Кіріспе
Британдық жарыс моторлары V16 1,5 литрлік (90,8 куб.м) суперкомпрессорлы болды. ішінде) V 16 цилиндрлі жарыс қозғалтқышы, екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Формула 1 автожарыстарына қатысу үшін Британдық жарыс моторлары (BRM) құрған. 1947 жылы жобаланған және 1954-55 жылдар аралығында жарысқа шыққан, ол 12000 айналымда жұмыс істеді, бірақ Rolls Royce-дің сынақ деректері қозғалтқыштың 14000 айналымда жұмыс істей алатынын көрсетті. Өте күрделі қозғалтқыш сол кезде ерекше қуатты болды, бірақ бастапқыда ол өкінішті болды, оның сенімділігі төмен болды, сондықтан машиналар жарысты бастамады немесе аяқтамады. 1952 жылғы Формула 1 маусымында, BRM Хуан Мануэль Фангионы жалдауға тырысқанда, Туриндегі жарыстан бұрын V16 қозғалтқышы бар автомобильдерін алып тастағаннан кейін, тек Ферари ғана тиімді бәсекелестікке ие болмады, жарысты ұйымдастырушылар Формула 1 сериясынан бас тартып, қалған жылдың жарыстарын Формула 2 ретінде өткізді.
Даму
Қозғалтқышты Питер Бертон, Гарри Мунди, Эрик Рихтер және Фрэнк Мэйден тұратын команда жасаған. Ол негізінен екі 750 см3 V8 қозғалтқышы ретінде, қозғалтқыштың ортасында кремді қозғалтқыштар мен берілістермен қатар жасалған. Құралымдарды әртүрлі британдық компаниялар, соның ішінде English Steel - коленталық вал, Standard Motors - негізгі қозғалтқыш бөлшектерін, сорғыны және т.б. және Дэвид Браун - дөңгелектерді өндірді. Ақырында жобаны қолдаған 350 компания болды, оның ішінде екі сатылы центрифугалы суперкомпрессорды жобалаған, өндірген және сынақтан өткізген Rolls Royce компаниясы да бар. Сонымен қатар, компания жоғары қысылған отын-ауа қоспасының жарылысынан сақтану үшін пайдаланылатын, тұйық коллекторға арналған тұзақтарды да әзірледі. Тұзақтар автомобиль қозғалтқышында бірінші болды, бұл суперкомпрессордың автомобильдерде өте шектеулі қолданылуын көрсетеді, бірақ Мерлин және Гриффон сияқты жоғары қуатты поршеньді аэромоторларда қажеттілікке айналды. Двигательге арналған екі қос карбюраторды SU компаниясы жасаған. BRM Type 15 машинасының шассиін Rubery Owen жасаған. Мундидің дизайны бойынша редуктордың дизайны соғысқа дейінгі 1939 жылы 1,5 литрлік V8 Mercedes Benz W165 машинасының негізінде жасалған: BRM-дің бір бөлігі - Германияның технологиясын пайдалану еді. Камерон Эрл Германияға барып, тиісті құжаттарды алып келді. BRM-дің артқы аспасы Mercedes Benz-тен, ал артқы қолдың алдыңғы аспасы Auto Union-тен алынған. Гирлинг автомобильге арнайы үш жетекші табанды барабанды тежегіштерді ұсынды, ал көпірлер мен соққыны шамалы тұтқырлар Lockheed-тің кремнийлі май / ауа қалтасы бар барлық төрт дөңгелекте реттелетін көпірлер / тұншықтығы болды. Көліктің корпусы мен стилін Standard Motors компаниясының Уолтер Белгроув жасаған. 1947 жылдың көктеміне қарай машинаның дизайны мен барлық инженерлік сызбалар аяқталды. Көп жағдайда бөлшектер BRM командасына сыйға тарту түрінде өндірілді, бұл BRM шығынын азайтудың артықшылығы болды. Алайда көптеген бөлшектер тек жеткізушілердің бос қуаттылығы болған кезде ғана өндірілді, сондықтан олар кешіктірілді, ал бөлшектер сыйға берілгендіктен, BRM жеткізуді жеделдете алмады. Осыған байланысты қозғалтқыштың өзі кешікті. Кейбір аяқталған компоненттер құрастыру үшін BRM-ге 1949 жылдың мамырына дейін келмеді, бұл бірінші маусымның жарыстары басталғанға дейін сынақтарға арналған уақытты қысқартты. Аяқталған машина алғаш рет 1949 жылдың желтоқсан айында RAF Фолкингемдегі әуеайлақта, сол кезде жоғары температурадан зардап шегетін Реймонд Мейс жүргізді. Фолкингемді пайдалану жобаға Ұлыбритания үкіметінің жалғыз үлесі болды.
Жарыс
Ол 1950 жылы Сильверстоунда Formula One Grand Prix жарысында, жаңа Formula One World Championship бірінші жарысында дебют жасады, бірақ цилиндрлердің жарылуы, жалғау тағандарының бүктелуі және поршеньдердің істен шығуы сияқты қозғалтқыштағы проблемалар жарыстың дебютін кейінге қалдырды. BRM машинаны Silverstone-да көрсетуді шешті, BRM механиктері машинаны дайындау үшін өткен түні жұмыс істеді. Мейс көлікті бірнеше рет айдап шықты. Бұл көрініске Елизавета, кейін Елизавета II, және оның күйеуі, Эдинбург герцогы Филипп куә болды. Көлік алғаш рет 1950 жылы тамызда Сильверстоунда өткен Daily Express чемпионатсыз жарысына қатысқан. Жарыс күні таңертең команданың құрастырған жалғыз көлігі Фолкингемнен Сильверстоунға ұшып келді. Ол жаттығуларды өткізіп алмады, бірақ француз Раймонд Сомердің жүргізуімен үш сынақ айналымнан кейін, стартқа grid-тің артқы жағынан шығуға рұқсат етілді. Жарыс басталғанда байрақ түсіріліп, 8 нөмірлі BRM алға қарай жылжып, содан кейін тоқтады, қозғалтқыш айқайлап, Соммер қозғалтқышты ала алмады. Көлікті жолдың шетінен түртіп алып, кері тартты. Бір немесе екі ішкі универсалдық буындар бұзылған. Бұл автомобиль және British Racing Motors үшін ерекше өкінішті оқиға ретінде танылды, өйткені Daily Express газеті жаңа автомобиль туралы жылтыр брошюра шығарды, ал жарыста BRM-дің сәтсіздігі сол кезден бастап адамдардың машинаны қабылдауын біршама бояды деп есептеледі. Келесі жарысымыз сол жылдың қыркүйек айында Гудвудта өткен қысқа қашықтыққа жүгіру жарысы болды. Рег Парнелл екі жарыста, соның ішінде Гудвуд Трофиінде, жағымсыз ауа райы мен ылғалды трассаға байланысты көліктің барлық қуатын пайдалана алмағанына қарамастан жеңіп алды. Сильверстоундағы фиаскодан кейін екі жеңіс машинаның шынымен де жүріп, орасан жылдамдық пен үдеуге ие екенін көрсетті. Парнелл жарыстан кейін сұхбаттасып: "Бізге енді оны дамытуға аздап уақыт керек, содан кейін біз континентке шын мәнінде не істей алатынымызды көрсетеміз деп үміттенеміз". Кейінгі жарыстарда Питер Уокер екінші машинаны жүргізді, ал 1951 жылдың шілдесінде BRM 1951 жылғы Британ Гран-присіне екі машинаны енгізе алды. Жарыс барысында екі жүргізуші кабинадағы ыстықтан зардап шекті, себебі шамалы ауа құбырлары шанақтың ішіне кірді. Бұл мәселе бұрынғы, қысқа жарыстарда соншалықты қиын болған жоқ. Екі pit stop кезінде Парнелл мен Уокер аяқ-қолын жылудан оқшаулау үшін күйдірілген бинттермен орауға мәжбүр болды, сонымен қатар кокпит температурасын төзімді деңгейге дейін төмендету үшін айналымдарды 10.500 айналымға дейін шектеді. Осыған қарамастан, Парнелл 5-ші орынды, ал Уокер 7-ші орынды иеленді. Кейін команда Монцаға 1951 жылғы Италия Гран-присінде екі машинаны Парнелл мен Уокердің жүргізуімен жүгіруді көздеп, болашақ жүргізуші Кен Ричардсонға RAC вето қойғаннан кейін барды. Алайда бір көліктің беріліс қорабындағы қиындықтар Бертонға екінші көліктің осындай проблемасын күтіп, екі көлікті де кері қайтаруға әкелді. Өкінішке орай, Мейстің командасы үйге оралды, бірақ бір машина трасса иелерінің жомарттығына байланысты Монцада қалып, одан әрі сынақтан өткізе алды. Олар командаға машинаны трассада жүруге және трассаның құрылғыларын тегін пайдалануға рұқсат берді. Бұл автомобиль дискілі тежегіштерді қолданған алғашқы Гран-при машинасы болды: Гирлинг машина үшін арнайы тежегіштер жиынтығын жасады, олар 1951 жылдың соңында Монцада сынақтан өтті. 1952 жылы Стерлинг Мосс BRM-ге машинаны сынақтан өткізуге келді, оны жарысқа шығару мүмкіндігімен. Ол 1952 жылы Ulster Trophy жарысында екі BRM-дің бірін жүргізді, бірақ оның машинасында басталу кезінде проблемалар болды. Екі көлік те жарысты аяқтамады, ал жарыста Ферраримен жүрген Пьеро Таруффи жеңіп алды. 1952 жылы Гудвудта жарысқа үш машина қатысып, бірінші, екінші және үшінші орынға ие болды. Сол жылы Alfa Romeo, спорттың жетекші ойыншыларының бірі, олар Grand Prix-ге қатысудан бас тартуы мүмкін екенін мәлімдеді, тек екі ірі команда қалды, Ferrari және уақытша бәсекеге қабілетті Maserati. Формула 1 жарысын ұйымдастырушылар "Альфа Ромео" орнын кім алады деп ойлады. Ferrari 1952 жылғы маусымға жаңа машиналар жасады, содан кейін BRM-ден машиналарға кіретінін сұрады. BRM жауап ретінде сәуірде Туриндегі Валентино паркіне екі машинаны дайындады, бір машина барабанды тежегішпен, екіншісі диск тежегішпен, Мосс бір жүргізуші ретінде, ал Мейс соңғы кезге дейін Альфа Ромео үшін жүргізуші болған Фангионы екіншісі ретінде алуға тырысты. Бұл Мейске сәтті тиді, бірақ бұл Турин жарысынан қалмауды білдірді. Фангио Фолкин�...