Джордж Уильям Кокс: Британдық тарихшы және діни қайраткер

Кіріспе

Британдық тарихшы (1827–1902)

Джордж Уильям Кокс (Бенарес, 10 қаңтар 1827 – Уолмер, 10 ақпан 1902) – британдық тарихшы. Ол Грекия және әлемнің көптеген мифтерін күн құбылыстарының идеализацияланған бейнелері ретінде түсіндірумен белгілі. Француз ақыны Стефан Малларме оның кейбір еңбектерін «Ежелгі құдайлар» (1880) деген атаумен аударған.

Өмір

1827 жылдың 10 қаңтарында Бенарес қаласында дүниеге келген. Ол Шығыс Үндістан компаниясының қызметіндегі капитан Джордж Гамильтон Кокстың (1841 жылы қайтыс болған) алты баласының ең үлкені, сондай-ақ Батыс Үндістандағы Сент-Винсент қаласындағы плантатор Джон Хорнның қызы Элиза Киртонның ұлы болды. Оның ағасы, Корольдік теңіз артиллериясының полковнигі Эдмунд Генри Кокс, Қырым соғысында Севастопольға қарсы бірінші оқты атқан. 1836 жылы Англияға жіберілген Кокс Бат қаласындағы дайындық мектебінде және Ильминстердегі грамматикалық мектепте білім алды. 1842 жылдың тамызында ол Арчибальд Тейттің регби мектебіне қабылданды. 1843 жылы Кокс Регбидегі жоғары мектеп стипендиясын жеңіп алды, ал 1845 жылы Оксфордтың Тринити колледжінің стипендиаты болып сайланды. 1848 жылы классикалық мектептің қорытынды емтиханында екінші сыныптан түсіп қалғанмен, емтихан комиссиясы оның білімін жоғары бағалады. Ол 1859 жылы "бакалавр" (B.A.) және "магистр" (M.A.) дәрежелерін алды. Оксфорд қозғалысы Кокстың көңілінен шықты, ал 1850 жылы Оксфорд епискобы доктор Уилберфорс оны діни қызметке бекітті. Салькомб Регисте пасторлық қызметтен кейін денсаулығының нашарлауына байланысты қызметтен кетіп, 1851 жылы Гибралтарда ағылшын капелланы лауазымын қабылдады. Бірақ Кокстың 1853 жылы жарық көрген "Бонифаций өміріне" әсер еткен консервативтік шіркеу көзқарастары оның епискобы доктор Томлинсонның наразылығын тудырды, сондықтан ол Джон Уильям Коленсомен бірге Оңтүстік Африкаға, Наталь епискобы ретінде (1853-1854) сапарға шығуға қуана келісті. Англияға оралғаннан кейін 1854 жылы Эксетердегі Сент-Полс шіркеуінің каратйы болды, ал 1859-1860 жылдары бір жыл бойы Челтенхэмде оқытушы болып жұмыс істеді. Кокс епископ Коленсоның Киелі кітаптарды либералды сын тұрғысынан қарауына және Оңтүстік Африкадағы епископтық мәртебесі үшін күресіне қолдау көрсетті. Ол Ф.Д. Мориспен ұзақ хат алысып, Коленсоны қорғады және Англияда болған кезінде епископқа ыстық қолдау көрсетті (1863-1865). 1880 жылы Кокс Кентербери архиепискобы А.С. Тейтпен Бекесборнның викарийы болып тағайындалды, ал 1881 жылдан 1897 жылға дейін Йоркширдегі Скреймингемде корольдік қоныстың ректоры болды. 1886 жылы Коленсоның жақтастары оны Наталь епискобы етіп сайлады, бірақ Архиепископ Бенсон консервативтік шіркеу партиясының наразылығына байланысты оның сайлануын бекітпеді. 1896 жылдың 18 мамырында Кокс 120 фунт стерлингтік мемлекеттік зейнетақы алды. Ол 1902 жылдың 9 ақпанында Уолмердегі Айви Хауста қайтыс болды. Ол Ирландияның Кокс-Данманвей барондық атағына талап етуге тырысып, өзін "Сэр" деген құрметті атақпен атады. Бірақ оның қайтыс болғаннан кейін, Мемлекеттік кеңес оның ұлының барондыққа деген талабын қабылдамады.

He was born at Benares on 10 January 1827. He was the eldest son of the six children of Captain George Hamilton Cox (died 1841), of the East India Company's service, and Eliza Kearton, daughter of John Horne, planter, of St. Vincent in the West Indies. A brother, Colonel Edmund Henry Cox of the royal marine artillery, fired the first shot against Sevastopol in the Crimean war. Sent to England in 1836, Cox attended a preparatory school at Bath and the grammar school, Ilminster. In August 1842, he was admitted to Rugby under Archibald Tait. In 1843, Cox won the senior school scholarship at Rugby, and in 1845 he was elected scholar of Trinity College, Oxford. Although he obtained only a second class in the final classical school in 1848, his scholarship was commended by the examiners. He both graduated B. A. and proceeded M. A. in 1859. The Oxford Movement excited Cox's sympathy, and in 1850 he was ordained by Dr. Wilberforce, bishop of Oxford. After serving a curacy at Salcombe Regis, he resigned owing to ill health, and in 1851 accepted the post of English chaplain at Gibraltar. But Cox's high church views, which coloured his Life of Boniface in 1853, met with the disapproval of his bishop, Dr. Tomlinson, and he gladly embraced the opportunity of accompanying John William Colenso on his first visit to South Africa as bishop of Natal (1853 4). On his return to England he became curate of St. Paul's, Exeter, in 1854 and for a year (1859–60) he was a master at Cheltenham. Cox supported Bishop Colenso in his stand for liberal criticism of the scriptures and in his struggle over his episcopal status in South Africa. He defended Colenso in a long correspondence with F. D. Maurice, and warmly supported the bishop during his stay in England (1863 5). In 1880, Cox was appointed Vicar of Bekesbourne by A. C. Tait, archbishop of Canterbury, and from 1881 to 1897, he was rector of the crown living of Scrayingham, Yorkshire. In 1886, he was chosen Bishop of Natal by the adherents of Colenso, but was refused consecration by Archbishop Benson owing to his election being unacceptable to the high church party. On 18 May 1896, Cox received a civil list pension of £120. He died at Ivy House, Walmer, on 9 February 1902. He had laid claim to the Irish baronetcy of Cox of Dunmanway, and styled himself with the honorific 'Sir'. After his death, however, the Privy Council rejected his son's claim to the baronetcy.