Иллинойс штатындағы Хеннепин каналы

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарындағы Иллинойс штатындағы канал

Хеннепин каналы мемлекеттік жолы, сонымен қатар Хеннепин каналы деп аталады, бұл Иллинойстың солтүстік-батысындағы қолданыстан шығарылған су жолы, Рок-Айлендтегі Миссисипи өзені мен Хеннепинге жақын жердегі Иллинойс өзені арасында орналасқан. Бүкіл канал Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген. 1907 жылы ашылған бұл канал, теміржол бәсекесінің салдарынан көп ұзамай тасталып кетті. 20 ғасырдың соңында ол демалыс үшін пайдаланылатын су жолы ретінде қайта жандандырылды. Бұрынғы атауы – Иллинойс және Миссисипи каналы. Басты каналдың ұзындығы 75,2 миль (121 км), ал қоректендіру каналының ұзындығы 29,3 миль (47 км) құрайды. Мемлекеттік парк бес округ (Рок-Айленд, Бюро, Генри, Ли және Уайтсайд) аумағында орналасқан және ұзындығы 104,5 миль (168 км) жетеді. Хеннепин каналы Хеннепин мен Рок-Айленд арасындағы табиғи төмен жатқан аймақты бойлай өтеді. Шындығында, бұл Миссисипи өзенінің ежелгі арнасы, бір кезде Рок-Айлендтен Хеннепинге дейін, содан кейін қазіргі Иллинойс өзені арнасы арқылы оңтүстікке қарай ағып өткен. Иллинойс кезеңінде, шамамен 300 000 – 132 000 жыл бұрын, Миссисипи өзені Рок-Айленд маңында тосылып, Миссисипи өзенін қазіргі арнасына бұрды.

Каналды жоспарлау

Канал салу идеясы 1834 жылы туды (Даналық 1). Ол теміржол жетпейтін ауыр және көлемді жүктерді тасымалдауға мүмкіндік беретін еді. Ұсынылған канал Иллинойс және Миссисипи өзендерін қосып, Чикагодан Миссисипи өзеніне дейін жылдам маршрут құруға арналған. Каналды салу үшін жергілікті азаматтар мемлекеттерінен және басқа да тиісті мемлекеттік шенеуніктерден қолдау алуы керек болды (Yeater 2). Канал Иллинойс өзенінен Миссисипи өзеніне дейінгі қашықтықты 674 км-ге қысқартты. Азамат соғысы кезінде АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы қарым-қатынас соғысқа дейін жететін деңгейге жеткен кезде каналға қызығушылық күшейді. Егер соғыс болғанда, Сент-Лоуренс өзені мен Велленд каналы АҚШ кемелері үшін жабылар еді, ал Ұлы көлдер аймағындағы адамдар шығыс нарықтарында бәсекелесе алмайтын еді. Соғыс болмағандықтан, бастапқыда жобаны қолдаған көптеген адамдар қызығушылықтарын жоғалтты (Yeater 2). Иллинойс штаты каналды өз қаражаты есебінен салуға рұқсат бермеді; сондықтан 1860 жылдардың соңында Айова, Иллинойс және Нью-Йорк штаттарының заң шығарушы органдары үкіметтік қолдаумен каналды құруға тырысты. 1868 жылы Иллинойс штатының тұрғыны Улисс С. Грант президент болып сайланды. Осының нәтижесінде федералды үкімет Иллинойс тарапынан келген қысымға жауап беруге көшті; алайда, алғашқы федералды сараптама екі жылдан кейін, 1870 жылы ғана жүргізілді. Сараптаманы АҚШ инженерлік корпусының полковнигі Уилсон және азаматтық инженер және геодезист Грэм П. Лоу жүргізді. Лоудың жоспарына сәйкес, каналдың ені 49 метр, тереңдігі 2 метр, шлюздері 12,5 миллион долларға бағаланған. АҚШ Сенаты Лоудың ұсынысын зерттеу үшін комиссия тағайындады. 1881 жылы жеті штаттың сауда, қала және фермерлік қауымдастықтарының 400 өкілі Айова штатының Давенпорт қаласында жиналып, Хеннепин каналы комиссиясы деп аталатын ұқсас ұйым құрды. Ол Чикаголық топтармен келіссөздер жүргізу үшін құрылды. Комиссия канал теміржол тасымалы тарифтерін реттейтініне келісім білдірді (Yeater 3). 1882–1883 жылдары тағы бір сараптама жүргізілді. АҚШ инженерлік корпусының майоры У. Х. Х. Беньярд үш ұсынылған бағыттың бірін таңдауды ұсынды. Бағыттардың атаулары: Мараи д’Осье, Уотертаун және Рок-Айленд (Yeater 3). Үш бағыттың шығыс бөлігі бірдей болды; канал Иллинойс өзенінен Хеннепинден шамамен 3 км жоғарыда басталар еді. Бағыттардың арасындағы маңызды айырмашылық – каналдың батыс бөлігінде, яғни соңғы нүктесінде болды. 1886 жылы АҚШ Конгресі каналдың ұлттық саудаға тигізер әсерін зерттеу үшін инженерлер кеңесін тағайындады. Кеңес пайда шығындардан асып түсетінін және Мараи д’Осье бағытын таңдауды ұсынды. Бұл есепті Соғыс министрі мен Бас инженерлер бекітті; алайда, коммерциялық себептер мен Рок-Айленд бағытының үлкен әскери маңызына байланысты бұл бағыттан кейін бас тартты (Yeater 3). Фултон және Олбани өз қалаларының канал үшін идеалды орын екенін мәлімдеді, бірақ Рок-Айлендтің халқы көп және дамыған өзен порты болғандықтан, сол жерде салуға көбірек сенімділік болды (Bastian 138). Сараптама жүргізілгенімен, 1886 жылдан 1889 жылға дейін Конгресс жоспарларды қарастырды, бірақ құрылыс басталған жоқ; алайда, 1890 жылы Конгресс алғашқы 5 мильді салуға 500 000 доллар ($) бөлді (Bastian 3). Каналды жоспарлау аяқталғанмен, әлі де мәселелер болды. Азық су арнасын жоспарлау да аяқталмай жатты. Бір ғана нәрсе анық болды: азық су Рок өзенінен алынуы керек. Өзен суы содан кейін негізгі каналға құйылатын еді. Бірақ азық су қайда салынуы керек еді (Yeater 4)? Бастапқы ұсыныс бойынша азық су Диксон қаласында, солтүстік-шығысқа қарай шамамен 21 км жерде орналастырылуы керек еді. Рок-Фолс және көршілес Стерлинг тұрғындарына Соғыс департаменті жолдың ұзындығы, құны және бағыты туралы шешім қабылдайтыны туралы хабарланды. Нәтижесінде жергілікті тұрғындар қаржы жинауды бастады (Bastian 138). Осы әрекеттер орын алған кезде, заң шығарушы органның азшылық көшбасшысы К. К. Джонсон және К. Л. Шелдон Вашингтонға барып, бұл мәселені Соғыс министрі Редфилд Поттермен талқылады. Олар қайтып келгеннен кейін, Рок-Фолс өзенінен су алу Диксоннан қарағанда 18 км қысқа және арзан болатынын көрсеткен сараптама жүргізілді; үкімет шенеуніктері сандарды тексерді және Рок-Фолста салу туралы шешім қабылданды (Хеннепин каналының азық суы).

The idea to build the canal arose in 1834 (Sage 1). It would allow the shipping of heavy and bulky freight where the railroad could not. The proposed canal would join the Illinois and Mississippi Rivers creating a quick route from Chicago to the Mississippi River. To build the canal would mean that local citizens would have to gain the support of their state and other beneficial government officials (Yeater 2). The canal reduced the distance from the Illinois River to the Mississippi by 419 mile (674 km). Interest in the canal increased during the Civil War, when relations between the Union and the British were deteriorating to the point where war was possible. If this happened, the St. Lawrence River and Welland Canal would be closed to U. S. ships, and people from the Great Lakes area could not compete in eastern markets. Because war did not occur, many of those who initially supported the project soon lost interest (Yeater 2). The state of Illinois would not allow the canal to be constructed out of its funds; therefore, during the remainder of the 1860s, several legislatures, most notably those from Iowa, Illinois, and New York, endeavored to establish the canal with government backing. Ulysses S. Grant, a resident of Illinois, was elected president in 1868. Because of this, the federal government began responding to the pressure from Illinois; however, the first federal survey was not made until two years later, in 1870. The survey was conducted under the authority of Colonel Wilson of the United States Corps of Engineers and done by Graham P. Low, Civil Engineer and surveyor. Low's plan was for the canal to be 160 feet (49 m) wide and 7 feet (2 m) in depth, with locks at the cost of $12,500,000 The United States Senate appointed a committee to study the value of Low's proposal. In 1881, four hundred representatives of commercial, city, and farmers associations from seven states met in Davenport, Iowa, to start a similar group called the Hennepin Canal Commission. It was created to negotiate with Chicago groups to stress the national importance of the canal. The committee concluded that a canal would regulate railroad freight rates (Yeater 3). Another survey had been made in 1882–83. The surveyor, Major W. H. H. Benyard of the U. S. Corps of Engineers, recommended one of the three proposed routes be selected. The route names were as follows: The Marais d’Osier, Watertown, and Rock Island (Yeater 3). The eastern half of all three routes was the same; the canal would begin at the Illinois River about 1.75 mile (3 km) above Hennepin. The significant difference among the three lies at the western half, where the canal would end. In 1886, the United States Congress appointed a Board of Engineers to scrutinize the routes and investigate the effects the canal would have on national commerce. The board reported that benefits would exceed costs, and they suggested that the Marais d’Osier route be selected. The report was accepted by the Secretary of War and the Chief Engineers; however, the route was later rejected because of commercial reasons and the greater military significance that the Rock Island route had to offer (Yeater 3). Fulton and Albany claimed that their cities were an ideal place for the canal, but Rock Island had a larger population and flourishing river port, so it was more convincing to construct at that location (Bastian 138). Although a survey had been made, from 1886 to 1889 Congress had considered plans but no construction had been started; however, in the year 1890, Congress provided $500,000 ($) to start the first five miles (Bastian 3). Although the canal planning was complete, there were still problems. The planning of the feeder canal still remained. Only one thing was certain; the feeder would tap the water at the Rock River. The river's water would then flow into the main canal. But where should the feeder be constructed (Yeater 4)? The initial suggestion was to place the feeder in Dixon, Illinois, approximately 13 mile (21 km) to the northeast. The citizens of Rock Falls and neighboring Sterling were informed that the War Department would make a decision of the length, cost, and route. As a result, area people began to raise funds (Bastian 138). As these actions were taking place, C. C. Johnson, minority leader of legislature, and C. L. Sheldon went to Washington, D. C., to discuss the matter with Honorable Redfield Potter, Secretary of War. When they returned, a survey was made that showed that the tapping of the river at Rock Falls would be 11 mile (18 km) shorter and cheaper than tapping at Dixon would be; government officials checked figures, and the decision was made to build at Rock Falls (Hennepin Canal Feeder).

Құрылыс басталады

Хеннепин каналын салу жобасы 1890 жылдың 19 қыркүйегінде басталды. Құрылыс басталған кезде жобаның шамамен бағасы 6 925 900 долларды құрады (Yeater 5). Жоспар бекітілген соң құрылысты бастау қажет болды; алайда, Американың көптеген каналдарынан айырмашылығы, Хеннепин каналы теміржолдар құрылғаннан кейін салынды. Осының салдарынан сегіз көпір салу қажет болды. Теміржол көпірлерінен өзге, алпыс жеті автомобиль көпірін де салу қажет болды, бұл құрылыстың кешігуіне себеп болды (Bastian 138). Бас инженер соғыс министрінен шлюздерді бетоннан жасауға рұқсат сұрады. Бұл сұраныс ерекше болды, өйткені сол кездегі барлық шлюздер кесілген тастан салынатын. 1891 жылдың 11 мамырында, бұрынғы шлюздердің қандай материалдан жасалғанына қарамастан, соғыс министрі бетонды пайдалануға рұқсат берді. Бетон кесілген тасқа қарағанда елу пайызға арзан болғандықтан, жоспарға ені бес футқа арттыру енгізілді (Yeater 5). Кешігулерден кейін канал құрылысы жылдам жалғасты, бірақ үздірілмейтін емес. Жұмысшылар 5 километрге жуық торфты батпақты жер тапты, сондықтан каналдың төсегі судың жоғалуын болдырмау үшін сазбалшықпен қапталды. 1894 жылы шығыс бөлігіндегі құрылыс басталды. Бұл бөлік ең қиын болды, өйткені канал теңіз деңгейінен 60 метрге көтеріледі, сондықтан суды реттеу үшін 21 шлюз қажет болды. Басты желіде 32 шлюз болды (Yeater 5). Барлық шлюздердің өлшемдері бірдей және 43 метрлік баржаларды өткізе алатын. Орташа баржа одан екі есе үлкен болды және алты фут тереңдіктегі канал үшін тым көп су тартты (“Хеннепин каналының алғашқы күндері” 2). Азықтандыру каналында тек бір шлюз болды, ол күзет шлюзі деп аталды және каналды өзен суының жоғары деңгейінен қорғау үшін салынды. Барлық 33 шлюз қолмен басқарылды (Yeater 5). 1906 жылдың 6 желтоқсанында Стерлинг Гидравликалық компаниясы ХА-ның (Хеннепин каналының азықтандырушысы) түбінде бөгет салудың бастапқы жоспарына келісті. 1907 жылға қарай бөгет каналдағы жалғыз ірі жоба болып қалды. Астықтың бірінші милінен қазылған тас бөгетті салу үшін пайдаланылды (Bastian 138). Құрылыс алабын қоршау үшін коффердам салынды (Хеннепин каналы). Жиырма бес шлюз жиналып, қайырылды. Бөгет аяқталғаннан кейін оның ұзындығы 407 метрді құрады (Bastian 140). Бөгет су деңгейін қалыпты деңгейден 3 метрге көтерді. Бұл жердің жабылуына әкелді. Су Диксонға дейін кері ақты. Көптеген кішкентай аралдар су астында қалды. 1907 жылы канал құрылысы аяқталғаннан кейін азықтандыру каналы шамамен оңтүстікке қарай 47 километрге созылды. Басты каналдың жалпы ұзындығы 121 километрді құрады (Хеннепин каналының азықтандырушысы).

The Hennepin Canal construction project began on September 19, 1890. When construction started, the estimated cost of the project was $6,925,900 ($)(Yeater 5). Now that the planning had been approved, construction must be started; however, unlike many American canals, the Hennepin Canal was constructed after railroads came into being. Consequently, eight bridges had to be built. In addition to the railroad bridges, sixty seven highway bridges had to be constructed too, thus creating delays (Bastian 138). The commanding engineer asked the Secretary of War to use concrete for the locks. This request was unusual because all locks in that time period were made from cut stone. On May 11, 1891, regardless of what locks were made of in the past, the Secretary of War granted permission to use concrete. Because concrete cost fifty percent less than cut stone masonry, a five foot width increase would be added to plans (Yeater 5). After the setbacks, the canal construction continued promptly; however, it did not continue uninterrupted. Workers discovered 3 mile (5 km) of peat bog; therefore, the bed of the canal was lined with clay to prevent water loss. In 1894, the construction on the eastern half began. This section was the most difficult because the canal ascends 196 feet (60 m) from the sea level, thus requiring 21 locks to regulate the water. There were 32 locks on the mainline (Yeater 5). All locks measure and were capable of passing barges 140 feet (43 m) long. The average barge was twice that size and drew too much water for the six foot deep canal (“Builder Tells Early Days of Hennepin Canal” 2). On the feeder canal, there was only one lock, called the guard lock, which was constructed to protect the canal from high river water. All thirty three locks were manually operated (Yeater 5). On December 6, 1906, the Sterling Hydraulic Company agreed on the original plan to construct the dam at the foot of Tenth Avenue, Rock Falls (Hennepin Canal Feeder). By 1907, the dam was the only major project left on the canal. The stone excavated from Mile One of the feeder was used to build the dam (Bastian 138). To enclose the construction site, the coffer dam was built (The Hennepin Canal). Twenty five locks were assembled and riveted. When the dam was finished, it was 1335 feet (407 m) long (Bastian 140). The dam made the water rise 11 feet (3 m) above normal level. This led to the covering of of land. Water backed up all the way to Dixon. Many small islands remain submerged. After the completion of the canal in 1907, the feeder canal runs almost due south for 29.3 mile (47 km). The main canal runs 75 mile (121 km) in total (Hennepin Canal Feeder).

Каналды аяқтау және пайдалану

1907 жылғы 24 қазанда Рок-Фолс қаласында бұрын-соңды болмаған ең ірі жиын өтті. Таңертең екі жарым шақырымдық көше шеруінен кейін түстен соң Рок-Фолс, Стерлинг және Диксон (Хеннепин каналы) қалаларынан қайықтар шеруге қатысты. 1907 жылғы 21 қазанда канал құрылысы аяқталғаннан кейін, Инженерлер корпусы алғашқы қайықтың көктемге дейін күте алмады. Каналды алғаш пайдаланған кеме – SS Marion, ол үкімет шенеуніктерін тасымалдады. Бұл каналдың барлық ұзындығын басып өткен алғашқы кеме болды. Кеме 8 қарашада жолға шығып, 15 қарашада оралды. Канал толық сумен толтырылмағандықтан, кеменің өтуі үшін әр бөлімнің суы шлюздер арқылы жылжытылуы керек болды. Кемеде пайда болған мұзды сындыру үшін темір қорғаулар орнатылған. 28-ші шлюзге жеткенде, оны итеріп ашуға тура келді. Кеме сапарының соңғы 8 шақырымына жеткенде, су деңгейімен де мәселе болды. Су тым көп болғандықтан, ол Рок-Айленд көпірінің астынан өте алмады. Соның салдарынан, теңізшілер алғашқы кездескен адамдарды кемені сәл батыру үшін кемеге шақырды (Yeater 6). Ашылу салтанатына қатысқан қонақтардың арасында губернатор Чарльз С. Дейнен, Минесотаның бұрынғы губернаторы Самуэль Р. Ван Сант, ол Рок-Айлендте туған, және конгрессмен Фрэнк Оррен Лоуден болды. Бас инженердің қызы Грейс Уилер алғаш рет шлюздерді ашты (Хеннепин каналы). Алғашқы жылдар қиын болды, себебі 1930 жылы Ұлы депрессия басталды. Депрессия жергілікті кәсіпкерлер мен тұрғындарға әсер етті. Сол жылы канал бойынша тасылған жүктің жалпы көлемі 40 пайызға төмендеді, бар болғаны 18 142 тонна тасымалданды (Yeater 9). Инженерлер корпусы телефон желісін салған, соның арқасында шлюздерге қайық келгенде шлюз операторына алдын ала хабар берілді. Каналдың 167 шақырымы бойында 750 фунттық тіректер орнатылған. Олардың кейбіреулері бүгінге дейін тұр (Yeater 10). Канал тек көмір, тұз, астық, қиыршық тас, темір, болат және басқа да көптеген өнімдер мен минералдарды тасымалдау үшін ғана емес, сонымен қатар демалыс орны ретінде де пайдалы болды. Отбасылар мен достар пикниктерге, жүзуге, ең бастысы балық аулауға қатысты. Хеннепин каналында ауланған балықтар әлі күнге дейін Иллинойс штатының рекордтарын сақтап тұр. Жүзу де танымал болды, тіпті жергілікті YMCА-лар каналда жүзу сабақтарын өткізді (Yeater 11). Инженерлер корпусы каналды пайдалану және күтіп ұстау үшін жыл бойы толық жұмыс күнімен 50 адамды жұмысқа алды. Корпус каналды бөліктерге бөлді. Әр бөлімде шлюз операторы және/немесе патрульші болды. Олардың міндеттеріне жағалауды күзету, бұзушылықтарды жөндеу, шлюздерді басқару, телефон желісіне қызмет көрсету және т.б. кірді. Шлюз операторлары мен патрульшілерге үйлер, қоралар, қоймалар, сарайлар мен шеберханалар берілді. Барлық үйлердің алды бетон жолдармен төселген және көптеген бетон конструкциялар бар. Үйлерде электр қуаты да, су құбыры да болған жоқ. Әрбір шлюз операторы мен патрульшіге бір үйден басқасы болды. Бірақ ол, қайықта тұратын үйге ие болды.

One of the greatest crowds ever to gather in Rock Falls happened on October 24, 1907. A two and a half mile street parade in the morning was followed in the afternoon by a parade of boats from Rock Falls, Sterling, and Dixon (Hennepin Canal Feeder). When the canal was finished on October 21, 1907, the Corps of Engineers could not wait until spring for the first boat to pass down the canal. The first steamer to use the canal was the SS Marion, carrying government officials. This was the first boat to travel the entire length of the canal. The boat left on November 8 and returned on the November 15th. The canal was not completely filled, so each section's water had to be moved with the locks for the boat to pass. The boat had to be equipped with iron guards to break the formed ice. When it reached Lock 28, it had to push the lock open. When the boat reached the last 5 mile (8 km) of her journey, there was still a problem with the amount of water. There was too much water, and it could not pass under the Rock Island Bridge. As a result, the first people the sailors found were asked to come aboard to make the ship sink slightly (Yeater 6). Guests at the opening ceremony included Governor Charles S. Deneen, former Minnesota Governor Samuel R. Van Sant, who was born at Rock Island, and Congressman Frank Orren Lowden. Miss Grace Wheeler, the daughter of the chief engineer, opened the gates for the first time (Hennepin Canal Feeder). The early years were difficult because 1930 marked the beginning of the Great Depression. The Depression affected local businessmen and residents. In that year, overall tonnage on the canal decreased by 40 percent, and only 18,142 tons were transported (Yeater 9). A telephone system was built by the Corps of Engineers so that a lockman could be advised in advance when a boat was coming through the locks. There were 750 pound poles spanning across 104 mile (167 km) of the canal. Some of these poles remain standing today (Yeater 10). The canal was not only a route to transport coal, salt, grain, gravel, iron, steel, and many other crops and minerals, but it was a place for recreation as well. Family and friends would participate in picnics, swimming, and most noteworthy, fishing. Fish caught in the Hennepin Canal still hold Illinois records. Swimming was also popular, so popular, in fact, that the local YMCAs held swimming classes in the canal (Yeater 11). The Corps of Engineers employed fifty men full time, year round to operate and maintain the canal. The Corps divided the canal into sections. Each section had a lockman and/or a patrolman. Some of their tasks included patrolling banks, repairing breaks, operating the locks, servicing phone systems, etc. The lockmen and patrolmen were provided houses, barns, warehouses, sheds, and workshops. All of the houses had concrete walks and many other concrete things. The houses were never wired with electricity and did not have indoor plumbing. Every lockman and patrolman had a house but one. He did, however, have a houseboat .

Коммерциялық пайдаланудан бас тарту

Алайда, канал жоспарланғандай толыққанды табысқа жете қоймағанмен, одан да пайдалы жақтары болды. 1920 жылы Рок-Фолс қаласынан Рей Мечлинг пен Фред Вульф баржа тасымалдау желісін құрды. Каналға кішкентай баржалар қажет болғандықтан, екеуі бу кемесін сатып алып, баржалар жасауға кірісті. Олар құм мен қиыршық тас сатып алып, оны сатып алуға ниет білдіргендерге жеткізді. Қиыршық таспен қатар, «International Harvester» компаниясы үшін болат пен көмір тас тасыды (Yeater 12). Канал арқылы тасымалдау көлемі көп болған жоқ, сыншылар оның салынысымен бірге ескіргенін, тым кішкентай екенін және канал құрылысының алғашқы кезеңдеріне ғана лайықты екенін айтты. Жергілікті тұрғынның бірі: «Бұл көңіл көшірді, әрі соңында сәтсіздікке ұшырады» деді. Көптеген адамдардың пікірінше, егер канал 1830, 1840, 1850 немесе тіпті 1860 жылдары, бастапқы ұсынылғандай салынған болса, оның экономикалық әлеуеті зор болған болар еді. Каналдың мақсаты – Жоғарғы Миссисипи өзені аңғары мен Атлант мұхитын байланыстыру еді, бірақ ол орындалмады (Yeater 12). Дегенмен, канал фермерлерге теміржол бағасынан жеңілдік берді («Каналдың алғашқы күндерін салушы айтады»). 1948 жылы тасымалдау қозғалысы туралы ешқандай мәлімет болған жоқ (Bastian 142). Көңілсіздіктен ашу туды. Көптеген адамдардың айтуынша, бұл ашу каналдың нашарлап, тозуына байланысты болды. Каналды кеңейтіп, тереңдетуге және шлюздерді үлкендетуге 12 миллион доллар қажет болар еді (Yeater 12). Осының салдарынан, 1948 жылдың 7 сәуірінде Инженерлер корпусы каналды шектеулі режимде пайдалану туралы «навигациялық хабарлама» жариялады. Барлық осы аласапырандықтар 1951 жылы барлық шлюздердің жұмысын тоқтатуға және маңызды емес техникалық қызмет көрсетуді доғарды (Yeater 12). Вашингтон мен Спрингфилд қалаларының заң шығарушыларына Иллинойс штатының азаматтары мен табиғатты қорғаушылардан көптеген хаттар мен өтініштер келіп түсті. Бұл топтар «Каналды сақтап қалайық» деген ұранмен науқандар ұйымдастырды. Иллинойс штатының заң шығарушылары каналды демалыс мақсатында пайдалануға беруді жоспарлай бастады. 1970 жылдың 1 тамызында каналдың толық иелігі Иллинойс штатына берілді, ол су жолын Табиғатты қорғау департаментінің басшылығымен демалыс орны ретінде пайдалануға тиіс болды. Бад Стигалл 1970 жылы каналды жақсартуға 22 миллион доллар қажет болатынын мәлімдеді.

Although the canal was not as successful as planned, some good came from it. In 1920, Ray Mechling and Fred Wolf of Rock Falls began a barge line. The canal required smaller barges so the two bought a steamboat and began erecting barges. They bought gravel and transported it to people who were interested in buying some. Besides gravel, they shipped steel and coal for the International Harvester Company (Yeater 12). Traffic on the canal was never heavy, and critics complained that it was obsolete when it was constructed and that it was too small and only fit for the early days of canaling. One local man stated, “It was a source of frustration and ultimately a failure”. Many have said if the canal had been constructed in the 1830s, 1840s, 1850s or even the 1860s, as it was originally suggested, the canal would have had greater economic potential. The canal was intended to connect the Upper Mississippi River Valley with the Atlantic Ocean; however, it did not (Yeater 12). However, the canal did give farmers relief from railroad prices (Builder Tells Early Days of Canal). In 1948, there was no reported traffic (Bastian 142). From the frustration came anger. This anger was, as many people would say, coming from the bad deterioration that the canal was suffering. It would cost $12,000,000 to make the canal bigger and deeper and make the locks larger (Yeater 12). Consequently, on April 7, 1948, the Corps of Engineers issued a “navigation notice” that put the canal on a limited service basis. All the chaos led to the suspension of all lock operations and non essential maintenance in 1951 (Yeater 12). Legislators in Washington, D. C., and in Springfield were getting innumerable letters and petitions from Illinois citizens and conservationists. These groups organized campaigns with “Save the Canal” as their theme. The legislators of Illinois began to plan to take over the canal for recreation use. On August 1, 1970, full ownership was given to the state of Illinois to use the waterway as a place for recreations under the jurisdiction of the Department of Conservation. Bud Stigall stated that in 1970, it would cost 22 million dollars to get the canal in shape.

Мұра және қазіргі қолданысы

Хеннепин – тас қапталмалары жоқ бетоннан салынған алғашқы американдық канал. Бұл канал су жолы ретінде толыққанды табысқа жетпесе де, құрылысында қолданылған инженерлік жаңалықтар құрылыс индустриясына үлкен пайда әкелді. Панама каналын салуға қатысқан инженерлер осы каналда тәжірибе жинаған. Каналда моторсыз қайықпен жүзуге, каноэ мен каякпен серуендеуге болады. Алайда, канал бастапқыда коммерциялық мақсатта салынғандықтан, бірнеше жұмыс істемейтін, бірақ сақталған шлюздерді каналдың кейбір бөліктерінде су көлігімен кесіп өтуге тура келеді. Каналда балық аулауға рұқсат етіледі және ол балық аулауға өте қолайлы орын саналады. Каналда шапан, көк балық, сом және форель сияқты балық түрлері кездеседі. Дегенмен, каналда жүзуге тыйым салынған. Канал бойында бірнеше кемпингтер мен демалыс аймақтары орналасқан. Олардың ішінде Американың Изак Уолтон лигасының Геннесио бөлімшесі, Геннесио кемпингі, Шығыс Молиндегі Лудиннің тоқтау орны, сондай-ақ 6-шы, 11-ші, 17-ші, 21-ші, 14-ші, 22-ші, 23-ші және 26-шы шлюздердегі бірнеше DNR демалыс және/немесе кемпинг парктері бар. Каналдың келушілер орталығы Иллинойс штатының Шеффилд қаласының жанында орналасқан. "Хеннепин каналының достары" атты коммерциялық емес ұйым "[каналының демалыс және білім беру мүмкіндіктерін сақтау және дамытуға, сондай-ақ Хеннепин каналы саябағының тарихи ерекшеліктерін сақтауға көмектесу]" мақсатымен жұмыс істейді. Бес шлюз жұмыс жағдайына келтірілді, бірақ қазіргі таңда пайдаланылмайды. Қалған шлюздердің барлық қақпалары бетон қабырғалармен ауыстырылды, нәтижесінде бірнеше сарқырама пайда болды. Ұйым шаралар өткізеді, оның ішінде Иллинойс DNR-мен келісілген және бекітілген көптеген шаралар бар.