Француз актрисасы Энни Жирардо (1931-2011) – 150-ге жуық фильмде сомдаған, халыққа жақын, күшті әйел рөлдерін сомдаған кескінді тұлға. César, Molière жүлделерінің иегері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз актрисасы (1931–2011)
French actress (1931–2011)
Ани Сюзанна Жирардо (25 қазан 1931 – 28 ақпан 2011) – француз актрисасы. Ол көбінесе ерік-жігерлі, тәуелсіз, еңбекқор және көбінесе жалғыз әйелдердің рөлін ойнады, кейіпкерлеріне күнделікті күреске түсетін әйелдерге жақын, шынайы бейне берді. Бес онжылдық сахналық өмірінде ол шамамен 150 фильмде ойнады. Ол үш рет «Сезар» сыйлығына ие болды (1977, 1996, 2002), екі рет «Мольер» сыйлығына ие болды (2002), «Дэвид ди Донателло» сыйлығына ие болды (1977), «BAFTA» сыйлығына ұсынылған (1962) және бірнеше халықаралық сыйлықтарға ие болды, соның ішінде 1965 жылғы Венеция кинофестивалінде «Манхэттендегі үш бөлме» фильмі үшін «Вольпи кубогы» (Ең үздік актриса) сыйлығын жеңіп алды.
Annie Suzanne Girardot (25 October 193128 February 2011) was a French actress. She often played strong willed, independent, hard working, and often lonely women, imbuing her characters with an earthiness and reality that endeared her to women undergoing similar daily struggles. Over the course of a five decade career, she starred in nearly 150 films. She was a three time César Award winner (1977, 1996, 2002), a two time Molière Award winner (2002), a David di Donatello Award winner (1977), a BAFTA nominee (1962), and a recipient of several international prizes including the Volpi Cup (Best actress) at the 1965 Venice Film Festival for Three Rooms in Manhattan.
Жетістік және ерте мансап
1954 жылы Консерваторияны бітіргеннен кейін, Гирардо қазіргі және классикалық комедиядан екі бірінші жүлде алды. Ол «Тринадцать үстел басында» (Treize à table, 1955) фильмімен кинода дебют жасады, бірақ сыншылардың назарын театр арқылы тарта бастады. 1956 жылы Жан Коктоның «Жазу машинасы» (La Machine à écrire) пьесасының қайта қойылымындағы оның ойыны автор тарапынан мақталып, «Соғыстан кейінгі дәуірдегі ең ұлы драмалық темперамент» деп аталды. 1958 жылы Лучино Висконти оны Жан Мараиспен бірге Уильям Гибсонның «Екі ойыншы» (Two for the Seesaw) атты француз сахналық адаптациясында түсірді. 1956 жылы ол жас, перспективті актриса ретінде Сузанна Бианчетти сыйлығына ие болды, бірақ көпшіліктің назарын Лучино Висконтидің «Рокко және оның бауырлары» (Rocco e i suoi fratelli, 1960) эпикалық туындысы арқылы ғана аудара алды. 1962 жылы итальяндық актер Ренато Сальваториге үйленді. Франция мен Италия арасында саяхаттап, Гирардо Марко Феррери сияқты итальяндық режиссерлермен жұмыс істеді, оның үш фильмінде, соның ішінде даулы «Айқын әйел» (1964) және «Диллинджер өлді» (1968) фильмдерінде ойнады. Ол Жан Деланной, Марсель Карне, Мишель Бойсрон, Андре Каятте, Жиль Гранжер және Андре Хунебелл сияқты режиссерлермен бірге француз киносында сәттілікке жетті. 1968 жылы ол француздық тұтынушылыққа қарсы «Эротиссимо» (Erotissimo) фильмінде де түсті (режиссер – Жерар Пирес).
After graduating from the Conservatoire de la rue Blanche in 1954 with two First Prizes in Modern and Classical Comedy, Girardot joined the Comédie Française, where she was a resident actor from 1954 to 1957. She made her film debut in Thirteen at the Table (Treize à table, 1955), but it was with theatre that she was beginning to attract the attention of critics. Her performance in a revival of Jean Cocteau's play La Machine à écrire in 1956 was lauded by the author who called her "The finest dramatic temperament of the Postwar period". In 1958, Luchino Visconti directed her opposite Jean Marais in a French stage adaptation of William Gibson's Two for the Seesaw. In 1956, she was awarded the Prix Suzanne Bianchetti as best up and coming young actress, but only with Luchino Visconti's epic Rocco e i suoi fratelli (Rocco and His Brothers, 1960), she was able to draw the public's attention. In 1962, she married Italian actor Renato Salvatori. Travelling back and forth between France and Italy, Girardot worked with Italian directors such as Marco Ferreri, appearing in three of his films, including the controversial The Ape Woman (1964) and Dillinger Is Dead (1968). She found success in popular French cinema alongside directors such as Jean Delannoy, Marcel Carné, Michel Boisrond, André Cayatte, Gilles Grangier, or André Hunebelle. In 1968, she also starred in the French anti consumerism film Erotissimo (director Gérard Pirès).
1970-ші жылдар
1960 жылдардың соңында ол Францияда киножұлдыз бен кассалық магнитке айналды. Ол «Керген мен ізгілік» (1963); «Өмір үшін тірлік» (1967); «Махаббат – күлкілі нәрсе» (1969); және «Махаббатқа құмарлықтан өл» (1971) фильмдерінде ойнады, бұл Габриэль Русьенің (1937–1969) шын оқиғасы, отыз жастағы мұғалім, оның жас оқушымен болған қарым-қатынасы буржуазияның сықаққа алуына себеп болды. Фильм «Алтын глобус» сыйлығына ие болды және Францияда Жирардоның ең табысты фильмі болып қала береді. 1970-ші жылдары Жирардо драма мен комедия жанрлары арасында ауысып, Клод Зидидің «Ла Зизани», Мишель Одиардың «Ол ішімдік ішпейді, темекі тартпайды, флирт жасамайды, бірақ сөйлейді!» (Elle boit pas, elle fume pas, elle drague pas, mais elle cause !, 1970) немесе Филипп де Броканың «Жұмсақ тауық» (Tendre poulet, 1977) сияқты сәтті комедияларда ойнады. Ол «Шапалақ» (La Gifle, 1974) жасөспірімдер фильмінде Изабелла Аджанидің анасы рөлінде ойнады. 1972 жылы «The New York Times» газетіне берген сұхбатында «Адам-жануар әйеліндегі» (The Ape Woman) рөлін мысал ретінде келтіріп, ол: «Мен типтік рөлдерге қарсы екенімді дәлелдедім деп ойлаймын. Мен герцогинядан бастап ас үй қызына дейінгі кез келген рөлді орындау – түрленудің бір түрі болуы керек деп санаймын», – деді. «Өмір үшін тірлік» (1967) және «Юпитердің жамбасы» (1980) фильмдері арасында оның 24 фильмі Францияда миллионнан астам көрермен жинады. Сахнада ол «Мадам Маргарита» рөлімен сәттілікке жетті, ол 2002 жылға дейін көп рет қайта ойнаған визиттік карточкасына айналды. Сол жылы ол осы рөлі үшін «Мольер» сыйлығымен және бүкіл сахналық мансабы үшін «Құрметті Мольер» сыйлығымен марапатталды. Жирардо Францияда 1970-ші жылдардағы феминистік қозғалыстың символына айналды, себебі көрермендер оның драмалар мен комедияларда ойнаған күшті мінезді әйел кейіпкерлеріне әкелген «әрбір әйел» бейнесін қабылдады. 1989 жылы жарық көрген «Vivre d'aimer» автобиографиясында ол: «Адамдар әдемі, вампир сияқты жаратылысты көру үшін келген жоқ, жай ғана әйелді көру үшін келді. Мен судья, адвокат, такси жүргізушісі, полицей, хирург рөлін ойнадым. Мен ешқашан жарқыраған жұлдыз болған емеспін», – деп жазды.
By the end of the 1960s, she had become a movie star and a box office magnet in France with such films as Vice and Virtue (1963); Live for Life (1967); Love Is a Funny Thing (1969); and Mourir d'aimer (To die of love, 1971), the fact based tale of Gabrielle Russier (1937–1969), a thirty year old teacher whose affair with a much younger student made her the object of bourgeoisie ridicule. The film was nominated for a Golden Globe, and remains Girardot's biggest box office hit in France. Throughout the 1970s, Girardot moved back and forth between drama and comedy, appearing in such successful comedies as Claude Zidi's La Zizanie, Michel Audiard's She Does Not Drink, Smoke or Flirt But She Talks (Elle boit pas, elle fume pas, elle drague pas, mais elle cause !, 1970) or Philippe de Broca's Dear Inspector (Tendre poulet, 1977). She starred in the teen movie, The Slap (La Gifle, 1974) as Isabelle Adjani's mother. In 1972, she said in an interview to The New York Times, citing as Exhibit A her role as a sideshow freak in The Ape Woman, "I think I've proven that I'm opposed to typecasting. I believe that the acting of any role — from duchess to kitchen slavey — must be a form of transformation". Between the release of Live for Life (1967) and Jupiter's Thigh (1980), 24 of her films have attracted more than one million admissions in France. On stage she had success with Madame Marguerite, which became her signature role that she reprised on numerous occasions until 2002. That year she was awarded the Molière Award for this role, along with an Honorary Molière Award for her entire stage career. Girardot became one of the symbols of the 1970s feminist movement in France, as the audience embraced the "everywoman" quality she brought to the strong minded female characters she regularly played in both dramas and comedies. In her 1989 autobiography, Vivre d'aimer, she wrote: "People didn't come to watch a beautiful, vamp like creature, but simply a woman. [ ] I played a judge, a lawyer, a taxi driver, a cop, a surgeon. I was never a glamorous star."
1980-жылдардан бастап: Жұлдыздық танымалдық пен қайта оралу
1980 жылдар оның мансабы үшін қиын болды, өйткені оның мансабы құлдырады және рөлдері азайды. 1983 жылы ол Париж казиносында өзі қойып, бас рөлде ойнаған «Revue Et Corrigée» музыкалық шоуының сәтсіз аяқталуынан үлкен қаражат жоғалтты. Ол депрессияға ұшырады, бірақ Франция мен Италиядағы бірнеше телесериалдармен қайта жанданды. Дегенмен, Жирардо Клод Лелуштың «Көңілсіздер» (1995) фильмінде шаруа әйелінің рөлін ойнап, үлкен экранға қайта оралды. Осы рөлі үшін 1996 жылы ол екінші рет «Ең үздік екінші пландағы әйел рөлі» номинациясында «Сезар» сыйлығын жеңіп алды. Сыйлықты қабылдағанда, қуаныштан көздерінен жас аққан Жирардо киноиндустрия оны ұмытпағанына ризашылығын білдірді. 1992 жылы ол 42-ші Берлин халықаралық кинофестивалінің төрағасы болды. Ол Майкл Ханекенің «Пианино сабақтары» (2001) фильміндегі рөлі үшін «Ең үздік екінші пландағы әйел рөлі» номинациясында «Сезар» сыйлығымен марапатталды. Ол Ханекемен «Caché» (2005) фильмінде де жұмыс істеді. Жирардо 1945 жылдан бері Францияда миллионнан астам көрермен жинаған француз жұлдыздарының арасында ең көп фильмде (44 фильм) ойнаған әйел болып табылады.
The 1980s were less kind, as her career floundered and parts dwindled. In 1983, she lost a fortune when Revue Et Corrigée, the musical show she put on and starred in at the Casino de Paris, flopped. She suffered from depression but bounced back with several television series in France and Italy. However, Girardot had a major comeback on the big screen playing a peasant wife in Claude Lelouch's Les Misérables (1995). The role won her a second César Award for Best Supporting Actress in 1996. Upon accepting the award, a joyous and tearful Girardot expressed her happiness that she had not been forgotten by the film industry. In 1992, she was the Head of the Jury at the 42nd Berlin International Film Festival. She was awarded the César Award for Best Supporting Actress for her role in Michael Hanekes The Piano Teacher (2001). She collaborated with Haneke again in Caché (2005). Girardot is the highest ranked woman in the list of French stars who have appeared in the most movies that have attracted more than one million admissions in France since 1945, with 44 films.
Мұра
17 француз қаласы оның есімімен көшелерге ат қойған, соның ішінде Париждің 13-ші округі, Тулуза, Анжер және т.б. 2012 жылдың қазан айында Франция почтасы Франция соғыстан кейінгі киноның алты көрнекті тұлғасына арналған маркалар жинағын шығарды, олардың ішінде Энни Жирардо да болды. 2013 жылы 37-ші жылдық «Сезар» киножүлдесі 2012 жылғы Ани Жирардоның 1962 жылғы «Рокко және оның бауырлары» фильмінен алынған суретін салтанаттың ресми жарнамалық плакаты ретінде таңдады. Салтанат барысында оның ең есте қаларлық рөлдерінен құралған монтаж арқылы оған құрмет көрсетілді. Санкар Секкинердің 2013 жылдың шілдесінде жарық көрген «Оңтүстік (Гюней)» кітабы 12 мақала мен эсседен тұрады. Олардың бірі «Жирардоның көздері» – Ани Жирардоның көркем кинодағы актерлік өнеріне арналған кеңінен талқылауды ұсынады.
17 French municipalities have named streets after her, including the 13th arrondissement of Paris, Toulouse, Angers, etc. In October 2012, France's Postal service has issued a collection of stamps dedicated to six major figures of French Post War cinema, including Annie Girardot. In 2013, the 37th annual César Awards 2012 selected a picture of Annie Girardot from the 1962 film Rocco and His Brothers as the official promotional poster of the ceremony, during which she was paid tribute with a retrospective montage of her most memorable roles in film. Sancar Seckiner's book South (Güney), published July 2013, consists of 12 article and essays. One of them, "Girardot's Eyes", highlights broader commentary of Annie Girardot's performances in the cinema of art. .