайтуға (вероятно, инфляцияға немесе қаржы жүйесінің күйреуіне қарсы сақтандыру ретінде) және айналымдағы валютаның көлемін ұлғайтуға әсер етті.
Attached as Title III to the Act, the Thomas Amendment became the 'third horse' in the New Deal's farm relief bill. Drafted by Senator Elmer Thomas of Oklahoma, the amendment blended populist easy money views with the theories of the New Economics. Thomas wanted a stabilized "honest dollar," one that would be fair to debtor and creditor alike. The Amendment said that whenever the President desired currency expansion, he must first authorize the Federal Open Market Committee of the Federal Reserve to purchase up to $3 billion of federal obligations. Should open market operations prove insufficient, the President had several options. He could have the U. S. Treasury issue up to $3 billion in greenbacks, reduce the gold content of the dollar by as much as 50 percent, or accept 100 million dollars in silver at a price not to exceed fifty cents per ounce in payment of World War I debts owed by European nations. At the same time, Roosevelt issued Proclamation 2067, ordering the United States mints to buy the entire domestic production of newly mined silver at 64.5¢ per ounce. "Roosevelt's most dramatic use of the Thomas amendment" "However, wholesale prices still continued to climb. Possibly the most significant expansion brought on by the Thomas Amendment may have been the growth of governmental power over monetary policy. The impact of this amendment was to reduce the amount of silver that was being held by private citizens (presumably as a hedge against inflation or collapse of the financial system) and increase the amount of circulating currency.
Конституцияға қайшы деп танылды
1936 жылғы 6 қаңтарда Жоғарғы Сот «АҚШ против Батлер» ісінде бұл салықты өңдеушілерге салу арқылы фермерлерге қайтарып беру жолымен заңның конституцияға қайшы екенін шешті. Ауыл шаруашылығын реттеу штаттардың құзыретіне жатты. Осыған байланысты, федералды үкімет құзыреттілігінің болмауына байланысты штаттарды «Аграрлық түзету туралы» заңды қабылдауға міндеттей алмады. Дегенмен, 1938 жылғы «Аграрлық түзету туралы» заң бұл техникалық мәселелерді жойды және шаруашылық бағдарламасы жалғасты.
On January 6, 1936, the Supreme Court decided in United States v. Butler that the act was unconstitutional for levying this tax on the processors only to have it paid back to the farmers. Regulation of agriculture was deemed a state power. As such, the federal government could not force states to adopt the Agricultural Adjustment Act due to lack of jurisdiction. However, the Agricultural Adjustment Act of 1938 remedied these technical issues and the farm program continued.
Уэер тобы
AAA-ның келесі қызметкерлері де Уэйр тобының мүшелері деп айыпталды, оларды Уиттакер Чемберс 1948 жылғы 3 тамызда HUAC-қа шақырылып берген куәлігінде атады: Гарольд Уэйр, Джон Абт, Ли Прессман, Алгер Хисс, Дональд Хисс, Натан Витт, Генри Коллинз, Марион Бакрах (оның күйеуі Говард Бакрах та AAA қызметкері болған), Джон Херрман және Натаниел Вейл.
The following employees of the AAA were also alleged members of the Ware Group, named by Whittaker Chambers during subpoenaed testimony to HUAC on August 3, 1948: Harold Ware, John Abt, Lee Pressman, Alger Hiss, Donald Hiss, Nathan Witt, Henry Collins, Marion Bachrach (husband Howard Bachrach was also an AAA employee), John Herrmann, and Nathaniel Weyl.