1950 ж. шыққан Винсент Шерманның фильмі табысқа ие болды. АҚШ пен Канадада $1.4 млн, әлемде $2.2 млн табыс тапқан. Пікірлер әртүрлі болды. Фильмдер, табыс.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Винсент Шерманның 1950 жылғы фильмі
1950 жылғы фильм
1950 film by Vincent Sherman
the 1950 film
Кассалық жинақ
Фильм сәтті шықты. Warner Bros. компаниясы мәліметінше, ол АҚШ-та 1,540,000 доллар, ал басқа елдерде 671,000 доллар табалдырысын өтті. Variety журналының хабарлауынша, 1950 жылы фильм АҚШ және Канадада 1,4 миллион долларлық кіріс әкелді.
The movie was a hit. According to Warner Bros., it earned $1,540,000 in the U. S. and $671,000 in other markets. According to Variety, the film earned $1.4 million in the U. S. and Canada in 1950.
Сыни жауап
Фильм жарық көрген кезде, кассалық жиынтықтары жақсы болғанымен, сын-пікірлер қарама-қайшы болды. New York Times сыншысы Босли Кроутер фильмді сынаған шолуында қатал болды. Ол: «Мисс Кроуфорд "әсем әйел" рөлінде арзан кино драмасының барлық клишелерін соңғы жылдары қатаң, бет-бейнесіз стильде орындап шығады. Одан да жасанды актерлікке жете алмас еді» деп жазды. Одан әрі: «Кент Смит, Мисс Кроуфордтың синдикатқа тартып алған мемлекеттік есепшісі рөлінде, өте ұялшақ, тіксінетіндей сомдайды, оның бүкіл өнері ұялатын, тым жасқанақ қозғалыстардан тұрады. Стив Кокран – алаяқ Батыс жағалауының қылмыскері, ал Селена Ройл – жүргінші әлеуметтік қайраткер рөлінде өз жұмыстарын В-фильмдерге тән, бюджеттік жолмен орындайды. Винсент Шерманның режиссерлігі сценарийдей сәнді емес». Қазіргі сыншылар көбінесе ықыласпен қарастырады. 2012 жылы Джеймс Траверс: «The Damned Don't Cry» фильмінің танымалдығына себеп табу оңай. Сюжеті қисынсыз, кейіпкерлер асыра көрсетілген болуы мүмкін, бірақ фильм әдетте жақсы құрылған (көне фильм-нуар тәсілі – ұзартылған флэшбэк) және актерлік шеберлігі жоғары актерлер тобымен жақсы орындалған» деді. Фильм сыншысы Крейг Батлер бұл фильмін «нағыз драма ретінде нашар, бірақ лагерь стилінде қызықты күлкілі мелодрама» деп атады. Ол: «Damned» алғашқыда Кроуфордтың "кедей қыз жақсы өмірге жетеді" фильміне ұқсаған, бірақ тез арада қорқынышты және сенімсіз болып кетеді. Көптеген кейінгі рөлдерінде болғандай, «Damned» Кроуфордты бір өлшемді әлемде табады және оның кейіпкеріне тереңдік беруге тырысуын қажет етеді» деп қосты. Критик Денис Шварц фильмді, Кроуфордтың жұмысын және режиссерлігін ұнатып, былай жазды: «Фламинго жолының формуласын ұстанған, Джоан Кроуфордтың да қатысқан көңілді қылмыстық драма. Винсент Шерман бұл фильмін тиімді режиссерлік еткен. Джоан Кроуфорд бандиттің сүйіктісі рөлінде жақсы ойнайды, бірақ қате жолға түскенін кеш түсінеді». Slant сыншысы Джеремая Кипп: «Винсент Шерманның режиссерлігі Джоанға қарағанда қарапайым және тартымды, бірақ кейбір көріністер монтаж бөлмесіне өту қиын болған сияқты. (Екі-үш қосымша кадрдың дірілдегені мен дүрсілдегені сезіледі.) Бірақ Кроуфорд қалағанын алады, содан кейін біздің барлығымыз осы үшін келдік қой? Бұл дива көрсетіліміндегі жұлдыз өзінің қандай екенін және нені жақсы екенін біледі. Егер сізге ұнамайтын болса, неге әлі де осындасыз?»
When the film was released, the reviews were mixed, even though the box office was considered good. The New York Times critic Bosley Crowther was tough on the film in his review. He wrote "Miss Crawford as the 'fancy lady' runs through the whole routine of cheap motion picture dramatics in her latter day hard boiled, dead pan style A more artificial lot of acting could hardly be achieved" He added "And Kent Smith, as a public accountant whom Miss Crawford lures into the syndicate, plays a Milquetoast so completely that his whole performance seems a succession of timid gulps. Steve Cochran as a tricky West Coast mobster and Selena Royle as a vagrant socialite do their jobs in a conventional B story, A budget way. Vincent Sherman's direction is as specious as the script." Modern critics are generally more sympathetic. James Travers in 2012 stated: "It is not hard to account for the popular appeal of The Damned Don't Cry. The plot may be far fetched and the characters absurdly exaggerated, but the film is otherwise well constructed (using the familiar film noir device of the extended flashback) and well performed by a well chosen ensemble of acting talent. Film critic Craig Butler called the film "a ridiculous melodrama that is fairly poor as real drama but is quite enjoyable as camp." He added "Damned starts out as if it were one of Crawford's earlier 'poor gal makes good' flicks, but it quickly becomes lurid and unbelievable. As is often the case in her later vehicles, Damned finds Crawford in a one dimensional world and asks that she find ways of giving the illusion of depth to her character." Critic Dennis Schwartz liked the film, Crawford's work and its direction. He wrote "A dreary crime drama following the formula of Flamingo Road, which also starred Joan Crawford. It is efficiently directed by Vincent Sherman Joan Crawford gives a solid performance as the gangster's moll who discovers when it's too late that she took the wrong path." Slant critic Jeremiah Kipp wrote "The direction by hack Vincent Sherman is adequate and humble before Joan, though some scenes feel like the transition into the editing room was hardly smooth. (At least two insert shots feel wobbly and jarring.) But Crawford gets what she wants, and that's all we really came for, no? Like the star in question, this diva showcase knows what it is and what it's good at. If you don't like it, why are you still here?"