Кіріспе
Британдық автомобиль инженерлік компаниясы
Корпоративтік тарихы
Компания 1958 жылы Майк Костин мен Кит Дакворт тарапынан британдық жарысқа арналған іштен жану қозғалтқышын жасаушы ретінде құрылған. Компанияның "Cosworth" атауы екі негізін қалаушының – Костин мен Дакворттың тегтерінен жасалған сөз тіркесі. Екі негізін қалаушы да Lotus Engineering Ltd-нің бұрынғы қызметкерлері болды, ал Cosworth бастапқыда Колин Чэпменмен тығыз байланыста болды; компанияның алғашқы табысы тек Lotus-тан түсті. 1958 жылы компания құрылғанда, Дакворт Lotus-тан кетіп, Костин (Чэпменмен еңбек шарты жасасқандықтан) компанияда қалды. 1962 жылға дейін Костин жеке уақытында Cosworth жобаларымен айналысты, сонымен қатар Lotus 15-тен 26-ға дейін (Elan) машиналарын әзірлеуде Lotus инженері ретінде белсенді болды, сондай-ақ 1962 жылғы Ле-Ман Lotus жанжалында көрсетілгендей, Team Lotus тобына шетелдік жарыстарда жетекшілік етті. Алғашқы сериялық өндірістегі қозғалтқыштар (Mk. II, Mk. V, Mk. VIII және Mk. XIV) тек Lotus-қа сатылды, ал Mk-ға дейінгі көптеген жарыс қозғалтқыштары. XII Team Lotus командасына жеткізілді. Formula Junior қозғалтқыштарының табысы (Mk. III, IV, XI және XVII) Lotus-тан тыс кіріс әкеле бастады, ал Америка спорттық автомобиль клубының (SCCA) Formula B құруы Cosworth-тің қаржылық негізін Mk-нің сатылымын арттыру арқылы нығайтуға мүмкіндік берді. XIII, Lotus TwinCam-ге негізделген жарыс қозғалтқышы, оның класта үстемдік танытуы арқасында. Бұл жаңадан табылған сенімділік компанияға Lotus Mk-тен алыстауға мүмкіндік берді. VII және Elan үшін опциялық жол қозғалтқыштарын құрастыру бизнесінен бас тартып, ресурстарын жарыс қозғалтқыштарын әзірлеуге шоғырландыруға мүмкіндік берді. Cosworth-тің алғашқы цилиндр басы SCA сериясы үшін жасалған; Coventry Climax FWE қозғалтқышына ұқсас, бір жоғары орналасқан білікпен (SOHC) кері ағынды конфигурациясы бар. 1966 жылы төрт клапанды FVA-мен келесі дөңгелекпен басқарылатын қос жоғары орналасқан білікпен (DOHC) нағыз табысқа қол жеткізілді, онда Cosworth, Чэпменнің көмегімен, Ford-ты дизайнға құқықтарды сатып алуға және сегіз цилиндрлі нұсқаны қоса алғанда, даму шартына қол қоюға көндірді. Бұл көп жылдар бойы Formula 1-ге үстемдік еткен DFV-ге әкелді. Осы уақыттан бастап Cosworth көп жылдар бойы Ford-тың қолдауын алды, ал Cosworth-тің көптеген дизайндары Ford-қа тиесілі болды және ұқсас шарттар бойынша Ford қозғалтқыштары деп аталды. 1970 жылдары BD сериясының тағы бір табысы Cosworth-ты дамыту жолына қойды. Содан кейін Cosworth бірнеше иеленушілерді бастан кешірді. Дакворт өсіп келе жатқан компанияны басқарудың күнделікті ісіне қатыспағысы келмейтінін шешкеннен кейін, ол 1980 жылы меншік құқығын United Engineering Industries (UEI) компаниясына сатты, өмір бойы президенттік лауазымын және Cosworth-пен күнделікті техникалық байланысын сақтап, UEI директорлар кеңесінің мүшесі болды; UEI - 1988 жылы Carlton Communications компаниясы сатып алған шағын және орта технологиялық компаниялар тобы. Carlton негізінен UEI портфеліндегі кейбір аудиовизуалды компанияларға қызығушылық танытты, ал Cosworth бұлармен үйлеспеді; компания үшін инженерлік / автомобиль секторындағы жаңа сатып алушы ізделді, ал дәстүрлі инженерлік компания Vickers plc 1990 жылы Cosworth-ты сатып алды. 1998 жылдың қыркүйегінде Vickers Cosworth-ты Audi-ге сатты. Audi Cosworth Technology деп аталған инженерлік, өндірістік және құю бөлімін сақтап қалды және жарыс қозғалтқыштары бөлімін, Cosworth Racing және оның электроника бөлімін, Pi Research-ті Ford-қа сатты. Cosworth Technology кейін 2005 жылдың 1 шілдесінде MAHLE Powertrain деп қайта аталды. 2004 жылдың 15 қарашасында Ford Cosworth Racing компаниясын Champ Car World Series иелері Джеральд Форсайт пен Кевин Калховенге сатты. 2004 жылдың желтоқсан айында Ford сонымен қатар Pi Research-ті Kalkhoven және Forsythe-ке сатты, қазіргі Cosworth Group-ті құрды. Компанияның тамырына адал болып, Cosworth Aston Martin-мен Aston Martin Valkyrie үшін әлемдегі ең қуатты гибридті электрлі автомобиль қозғалтқыштарының бірі бойынша инженерлік серіктестік құрды. Олардың табиғи аспирациялық 6,5 литрлік V12 қозғалтқышы 10 500 айналымда 740 Н⋅м (546 фунт⋅фут) айналымдық моментін 7000 айналымда береді, бұл ең жоғары айналым саны және салмақ бойынша жаңа стандартты белгілейді. Cosworth 2013 жылы F1 командасы, Marussia F1 командасына өзінің соңғы премьер-класс жарыс қозғалтқыштарын жеткізді.
Cosworth supplied its last premier class racing engines to one F1 team in 2013, the Marussia F1 Team.
Ертедегі түрлері
Төменде цилиндр блоктарындағы бастапқы өнімдердің тізімі берілген, цилиндр бастары өзгертілген, бірақ бастапқыда Cosworth жобаламаған. Ерекшеліктер Mk. XVII және MAE (модификацияланған Anglia қозғалтқышы), оларда стандартты шойын цилиндр басына төменнен соратын карбюраторларға арналған сіңіру порттары дәнекерленген, әдеттегі бүйірлік порттардың орнына, осылайша оларды Cosworth дизайны деп санауға болады. белгіленген жыл блок орын ауыстыру көлемі талап етілген қуаты сипаттамасы мақсаты Mk. I 1959 105/107E 997 см³ – Камера дизайнын сынау үшін жасалған бір дана. A2 және A3 камераларының әзірленуі Mk. II 1960 105/107E 997 см³ 75 а.к. Бірінші сериялық өндіріс қозғалтқышы, A2 камерасы Formula Junior Mk. III 1960 105/107E 997 см³ 85–90 а.к. A3 камерасы, қосымша құрғақ картерлік жүйе Formula Junior Mk. IV 1961 105/107E 1098 см³ 90–95 а.к. Үлкен тесігі бар Mk. III. Formula Junior Mk. V 1962 109E 1,340 см³ 80 а.к. Сериялық жол қозғалтқышы Lotus Seven Mk. VI 1962 109E 1,340 см³ 105 а.к. Mk. V-тің жарыс нұсқасы Lotus Seven Mk. VII 1962 109E 1,475 см³ 120 а.к. Үлкен тесігі бар Mk. VI 1,5 литрлік класы Mk. VIII 1963 116E 1,498 см³ 90 а.к. 5 тіреуішті 116E корпустағы жақсартылған Mk. V Lotus Seven Mk. IX 1963 116E 1,498 см³ 120–125 а.к. Mk. VIII-дің жарыс нұсқасы 1,5 литрлік класы Mk. X 1962 116E 1,498 см³ – Эксперименталды Lotus TwinCam. Lotus 23 үшін Mk. XII және XIII әзірленуі Mk. XI 1963 109E 1,098 см³ 100–110 а.к. Жақсартылған Mk. IV, құрғақ картерлік жүйе Formula Junior Mk. XII 1963 116E 1,594 см³ 140 а.к. Жарыс Lotus TwinCam, стандартты коленвал және шатун, құрғақ картерлік жүйе Lotus 20B, 22, 23 Mk. XIII 1963 116E 1,594 см³ 140–150 а.к. Болат коленвал және шатунмен жақсартылған Mk. XII Formula B, Lotus 22, 23B, 23C Mk. XIV 1963 116E 1,498 см³ 100 а.к. Жақсартылған Mk. VIII Lotus Seven Mk. XV 1963 116E 1,594 см³ 135–145 а.к. Жарыс Lotus TwinCam, болат коленвал және шатун, ылғал картерлік жүйе Lotus 26R, Lotus Cortina Mk. XVI 1963 116E 1,498 см³ 140–150 а.к. Mk. XIII, 1,5L класы үшін Ескерту Mk. XVII 1964 109E 1,098 см³ 120 а.к. Жақсартылған Mk. XI, төменнен соратын сіңіру порттары, құрғақ картерлік жүйе Formula Junior MAE 1965 109E 997 см³ 100–110 а.к. Жақсартылған Mk. III, төменнен соратын сіңіру порттары, құрғақ картерлік жүйе Formula 3 Жоғарыда айтылғаннан басқа, Cosworth Lotus Elan арнайы жабдықтары үшін арнайы камералармен және жоғары компрессиялы поршеньдермен жол қозғалтқыштарын жобалады және құрастыру жұмыстарын жүзеге асырды. Жоғарыда аталған бастапқы серияның соңғы моделі 1965 жылы MAE болды, онда Formula 3-те 36 мм сіңіру рестрикторлары бар қозғалтқыштарға рұқсат беретін жаңа ережелер енгізілді. MAE екі камералы Weber IDA төменнен соратын карбюраторының бір камерасын пайдаланды, екінші камерасы бітелген. Бұл қозғалтқыштың үстемдігі осы ережелер сақталған 1968 жылға дейін абсолютті болды. Cosworth сұранысты қанағаттандыруда қиындықтарға тап болғандықтан, MAE көбінесе жиынтық ретінде сатылды. Бұл тәжірибе кейіннен FVA/DFV келісімшартының жасалуына әкелді, онда даму жауапкершілігі Cosworth-ке, ал өндіріс құқығы мен жауапкершілігі Ford-қа тиесілі болды. Сондай-ақ, кейінірек MAE үшін титан қорымынан жасалған клапан серіппелерін ұстайтын осы тегістелген бастыққа ұқсас өлшемдері бар арнайы құйылған темір бастар болды, олар "қайқайтатын бас" деп аталды.
In addition to the above, Cosworth designed and provided the assembly work for Lotus Elan Special Equipment optional road engines with special camshafts and high compression pistons. The final model of the above initial series was the MAE in 1965, when new rules were introduced in Formula 3 allowing up to engines with 36 mm intake restrictor plates. MAE used one barrel of a two barrel Weber IDA downdraft carburettor with the other barrel blanked off. The domination of this engine was absolute as long as these regulations lasted until 1968. As Cosworth had a serious difficulty meeting the demand, the MAE was mainly sold as a kit. This experience led to the later FVA/DFV contract to be drawn where the responsibility of development rested with Cosworth, and the manufacturing right and responsibility rested with Ford. There also were some specially cast iron heads with similar dimensions to these brazed heads with titanium alloy valve spring retainers called the "screamer head" for MAE in later years.
DFV (қос төрт клапан)
1966 жылы Колин Чэпман (Lotus Cars негізін қалаушы және Team Lotus директоры) Фордты Кит Дакворттың жаңа жеңіл салмақты Формула 1 қозғалтқышының дизайнын қаржыландыруға көндірді. Көп ұзамай, бұл цилиндр блогы көптеген басқа BD сериялы қозғалтқыштарды қайта құру кезінде, сондай-ақ кейбір Mk. XIII қозғалтқыштарда ауыстыру бөлігі ретінде пайдаланылды. Темір блок кішірек көлемді қозғалтқыштар үшін де қолданылды; 1970 жылы өте табысты 1599 см³ Формула Атлантик BDD, одан кейін SCCA Формула C және спорттық автокөлік жарыстары үшін 1098 см³ BDJ және 1300 см³ BDH нұсқалары қолданылды. Косворт қызметкерлері Пол Сквайрс және Фил Кидсли жасаған 785 см³ бір данасы да болды; Лисхолм суперкомпрессорымен жабдықталған ол Brabham BT28 Формула 3 шассиіне орнатылып, Британдық Hill Climb Чемпионатында Brabham Lysholm ретінде қатысты. 1970 жылы Форд Weslake and Co (Рай, Шығыс Сассекс) компаниясына BDD-ні жасауды тапсырды, ал 1970 жылдың соңына қарай Райде өндіріс желісі орнатылып, өндіріс басталды. Бұл қозғалтқыштар көбінесе «BDA» деп аталды, бірақ 1,6 литрден төменгі сыныпқа жататын 1599 см³ BDD болды. 1599 см³ BDD қозғалтқышы 1980 жылдары Формула Атлантик және Формула Пасифик әлем чемпионаттарында бірнеше рет жеңіске жетті. 1975 жылы Формула Атлантик үшін 1599 см³ үлкен клапанды BDM (225 а.к.) отын инъекциясымен жабдықталды, ал 1977 жылы Canadian Formula Atlantic сериясы үшін BDN (1599 см³, 210 а.к.) «мөрленген қозғалтқыш» нұсқасы жасалды. «Cosworth BDA» деп кеңінен танылған BDD және BDM Австралия мен Жаңа Зеландиядағы Формула Пасифик және Формула Мондиал жарыстарында да сәтті өнер көрсетті. Ашық дөңгелекті жарыстарда Cosworth қуатты көліктері (Ralt RT4 және Tiga) 1982–1986 жылдары Австралия жүргізушілер чемпионатында жеңіске жетті, сондай-ақ 1981–1984 жылдары Австралия Гран-присінде жеңімпаз атанды (оның ішінде Ален Прост және Роберто Морено жеңіске жетті), бұл жарыс 1985 жылы Формула-1 әлем чемпионатының бөлігіне енгенге дейін, ал 1982 жылдан 1988 жылға дейін Жаңа Зеландия Гран-присінде жыл сайын жеңіске жетті. BDD және BDM қозғалтқыштары 1980-ші жылдары Австралия спорттық автомобильдер чемпионатында да маңызды рөл атқарды, 1987 жылғы чемпионатта жеңіске жетті. 1981 жылы 1778 см³ турбо зарядталған BDT құралы пайда болды, ол жарысқа қатыспаған RWD Escort RS1700T-ге қуат берді. 1984 жылы 4WD Ford RS200 1803 см³ BDT нұсқасымен дебют жасады, ол B тобының раллиі үшін жасалды. 1984 және 1986 жылдар аралығында BDT қозғалтқышы C тобындағы шыдамдылық жарыстарында Рой Бейкер қолданды, C2 класында Tiga GC284, GC285 және GC286 пайдаланды. Кейінірек 1986 жылы Брайан Харт RS200 Evolution үшін арнайы алюминий блогы мен үлкен интеркулер пайдаланып 2137 см³ нұсқасын жасады, дәл сол кезде FIA B тобын тоқтатты. Бұл BDT E («E» – Evolution) «ралликросс» деңгейінде жоғары қуаттылықты көрсетті, ал тұрақты деңгейде төмен қуаттылықты қамтамасыз етті. 1983 жылы BD сериясы өзінің екінші жол қозғалтқышын (алғашқысы – түпнұсқалық BDA және BDB) – BDR-ді ұсынды, ол 1601 см³ (120 а.к.) және 1701 см³ (130 а.к.) форматтарында Caterham Super Seven үшін жиынтық түрінде сатылатын BDA немесе BDB болды. Hart 420R және Zakspeed F1 қозғалтқыштары BDA сериясына көп қарызды, себебі олар ұқсас бастарды пайдаланатын алюминий блоктан жасалған.
GA/GAA V6
Отын инжекторлі, белдікпен жұмыс істейтін DOHC GA (немесе GAA деп те аталады) Ford Essex-тің 60 градустық V6 блогы негізінде жасалған және 1970-ші жылдардың басында 2-топта жарысқан Ford Capris машиналарында қолданылды. Оның сыйымдылығы – және ол BMW-нің тік 6 цилиндрлі қозғалтқыштарына қарсы өте бәсекеге қабілетті болды. GA Еуропадағы Formula 5000 жарысының кейінгі жылдарында да пайдаланылды. GA немесе GAA қозғалтқышына 1972 жылдың мамыр айында Ford тапсырыс берді, себебі Ford-тың Capris машиналарында қолданылған, Еуропалық Туристік Автомобильдер Чемпионатында бәсекелескен V6 бапталған Weslake OHV V6 қозғалтқыштарының өнімділігін арттыру мүмкін болмай қалды. Бұрыннан-ақ Cosworth DFV және BDA қозғалтқыштарын сәтті жасаған Майк Холл 3 литрлік Essex V6 блогы негізінде жаңа қозғалтқышты әзірлеу жұмысын қолға алды. Жаңа қозғалтқыш бұрын қолданылған Weslake қозғалтқышынан түбегейлі өзгеше болды, себебі ол екі жоғарғы валға ие алюминий қорытпасынан жасалған цилиндр бастарымен, цилиндрге 4 клапанмен, Lucas механикалық отын инжекторлік жүйесімен, құрғақ картерлік май жүйесімен, болаттан жасалған коленвалмен және 3412cc көлемге дейін ұлғайтылған сыйымдылықпен жабдықталған еді (бұрынғы Cologne V6 негізіндегі Weslake V6 қозғалтқышының 2.9 литріне қарағанда). Ford жаңа Cosworth қозғалтқышынан кем дегенде 400 а.к. күш алуды күткен; бұл көрсеткіш асып, қозғалтқыш алғашқы сынақ кезінде 420 а.к. қуат өндірді. Жарыс режимінде ол 9000 айналымда шамамен 462 а.к. (345 кВт; 468 б.к.) және 300 фут-фунт (407 Нм) айналымдық моменттің күшін өндірді. Бұл жаңа қозғалтқыштың 1973 жылғы Еуропалық Туристік Автомобильдер Чемпионатында BMW-мен бәсекелесуде өте табысты болғанын көрсетті, онда қозғалтқыш Ford-тың жаңадан бекітілген Capri RS 3100 машинасына орнатылды. Ford Motorsport сонымен қатар 100 Cosworth GA V6 қозғалтқышын сатты, олардың көпшілігі Formula 5000 машиналарында пайда болды. GA/GAA V6 өте сирек және өте қымбат қозғалтқыш, қайта құрылған бірліктерінің бағасы 50,000 фунт стерлингтен басталады.
FBA және FBC V6
FBA және FBC қозғалтқыштары Ford Granada және Ford Scorpio модельдерінде кездеседі. FBA алғаш рет 1991 жылы шықты және «BOA» деп те аталады; ол Ford Sierra, Ford Capri және басқа да модельдерде қолданылған Ford Cologne V6 негізінде жасалған. Бұл қозғалтқыш қуатты, тиімді және тұрақты жұмыс істеуді қамтамасыз ететін 24 клапанды екі жоғарғы валға ие болды. 1995 жылы Scorpio модельінің жаңа нұсқасымен бірге, кеңейтілген айналу моментімен және жоғары қуатпен – жаңартылды, бұл өзгеріс өзгертілген сорғыш жүйесі және қайта жасалған валдардың арқасында мүмкін болды. NVH (шу, діріл және қатаңдық) төрт валды бір тізбекпен жетелеп жүруден, екі тізбекке ауысу арқылы жақсартылды – біреуі валдардың бір қанатына, екіншісі – екінші қанатына. Бұл қозғалтқыш «BOB» деп аталды. Қысқа мерзімге жарысқа арналған нұсқасы да қол жетімді болды – FBE, әрбір цилиндр үшін жеке газ дросселімен. FBB және FBD қозғалтқыштары әзірлемелік үлгілер ретінде болды, бірақ олар сериялық өндіріске шығарылмады. Өндірістегі екі қозғалтқыш та әрқашан автоматты беріліспен жұптастырылды, бірақ олар кастом автомобильдер индустриясында танымал болды, онда олар Ford Sierra XR4 және XR4x4 модельдерінен 4x4 және артқы жетектегі қолмен басқарылатын беріліс қораптарымен жұптастырылды. Сондай-ақ, қуатты арттыру үшін екі және бір турбо жүйесін ұсынатын компаниялар бар. Бұл қозғалтқыштарды салыстырмалы түрде арзан бағамен алуға болады, және егер олар дұрыс күтілсе, 200 000 мильден астам жүріп, күрделі жөндеуді қажет етпейді.
YB сериясы
YB сериялы қозғалтқыштар ескі 4 қатарлы Ford T88 қозғалтқыш блогының негізінде жасалған және 1986 жылы жолға шығарылған Ford Sierra RS Cosworth моделінде пайда болды. А тобында гомологация мақсатында 5000 данасы ралли және жарыс машиналарын құру үшін шығарылды. RS Cosworth жарыс нұсқалары шамамен атты қуатты дамытты, бірақ кішкентай Garrett T3 турбосының орнатылуы автокөліктің сенімділігіне кедерілді. 1987 жылдың ортасында жаңартылған, лимитті жарыс нұсқасы – Sierra RS500 ұсынылды, ол үлкен T4 турбосымен жабдықталды. 1987 жылы қуаты шамамен болды, ал кейінгі жылдары жарыс конфигурациясында шамамен жетті. RS500 1987-1992 жылдар аралығында жарыс өрісінде үстемдік құрды, ETCC, Ұлыбритания, DTM (Германия), Жапония, Австралия және Жаңа Зеландияда көптеген чемпионаттар мен маңызды жарыстарда жеңіске жетті. Оның ішінде бес маңызды жарысқа жеңіс қосылды: Бельгиядағы Спа-Франкоршамп трассасында өткен Спа 24 сағаттық жарысы, Австралиядағы Панорама тауындағы Батерст 1000, Англиядағы Сильверстоун трассасындағы RAC Tourist Trophy, Жаңа Зеландиядағы Веллингтон 500 көше жарысы және Жапониядағы Фудзи трассасындағы InterTEC 500. А тобының соңында, 1990-1992 жылдары Sierra үстемдігіне нағыз қарсылас болған жалғыз автомобиль – 4WD және қос турбо Nissan Skyline R32 GT-R болды. 1992 жылы А тобындағы өмірінің соңында Австралиялық Sierra командалары 2.0 литрлік турбо YB қозғалтқыштарынан шамамен қуат алатындығы хабарланды. 1992 жылғы Батерст 1000 жарысында поул-позиция үшін күрескен австралиялық жүргізуші Дик Джонсон (оның командасы 1988 жылдан бері А тобындағы жарыстардағы ең жылдам Sierra-ға ие болды) RS500-де шамамен қуатты дамытқан арнайы жарыс қозғалтқышын қолданды деген ақпарат бар. Әрбір нұсқаны ажыратуға көмектесетін камера қаптарының түстері келесідей болды: Қызыл: YBB (Sierra Cosworth 2wd, 3 есікті және Sapphire), YBD (Sierra RS500), YBJ (Sierra Sapphire 4wd, катализаторсыз); Жасыл: YBG (катализатормен жабдықталған 4x4 Sierra Sapphire Cosworth); Көк: YBT (үлкен турбо Escort Cosworth); Күміс: YBP (кішкентай турбо Escort Cosworth). YB қозғалтқыштарының одан әрі дамуы төмен шығарындылы бар жол нұсқасын және Escort RS Cosworth-та қолданылған блокты (Sierra шассиін пайдаланған) қамтыды. 1997 жылы жаңа автомобильдерде бұл қозғалтқыш қолданылмай қалды, ал Focus WRC және жолға шығарылған Focus RS Zetec дизайнына көшті.
At the end of its life in Group A in 1992, the Australian Sierra teams were reportedly getting around from the 2.0L turbocharged YB engines. For his pole position lap at the 1992 Bathurst 1000, Australian driver Dick Johnson (whose team since 1988 had a reputation for having the fastest Sierras in Group A racing anywhere in the world) was reportedly running a special qualifying engine that was producing close to in his RS500. The various colour cam covers that distinguished each version were as follows: Red: YBB (Sierra Cosworth 2wd, both 3 door and Sapphire), YBD (Sierra RS500), YBJ (Sierra Sapphire 4wd, non cat); Green: YBG (catalyst equipped 4x4 Sierra Sapphire Cosworth); Blue: YBT (large turbo Escort Cosworth); Silver: YBP (small turbo Escort Cosworth). Further evolutions of the YB included a reduced emissions road version, as well as the block used in the Escort RS Cosworth (which used the Sierra floorpan). The engine stopped being used on new cars in 1997, with the Focus WRC and road going Focus RS instead relying on Zetec designs.
GBA V6
Cosworth эксперимент жүргізді, турбокомпрессорлы BD туындыларымен, содан кейін Ford TEC (ішкі GB сериясы ретінде белгілі) деп аталатын жаңа турбокомпрессорлы V6 қозғалтқышына тоқтады. Бұл 1984 жылғы Ұлыбритания Гран-присіне дейін созылған ұзақ даму тарихына ие, онда Cosworth және Ford бәсекелестік бөлімі ескірген DFV / DFY сериясын ауыстыру үшін жаңа турбомотор жасауға келісті. TEC тек қысқа ғана уақыт жарысты, 1986 жылғы F1 маусымында Haas Lola командасымен және 1987 жылғы F1 маусымында Benetton командасымен. Cosworth-тағы GBA қозғалтқышының дамуы 1986 жылы Channel Four телеарнасының Equinox сериясында британдық теледидар деректі фильмінің тақырыбы болды. GBA-ны Кит Дакворт және Джефф Годдард жобалады, бірақ Формула 1-дегі көптеген адамдар Дакворттың тағы бір бәсекеге қабілетті қозғалтқышты жобалау қабілетіне күмән келтірді, өйткені ол турбокомпрессорды жалпы ұнатпайтын. Толық жаңа қозғалтқышты жобалаудың орнына, Дакворт бастапқыда 4 цилиндрлі қозғалтқыштар V6-ға қарағанда ықшам және экономикалық деп сенгендіктен, ескі, модификацияланған 4 цилиндрлі BDA спорттық автомобиль қозғалтқышын әзірлеуді таңдады (Cosworth-тың бас жарыс қозғалтқышын жобалаушы Джефф Годдард 4 цилиндрлі идеяға қарсы болды, бірақ Даквортты сол жолмен жүруге рұқсат берді). Алайда, динамометрдегі сынақ қозғалтқыштарының көптеген сәтсіздіктерінен кейін, олардың себебі коленвалдың шипасыз дірілі болды, Дакворт пен Годдард оның орнына жаңа 120° V6 қозғалтқышын жобалады, бұл 1981 жылдан 1986 жылға дейін қолданылған Ferrari V6 турбо қозғалтқышының конфигурациясы еді. BDA қозғалтқышы бастапқыда спорттық автокөлік жарыстарында 10 000 айналыммен шектелген, бірақ турбомен оның сәтсіздіктері әдетте 11 000 айналымда болды. Алғашқы 4 цилиндрлі сынақ қозғалтқышы соншалықты зақымдалған, бұл шын мәнінде қозғалтқыш блогының пішінін өзгертті, коленвал қозғалмай қалды – қозғалтқыш жай ғана турбокомпрессормен жұмыс істеуге емес, жасалған. 4 цилиндрлі қозғалтқышты іске қосуға тырысқанда шамамен 4 ай уақыт жоғалғандықтан, Ford және Cosworth-тың қозғалтқышты 1985 жылғы F1 маусымында Haas Lola-мен дебютке шығару жоспары 1986 жылғы маусымға кейінге қалдырылды. GBA қозғалтқышын алғаш рет Haas Lola-ның жетекші жүргізушісі, 1980 жылғы F1 маусымының әлем чемпионы Алан Джонс 1986 жылдың 21 ақпанында Лондонның солтүстік-шығысындағы Эссекстегі Борхэм трассасында жаңа Lola THL2 машинасында сынақтан өткізді. Суық, қарлы жағдайда (-6°C) шамамен таңғы сағат 10-да V6 турбо, консервативті 2,5 BAR күшейту параметрін орындап, таза жұмыс істеді, бірақ Америка Құрама Штаттарында Motorola және Cosworth әзірлеген қозғалтқыш басқару электроникасы әлі аяқталмаған және қозғалтқыш динамиометрде қолданылған бірдей электроникамен жұмыс істеді. Сондай-ақ, сынаққа Дакворт, Годдард, THL2 дизайнері Нил Оатли, команданың #2 жүргізушісі Патрик Тамбей және Haas Lola, Ford және Cosworth-тың басқа қызметкерлері қатысты. Двигатель өзінің Формула 1-де дебютін 1986 жылғы Сан-Марино Гран-присінде жасады, 1986 жылғы маусымның үшінші кезеңінде (Бразилия мен Испаниядағы алғашқы екі жарыста команда 1985 жылғы машинасын, Hart 415 T турбомен жұмыс істейтін Lola THL1 машинасын қолданды), Джонс THL2 машинасын айдады. Джонс 21-ші орында болды және 28 жарыстың 60 айналымынан кейін қызудан бас тартты. Джонс сондай-ақ Бельгия Гран-присінде 11-ші орынға ие болғанда, қозғалтқыштың алғашқы аяқталуын тіркеді. Джонс және командаласы Патрик Тамбей Форд V6 турбосының алғашқы ұпайларын Австрия Гран-присінде тиісінше 4-ші және 5-ші орындарға ие болғанда, Джонс Италиядағы келесі жарыста 6-шы орынға ие болды, бұл 1986 жылы қозғалтқыштың соңғы ұпайлары болды. Бұл модельдің V6 турбокомпрессорлы қозғалтқышы – Cosworth құрастырған ең қуатты Формула 1 қозғалтқышы. 1987 жылы Haas Lola жарысқа қатыспағандықтан, Benetton, неміс гиганты Формула 1-ден шыққаннан кейін 4 цилиндрлі BMW қозғалтқыштарын пайдалану мүмкіндігінен айырылды, Ford-пен V6 қозғалтқышымен маусымда жарысуға келісім жасады. 1986 жылы турбо-күшейту ережелерге сәйкес шектеусіз болған кезде, 1987 жылы FIA турбоқозғалтқыштарға қопсытқыш клапанды енгізді, турбоқозғалтқыштарға тыйым салу және барлық Формула 1 қозғалтқыштарын 3,5 литрге дейін және 1989 жылғы F1 маусымының басында табиғи түрде сорғылау мақсатында екі жылдық жоспар жасалды. Cosworth TEC-ті 1987 жылғы 4.0 бар турбо лимитіне және жаңа 195 литрлік отын лимитіне бейімдеген кезде, екі жылдан аз уақыт ішінде ескірген V6 турбо қозғалтқышының дамуы іс жүзінде тоқтады. Оның орнына Cosworth 1988 жылғы F1 маусымында Benetton-мен бірге енгізілген DFR V8 қозғалтқышымен жұмыс істеді. Турбо-күшейту лимитінің төмендеуі Honda, BMW және Ferrari сияқты көптеген қозғалтқыштарға қарағанда Ford V6-ға әлдеқайда аз әсер еткендіктен, турбо қозғалтқыш Benetton-мен 1987 жылы бәсекеге қабілетті болды, Teo Fabi Австрияда үшінші орын алып, қозғалтқыштың алғашқы тұғырлық орынына ие болды, Thierry Boutsen маусымның соңғы жарысында Австралияда үшінші орын алып, соңғы тұғырлық орынды жеңіп алды.
HB V8
HB DFV/DFZ/DFR қозғалтқышының жаңасы Джефф Годдард тарапынан (96 мм x 60.4 мм) V8 ретінде жобаланды, ол 1989 жылдың ортасында Benetton командасымен бірге таныстырылды және француз Гран-приінде тұңғыш рет пайда болды. Ол сол жылы Жапон Гран-приінде жеңіске жетті (Benetton 1989 жылы бастапқы HBA1 және жаңартылған HBA4 үлгілерін қолданды). Ford компаниясының ресми командасы ретінде Benetton 1989 жылдың соңына және 1990 жылғы F1 маусымына дейін осы үлгіге эксклюзивті құқыққа ие болды. 1991 жылғы F1 маусымында клиенттік үлгілер енгізілді, олар зауыттық нұсқаларынан екі қадам артта болды. 1991 жылы олар жаңадан құрылған Jordan Grand Prix командасына, ал 1992 жылы Lotus командасына жеткізілді. 1993 жылғы F1 маусымында клиенттік келісім McLaren командасына ұзартылды, олар 1992 жылдан кейін Honda V12 қозғалтқыштарын пайдалану мүмкіндігінен айырылған болатын. HBA7 клиенттік (кейін HBA8 клиенттік) қозғалтқыштарын пайдаланып, McLaren сол жылы үш дүркін әлем чемпионы Айртон Сеннамен бес Гран-приде жеңіске жетті. HBA1 V8 қозғалтқышы 1989 жылы енгізілді. Ол DFV сериясында қолданылған 90° емес, 75° бұрышқа ие болды және бастапқыда шамамен қуаты болды. 1993 жылы Benetton командасы қолданған зауыттық HBA8 V8 қозғалтқышы шамамен 13,000 айналымда қуат өндірді. HB V8 бәсекелес Renault, Honda және Ferrari командалары қолданған V10 және V12 қозғалтқыштарына қарағанда аз қуатты болғанымен, оның артықшылығы – жеңіл салмағы және отынды үнемді пайдалануы болды. HB-нің Jaguar таңбасымен жабдықталған нұсқасын Том Уолкиншоу Racing спорттық автокөлік жарыстары үшін 11,500 айналымда 650 ат күшіне дейін жеткізді, ол өте табысты Jaguar XJR 14 машинасына орнатылды.
ЕО, ЕҚА, ЕҚ, ЕҚМ және ЕҚ 2/4 V8
HB 1994 жылғы маусымда (100 мм x 55,7 мм) өлшемді EC V8 қозғалтқышына айналдырылды. Бұл қозғалтқыш 14 500 айналымда шамамен 740 ат күшін өндірді және Ford Zetec R деп аталды. Майкл Шумахер 1994 жылғы Ф1 маусымында Benetton командасымен жүргізушілер әлем чемпионатында жеңіске жетті (оның рекордылық 7 чемпионаттың біріншісі). Бұл Фордтың F1 бойынша соңғы титулы болды. 1995 жылғы маусымда Ф1 қозғалтқыштарына қатысты ережелер 3 литрге өзгертілді, EC қозғалтқышының цилиндр диаметрі мен поршеньнің қозғалысы 94 мм x 53,9 мм-ге өзгертілді, нәтижесінде ECA пайда болды. Бұл қозғалтқыш шамамен 600 ат күшімен ұсынылды және 14 000 айналымда 610-630 ат күшіне дейін жетілдірілді. Ол эксклюзивті түрде Sauber командасымен пайдаланылды, олардың ең үлкен жетістігі Хайнц Харальд Френценнің Монцада үшінші орын алғаны болды. 1995 жылы Simtek (EDB), Pacific Racing (EDC) және Forti (EDD) командалары үшін Cosworth ED клиенттік бөлімшесі (Ford Zetec R деп белгіленбеген) жасалды, ол шамамен 580 ат күшіне ие болды. Minardi 1994 жылғы HB қозғалтқышындағы Magneti Marelli басқару жүйесін қолдануын жалғастырды, бұл нұсқа Cosworth EDM атауын алды. EDM қозғалтқышымен алғашқы сынақтар кезінде Лука Бадоер бұл қозғалтқыштың 1992 жылы F3000 чемпионатында жеңіске жеткенде қолданған 3 литрлік 9000 айналымдық қозғалтқыштан кем күшті сезілгенін хабарлады. Кейіннен Cosworth, Tyrrell және Lola командалары үшін ED 2/4-ке жаңарту жасады, бұл (94 мм x 53,95 мм) өлшемді және 600 ат күшіне ие болды, ол 1997 жылғы Ф1 маусымының соңына дейін пайдаланылды.
JD, VJ және VJM V10
Жоғары айналымдарда жоғары қуатты өндіру мақсатымен 1996 жылы жаңа (89 мм x 48,1 мм) JD 72° V10 қозғалтқышы жасалды, ол 15 800 айналымда шамамен 670 ат күшіне ие болды және Sauber Formula One командасымен пайдаланылды. Бұл қозғалтқыш V бұрышы, цилиндр диаметрі және поршеньнің жылжуы сақталған күйінде VJ және VJM нұсқаларына жетілдірілді, жарыстар үшін 720 ат күшіне, ал квалификация үшін 730 ат күшіне дейін қуаты артты, бұл көрсеткіштер 16 500 айналымда қол жеткізілді. Бұл үш қозғалтқыш та Ford Zetec R деп белгіленді және бірнеше командалар қолданды. Алғашқы маусымдағы ең жақсы нәтиже үшінші орын болды, осы жолы Джонни Герберт Монакода осы нәтижені көрсетті. Бір жыл өткен соң Рубенс Баричеллоның Монакодағы сенсациялық екінші орыны осы көрсеткішті басып өтті, бұл жаңа құрылған Stewart Grand Prix командасының алғашқы ұпайлары болды.
Формула 1 басқа да қозғалтқыштары
Стюарт Гран-при командасы тиімді түрде Ford зауыттық командасына айналды және 1997 жылы алғашқы маусымынан бастап Cosworth CR 1 қозғалтқыштарын пайдаланды, бұл VJM-нің әлдеқайда жеңіл нұсқасы болды, соңында 2001 жылы 16 500 айналымда 770 жылқы күшіне жетті. Келесі бірнеше жылда Ford Стюарт командасымен ынтымақтастығын арттырды және ақырында команданы сатып алып, 2000 жылы Jaguar Racing деп атады. Ford 2004 жылдың соңында F1-ден шықты, бірақ команда (Red Bull Racing сатып алып, қайта аталды) 2006 жылы Ferrari V8 қозғалтқыштарына ауысқанға дейін Cosworth V10 қозғалтқыштарын пайдалануды жалғастырды. Minardi 2005 жылға дейін қайта брендтелген Cosworth қозғалтқыштарын да қолданды. Williams 2005 жылдың қарашасында жаңа CA2006 2.4 литрлік V8 сынағын бастады, ол шамамен 755 жылқы күші мен 19 250 айналым (314.7 ж.к./л) қуатын өндірді және 2006 жылғы маусымда Cosworth V8 қозғалтқыштарын пайдалануды бастады. Сол жылы Scuderia Toro Rosso 2005 жылғы үлгілерге негіделген V10 қозғалтқыштарын қолданды. 2007 жылы компания серіктессіз қалды, себебі Williams Toyota қозғалтқыштарына ауысты, ал Scuderia Toro Rosso Ferrari қозғалтқыштарына ауысты (олардың бас командасы Red Bull Racing 2006 жылы қолданған). Макс Мослидің 2008 жылдың желтоқсанында Honda-ның Формула 1-ден шығуына байланысты жазған хатында Cosworth кез келген мүдделі қатысушыларға стандартты қозғалтқыш беру тендерінде жеңіске жеткені жарияланды. Жаңа қозғалтқыш стандартты дизайнға айналады және өндірушілер толық бірліктерді пайдалануды, Cosworth ұсынған жобалар бойынша өздері құрастыруды немесе жаңа "стандартты" қозғалтқышпен бірдей қуатқа шектеумен өздерінің қозғалтқыштарын жасауды таңдай алады. 2010 жылы Cosworth Williams және үш жаңа команданың қозғалтқыш жеткізушісі ретінде қайта келді: Hispania Racing, Lotus Racing және Virgin Racing. CA2010 – бұл Williams қолданған CA2006 2.4 литрлік V8 негізі, бірақ ол барлық қозғалтқыштар үшін талап етілетін 18 000 айналым шегіне дейін қайта баптаудан өтті, бастапқы 20 000 айналымнан төмен. Бірінші бірліктер дайын болды және командаларға қаңтар айының ортасында, жылдың алғашқы жол сынақтарына 2 апта бұрын орнату үшін жіберілді.
Басқа да IndyCar және Champ Car қозғалтқыштары
Cosworth IndyCar және Champ Car жарыстары үшін DFS-тің бірнеше ауыстыруларын жасады: X сериясы, 1992 жылы XB-мен басталды. XF 2000 жылғы маусымда XD-ны алмастыру үшін әзірленді және 2003 жылы Champ Car World Series үшін арнайы қозғалтқыш ретінде таңдалды. XF-тың ең соңғы нұсқасы, XFE quad cam 90° V8 жоғары орналасқан кәмшафт, 2007 жылғы маусымға дейін осы рөлді атқаруды жалғастырды. Champ Car World Series 2002 жылы 15 000 айналымнан 12 000 айналымға дейін шектеді. XFE 2004 моделінің номиналды қуаты 1054 мм / с (іске қосылған қысымда) және ең жоғары қуаты 1130 мм / с (Push to Pass кезінде) құрады. 2004 жылғы XFE максималды жылдамдығы 12 000 айналым / мин (айналымдар шектелген) болды, ал алюминий және темір турбо корпусының күші теңіз деңгейінде 5,9 пси құрады (= 12 дюймдік сынап қанаты, бұл 41,5 дюймдік сынаптың абсолюттік шамасы). Метанолмен жұмыс істейтін қозғалтқышта болаттан жасалған коленвал және алюминий қорытпасынан жасалған поршеньдер қолданылды. 2007 жылы Ford атауы қозғалтқыш бөліктерінен алынып тасталды, өйткені өндіруші серияны демеушілік етуді жалғастырмауды шешті. АҚШ стандартындағы соңғы нұсқасы 110 а.к. қуатты береді. Cosworth-тың EA жарыс нұсқасы қозғалтқыш блогының құрылымдық кемшіліктеріне байланысты сәтті болмады. Chevrolet кейін жарысқа жақсы төтеп беру үшін қалың қабырғалы, ауыр «жолдан тыс» блок жасады, бірақ сол кезде Cosworth алға жылжыды. «Cosworth Vega» алғашқы жылы 5000 дана сатылатын болып жоспарланған. Тек 3508 автомобиль шығарылып, көпшілігі сатылмағандықтан, өндіріс тоқтатылды. 1500 қолмен жасалған «Cosworth Vega» қозғалтқыштары сұраныс болмағандықтан жай ғана жойылды. Адам Опель АГ-ның басқа жарияланған жобаларына Opel Ascona 400 / Manta 400 раллилік автомобильдері және Opel Kadett, Opel Astra GSi, Opel Vectra және Opel Calibra турбодағы 2.0L 16V қозғалтқыштары кіреді. Cosworth инженерлік еңбегінен пайда тапқан басқа компаниялар - Mercedes Benz (190 E 2.3 16) және Audi (әсіресе олардың RS автомобильдері). Cosworth-тың Mercedes Benz-ке қатысуы 1980-ші жылдардың ортасында неміс өндірушісінің 1955 жылы Ле-Ман апатынан кейін тікелей зауыттық қатысудан бас тартқаннан кейін автоспортқа қайта кіруімен байланысты болды, онда 80 көрермен қаза тапты. Mercedes Benz өзінің жаңа W201 шассиінен (Model 190E) B тобының раллилік машинасын жасағысы келді және бұл жобаның даму уақытын қысқарту үшін Cosworth-тың тәжірибесіне жүгінді. Бұл сұраныс Cosworth үшін үлкен тосынсыр болды, ал 136 а.к. қуатты Mercedes M102 2,3 литрлік SOHC 4 цилиндрлі қозғалтқышына негізделген 320 а.к. қуатты қозғалтқыштың бастапқы нұсқасы «атақты DFV және BDA қозғалтқыштарын жасаған» Майк Холлға берілді. Қазіргі M102 бас бұранда үлгісі бойынша жасалған жаңа қос кәмшафтты, 16 клапанды, пантрофты бас, оның клапандары BDA-ның 40° бұрышынан гөрі 45° кіретін бұрышта орнатылған. Қозғалтқыш сондай-ақ Cosworth-тың бірінші бір бөліктен жасалған басы болды, яғни кәмшафт тасымалдағышы баспен бірге құйылды. Бұл жағдайда да, бас бұрандасының негізгі үлгісі Холлдың кәмшафт подшипниктерін кәмшафт жалюзиінің әр жұбынан сыртқа, BDA-дағыдай, кәмшафт жалюзиінің әр цилиндрінің жұбы арасына ауыстыруы керек болды. Бұл конфигурация жоғары айналымдарда аз иілуді қамтамасыз етеді. АВД турбо Audi Quattro-ның пайда болуы артқы дөңгелекті қозғалтқышқа, әдеттегі 190E ралли машинасына сәттілік алу мүмкіндігін бермеді және бәсекелестік машинасы өлі туылды. Оның орнына Mercedes Benz машинаны жолға шығатын спорт седаны ретінде сату арқылы оның даму шығындарын өтеуді шешті. Холл WAA жарыс қозғалтқышын диаметрін азайту арқылы 185 а.к. дейін қысқартты және жарысты аяқтау үшін жарыс элементтерін отын инъекциясымен және индукциямен шектеді. Барлық WAA 2.3 16 қозғалтқыштары Cosworth зауытында Coscast әдісімен шығарылды. Cosworth кейіннен 2.5 16 қозғалтқышы (WAB) және қысқа соққылы 2.5 16 Evo қозғалтқыштары (WAC) бойынша көмек көрсетті, бірақ олардың барлығы Mercedes Benz-тің үйінде өндірілді. 190E 2.3 16 1988 жылдан бастап DTM-ге жеке Mercedes-тің қатысуының негізі болды. Қысқа соққылы 2.5 16 190E EVO II жарыста 375+ а.к. дейін дамытылып, 1992 жылы Клаус Людвигпен DTM тәжін жеңіп алды. 1997 жылы Volvo S80-де V10 белгісі бар WDA-да жасалды және сыналды, бірақ ол өндіріске енгізілген жоқ. 2020 жылы Гордон Мюррей Автомобиль компаниясы Cosworth-қа жаңа T.50 спорттық машинасында пайдалану үшін V12-ні жобалауды және жасауды тапсырды, ол 11 500 айналым / мин жылдамдықта 754 а.к. қуатты және 9000 айналым / мин жылдамдықта 750 Нм крутящий моментті береді.
In 2007, the Ford name was removed from the engine pieces as the manufacturer elected not to continue sponsorship of the series. The final US emissions standardised version produces 110 bhp. Cosworth's EA racing version was not successful due to engine block structural failures. Chevrolet later produced a heavy duty 'off road' block with thicker walls to better withstand the racing application, but by that time Cosworth had moved on. Projected first year sales of the Cosworth Vega had been 5,000. With only 3,508 cars produced and many unsold, the car was discontinued. 1,500 hand built Cosworth Vega engines were simply scrapped for lack of demand. Other published projects for Adam Opel AG include the Opel Ascona 400 / Manta 400 rally cars and the 2.0L 16V engines in the Opel Kadett, Opel Astra GSi, Opel Vectra and Opel Calibra turbo. Other companies known to have benefitted from the Cosworth engineering input are Mercedes Benz (with the 190 E 2.3 16) and Audi (notably their RS cars). Cosworth's involvement with Mercedes Benz came with moves in the mid 1980s from the German manufacturer to re enter motorsport after retiring from direct factory participation after the 1955 Le Mans crash which killed 80 spectators. Mercedes Benz was looking to create a Group B rally car out of its new W201 Chassis (190E Model) and turned to the expertise of Cosworth to shorten the development time for this project. The request was a huge surprise for Cosworth, and the original brief for a 320 bhp engine based on the 136 bhp Mercedes M102 2.3 litre SOHC 4 cylinder engine was duly passed to Mike Hall, who "drew the famed DFV and BDA engine". Designed around the existing M102 head bolt pattern, the new twin cam, 16 valve, pentroof head, had its valves set at 45° included angle, rather than the 40° angle of the BDA. engine also was Cosworth's first one piece head, i. e. the camshaft carrier was cast integral with the head itself. Again the constraints of the existing head bolt pattern meant that Hall had to shift the camshaft bearings from outside each pair of cam lobes as in the BDA to in between each cylinder's pair of cam lobes. The upside being that this configuration made for less flex at high rpm. The advent of the AWD turbo Audi Quattro gave the rear wheel drive, normally aspirated 190E rally car no chance of being successful and the competition car was stillborn. Instead Mercedes Benz decided to recoup its development cost by selling the car as a road going sports sedan. Hall detuned the WAA race engine to 185 bhp by reducing the port diameters and a more restrictive fuel injection and induction was substituted for the race items to complete the detune. All WAA 2.3 16 engines were built in the Cosworth factory with the heads being produced by the Coscast method. Cosworth assisted with the later 2.5 16 engine (WAB), and the short stroke 2.5 16 Evo engines (WAC) although these were all manufactured in house by Mercedes Benz. The 190E 2.3 16 became the basis for privateer Mercedes entries into the DTM from 1988. The short stroke 2.5 16 190E EVO II was race developed to 375+ bhp, gaining the 1992 DTM crown with Klaus Ludwig at the wheel. A V10 designated WDA was also built and tested in a Volvo S80 in 1997, but this did not see production. In 2020, Gordon Murray Automotive commissioned Cosworth to design and build a V12 for use in their new T.50 sports car; which produces at 11,500 rpm, and of torque at 9,000 rpm.
Косворт F1 көлігі
Косворт 1969 жылы толық Формула-1 Гран-при машинасының жобасын жасауға тырысты. Робин Херд жобалаған автомобиль, Кит Дакворт жасаған, түпкілікті 4WD берілісін пайдаланды (1960 жылдардағы басқа барлық 4WD F1 машиналарын қолданған Фергюсоннан өзгеше) және DFV блогының магний нұсқасымен қуатталды. Автомобильді 1969 жылғы Ұлыбритания Гран-присінде сынап көру жоспарланған, бірақ ол жасырын түрде тоқтатылды. Херд March Engineering компаниясын құру үшін кеткеннен кейін жоба тоқтатылды. Автомобильдің сыртқы дизайны Хердтың негізгі құрылымдық монокок бөлімдерінде Mallite қаптамасын (ағаш-алюминий ламинатты композит) қолдануының нәтижесі болды, бұл техниканы ол алғашқы McLaren бір орындық машиналарын жасағанда, соның ішінде 1966 жылғы McLaren M2B моделінде де қолданған.